WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 18 : ➵ CHAPTER 16 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    24 พ.ย. 60








 “อ๊า!”


“ยิงพวกมัน!!!”


แล้วป่าที่ถูกคืนความสงบในช่วงแรกก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง เมื่อเหล่าหมาป่าเริ่มโจมตีฝ่ายทหารผู้ไร้ความสามารถการมองในที่มืด ความได้เปรียบของการมองเห็นทำให้ฝูงหมาป่านำแต้มไป แต่ถึงอย่างไร การที่พวกทหารยิงธนูอย่างไร้ทิศทางก็ทำให้หมาป่าที่ไม่ทันระวังพลาดโดนจนบาดเจ็บได้


มาร์ควิ่งหลบลูกธนูที่ไร้ทิศทาง อย่างคล่องแคล่วไม่มีพลาดโดนแม้แต่นิด นัยน์ตาสีทองอร่ามฉายวับในที่มืด ตาคมจ้องมองก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ถัดออกไปอีกร้อยเมตร หลังจากนั้นก็เลื่อนตามองถัดไปอีกเห็นต้นไม้ขนาดใหญ่ ในหัวของเขาคำนวนระยะทางอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ขาทั้งสี่เร่งกำลังกระโดดเหยียบไปยังก้อนหิน จากนั้นก็ไต่ระดับไปยังต้นไม้ใหญ่แล้วดันตัวออก แรงดันนำพาร่างสุนัขตัวโตไปยังกลุ่มกองทหาร เขาใช้ร่างของเขาชนจนพวกเหล่าทหารตกม้าและล้มไปกองที่พื้นดิน จากนั้นฝ่ายที่อยู่ด้านล่างก็เริ่มจัดการกัดสั่งสอนให้รู้จักจำ


เสียงมนุษย์ดังไปทั่วทั้งป่า ดับเสียงขู่คำรามของฝูงหมาป่า การต่อสู้ยังคงดำเนินต่ออย่างไม่สิ้นสุด ทั้งสองฝ่ายต่างมีคนที่ได้รับความบาดเจ็บ และต่อให้เจ็บเจียนตายก็ไม่หยุดสู้ ตราบใดที่หัวหน้าไม่บอกให้ถอย ศึกครั้งนี้ก็คงจะไม่หยุดลงง่าย ๆ


ทหารที่ตกมาอยู่บนพื้นไหวตัวทันหยิบดาบมาโบกต่อสู้กับแจ็คสัน กวาดดาบไปยังข้างหน้า หมาป่าขนสีทองถอยเท้าหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ปล่อยให้ฝ่ายนั้นได้กวาดดาบสนุกอย่างพอใจ และเมื่อในจังหวะที่ดาบเริ่มอยู่ในระดับที่สูงขึ้น เจ้าของขนสีทองก็ย่อตัวรอดตัวไปใต้ท้องดาบยาว ก่อนจะอ้าปากงับไปตรงลำตัวพร้อมเหวี่ยงสบัดจนร่างทหารลอยไกลลิ่ว ไปตกที่เท้าของเหล่าลูกน้อง หลังจากนั้นก็เกิดการตะลุมบอนต่อมา


“ตัดหัวพวกมันไปถวายแด่พระราชาจินยองให้ได้!!” ผู้นำทัพยังคงออกคำสั่งเป็นการเรียกร้องความสนใจให้แจ็คสันเลื่อนสายตาขึ้นไปมอง แววตาร้ายฉายอยู่ในตาของหมาป่าขนสีทอง ผู้นำทัพที่ออกคำสั่งและไล่ยิงธนูใส่หมาป่าตัวอื่น ๆ อยู่นั้น คงไม่ทันได้รู้ว่าตัวเองจะถึงคราวซวย


แจ็คสันออกตัววิ่งโดยที่เป้าหมายของเขาคือคนนำทัพ ไม่มีอะไรห้ามเขาได้ แม้แต่เหล่าทหารที่วิ่งถือดาบจะมาฟาดฟัดก็โดนกัดเหวี่ยงจนล้มกองระเนระนาด มาร์คที่มองอยู่อีกฝั่งหนึ่งเขาไล่สายตามองเพื่อนตัวเองด้วยความสงสัย เมื่อจ้องมองนานขึ้นอยู่ ๆ ก็รู้สึกไม่ดีเข้ากลัวแจ็คสันจะทำอะไรที่ร้ายแรงเกินไปอย่างเช่นฆ่าคน เพราะไม่อยากให้ถึงขั้นมีใครตาย มาร์คจึงรีบวิ่งเข้าไปหาแจ็คสันเพื่อจะห้ามเขาไว้ แต่อุปสรรคก็มากมาย เพราะพวกทหารก็ไล่ตามฟาดฟัดเขา มาร์คต้องหลบหลีกและจัดการทหารไปด้วย พร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นรัวมากยิ่งขึ้น


แจ็คสันวิ่งใกล้ถึงผู้นำทัพ มาร์คเองก็วิ่งเกือบใกล้ถึงแจ็คสันเช่นกัน หมาป่าทั้งสองร่างดันปลายเท้าไปกับพื้นดินและพุ่งตัวไปยังเป้าหมายที่ต้องการจะไป แจ็คสันพุ่งร่างขึ้นไปหาผู้นำทัพ ส่วนมาร์คก็พุ่งตัวจะเข้าไปชนร่างแจ็คสันออก


คงจะต้องมีฝ่ายหนึ่งที่พลาด...


ตุบ!


ร่างหมาป่าตัวหนึ่งล้มไปกองอยู่ที่พื้น นัยต์ตาซ่อนความหวาดกลัวรีบหันไปมองเป้าหมายที่ตัวเองพลาด ใช่แล้วล่ะ... คนที่พลาดก็คือมาร์ค


“แจ็คสันไม่!!!”


มาร์คร้องคำรามออกมาด้วยอาการตื่นตระหนก ส่วนเจ้าของขนสีทองในตอนนี้กลับกลายอยู่ในร่างมนุษย์ เขากดหัวผู้นำทัพทหารแนบไปกับลำคอม้า พร้อมชักดาบของฝ่ายตรงข้ามออกมา วางคมดาบไปยังต้นคอด้านหลังของผู้นำทัพ


เลือดสีแดงสดอาบคมดาบ หัวใจของผู้นำทัพเต้นรัว มือไม้สั่นด้วยความหวาดกลัว คิดไปในหัวซ้ำ ๆ ว่าต้องโดนปาดคอตายแน่ ๆ ความแสบที่เกิดขึ้นต้นคอทำเขายิ่งสั่นกลัวมากยิ่งขึ้น ถูกฝึกมาอย่างแข็งแกร่งมาเนิ่นนาน แต่จะมาขี้ขลาดตาขาวกับการสู้รบในสนามแรกอย่างนั้นเหรอ


มาร์คพยายามจะเข้าไปห้ามแจ็คสัน แต่ก็ถูกรบกวนโดยพวกทหารชั้นผู้น้อย ความชุลมุนทำให้ไม่มีใครได้มองมาที่ท่านแม่ทัพ หากจะมีก็โดนลูกน้องของแจ็คสันจัดเก็บไปเกือบหมดแล้ว


เลือดสีแดงสดหยดลงไปสัมผัสกับขนสีขาวดุจดังปุยฝ้ายของม้าที่เขาทั้งสองกำลังขี่ ผู้นำทัพถอนหายใจถี่ด้วยความหวาดกลัว แขนทั้งสองกอดคอม้าที่กำลังแตกตื่นเดินวนไปมา ยิ่งเจ้าม้าขยับตัวมากเท่าไร ต้นคอของเขาก็ยิ่งสัมผัสโดนกับคมดาบมากเท่านั้น


“นี่เป็นคำเตือนครั้งที่หนึ่ง...” เสียงทุ้มกังวาลเอ่ยออกมาจากร่างมนุษย์ผมสีทอง "ฝากไปบอกพระราชาของแกด้วยว่าให้หยุดละลานเผ่าพันธุ์หมาป่าเสียที ไม่อย่างนั้น... เลือดที่ติดคมดาบจะไม่ใช่เลือดของแก แต่จะเป็นเลือดของพระราชาเอง"


ผู้นำทัพพยายามกลืนน้ำลายลงคอตามหลัง แต่มันกลืนยากลำบากเหลือเกิน มันเป็นคำพูดที่เรียบเฉย แต่ซ่อนความน่ากลัวไว้ทุกประโยคที่เอ่ยออกมา ผู้นำทัพเริ่มแอบตำหนิตัวเองที่อ่อนแอมากขนาดนี้ แค่คำพูดขู่ไม่กี่คำทำไมถึงกลัวนักล่ะ ช่างอ่อนแอไม่สมกับตำแหน่งที่ได้รับอยู่ตอนนี้แม้แต่นิด


“มันไม่ใช่ความผิดของพระราชา... หากพวกแกไม่เริ่มก่อน พระราชาก็ไม่มีทางเริ่มเหมือนกัน" ผู้นำทัพเริ่มตอบโต้ คำพูดของเขาทำให้แจ็คสันต้องเอียงคอมองด้วยสายตาขุ่นมัว


“โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับพระราชาปาร์ค ไม่ใช่ความผิดของเผ่าพันธุ์หมาป่าทั้งหมด ถ้าจะจัดการก็จัดการแค่คนที่ก่อเรื่องสิ มาไล่ฆ่าคนบริสุทธิ์ทำไม... ดูเหมือนว่าพระราชาองค์ใหม่นอกจากจะไม่มีสมองคิดเองแล้ว พวกแกก็ติดเชื้อไม่มีสมองไปด้วยงั้นเหรอ" แจ็คสันด่ากลับจนผู้นำทัพเดือดแทนพระราชา เขาถูกปลูกฝังให้เชื่อฟังและซื่อสัตย์ต่อกษัตริย์เป็นอย่างมาก ไม่ว่าสิ่งที่กษัตริย์คิดจะไปในทางใด พวกเขาก็ต้องคิดไปในทางนั้นด้วยเช่นกัน


“มันไม่ใช่แค่เรื่องการตายของคนคนหนึ่ง แต่มันเป็นการตายของกษัตริย์ที่เหล่าประชาชนรัก!!”


“แล้วถ้าคนที่ตายเป็นประชาชนธรรมดา พวกแกก็คงจะไม่ดิ้นพล่านไล่ฆ่าหมาป่าสินะ" แจ็คสันตอบกลับจนอีกฝ่ายรู้สึกสะอึก


“แต่มันก็มีก่อนหน้านั้น! ก็พวกหมาป่าไม่ใช่เหรอที่ลักพาตัวเด็กในหมู่บ้านไป" แต่คราวนี้กลายเป็นแจ็คสันที่สะอึกแทน เพราะเขารู้ดีว่าคนคนนั้นมันคือเขา เมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้นมันก็ทำหัวใจของเขาเริ่มอ่อนแออีกแล้ว เขาคิดถึง... คิดถึงยองแจเหลือเกิน "โชคดีที่เด็กคนนั้นกลับมาได้อย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นพระราชาจินยองคงจะโกรธเกรี้ยวรุนแรงมากว่านี้แน่"


แต่คำพูดต่อมาของผู้นำทัพทำให้แจ็คสันเบิกตากว้างด้วยอาการช็อก


“ม..หมายความว่ายังไง ปลอดภัย? เด็ก... คนนั้นกลับไปที่หมู่บ้านแล้วเหรอ"


“ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องตอบคนอย่าง... อ๊า!” แจ็คสันกดคมดาบให้ลึกมากกว่าเก่า


“ตอบ!!!!” น้ำเสียงของเขาสั่นแสดงให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเขากำลังโมโหมาก


“ช... ใช่! เด็กคนนั้นกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว ตอนนี้คงจะขวัญเสียอยู่มั้ง" สิ้นสุดคำพูดของผู้นำทัพ แจ็คสันก็รีบกระโดดลงจากหลังมาพร้อมปล่อยดาบลงกับพื้น หลังจากนั้นร่างมนุษย์ของเขาก็ได้กลับกลายมาเป็นหมาป่าร่างโตอีกครั้ง


วู้~


แจ็คสันส่งสัญญาณบอกทุกคนในฝูงให้แยกย้ายถอยทัพไปคนละทิศ เมื่อได้สัญญาณมาทุกคนก็แตกฝูงทำตามคำสั่งของแจ็คสัน ส่วนมาร์คเองก็ได้แต่มองตามเพื่อนตัวเองด้วยความมึนงง สุดท้ายเขาก็รีบเร่งฝีเท้าตามไป


จู่ ๆ หมาป่าก็แยกฝูงทำทหารมึนงงกันไปทั้งหมด หลังจากพื้นที่ว่างเปล่าไร้ร่างหมาป่า เหล่าทหารก็เริ่มกลับมารวมตัวกัน ส่วนท่านแม่ทัพก็ค่อย ๆ ยืดหลังตรงพร้อมวางปลายนิ้วไปที่บาดแผลของตัวเองและร้องซี้ดตามหลัง


“ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นยังไงบ้าง" หนึ่งในทหารถามด้วยความเป็นห่วง ท่ามกลางความแตกตื่น ทหารต่างมองท่านแม่ทัพด้วยความเป็นห่วง หากแต่คนถูกมองนั้นมัวแต่จ้องมองเข้าไปในความมืด เขามองไปยังทิศทางที่แจ็คสันวิ่งหายไป


ความคิดต่าง ๆ ถูกประมวลในหัวสมองของเขา และจู่ ๆ รอยยิ้มก็ปรากฎใบหน้า ถึงแม้ว่าเขาเพิ่งจะกลายเป็นผู้นำทัพที่ขี้ขลาดมาแล้ว แต่ในตอนนี้เขากำลังชมตัวเองว่าเป็นแม่ทัพผู้ฉลาด


“ท่านแม่ทัพ เราจะเอายังไงต่อดี ตามล่าพวกมันต่อไหม" อีกทหารถามเขา


“ไม่... เราจะกลับ... แต่กลับให้เร็วที่สุด ให้เร็วกว่าหมาป่าวิ่ง"


“ท่านหมายความว่ายังไง"


รู้จักเจ้าเด็กที่โดนหมาป่าจับตัวไปแล้วเพิ่งกลับมาได้ไหม... รีบไปจับตัวมันมา ก่อนที่ฝันร้ายของเด็กนั่นกำลังไล่ตามหาจนเจอ... ในตอนนี้... มันคงจะถึงคราวเป็นฝันร้ายของมันแล้วล่ะ...”

.

.

.

.

.

.


MARK PART


ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่แสนยาวนาน และหลากหลายอารมณ์... ผมสูญเสียกล่องดวงใจของผมไป สติของผมแตกกระเจิง ผมยังไม่ทันได้เริ่มตามหาแบมแบม ก็ดันมาเกิดการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับหมาป่าอีก และการสู้ครั้งนี้ก็เป็นการบอกว่าเราได้ตั้งใจเปิดสงครามกันอย่างจริงจังแล้วล่ะ


แต่ก่อนจะเคลียร์กับทุกสิ่ง ตอนนี้ผมกำลังวิ่งไล่ตามแจ็คสันอยู่ มันเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ มันเอาแต่วิ่งเหมือนมีจุดมุ่งหมายที่ตั้งใจจะไป


“แจ็คสัน!!! มึงจะไปไหน" ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมเริ่มกลับมาเป็นห่วงมันตั้งแต่เมื่อไร ทั้งที่ก่อนนั่นเราแทบจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว "หยุด!! หยุดก่อนดิวะ"


ผมเร่งฝีเท้าฝืนความเหนื่อยเพื่อจะไล่ตามแจ็คสันให้ทัน เมื่อร่างของผมเริ่มเสมอกับมันแล้ว ผมก็นำร่างตัวเองกระแทกไปหามัน จนมันเซจนล้มไปชนกับต้นไม้ มันทำท่าที่จะวิ่งต่อ แต่ผมขวางไว้ทัน


“ถอยไป!!ไอ้มาร์ค”


“มึงจะไปไหน"


“กูจะไปหายองแจ" มันเบี่ยงตัวไปทางซ้ายหวังจะหนีผมให้ได้ แต่ผมขวางได้ทันอีกครั้ง


“มึงรู้เหรอว่ายองแจอยู่ไหน"


“มึงไม่ได้ยินที่ไอ้ทหารนั่นพูดเหรอ มันบอกว่ายองแจกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว" คำพูดของมันทำผมตกใจเพียงครู่เดียว แต่ก็ครู่เดียวเท่านั้น ผมไม่หวั่นไหวตามกับคำพูดของมันหรอก มันไม่คิดหรือยังไงว่านั่นอาจจะเป็นแผนลวงให้เราไปติดกับ


“มึงต้องใจเย็นนะแจ็คสัน ถ้ามึงไปตอนนี้รับรองว่ามึงไม่ทางได้เจอยองแจแน่ ตอนนี้อาณาจักรอันตรายมากแค่ไหนมึงก็รู้ มันไม่ใช่แค่ทหารกองเล็ก ๆ คราวนี้มาทั้งอาณาจักรพร้อมถลกหนังมึงไปทำผ้าเช็ดเท้าแน่"


“แล้วถ้ามึงรู้ว่าแบมแบมอยู่ที่นั่น มึงจะไม่ไปงั้นเหรอ"


“...” มันย้อนกลับมาทำผมสตั๊นจนพูดอะไรไม่ออก


ใช่... ถ้าผมเป็นมัน ผมก็คงจะไม่รอช้ารีบไปดูให้เห็นกับตาว่าแบมแบมอยู่ที่นั่นหรือเปล่า พูดไปแล้วก็รู้สึกเจ็บชะมัด ผมเป็นห่วงแบมแบมเหลือเกิน ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง...


“มึงกลับบ้านไปซะไอ้มาร์ค" ไอ้แจ็คสันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะวิ่งหายไปในความมืด ส่วนผมก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิมคล้ายกับเป็นหุ่นไปเสียแล้ว


ป่าเงียบสงัดทันทีหลังจากที่ไอ้แจ็คสันหายตัวไปลับทางสายตาของผม ในหัวของผมคิดอะไรมากมาย ความเครียดเริ่มครอบงำ ผมกังวลไปหมดทุกสิ่ง ผมกลัวว่าจะแบมแบมจะได้รับอันตราย และมันน่าเจ็บใจตรงที่ผมไม่สามารถรู้ได้เลยสักนิดว่าผมจะเริ่มตามหาแบมแบมได้จากที่ไหน


ใครกันมาลักพาตัวเจ้าตัวน้อยของผมไป... ใครกันที่คิดใจร้ายพลัดพรากเราสองคนให้แยกจากกัน และไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่โดนแยกจากคนรัก แจ็คสันก็โดนเช่นกัน ผมคิดว่าคนนั้นจะต้องตั้งใจทำให้พวกเราปั่นป่วน ผมเองก็ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของมันคืออะไรกันแน่


ทหารบอกแจ็คสันว่ายองแจกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว... งั้นก็แปลว่าไอ้คนร้ายพายองแจกลับไปส่งบ้านงั้นเหรอ มันทำอย่างนั้นทำไมกัน มันอยากช่วยยองแจให้เป็นอิสระงั้นเหรอ แต่ถึงยังไงผมก็คิดว่าสิ่งที่มันทำไม่น่าจะทำเพื่อยองแจแน่ ๆ ถ้าอย่างนั้น.... มันจะทำอย่างนั้นเพื่ออะไรกัน...


เมื่อผมคิดปะติดปะต่อเรื่องราวเองขึ้นมาได้ จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนร่างกายมันชาไปหมดทุกส่วน


มันจะเป็นไปได้ไหมว่ามันกำลังหลอกล่อให้เราไปที่อาณาจักร มันเอายองแจไปส่งที่หมู่บ้านเพื่อล่อให้แจ็คสันไปหา งั้น... แบมแบมจะถูกส่งกลับเหมือนกันหรือเปล่า


เมื่อคิดอย่างนั้นได้ ผมก็รีบออกตัววิ่งอย่างสุดกำลัง เพิ่มกำลังขาให้มากที่สุดเพื่อที่จะวิ่งให้เร็วได้มากกว่านี้ ผมวิ่งไปตามทางเส้นทางที่แจ็คสันเพิ่งวิ่งผ่าน ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมคิดมันจริงหรือเปล่า แต่มันก็เป็นทางอย่างเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้


และต่อให้ผมรู้ว่าผมกำลังถูกล่อเข้ากองไฟ ผมก็ไม่มีทางวิ่งหนีมัน เพราะความรักมันทำให้ผมตัดสินใจวิ่งเข้าหา แม้ว่าผมอาจจะไร้วิญญาณกลับมา หากแต่ว่าถ้าได้รู้ว่าเจ้าก้อนอยู่ที่นั่นและปลอดภัยดี เพียงเท่านั้นผมก็คงจะหลับสบายแล้วล่ะ

.

.

.

.

.


ในตอนนี้ผมเริ่มเข้าใกล้อาณาจักรที่แสนอันตรายสำหรับเหล่าหมาป่า แต่ถึงจะรู้ว่าอันตรายผมก็ไม่มีทางถอย ผมมองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น วิ่งโดยไม่คิดที่จะพักเหนื่อย


นั่นไง! ไอ้แจ็คสัน เจอมันสักที มันวิ่งนำหน้าผมอยู่ไม่ไกลมาก มันคงได้ยินการมาของผม ในตอนแรกก็ดูมันผวาเล็กน้อย มันคงคิดว่าเป็นศัตรู แต่เมื่อผมเข้าใกล้มันไปอีก ผมก็ได้เห็นสีหน้าผ่อนคลายของมัน แจ็คสันผ่อนแรงวิ่งลง และผมก็เร่งฝีเท้าเพื่อเข้าใกล้มันมากขึ้นไปอีกจนผมวิ่งเสมอเท่ากับมัน


“มึงมาทำไม" ไอ้แจ็คสันถามขึ้นในขณะที่ตาของมันยังคงมองทางข้างหน้า


“กูมาตามหาแบมแบม"


“ฮะ? ที่หมู่บ้านน่ะเหรอ แบมแบมอยู่ที่นั่น?”


“ก็ไม่แน่ใจ... แต่ไม่ลองก็ไม่รู้"


แจ็คสันเงียบไปหลังจากได้คำตอบ มันคงเลิกสงสัยในตัวผม เราทั้งคู่วิ่งตรงไปเส้นทางที่คุ้นเคย แต่ยิ่งเข้าไปใกล้อาณาจักรมากยิ่งขึ้น ผมก็รู้สึกเหมือนถูกครอบงำไปด้วยความเศร้า...


ภาพในวันวานก็ฉายมาในหัวผม ภาพอดีตที่ผม แจ็คสันและแจบอมเคยวิ่งมาเส้นทางนี้ ว่าไปแล้วผมก็ลืมไปเลยว่าตอนนี้แจบอมอยู่ที่บ้านของผม และก็ลืมไปอีกว่าไอ้แจ็คสันยังไม่รู้ว่าแจบอมกลับมาแล้ว


ผมหันไปมองแจ็คสันเพื่อจะเล่าให้มันฟังว่าแจบอมอยู่กับผม แต่แล้วผมก็ต้องกลืนคำพูดที่เตรียมจะพูดออกไปเมื่อเห็นแววตาของมันเปลี่ยนไป อีกทั้งพฤติกรรมของมันก็แปลก แจ็คสันวิ่งช้าลงเรื่อย ๆ จนผมต้องผ่อนกำลังลงให้วิ่งช้าเท่ามัน จนในที่สุดแจ็คสันก็หยุดวิ่ง


“มีอะไร?” ผมถามขึ้น แจ็คสันไม่ได้ตอบผมในทันที มันก้มหน้าลงด้วยแววตาเศร้า และผมเองก็ไม่ได้รบเร้าให้มันรีบเล่า


“อยู่ ๆ ภาพวันนั้นก็เข้ามาในหัวกู....” มันก็รู้สึกเหมือนกับผมสินะ "กูนึกถึงทีไร... ก็รู้สึกเหมือนตัวเองลืมวิธีหายใจ... มันโหดร้ายชะมัด"


คำตอบของแจ็คสัน ทำผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่ามีเหตุการณ์เลวร้ายอะไรเกิดขึ้นกับมัน แต่ผมก็เข้าใจความรู้สึกของมันนะ สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่แสนเลวร้ายสำหรับเด็กคนคนหนึ่งจะรับได้ คิดไปแล้วผมก็อดโทษตัวเองอีกไม่ได้ เพราะผม... ชีวิตของมันถึงเป็นอย่างนี้


“กูขอโทษ...” ในที่สุดผมก็ได้พูดคำนี้ออกมาเสียที ผมรู้ว่าคำพูดคำนี้มันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ แต่มันก็น่าจะทำให้แจ็คสันรู้สึกดีกับผมได้บ้าง "เพราะกู เรื่องเลวร้ายทั้งหมดมันก็คงไม่เกิดขึ้น....”


“ใช่ เป็นเพราะมึง" ผมก้มหน้าลงรับผิด ผมไม่โกรธที่มันพูดกับผมตรง ๆ แบบนั้น ก็มันเป็นเพราะผม จะโทษใครได้ล่ะ "แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว โชคชะตาอาจจะอยากให้กูอยู่อย่างโดดเดียวอย่างนี้ตลอดไปก็ได้"


“มึงไม่ได้อยู่คนเดียว แจ็คสัน"


“จะไม่ได้อยู่ได้ยังไง กูเคยมีพ่อแม่แล้วเขาก็จากไป พอกูมียองแจ ยองแจก็หายไปอีกคน แล้วอย่างนี้มันไม่เรียกว่าอยู่คนเดียวได้ยังไง"


แต่มึงมีกู!” แววตาของแจ็คสันไหววูบหลังจากที่ผมพูดคำนั้น ผมเองก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาอัดที่คอ "มึงมีกู... เราเป็นเพื่อนกัน เราจะอยู่ข้าง ๆ กัน ต่อไปมึงอย่าพูดว่ามึงไม่มีใครอีกเข้าใจไหม"


แจ็คสันเงียบไป มันจ้องหน้าผมอยู่ครู่นึง ก่อนจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่นเหมือนกำลังปิดบังความรู้สึกบางอย่างอยู่


“โชคชะตาของกูคงจะลิขิตให้กูอยู่คนเดียวจริง ๆ นั่นแหละ... เพราะกูรักมึง รักแจบอม โชคชะตาถึงพาพวกมึงหายไปจากกู"


“แต่ตอนนี้เรากลับมาเจอกันแล้วไง!! และไม่ใช่แค่กู แจบอมก็กลับมาแล้วด้วย"


“ว่าไงนะ" แจ็คสันถามผมด้วยน้ำเสียงปนตกใจ


“ตอนนี้มันอยู่ที่บ้านกู กำลังรักษาตัวอยู่"


“ทำไม! ทำไมรักษาตัว มันเป็นอะไร" ดูแจ็คสันเป็นห่วงไอ้แจบอมไม่น้อย พฤติกรรมของมันในตอนนี้ทำผมต้องเอียงคอมองมันด้วยความสงสัย


นี่ผมก็ลืมนึกไปเลยว่าแจ็คสันเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมจำได้ว่ามันตั้งใจจะฆ่าผม มันในตอนนั้นกับตอนนี้ ต่างอย่างกับคนละคน อะไรที่ทำให้มันเปลี่ยนไปขนาดนี้นะ


“ทำไม มึงเงียบไปทำไม" คำถามของแจ็คสันทำผมต้องรีบส่ายหัวปฏิเสธ


“เปล่าหรอก กูว่าเรารีบไปในหมู่บ้านกันก่อนเถอะ เรื่องอื่นเราค่อยคุยกัน" พูดจบผมก็รีบเป็นฝ่ายเดินนำไปยังทางเข้าหมู่บ้านเพื่อเป็นการตัดบทสนทนา ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจะเล่าอะไรมันฟัง แต่ตอนนี้เรากำลังมาตามหาแบมแบมกับยองแจอยู่ และผมไม่อยากจะเสียเวลากับอย่างอื่น


ผมเดินเข้าไปหลบในพุ่มไม้ สอดส่องสายตาสำรวจต้นทาง ไอ้แจ็คสันเองก็เข้ามาในพุ่มไม้ร่วมกันกับผม


“x! ทหารเยอะชะมัด จะเข้าไปทางไหนได้บ้างวะเนี่ย" แจ็คสันบ่นออกมาเสียงกระซิบ


“ที่รู้ ๆ เราเข้าไปในสภาพหมาป่าไม่ได้แน่ แค่เหยียบแผ่นดินนั่นก็คงจะโดนลูกธนูนับร้อยยิงใส่" ผมร่วมเสนอความคิด


แต่จู่ ๆ ไอ้แจ็คสันก็คืนร่างกลับมาเป็นมนุษย์ เล่นทำผมเบี่ยงหน้าหนีแทบไม่ทัน ไอ้ห่าเอ๊ย! ช่วยระวังตัวหน่อยได้ไหมวะ มันลืมหรือไงว่าเวลามันแปลงกายเป็นมนุษย์แล้วมันจะโป๊ ไม่ใช่แค่ตอนนี้เท่านั้นนะ ตอนที่มันขึ้นไปขี่ม้ากับทหารก็อุบาวท์ใช่ย่อย ดีที่ที่ตรงนั้นมืดมาก ๆ พวกทหารคงไม่ทันได้มองเพราะวุ่นวายอยู่ แต่ตาวิเศษอย่างหมาป่าอย่างเราก็เห็นชัดเลยล่ะ


“รออะไรอยู่วะ รีบกลับร่างสิ" ยังมีหน้าจะมาถามอีก! ไอ้เวรเอ๊ย!


“มึงกลับร่างแล้วยังไงวะ ตัวมึงก็ไม่มีเสื้อผ้าใส่ จะเดินแก้ผ้าเข้าไปข้างในหรือยังไง"


“ถ้าไม่กลับร่าง มึงจะเดินเป็นหมาเข้าไปหรือยังไง ขอโทษนะ ตัวมึงอย่างกับหมีควาย ใครเห็นก็รู้ว่าเป็นหมาป่า หรือมึงจะแกล้งทำกระดิ๊กหาง แลบลิ้น ยกขาสวัสดีดีล่ะ เขาจะคิดว่ามึงเป็นหมาเลี้ยง" แล้วเมื่อไรมึงจะเลิกเอากูไปเปรียบเทียบกับหมาบ้านสักที!! “หรือว่ามึงอาย...”


ไอ้แจ็คสันหลุบตามองเบื้องล่างพร้อมทำหน้าทำตาเหมือนกำลังเหยียดหยามอะไรผมบางอย่าง เวรเอ๊ย! มันทำผมหัวเสียชะมัด


เพราะรำคาญมันเต็มทน ผมเลยคืนร่างกลับมาเป็นมนุษย์ และไม่ลืมที่จะเอามือปิดลูกชายไว้ไม่ให้มันเห็น ยิ่งมันจ้องมองมาด้วยสายแซว ผมก็ยิ่งรู้สึกเขิน ผมไม่ได้มีขนาดที่เล็กจนน่าอาย แต่ขอโทษเถอะ มันมีใครที่กล้าแก้ผ่านต่อหน้าคนอื่นโดยไม่อายได้บ้าง ก็คงจะมีแต่ไอ้คนประหลาดที่อยู่ข้าง ๆ ผมนี่แหละ!


ผมทำฮึดฮัดอยู่สักพักระหว่างที่เรากำลังรอจังหวะในการหลบหลีกเข้าไป แต่อยู่ ๆ ผมกับแจ็คสันก็แทบหยุดหายใจ เมื่อจู่ ๆ มีทหารสองคนเดินผ่านพุ่มไม้เราไป


ระหว่างที่ผมกำลังกล้ันหายใจ แต่ไอ้แจ็คสันกลับโผล่ออกจากพุ่มไม้ วินาทีนั้นทำผมเกือบแทบช็อคตายกับการพฤติกรรมของไอ้คนประหลาด มันเดินย่องไปข้างหลังทหาร พร้อมทำมือกวักให้ผมรีบตามมันไป ผมสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งย่องพร้อมเอามือกุมบังส่วนล่างไว้ เมื่อผมเดินมาใกล้ไอ้แจ็คสัน มันก็ส่งสัญญาณบอกข้อความทางสายตา พร้อมยื่นไม้แข็ง ๆ มาให้


เอาวะ มันก็ไม่มีทางเลือกสักเท่าไรหรอก เพื่อแบมแบม ท่องไว้ไอ้มาร์ค เพื่อแบมแบม!


“อ๊า!” เราทั้งสองฟาดไปที่ท้ายทอยทหาร แล้วร่างทั้งสองก็ร่วงล้มลงไปนอนกับพื้น ไม่มีการรีรออะไรทั้งนั้น ผมกับแจ็คสันจัดการปลดเสื้อผ้าทหารออกให้หมดอย่างรู้งาน หลังจากนั้นเราก็เอาชุดเครื่องแบบทหารมาใส่อย่างรวดเร็ว ภายในกี่นาทีผมกับแจ็คสันก็กลายเป็นทหารของอาณาจักรไปแล้ว


ก่อนที่เราจะเข้าไปยังข้างใน ก็จัดการเอาลากทหารสองคนนี้ไปซ่อนในพุ่มไม้เพื่อไม่ให้ใครเห็น


"ปะ!! ไปหาเมียพวกเรากัน" ไอ้แจ็คสันทำโยกหัวให้ผมเดินตาม ส่วนผมน่ะเหรอ เจอคำพูดของไอ้แจ็คสันไปก็ร่างกายร้อนวูบวาบ


รอกูก่อนเถอะ อีกสามปีกูจะเรียกเมียได้อย่างเต็มปากแน่!!

.

.

.

.

.

.

หัวใจของผมเต้นรัวเมื่อผมเดินผ่านทางเข้าหมู่บ้านมา ผมอดรู้สึกประหม่าไม่ได้จึงเม้มริมฝีปากตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า พร้อมจับปีกหมวกกดลงเพื่อไม่ให้ใครทันสังเกตเห็นใบหน้าผมได้ แต่ผิดกับเพื่อนของผม ไอ้แจ็คสัน มันเดินตัวปลิ้ว ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ แจ็คสันเปลี่ยนไปเยอะมากจริง ๆ เมื่อก่อนมันเป็นเด็กขี้คลาด แต่ดูตอนนี้สิ เหมือนผมกับมันได้สลับนิสัยกันแล้ว


แต่ผมไม่ได้ขี้คลาดนะ ก็แค่กังวลมากไปหน่อย เพราะผมรู้ว่าถ้ามีทหารจับได้เราคงไม่รอดแน่ ๆ ทหารทั้งอาณาจักรกับคนสองคน ใครจะสู้ไหวกัน!


“แล้วยังไงต่อ บ้านยองแจอยู่ที่ไหนล่ะทีนี้" แจ็คสันหยุดเดินพร้อมหันซ้ายขวาเหมือนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี


“ตามกูมา" ผมเดินนำแจ็คสันไปยังเส้นทางที่ผมเคยเดินผ่าน ที่ผมรู้เพราะผมเคยมาบ้านแบมแบมแล้วครั้งหนึ่ง ไม่สิ! ไม่ใช่ครั้งหนึ่ง ผมเคยไปสองครั้งแล้ว...


“มึงรู้เหรอว่าบ้านยองแจอยู่ไหน"


“อืม กูเคยมาหาพ่อแม่แบมแบมก่อนหน้านั้น"


“มาหาทำไมวะ"


“จะมาชวนหนีจากที่นี่ แต่... ก็ไม่ทัน กูแก้อะไรไม่ได้สักอย่าง ตอนนี้กูได้แต่เดินตามคำทำนายไปทีละอย่าง" คิดไปแล้วก็รู้สึกว่ามันน่ากลัวชะมัด ผมหนีโชคชะตาตัวเองไม่ได้เลยงั้นเหรอ


“คำทำนายอะไรวะ"


“เพื่อนแม่ของกูเป็นแม่มด เธอมีพลังวิเศษในการมองเห็นอนาคต ก่อนหน้านั้นเธอมาเตือนกูเรื่องจะเกิดสงครามระหว่างมนุษย์กับหมาป่า อเมธ่าบอกว่ามีคนจงใจทำให้เกิด แต่เธอไม่เห็นว่าเป็นใคร เห็นเพียงแต่ผ้าคลุมสีดำปิดบังใบหน้า หลังจากที่กูได้ฟังคำทำนายนั่น กูก็พยายามที่จะป้องกันไม่ให้มันเกิด แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ดำเนินไปตามคำทำนาย"


“ช่างมันเถอะ ในเมื่อมันเกิดแล้วก็ปล่อยมันเกิดไป เราแก้ไขอะไรมันไม่ได้แล้วล่ะ" ไอ้แจ็คสันทำผมหันไปมองมันด้วยความแปลกใจอีกครั้ง ผมไม่คิดว่ามันจะเปลี่ยนไปได้เยอะขนาดนี้ มันโตขึ้นเยอะมาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันคงกลัวหัวหดหลบอยู่หลังผมแล้วล่ะ "มีอะไร ทำไมต้องมองกู"


พอโดนทักแบบนั้นผมก็รีบเลื่อนสายตาไปมองอย่างอื่น


“กูก็แค่รู้สึกว่ามึงโตขึ้นเยอะมาก" ผมพูดไปตามสิ่งที่ผมคิด


“ก็ต้องโตสิวะ มึงจะให้กูเป็นเด็กตลอดไปเลยหรือยังไง" คำพูดของมันทำผมหลุดหัวเราะออกมา ก็จริงอย่างที่มันพูด จะให้มันเป็นเด็กตลอดไปหรือยังไง แต่อาจจะเป็นเพราะผมไม่ได้เจอกับมันนานแล้ว ก็เลยค่อนข้างติดตากับภาพเด็กขี้แงอยู่ "แต่มึงดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ"


ผมหันไปมองหน้าแจ็คสันอย่างสงสัย มันไม่ได้มองมาที่ผม มันกำลังจ้องมองไปทางข้างหน้าด้วยใบหน้าสบาย ๆ


“กูโตขึ้นเยอะแล้วนะ" ผมรีบบอกกลัวว่ามันกำลังจะหาว่าผมเป็นเด็กอยู่


“เออ กูรู้แล้วน่ะ! ที่กูหมายถึง... คือนิสัยมึง เมื่อก่อนมึงเป็นคนห่วงส่วนรวมก่อนตัวเองเสมอ อย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน ทั้งที่ไม่ใช่ปัญหาของมึงคนเดียว แต่มึงก็แบกมันไว้ทั้งหมด ไม่ต้องไปคิดเยอะหรอกไอ้มาร์ค มันไม่ใช่ปัญหาของมึงคนเดียว มันเป็นปัญหาของทุกคน มึงต้องให้ทุกคนช่วยด้วย ไม่ใช่มึงคิดจะแก้อยู่คนเดียว"


ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาอัดที่คอ หรือคำพูดนั้นของไอ้แจ็คสันมันฟังแล้วบาดใจ มันก็จริงอย่างที่แจ็คสันพูด ผมคิดแต่จะหาทางแก้คนเดียว และไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจให้คนอื่นมาช่วยแก้ปัญหา เพียงแต่ผมไม่อยากให้ใครมาได้รับอันตรายไปด้วย จนมาตอนนี้... ผมก็ได้รู้ว่า ทุกปัญหาใช่ว่าเราจะแก้ได้ด้วยตัวคนเดียวเสมอไป บางทีเราอาจจะต้องยืมมือคนข้างตัว ยืมสมอง เพื่อให้มีหลายมือและหลายความคิดในการแก้ปัญหา


โชคดี... โชคดีที่ตอนนี้ไอ้แจ็คสันมันกลับมาเป็นคนดีแล้ว ไม่อย่างนั้นผมก็คงยังรู้สึกหนักไม่หาย ไอ้แจ็คสันทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้เป็นคนเดียวที่แบกปัญหา มันช่วยผมแบกและช่วยผมแก้ไข


“ขอบคุณมึงนะ...” ผมหันไปบอกขอบคุณคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ผม


“ขอบคุณเรื่องไรวะ"


“ขอบคุณที่มึงไม่ได้เป็นหมาบ้าไล่ฟัดกูแบบเมื่อก่อนแล้ว" จริง ๆ ผมก็ตั้งใจจะพูดว่าขอบคุณที่กลับมาเป็นเพื่อนกัน แต่การจะพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนั้นผมทำไม่เป็น แต่ดูเหมือนว่าไอ้แจ็คสันจะชอบใจคำอธิบายของผมนะ มันหัวเราะพร้อมส่งยิ้มกว้างให้ผม


“ไม่ต้องขอบคุณกูหรอก ไปขอคุณยองแจเถอะ ถ้าไม่มียองแจ... ป่านนี้กูก็คงจะเป็นปีศาจไร้ความรู้สึกไปแล้ว" หน้าตอนที่มันพูดถึงยองแจ ผมเห็นมันแต้มยิ้มแห่งความสุขไว้ ผมมองแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ มองมันแล้วก็ทำให้ผมอดนึกแบมแบมไม่ได้ แบมแบมเองก็ช่วยลดความเย็นชาระหว่างผมกับคนรอบตัวไปเยอะมาก จนมาป่านนี้ผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าผมกลายเป็นคนพูดมากได้ยังไง


เฮ้อ~ ขอให้ผมได้เจอแบมแบมจริง ๆ ด้วยเถอะ

.

.

.

.

.

.


แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาเปิดเช้าวันใหม่ ผู้คนเริ่มออกจากบ้านเปิดร้านค้า บ้างก็ออกไปเดินซื้อของในตลาด มาร์คและแจ็คสันพากันเดินผ่านผู้คน มองดูสิ่งที่อยู่รอบตัวอย่างเพลินใจ ชาวหมาป่าอย่างพวกเขาไม่มีทางเห็นภาพแบบนี้หรอก เขาอยู่กันอย่างสันโดษ อยู่ฝูงใครฝูงมัน จะการพบปะกันก็เจอกันบ้างบางครั้งบางคราวเท่านั้น


มาร์คเดินนำแจ็คสันมาจนใกล้บ้านแบมแบม ตอนแรกพวกเขาก็เกร็งกลัวใครจะจับได้ แต่พอได้เดินผ่านฝูงคนและไม่มีใครสนใจพวกเขา ก็ทำให้พวกเขาต่างรู้สึกว่าเขาได้กลายเป็นประชาชนของดินแดนนี้ไปแล้ว


“สวัสดีค่ะนายท่าน เช้านี้รับอะไรดีไหมคะ" หญิงชราเอ่ยทักพวกเขาทั้งสอง มาร์คและแจ็คสันส่ายหัวปฏิเสธ ก่อนจะรีบก้าวเดินผ่านฝูงคนออกมาเพราะกลัวจะมีคนจับได้ว่าพวกเขาไม่ได้คนของที่นี่ แต่ทว่า...


“อรุณสวัสดิ์ครับนายท่าน วันนี้ออกมาเดินตลาดแต่เช้าเลยนะครับ" มีทหารชุดเครื่องแบบต่างจากพวกเขาเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มาร์คและแจ็คสันต่างส่งยิ้มแห้งไป ก่อนจะหันมามองหน้ากันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม


มาร์คมองเครื่องแบบที่แจ็คสันใส่ สลับกับทหารคนนั้น ก็เห็นชัดว่ามันต่างกันจริง ๆ เสื้อผ้าที่เขาใส่ดูเป็นเครื่องแบบที่ดูหรูกว่าทหารคนนั้น หรือว่าสองคนนั้นที่เดินอยู่ในป่าจะเป็นคนที่มียศสูง


“นี่เราเอาชุดใครมาใส่วะ" แจ็คสันถามขึ้นทันทีเมื่อหลุดออกจากฝูงชน มาร์คส่ายหัวถี่อย่างมืดแปดด้าน "เหมือนทหารที่เราขโมยชุดมา จะไม่ใช่พวกคนธรรมดาซะด้วยสิ"


“อืม แต่ก็แปลก... ถ้าเป็นทหารพวกยศสูงจริง พวกมันไปทำอะไรในป่าตอนเช้ามืดด้วยวะ พวกทหารยศใหญ่ไม่ได้ขี้เกียจนอนตูดโด่งให้ตะวันเลียตูดหรอกเหรอวะ" มาร์คพูดสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกมา


“ก็จริงอย่างที่มึงพูด กูว่ามันต้องมีอะไรแน่" มาร์คพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับคำพูดเพื่อน แต่แล้วอาการมึยงงของเขาก็ได้กลายเป็นอาการตื่นตัว เมื่อมองไปข้างหน้าเห็นแม่ของแบมแบมกำลังยืนยกตะกร้าอะไรบางอย่างอยู่ เขาเลื่อนตามองไปด้านข้างแม่ของแบมแบมเห็นว่านั่นคือร้านขนมปังก็รีบสะกิดแจ็คสันรัว


“นั่นไง! บ้านของแบมแบม" แจ็คสันรีบเงยหน้ามองตามสายตามาร์คไป เห็นร้านขนมปังอยู่ตรงหน้า แล้วหัวใจของเขาก็เต้นรัว แจ็คสันอดตื่นเต้นไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ทหารพูดมันจะจริงหรือเปล่า ถึงแม้ว่าเขาจะกลัวจะแห้วกลับไป แต่มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องเข้าไปดูให้เห็นกับตา


แจ็คสันหันไปมองหน้ามาร์คเหมือนเป็นการถามความเห็นผ่านสายตาว่าพร้อมหรือยัง มาร์คพยักหน้าอย่างมั่นใจ และนั่นก็ทำให้เขาทั้งสองเริ่มก้าวเท้าไปยังบ้านแบมแบมอย่างไม่ลังเล


“อรุณสวัสดิ์ค่ะนายท่าน" แม่ของแบมแบมเอ่ยทัก เมื่อเขาทั้งสองเดินไปถึงหน้าร้าน แจ็คสันส่งยิ้มที่ดูสุขุมกลับ ก่อนจะเดินนำเข้าไปยังในร้านโดยมีมาร์คเดินตามหลัง


กลิ่นหอมของขนมปังและกลิ่นกาแฟอบอวลไปทั้งร้าน แจ็คสันกวาดสายตาไปมองรอบร้านตามหาคนที่อยากเจอแต่ก็ไม่พบใคร เขาเดินนำไปนั่งที่โต๊ะในสุดของร้าน มาร์คเองก็เดินตามไปนั่งข้างแจ็คสันในขณะที่กำลังชะโงกหน้าหาใครบางคน


“อรุณสวัสดิ์ครับนายท่าน เช้านี้จะรับอะไรดีครับ" คราวนี้เป็นพ่อของแบมแบมเข้ามาทักทาย เขาทั้งสองส่งยิ้มบางให้ก่อนจะหันมามองหน้ากัน


แค่มองตาก็เข้าใจตรงกันว่าตอนนี้มีปัญหาอะไร ก็เขาเข้ามาในร้านโดยไม่มีเงินสักเหรียญ แล้วอย่างนี้จะซื้ออะไรกินได้ล่ะ!!


“เอ่อ.. ขอกาแฟสองแก้ว กับขนมปังที่ขายดีที่สุดของร้านอีกสองชิ้น" แจ็คสันตอบด้วยน้ำเสียงชัดทุกถ้อยคำ ทำเอามาร์คเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก็จะไม่ตกใจได้ยังไง สั่งไปเยอะขนาดนั้นจะเอาเงินไหนจ่าย!


“ได้ครับนายท่าน รอสักครู่นะครับ" แล้วชายกลางคนก็เดินหายไปที่หลังเคาน์เตอร์ และเมื่อได้พื้นที่ส่วนตัวกลับมามาร์คก็รีบสวนเพื่อนตัวเองทันที


“มึงบ้าไปแล้วเหรอ มีเงินจ่ายเขาหรือไง" มาร์คด่าเสียงกระซิบ


“ช่างเถอะ ไม่มีก็ไม่ต้องจ่าย ชักดาบไปเขาก็ไม่ว่าหรอก อย่าลืมยศบนบ่าสิ"


“ไอ้ห่า! นั่นพ่อตานะเว้ย มึงกล้าโกงเหรอ"


“ก็ทำไงได้วะ มันไม่มีทางเลือกหนิ เอาน่า! มึงอย่าเครียดเลย ถ้าไม่สั่งก็ผิดสังเกต แบบนี้น่ะดีแล้ว"


มาร์คยกมือมาเกาท้ายทอยตัวเองอย่างสิ้นหนทาง ให้ตายเถอะ เขาไม่อยากจะเสียคะแนนความชอบจากพ่อตาแม่ยายไปกับการเป็นคนขี้ขโมยหรอกนะ แต่ก็จริงอย่างที่แจ็คสันว่า ถ้าเขาไม่สั่งอะไร มันก็จะดูผิดปกติเกินไป


ผ่านไปเกือบสิบห้านาทีที่สองหนุ่มนั่งลุกลี้ลุกลน มองผู้คนที่เข้าออกร้านด้วยหัวใจที่เต้นรัว พวกเขาได้แต่หวังว่าจะได้เจอคนที่ตามหา จนกระทั่ง...


“ยองแจ เสิร์ฟอาหารโต๊ะ 7 ให้พ่อหน่อย"


หัวใจของแจ็คสันได้เต้นรัวจนแทบควบคุมไม่ได้ เช่นเดียวกันกับมาร์ค เขาได้ยินชื่อของยองแจก็ดีใจไม่แพ้กัน อย่างน้อยเขาก็ได้เจอตัวคนที่ตามหาแล้วหนึ่ง


ยองแจเดินออกมาจากหลังครัว ยกถาดอาหารออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ก่อนจะเดินถือถาดเดินตรงมายังโต๊ะหมายเลข 7 ยองแจไม่ทันได้มองว่าคนที่นั่งอยู่เป็นใคร เพราะเขาทั้งสองก็นั่งอยู่ด้วยเลยทำให้ปีกหมวกปิดใบหน้า


“อาหารได้แล้วครับท่าน" แจ็คสันไม่ได้ได้เผยตัวในทันที เขาแต้มยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าเหมือนคนที่กำลังเล่นสนุก มือหนาเลื่อนไปจับแก้วกาแฟต่อจากยองแจ


ส่วนคนที่เสิร์ฟกาแฟอยู่นั่นเห็นมือของฝ่ายตรงข้ามก็ต้องเบิกตากว้างด้วยตกใจ เพราะมันเป็นมือที่คุ้นตาเหลือเกิน อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมา ยองแจได้แต่ท่องประโยคซ่้ำ ๆ ในหัวเป็นสิบครั้งว่า 'คิดไปเอง ๆ' จนเมื่อแจ็คสันเงยหน้าขึ้นมาสบตา เฉลยให้ยองแจได้รู้ว่าไม่ได้คิดไปเอง และนั่นทำให้ร่างของยองแจชาไปหมดทุกส่วน


“คุณมาทำไม!” ยองแจถามกลับเสียงกระซิบ หันไปมองข้างหลังเป็นการเช็คว่าไม่มีใครทันสังเกตใช่ไหม "คุณไม่ควรมาที่นี่ ตอนนี้ที่นี่อันตรายมากสำหรับคุณ"


และเมื่อมาร์คเงยหน้าขึ้นมามองยองแจ ยองแจก็ถึงกับเรียบเรียงคำด่าไม่ถูก


“พวกคุณบ้าไปแล้วเหรอ!”


“แบมแบมอยู่ที่นี่หรือเปล่า" มาร์ครีบถามขึ้น ก็แจ็คสันได้คำตอบแล้ว ตอนนี้เขาก็อยากได้คำตอบบ้าง


ยองแจกำลังประสาทเสียกับกำลังเรียบเรียงคำด่าสองคนนี้ ที่จะด่าไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอ แต่ว่ายองแจเป็นห่วงกลัว กลัวพวกเขาได้รับอันตราย ก็รู้อยู่ว่าตอนนี้ที่นี่เป็นเหมือนไฟร้อนที่พร้อมจะเผาเขาได้ทุกเมื่อ


“คุณป๊าาา ทำไงดีน้องแบมเผลอทำไข่หล่นพื้น คุณม้าจะดุน้องแบมแน่เลย" เสียงหวานดังขึ้นหลังครัว ทำมาร์คสะดุ้งนั่งหลังตรงเตรียมตัวจะลุกขึ้นยืน หากแต่ว่ายองแจรีบเอามือมาห้ามไว้ก่อน


“หยุด! นั่งลง" ยองแจออกคำสั่ง ในตอนนี้มาร์คหัวใจเต้นรัวกว่าแจ็คสันแล้ว เขาแทบคุมสติตัวเองไม่อยู่ จะบุกไปหาแบมแบมที่หลังครัว แต่โชคดีที่ยองแจเบรกไว้ก่อน ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่ "อย่าให้แบมแบมเห็นว่าคุณมาหา"


"ทำไม! ทำไมถึงให้แบมแบมรู้ไม่ได้" มาร์คถามกลับทันที หัวใจของเขาบีบแน่น เพราะเขากลัวว่าที่ยองแจห้ามไม่ให้เขาเจอ หรือแบมแบมไม่อยากเจอเขาแล้ว


"ความลับระหว่างเราแตกแน่ และถ้ามีคนรู้ว่าแบมแบมยุ่งเกี่ยวกับ...” หมาป่า ยองแจจะพูดคำนั้น แต่กลัวว่าจะเสี่ยงเลยเว้นไว้ แต่ทั้งมาร์คและแจ็คสันก็เข้าใจที่ยองแจสื่อ "เดี๋ยวแบมแบมจะเดือดร้อน"


“ผมไม่มีทางเจอเข้าใกล้แบมแบมได้เลยเหรอ" แค่คิดมาร์คก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตายแล้ว เสียงแบมแบมที่กำลังง้องแง้งกับพ่อตัวเองหลังครัวนั้นมันปั่นประสาทจนมาร์คแทบจะเป็นบ้า


“ได้ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ คุณทั้งสองรอได้ไหม...”


"แล้วตอนไหนผมถึงจะได้เจอ" มาร์คถามกลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ยองแจหันมองซ้ายขวาอีกครั้ง เห็นครอบครัวไม่ทันสังเกตที่ตัวเองยืนคุยตรงนี้นาน ก็เริ่มพูดต่ออย่างรวดเร็ว


"หลังร้านปิด ผมจะพาแบมแบมไปหาที่สวนเก่าทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ไปรอผมที่นั่น และระวังตัวอย่าให้ใครเห็นด้วยล่ะ" ยองแจพูดจบก็เลื่อนสายตาเปลี่ยนมามองที่แจ็คสัน เมื่อสบตาก็เหมือนมีประกายไฟระยิบระยับอยู่ในตาทั้งสอง ก็จะให้พูดจริง ๆ ก็คงบอกว่าคิดถึงมาก ยองแจเองก็ได้แต่หวังว่าแจ็คสันจะพูดอะไรด้วยนิดหน่อยก่อนจะเดินหนีออกมา แต่ฝ่ายนั้นกลับเงียบและทำเป็นอย่างเดียวคือจ้องตา ดังนั้นยองแจจึงตัดสินใจเดินออกมาจากโต๊ะก่อน แต่...


“เดี๋ยวก่อน!” แจ็คสันพูดรั้งไว้ และนั่นทำให้เจ้าของหน้าหมวยรีบหันไปมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัว "ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าอาหาร นายจัดการให้ด้วยนะ"


แจ็คสันพูดเสียงกระซิบ และนั่นทำใบหน้าตื่นเต้นของยองแจเปลี่ยนไปเป็นหน้าใบหน้าเซ็ง ๆ ก็คิดว่าแต่จะเรื่องอะไรซะอีก และนั่นทำให้ยองแจรู้สึกงอนอย่างสุด ๆ ที่แจ็คสันไม่พูดอะไรที่หวังไว้


แต่ยองแจจะรู้ไหมนะว่าการที่แจ็คสันเงียบไป มันมีร้อยพันคำพูดที่เขาเตรียมไว้ในหัว หากแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา... ถึงตอนที่ร้านปิดเมื่อไร... เมื่อนั้นเขาจะรวบทุกอย่างเก็บทีเดียวให้หายคิดถึง


และดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่แจ็คสันคนเดียวที่คิดวางแผนไว้ในหัว มาร์คด้วยก็เช่นกัน ร้อยสิ่งที่เขาอยากจะทำกับแบมแบมเกิดภาพในหัวในเวลาอันสั้น


อดใจรอไม่ไหวแล้วล่ะสิ... 









24/11/60 

สรุปแล้ว น้องแบมอยู่กับยองแจที่บ้าน ใครที่กังวลโล่งไปเลยไหมคะ เฮ้~~~ และมาร์คก็ตามมาเจอน้องแบมแล้ว ขอให้เขาได้ฟัด เอ้ย! ได้กอดน้องแบมให้สมกับความคิดถึงเถอะ คิคิ 

ขอกำลังใจด้วยนะค้าาา บางเบาและเบาบางเหลือเกิน แรงมะมีปั่นนน ฮื่ออ 

ติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ 



14/11/60

เอาแล้วค่าาา สองคนปลอมตัวเข้าไปในอาณาจักรแล้วววววว ใส่ชุดทหารจะหล่อเท่ขนาดไหนคะ อยากจะจ้างคนวาดภาพเลย 555555555555 

ไปลุ้นกันค่ะว่าสิ่งที่มาร์คเดาจะถูกหรือเปล่า มาร์คและแจ็คสันจะได้เจอเมียตัวเองไหม 

ขอกำลังใจเยอะ ๆ เลยน้าา สำหรับคนที่กลัวม่า อย่ากลัวเลยยย เรื่องนี้จบแฮปปี้ จุ๊บบบบ 

#คุณหมาป่ามบ 


04/11/60 

ขอตัดเท่านี้ก่อน กลัวอารมณ์จะเปลี่ยนถ้าอ่านมากกว่านี้ 

อือหือออ เป็นการเริ่มสงครามแล้วจริง ๆ แจ็คสันในซีนนี้ดูเท่มากเลย ( *3*) ซีนนี้แจ็คสันแย่งซีนคนเดียวเลย แต่ก็ดันมาตกม้าตายที่ปล่อยไก่ให้เค้ารู้ ฮื่ออ 

เอาใจช่วยพวกเขาด้วยนะคะ ช่วงนี้อาจจะหนักหน่วงหน่อย เพราะกำลังไต่ขึ้นไปถึงจุดพีคแล้ว เดี๋ยวก็ดาวน์ลงมา อดทนกันหน่อยนะ จุ๊บๆๆ 

คุณหมาป่าเริ่มทำเล่มแล้วน้า อาจจะเปิดจองเดือนธันวา ไม่ก็มกรา ปิดเร็วเน้อรอบแรก อาจจะเปิดให้เวลาให้โอนแค่เดือนเดียวเท่านั้น ใครอยากจับจองเตรียมทรัพย์กันให้ดี วันแรกที่เปิดจองจะมีของสุดพิเศษให้สำหรับคนที่โอนเงินมาวันแรก ฮึฮึ ตอนนี้ยังไม่บอกว่าเป็นอะไร ไว้ใกล้ ๆ จะมาบอก 


ติดแท็กกันนนน #คุณหมาป่ามบ  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3422 kowineom2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 13:15
    ตื่นเต้ววว
    #3,422
    0
  2. #3397 Namfon1983 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 14:38
    เดาไม่ออกอ่ะ ตื่นเต้นทุกตอนเลย ไรท์เก่งจังเขียนได้ดูเหมือนเรื่องง่ายๆ น้องแบมกับยองแจกลับมาบ้านอย่างปลอดภัย แต่ผูกปมให้ลุ้นว่ามีอะไรมากกว่านั้น
    #3,397
    0
  3. #3376 khimmark (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 20:29
    อ๊ายยย ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังกันแนาเนี่ยยย
    #3,376
    0
  4. #3060 ojay2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 12:52
    โอ้ยยย กลัวใจไปหมดดด
    #3,060
    0
  5. #2993 Wstyle_x (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 00:12
    ตะหงิดๆมากกกก
    #2,993
    0
  6. #2920 JKEve_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:01
    น้องแบม คุณหมาป่ามาหาแล้วนะ
    #2,920
    0
  7. #2836 RukDeeNan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 09:17
    จะเจอกับดักอะไรหรือป่าวเนี่ย
    #2,836
    0
  8. #2834 mb_7yuta (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 16:29
    มีอุปสรรคอีกแน่ๆ
    #2,834
    0
  9. #2754 PloyPaksa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 17:15
    ปวดใจจิมๆ555
    #2,754
    0
  10. #2753 MimimCartoon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:09
    มันต่องไม่ง่าย ชัวร์!! มันต้องมีอะไรบางอย่างทำให้คลาดกันปะ? รีบมาต่อน่า รออ่านอยู่จ้า
    #2,753
    0
  11. #2752 hyuknok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 08:10
    หมั่นไส้คุณแจ็คสันกินร้านเมียไม่จ่าย 555555
    #2,752
    0
  12. #2751 CottonVip (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:10
    จิเป็นแผนซ้อนแผนอะไรอีก
    #2,751
    0
  13. #2750 VMVM-9 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 19:27
    รอนะไรท์
    #2,750
    0
  14. #2743 Zevaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:00
    รอไรท์ พึ่งมาอ่านติดงอมเลย คริคริๆ
    #2,743
    0
  15. #2741 litterrabbitza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 14:29
    อร้ายยย ดีกับใจเหลือเกินน มาต่อเร็วๆนะค่า
    #2,741
    0
  16. #2730 ParewaSuriyan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 05:31
    ฮื่อออ มาต่อๆๆๆ
    #2,730
    0
  17. #2729 ParewaSuriyan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 05:31
    ฮื่อออ มาต่อๆๆๆ
    #2,729
    0
  18. #2728 My love markbam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:19
    เหออออ จะโดนจับได้มั้ยนะ
    #2,728
    0
  19. #2725 mookkarin34529 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 12:56
    รออออออ อยากอ่านต่อแล้วอ่า????
    #2,725
    0
  20. #2724 plangtonika (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
    อดใจรอไม่ท้อนะ
    #2,724
    0
  21. #2723 PexYen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:30
    อยากให้เจอกันเร็วๆ

    จะมีคนตามหาทหารที่หายไปไหม เสียวๆแทน กลัวโดนจับได้
    #2,723
    0
  22. #2722 ked9112 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:03
    ดีงามมมมม
    #2,722
    0
  23. #2721 joyjoynarak9 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 15:28
    น้องแบมไม่คิดถึงมาร์คหรอ
    #2,721
    0
  24. #2720 MochaDef (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 15:02
    ไม่ได้เจอแน่ๆเลย ฮือ
    #2,720
    0
  25. #2719 Aujacharee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 11:48
    รอให้เขาได้พบกันอีก
    #2,719
    0