WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 17 : ➵ CHAPTER 15 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    16 ต.ค. 60










BAMBAM PART



ค่ำวันนี้เป็นการกินข้าวที่น้องแบมอารมณ์ไม่ดีเท่าไรเลย เพราะนอกจากจะไม่มีน้ำหวานให้น้องแบมกินแล้ว น้องแบมต้องคอยจับตาดูคุณคาง เพราะน้องแบมรู้สึกว่าคุณคางกำลังอ้อยใส่คุณมัคคึ


คุณคางอย่ามาแย่งคุณมัคคึของน้องแบมนะ!! นี่น้องแบมเป็นคุณสามีของคุณมัคคึแล้ว คุณคางจะมาทำกระซิบกระซาบกับคุณมัคคึต่อหน้าน้องแบมไม่ได้!!


“น้องแบม เป็นอะไร อาหารไม่ถูกปากเหรอ" คุณจิงโจ้ถามน้องแบมด้วยความเป็นห่วง


เหอะ! ก็มีแต่คุณจิงโจ้นี่แหละที่สนใจน้องแบม ส่วนคุณมัคคึไม่สนใจน้องแบมเลย น้องแบมกำลังโดนคุณมัคคึนอกใจใช่ไหม!


“น้องแบมโกรธที่วันนี้น้องแบมไม่ได้กินน้ำหวาน" น้องแบมพูดเสียงดังตั้งใจจะให้คุณมัคคึสนใจ แต่คุณมัคคึก็ยังไม่สนใจ เพราะคุณมัคคึกำลังเขียนอะไรลงบนกระดาษก็ไม่รู้ แถมยังหันไปคุยคุณคางโดยไม่สนใจน้องแบมเลยสักนิด นี่น้องแบมบอกว่าน้องแบมโกรธ คุณมัคคึก็ยังเมินเฉยอีก


เห้อ~ คุณภรรยานอกใจ น้องแบมจะทำยังไงดีฮะคุณป๊า


“อ่า นั่นสิ ป้าแม่บ้านลืมได้ยังไงนะ เดี๋ยวพี่สั่งให้นะ" แล้วคุณจิงโจ้ก็หันไปบอกคุณป้าแม่บ้านให้เอาน้ำหวานมาให้น้องแบม ส่วนคุณมัคคึก็ยังทำเมินเฉยใส่น้องแบมเหมือนเดิม น้องแบมจะเหวี่ยงแล้วนะ


“คุณมัคคึ ป้อนข้าวน้องแบมหน่อยสิ"


“โตเป็นหนุ่มแล้ว กินข้าวเองได้แล้วน่ะ แบมแบม" คุณมัคคึพูดในขณะที่มือยังไม่หยุดเขียน ส่วนคุณคางก็เอียงหน้าเข้ามาใกล้คุณมัคคึอีก เขามองกระดาษที่คุณมัคคึเขียนพร้อมจิ้มเนื้อมาเคี้ยวตุ้ย ๆ บางทีก็ป้อนคุณมัคคึด้วย มันจะมากเกินไปแล้วนะ!! แล้วนี่คุณมัคคึกล้าขัดใจน้องแบมได้ยังไงกัน แค่คุณคางมาที่นี่วันเดียวคุณมัคคึเปลี่ยนเป็นคนอื่นได้ขนาดนี้เลยเหรอ


“กินข้าวก่อนก็ได้มั้งพี่ ค่อยเขียน" คุณจิงโจ้พูดถูกใจน้องแบมที่สุด!! และน้องแบมไม่อยากจะบอกว่างอนมาก ปกติคุณมัคคึจะนั่งข้างน้องแบม แต่วันนี้คุณมัคคึไปนั่งฝั่งตรงข้าม แล้วให้คุณจิงโจ้มานั่งกับน้องแบมแทน หัวร้อนแล้ว หัวร้อนแล้ว โกรธ ๆ ๆ เดือดปุ๊ดๆ เลย!!


“เรามีเวลาไม่มากแล้ว คนของเราเยอะ เราต้องให้ทุกคนมีที่อยู่โดยไม่แออัดจนเกินไป" คุณมัคคึตอบพร้อมขมวดคิ้ว ตอนแรกน้องแบมก็อารมณ์เสียอยู่หรอก แต่เห็นคุณมัคคึทำหน้าแบบนั้นแล้ว น้องแบมไม่กล้าดื้อเลย คุณมัคคึมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า


น้องแบมกวาดสายตาไปรอบตัว ทุกคนก็ดูจะทำหน้าเครียดกันทุกคน คุณคางก็ด้วย น้องแบมเพิ่งสังเกตว่าบรรยายกาศที่นี่มันแปลกไปจริง ๆ ปกติแล้วน้องแบมจะรู้สึกว่าที่นี่ดูมีสีสัน เพราะมันมีคนอยู่เต็มไปหมด แต่ตอนนี้มันดูเงียบเหงาแปลก ๆ มันเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหนนะ น้องแบมไม่ทันได้สังเกตเลย


“แล้ว... แบมแบมจะไปกับเราหรือเปล่า" คำถามของคุณจิงโจ้ทำน้องแบมต้องหันไปมองด้วยอาการตกใจ ทำไมคุณจิงโจ้ถึงพูดแบบนั้น ทุกคนกำลังจะไปไหนโดยที่ไม่มีน้องแบมงั้นเหรอ


น้องแบมหันกลับไปมองคุณมัคคึ คุณมัคคึหยุดเขียนพร้อมมองเหม่อไปทางอื่น อาการของคุณมัคคึทำให้น้องแบมรู้สึกเสียใจ น้องแบมกำลังจะโดนทุกคนทิ้งใช่ไหม แล้วทุกคนจะไปไหนกัน ทุกคนไม่ให้น้องแบมไปด้วยเหรอ น้องแบมจะถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวที่นี่เหรอ แล้วน้องแบมก็เหงาตาย น้องแบมก็เป็นผีตัวเดียวที่ไม่มีใครรัก ฮึก! น้องแบมกำลังจะโดนทิ้ง คุณมัคคึมีคุณคางแล้วจะทิ้งน้องแบมเหรอ น้องแบมจะไม่อยู่กับทุกคนแล้ว น้องแบมจะกลับไปอยู่ในที่ของน้องแบม น้องแบมจะกลับบ้านไปกับคุณหมาป่า และจะไปฟ้องคุณป๊าว่าคุณมัคคึทำน้องแบมเป็นหม้าย


“แบมแบมจะไปไหน" คุณมัคคึถามขึ้นเมื่อเห็นน้องแบมลุกออกจากเก้าอี้ ถ้าน้องแบมบอกคุณมัคคึตรง ๆ ว่าน้องแบมจะกลับบ้านแล้ว คุณมัคคึจะรั้งน้องแบมไว้ไหมนะ


น้องแบมอยากกลับบ้าน" ไม่รู้ว่าน้องแบมคิดไปเองหรือเปล่า สีหน้าของทุกคนดูตกใจที่น้องแบมพูดอย่างนั้น โดยเฉพาะคุณมัคคึ จะตกใจกันทำไม ในเมื่อทุกคนก็ตั้งใจจะทิ้งน้องแบมอยู่แล้วนี่


“จะกลับจริง ๆ เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกลับ" คุณจิงโจ้เอามือมาจับแขนน้องแบมไว้แน่น ทำไมคนที่ง้อน้องแบมถึงเป็นคุณจิงโจ้นะ คุณมัคคึไม่ง้อน้องแบมบ้างเหรอ...


อ้อ... มีคุณสามีคนใหม่แล้วสินะ น้องแบมก็เป็นแค่คุณสามีคนเก่า ที่คุณมัคคึไม่รักแล้ว


“น้องแบมจะอยู่... ต่อไปทำไม... อึก ในเมื่อคุณมัคคึไม่รักน้องแบมแล้ว ฮืออออ" น้องแบมกลั้นน้ำตาไม่ไหวแล้ว น้องแบมปล่อยโฮออกมา น้องแบมเสียใจที่คุณมัคคึไม่รักน้องแบมแล้ว คุณมัคคึเอาหัวใจไปให้คุณคางหมดแล้ว น้องแบมเกลียดคุณคางงงง คุณคางมาแย่งคุณภรรยาของน้องแบมไป


“แบมแบม เป็นอะไร ทำไมคิดแบบนั้น" คุณมัคคึโผล่มาจากไหนไม่รู้เร็วมาก ตอนนี้คุณมัคคึกอดน้องแบมไว้แน่นพร้อมเอามือลูบหัวน้องแบมเบา ๆ น้องแบมรู้สึกดีนะที่คุณมัคคึง้อน้องแบม แต่น้องแบมไม่หายน้อยใจง่าย ๆ หรอก


“คุณมัคคึกับทุกคนจะไปไหนก็ไม่ยู้ ฮือออ ทุกคนไม่ให้น้องแบมไปด้วย ฮือออ ทุกคนจะทิ้งน้องแบม น้องแบมไม่อยากเหงาตาย ฮือ น้องแบมจะกลับบ้านของน้องแบมกับคุณหมาป่า" น้องแบมพูดทุกสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปหมดเลย น้องแบมเจ็บปวดใจ คุณมัคคึทำน้องแบมอกหัก


“ไม่มีใครจะทิ้งนายหรอกแบมแบม ใครจะกล้าทิ้งนายได้ลงคอ" คำพูดของคุณมัคคึทำอาการร้องไห้โฮของน้องแบมหายไปทันที น้องแบมผละตัวออกจากอ้อมกอดคุณมัคคึพร้อมเงยหน้าคุณมัคคึ


“จริงเหรอฮะ คุณมัคคึไม่ทิ้งน้องแบมจริง ๆ นะฮะ"


“ฉันสัญญา...” คุณมัคคึส่งยิ้มให้น้องแบม แต่แววตาของคุณมัคคึดูเศร้ามาก ๆ คุณมัคคึเป็นอะไรหรือเปล่า


“แล้วเราจะไปไหนกันเหรอฮะ ทำไมน้องแบมถึงไม่รู้เรื่อง"


คุณมัคคึไม่ได้ตอบน้องแบมให้ทันที คุณมัคคึเลื่อนสายตาไปมองทุกคน น้องแบมก็ได้แต่มองตามคุณมัคคึไปด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมคุณมัคคึถึงไม่ยอมบอกว่าจะพาน้องแบมไปไหน มันมีอะไรที่น่ากลัวงั้นเหรอ หรือว่า!! คุณมัคคึจะพาน้องแบมไปฆ่า!!


แต่ไม่หรอก คุณมัคคึรักน้องแบมจะตาย... คุณมัคคึจะทำอย่างนั้นได้ยังไง


แต่ไม่นะ! น้องแบมลืมไปว่าคุณคางมาทำให้ครอบครัวน้องแบมแตกแยก ไม่แน่ว่าที่คุณคางทำกระซิบกระซาบกับคุณมัคคึเมื่อกี้ คุณคางคงจะเป่าหูให้คุณมัคคึฆ่าน้องแบมทิ้งก็ได้ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่! ฮืออ ทำยังไงดี น้องแบมไม่อยากโดนฆ่าตาย น้องแบมยังไม่ได้มีลูกเลยนะ!!


“เดี๋ยวเราจะคุยเรื่องนี้กันหลังจากที่นายกินข้าวเสร็จ"


“แล้วทำไมถึงคุยตอนนี้ไม่ได้" คุณมัคคึต้องขุนน้องพุงป่อง ๆ แล้วก็โยนน้องแบมให้คุณหมีกินแน่ ๆ เลย ไม่เอานะ! น้องแบมจะไม่ยอมกิน น้องแบมต้องทำตัวให้ไม่น่าอร่อย คุณหมีจะได้ไม่กินน้องแบม อ้อ! น้องแบมต้องไปบอกคุณหมาป่าให้เตรียมไปช่วยน้องแบมด้วย น้องแบมจะฟ้องคุณหมาป่าว่าคุณมัคคึร้ายมาก วางแผนจะฆ่าน้องแบม ถ้าคุณหมาป่ารู้ต้องโกรธคุณมัคคึมากแน่ ๆ ระวังเถอะคุณมัคคึ น้องแบมจะให้คุณหมาป่าของน้องแบมมากัดก้นคุณมัคคึ!


“มีหลายเรื่องที่ฉันอยากจะคุยกับนาย และมีความจริงบางอย่างที่นายควรจะรู้...”


“ความจริง? ความจริงอะไรฮะ" ความจริงที่บอกว่าคุณมัคคึหมดใจแล้วน่ะเหรอ น้องแบมไม่อยากฟัง น้องแบมเสียใจ ฮือออ


“เกี่ยวกับเราทุกคน แต่นายต้องสัญญาก่อนว่าถ้าฟังแล้วจะวิ่งหนีฉันไป เข้าใจไหม"


ทำไมคุณมัคคึถึงพูดจาได้น่ากลัวแบบนั้น น้องแบมไม่กล้าสัญญาหรอก เพราะขนาดตอนนี้น้องแบมก็เริ่มกลัวคุณมัคคึแล้วนะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คุณมัคคึทำน้องแบมตื่นเต้นและในขณะเดียวกันก็ทำให้น้องแบมกลัว ในตอนนี้น้องแบมอาบน้ำตัวหอมฟรุ้งพร้อมจะให้คุณมัคคึได้หอมแก้มแล้วล่ะ น้องแบมกลับมารอคุณมัคคึที่ห้องนอนตามที่คุณมัคคึบอก แต่น้องแบมอดคิดเยอะไม่ได้จริง ๆ ว่าเรื่องที่คุณมัคคึบอกมันจะมีอะไรน่ากลัวหรือเปล่า แล้วน้องแบมจะรับได้ไหมนะ แต่มันก็คงจะไม่มีอะไรน่ากลัวเท่ากับการที่คุณมัคคึบอกว่าหมดรักน้องแบมแล้ว น้องแบมก็ได้แต่ภาวนาว่าคุณมัคคึจะไม่พูดคำนั้นออกมา


น้องแบมรักคุณมัคคึ น้องแบมไม่อยากให้คุณมัคคึหมดรักน้องแบม น้องแบมอยากแต่งงานกับคุณมัคคึ ฮือออ แค่คิดว่าจะโดนคุณมัคคึบอกว่าไม่รัก น้องแบมก็รู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ ที่ใจแล้ว


แอ๊ด~


เสียงประตูห้องนอนเปิดออก น้องแบมหันไปมองที่ต้นเสียงด้วยความตื่นเต้น ก็เห็นคุณมัคคึเดินเข้าห้องมาด้วยสีหน้าเครียด ๆ คุณมัคคึกำลังทำให้น้องแบมกังวลจริง ๆ แล้วนะ คุณมัคคึไม่ได้จะเดินมาบอกว่าจะไปแต่งงานกับคุณคางใช่ไหม ไม่เอา! น้องแบมไม่ยอมให้คุณมัคคึไป น้องแบมรักคุณมัคคึ


“แบมแบม"


“น้องแบมรักคุณมัคคึนะฮะ อย่าทิ้งน้องแบมไปเลยนะ" น้องแบมรีบลุกขึ้นกอดคุณมัคคึไว้แน่น อยู่ ๆ น้ำตาของน้องแบมก็ไหลมาเสียดื้อ ๆ น้องแบมรู้สึกเจ็บจี๊ดไปที่หัวใจ


“เป็นอะไรฮะ ร้องไห้ทำไม" คุณมัคคึลูบหัวน้องแบมเป็นการปลอบ


“คุณมัคคึจะมาบอกน้องแบมว่าจะไปแต่งงานกับคุณคางใช่ไหมฮะ"


“จะบ้าหรือยังไง ฉันเนี่ยนะจะไปแต่งงานกับไอ้หมอนั่น" คุณมัคคึผละน้องแบมออกจากอ้อมกอด พร้อมเอามือทั้งสองข้างมาจับต้นแขนน้องแบมไว้ "อะไรที่ทำให้นายคิดแบบนั้น"


“ก็น้องแบมเห็นคุณคางกระซิบกับคุณมัคคึ แถมคุณคางยังป้อนเนื้อคุณมัคคึด้วย นั่นมันหน้าที่ของน้องแบมนี่หน่า" น้องแบมทำงอแงใส่ คุณมัคคึถอนลมหายใจพร้อมส่ายหัวไปมา


“นายฟังนะ ฉันไม่มีทางเปลี่ยนใจจากนายแน่นอน" คุณมัคคึพูดน้ำเสียงจริงจัง มันทำให้หัวใจของน้องแบมสั่นตาม


“คุณมัคคึพูดจริง ๆ เหรอฮะ กับคุณคาง ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณมัคคึใช่ไหมฮะ"


“ฉันกับแจบอมเป็นแค่เพื่อนกัน เราสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้แจบอมเดือดร้อน เราเลยต้องให้แจบอมมาอยู่กับเราด้วย" คำอธิบายของคุณมัคคึทำความกังวลที่น้องแบมมีทั้งหมดหายไปเลย คุณมัคคึบอกว่าจะไม่เปลี่ยนใจจากน้องแบม และคุณมัคคึก็บอกว่ากับคุณคางแค่เพื่อนเท่านั้น น้องแบมดีใจจัง


“ยิ้มได้สักทีนะ นี่อย่าบอกว่าที่ร้องไห้งอแงเพราะคิดว่าฉันจะไปแต่งงานกับแจบอม"


“ก็น้องแบมกลัวนี่ ก็คุณคางดูสนิทกับคุณมัคคึ น้องแบมก็เลยกลัว ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคางกับคุณมัคคึเป็นเพื่อนสนิทกัน"


“งั้นรู้แล้วก็เลิกนอยเรื่องนั้นเข้าใจไหม"


“อื้อ ว่าแต่คุณมัคคึจะบอกอะไรน้องแบมเหรอฮะ" น้องแบมจ้องหน้าคุณมัคคึด้วยความอยากรู้ ตอนแรกคุณมัคคึก็ดูผ่อนคลายอยู่หรอก แต่พอน้องแบมถามคุณมัคคึก็ทำหน้าเครียดขึ้นมา คุณมัคคึกำลังจะทำน้องแบมเครียดตามแล้วนะ


“ฉันกำลังจะย้ายบ้าน พวกเราจะไปกันหมดไม่มีใครอยู่ที่นี่"


โธ่! น้องแบมก็คิดว่าเรื่องอะไรซะอีก ที่แท้ก็เรื่องย้ายบ้านนี่เอง แล้วทำไมต้องทำหน้าเครียดด้วย น่าตื่นเต้นออก จะได้ไปอยู่บ้านหลังไหม นี่น้องแบมตื่นเต้นแทนเลยเนี่ย


“ฉันเลยอยากรู้ว่านายจะย้ายไปด้วยกันไหม" คุณมัคคึถามน้องแบมด้วยน้ำเสียงปนสั่นนิด ๆ แววตาของคุณมัคคึทำให้น้องแบมรู้เลยว่าคุณมัคคึกำลังจะร้องไห้ "ฉันอยากให้นายตอบตกลงไปกับฉันนะ"


“น้องแบมก็ต้องไปกับคุณมัคคึอยู่แล้ว เพราะคุณมัคคึเป็นคุณภรรยาของน้องแบม น้องแบมจะไม่ไปได้ยังไงล่ะฮะ"


แต่ถ้านายไป นายจะไม่มีวันได้เจอหน้าพ่อแม่และพี่ชายของนายอีก" คำพูดของคุณมัคคึทำอารมณ์ดี ๆ เมื่อกี้ของน้องแบมหายไป ถ้าไปกับคุณมัคคึ น้องแบมจะไม่ได้เจอครอบครัวของน้องแบมอีกแล้วเหรอ


ทำไมล่ะฮะ ทำไมไม่ได้เจออีก"


“เพราะฉันจะย้ายไปอยู่ที่ที่ไกลจากบ้านนายมาก ๆ ถ้านายไปกับฉัน นายคงจะไม่ได้เจอครอบครัวของนายอีก"


คำพูดของคุณมัคคึทำน้องแบมน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม น้องแบมเลือกไม่ได้ว่าน้องแบมจะไปทางไหน คุณมัคคึน้องแบมก็รัก คุณป๊าคุณม๊าพี่ยองแจ น้องแบมก็รัก น้องแบมไม่อยากเลือก น้องแบมอยากให้ทุกคนมาอยู่ด้วยกัน


“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอฮะ น้องแบมไม่อยากเลือก"


“ตอนนี้ไม่ได้แล้วแบมแบม... ไม่ได้แล้ว" คุณมัคคึกำลังจะร้องไห้ ซึ่งน้องแบมเองก็ร้องไห้ไปแล้ว น้องแบมคิดไม่ออกว่าน้องแบมจะตัดสินใจยังไงดี น้องแบมเลือกไม่ได้เลยจริง ๆ "ถ้านายยังตัดสินใจไม่ได้... งั้นฉันจะทำให้นายได้รู้อีกอย่าง เผื่อว่ามันจะทำให้นายตัดสินใจง่ายขึ้น ว่าจะกลับบ้านหรือว่าไปกับฉัน"


คุณมัคคึขยับตัวออกลุกขึ้นยืน หลังจากนั้นก็ถอดเสื้อของตัวเองออก น้องแบมจ้องมองคุณมัคคึด้วยความไม่เข้าใจ จนกระทั่งคุณมัคคึถอดกางเกงน้องแบมก็ยิ่งช็อกจนไม่กล้าขยับตัว คุณมัคคึแก้ผ้าโชว์น้องแบมทำไม แล้วการที่คุณมัคคึแก้ผ้ามันจะทำให้น้องแบมตัดสินใจง่ายได้ยังไง นอกจากจะทำให้น้องแบมเครียดและสับสนแล้ว คุณมัคคึยังทำให้น้องแบมเขินด้วยนะ


หลังจากที่คุณมัคคึถอดเสื้อผ้าออกจากตัวทั้งหมด คุณมัคคึก็เข้ามาใกล้น้องแบมจนทำน้องแบมหายใจไม่ทั่วท้อง คุณมัคคึผลักน้องแบมนอนลงกับเตียง หลังจากนั้นคุณมัคคึก็ขยับตัวขึ้นมาบนร่างน้องแบม คุณมัคคึจะทำอะไรน้องแบมอะ!

.

.

.

.

.

.

.

.

ความอึดอัดก่อขึ้นในความรู้สึกมาร์ค หัวใจของเขาอ่อนแอทุกครั้งที่คิดว่าจะต้องเผยความจริงให้แบมแบมได้รู้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันบีบบังคับให้เขาต้องพูดความลับของเขาออกไป และมาร์คก็ได้แต่หวังลึก ๆ ว่าแบมแบมจะรับได้กับเรื่องที่เขาบอก แต่ถ้ารับไม่ได้... เขาคงจะต้องยอมปล่อยให้แบมแบมกลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ นั่นก็คือส่งกลับไปหาพ่อกับแม่ ที่ดินแดนอากาเซ่


“ทำไมคุณมัคคึต้องแก้ผ้าด้วย! ทะลึ่ง!!” คนตัวเล็กยกมือมาปิดตาไว้ พร้อมกลิ้งตัวไปมาอยู่ใต้ร่างคนตัวโต อารมณ์เจ้าเด็กน้อยดูเขินอายและแสนสดใส ผิดกับอารมณ์อีกคน ที่กำลังจมอยู่กับความเศร้าหมองไม่จบสิ้น


มาร์คผ่อนลมหายออกมาอย่างอ่อนล้า ท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจทำมันอย่างเด็ดขาดเสียที


มือหนากำข้อมือเล็กให้ขึงไว้กับเตียง การกระทำของมาร์คทำหัวใจดวงเล็กเต้นรัว แบมแบมกำลังตกใจเพราะไม่เคยเห็นมาร์คทำอะไรแบบนี้มาก่อน


แบมแบม นี่คือความจริงที่ฉันจะบอกนาย"


สิ้นสุดคำพูดมาร์คก็พริ้มตาลง เขาปลุกเลือดร้อนให้กายให้มันสูงขึ้น เพียงไม่นานหูมนุษย์ของเขาก็ถูกดึงเข้าไปซ่อนในผิวกายจนกลายเป็นพื้นผิวที่เรียบเนียนเหมือนไม่เคยมีอวัยวะหูก่อน แต่ในทางที่สวนกัน หูหมาป่าของเขาก็ผุดขึ้นแทน


เป็นครั้งแรกที่แบมแบมได้เห็นภาพนี้กับตาตัวเอง ตากลมโตมองสิ่งที่เปลี่ยนแปลงตรงหน้าพร้อมกับแววตาที่ไหววูบ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหัวใจดังตุ๊บ ๆ เหมือนมันจะหลุดออกมาจากร่าง และเพียงแค่มาร์คลืมตา นัยน์ตาดำขลิบก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่าม แสงเล็ก ๆ วิ่งอยู่ในตาดูคล้ายกับสิ่งมหัศจรรย์ ยิ่งจ้องมองตาคู่นั้นนาน ๆ มันทำให้แบมแบมยิ่งตกตะลึงไปมากกว่าเก่า


ตาคู่นี้... ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น... มันเป็นตาที่แสนอบอุ่นของคุณหมาป่าที่เคยเฝ้ามอง แบมแบมจำตาคู่นี้ได้แม่น แล้วทำไมกัน... ทำไมมันถึงอยู่บนตาของคุณมัคคึได้


พวงหางขนสีน้ำตาเข้มปัดไปมาอยู่หลังมาร์ค สร้างความตะลึงให้กับคนที่มองมากขึ้นไปอีก การแปลงร่างอย่างครึ่ง ๆ ของมาร์คทำเจ้าตัวเล็กกำลังหายใจไม่ออก แม้ว่าแบมแบมจะเคยเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนั้นไม่ได้เห็นตาสีเหลืองทองสะท้อนแสงแบบนี้มันเลยไม่ตกใจมากเหมือนคราวนี้


“จ... เจ๋งดีนะฮะ คุณมัคคึใช้เวทมนตร์ได้เก่งมาก ๆ" แบมแบมพยายามนึกถึงตอนนั้น ก็นึกได้ว่ามาร์คเคยบอกว่าเป็นเทวดา นี่ก็คงจะเป็นเวทมนตร์ที่มาร์คเสกขึ้นมา แบมแบมกำลังคิดว่าเป็นอย่างนั้นแน่ พอคิดอย่างนั้นได้ความเกร็งก็เริ่มลดลง แต่...


“แต่ฉันไม่ใช่เทวดา ที่ฉันเคยพูด... ฉันโกหก" แต่คำพูดต่อมาของมาร์คทำเจ้าตัวเล็กขมวดคิ้วทันที แค่คำที่บอกว่าโกหกก็ทำอารมณ์เจ้าตัวเล็กขุ่นมัวแล้ว


“คุณมัคคึนิสัยไม่ดี!! โกหกน้องแบมทำไม"


“ฉันไม่ได้ตั้งใจ"


“น้องแบมไม่ชอบคนโกหก น้องแบมเกลียดคนโกหก!! คนโกหกนิสัยไม่ดี" เจ้าก้อนตะโกนเสียงเล็กใส่หน้าเจ้าของร่างครึ่งมนุษย์ และดูเหมือนแบมแบมจะโกรธมาก เพราะตอนแรกก็อยู่นิ่งเฉย แต่ตอนนี้ดิ้นไปมาเพื่อให้มาร์คปล่อยมือออก "ปล่อยน้องแบมเดี๋ยวนี้!”


“นายจะไปไหนไม่ได้"


“คุณมัคคึบังคับน้องแบมไม่ได้หรอก! คนโกหกก็ต้องถูกลงโทษโดยการถูกโกรธ!” แต่ละความคิดมันช่างดูนุ่มนิ่มและแสนน่ารักจริง ๆ เป็นคำพูดที่ฟังแล้วหมันเขี้ยวจนมาร์คอยากจะหอมไปที่แก้มแรง ๆ แต่ทว่า... ตอนนี้เขาไม่อยากจะเปลี่ยนประเด็น เขาจะหอมแก้มเจ้าก้อนได้ก็ต่อเมื่อเขาได้บอกความจริงทั้งหมดไป และเจ้าก้อนก็ต้องรับได้ด้วย


“หยุด! นายต้องฟังฉันพูดก่อน นายไม่อยากรู้หรือยังไงว่าถ้าฉันไม่ใช่เทวดา แล้วฉันมีหูหมาป่าได้ยังไง" คำพูดของมาร์คทำม้าพยศเริ่มสงบ ตากลมโตจ้องมองคนที่อยู่เหนือกว่าด้วยความอยากรู้ หากแต่ยังทำแก้มป่องใส่เป็นการบอกว่ายังงอนอยู่


ฉันเป็นมนุษย์หมาป่า" ดวงตากลมเบิกกว้างมากกว่าเก่า นัยน์ตาคู่นั้นกำลังบอกมาร์คว่ากำลังตกใจสิ่งที่เขาพูด "ทุกคนที่อยู่รอบตัวนาย ทั้งพ่อแม่ฉัน คุณจิงโจ้ คุณคางของนาย รวมทั้งป้าแม่บ้านที่นายเคยเล่นด้วย ทุกคนเป็นหมาป่ากันหมด"


...”


ในปราสาทหลังนี้มีนายคนเดียวที่เป็นมนุษย์"


...”


ซึ่งมันก็หมายความว่า... ฉันกับคุณหมาป่าของนาย เราคือคนเดียวกัน"


... ไม่จริง...” เสียงใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ใบหน้าบูดเบี้ยวกำลังบอกคนตัวโตว่าในไม่ช้านี้แบมแบมกำลังจะปล่อยโฮออกมา มันเป็นปฏิกิริยาที่ทำให้มาร์คเจ็บปวดไม่น้อย


นัยต์ตาคมฉายแววเศร้าออกมาจากตาของเขา ไม่นานเปลือกตาก็ถูกปิดลง และหลังจากนั้นมาร์คก็เริ่มปลุกส่วนที่หลับใหลอยู่ภายในดึงร่างหมาป่าขนฟูออกมาให้แบมแบมได้เห็นกับตา


ทุกการเปลี่ยนแปลงที่ถูกเปลี่ยนไปบนร่างของคนที่อยู่เหนือกว่าทำให้แบมแบมยิ่งช็อกค้างมากกว่าเก่า น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มกลม ดวงตากลมตาจ้องมองสิ่งที่เปลี่ยนแปลงตรงหน้าด้วยอาการตกตะลึง และใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างมนุษย์ของมาร์คก็ได้กลายเป็นคุณหมาป่าขนนุ่มฟูของแบมแบมแล้ว


หมาป่าหนุ่มจ้องมองเด็กตัวน้อยใต้ร่างของเขา นัยต์ตาสีเหลืองทองฉายอารมณ์ออกมาว่าเขารู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหนที่เห็นเจ้าตัวน้อยของเขากำลังทำท่าทางหวาดกลัว


ฮือออ คุณป๊าาา" แล้วเจ้าตัวเล็กก็ปล่อยโฮออกมาแล้ว แบมแบมพยายามที่จะพาตัวเองหนีออกจากใต้ร่างหมาป่าที่ตัวเองเคยรัก แต่ทว่ามาร์คกลับไม่ยอม เขาโถมตัวทับร่างเล็กไม่ให้หนีไปได้ มาร์คคิดมาแล้วว่าแบมแบมอาจจะวิ่งหนีเขา เพราะอย่างนี้เขาจึงต้องเอาตัวมาคร่อมร่างเล็กไว้


ปล่อยน้องแบม!! น้องแบมจะกลับไปหาคุณป๊าคุณม้า" เมื่อแบมแบมงอแงมาร์คก็ต้องรีบดึงร่างมนุษย์กลับมา เพราะไม่อย่างนั้นคงจะคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ ๆ "ฮืออออ อย่ามาถูกตัวน้องแบม!!”


ชู่วว! ใจเย็น ๆ ไม่รักฉันแล้วเหรอ" มาร์คโอบกอดคนตัวเล็กไว้แน่น ความกลัวทำให้แบมแบมตัดสินใจไม่ถูกว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไง รักก็รักอยู่แล้ว แต่เพราะสิ่งที่ได้ยินเกี่ยวมนุษย์หมาป่ามาว่าเป็นพวกไม่ดี แบมแบมเลยกลัว


ทำไมคุณมัคคึต้องโกหกน้องแบม คุณมัคคึตั้งใจจะเลี้ยงน้องแบมให้โตแล้วก็กินใช่ไหม"


บ้าน่ะ! หมาป่าไม่กินเนื้อมนุษย์หรอกนะ"


อย่ามาโกหก!! คุณครูสอนน้องแบมมา คิดว่าน้องแบมเป็นเด็กโง่ ไม่เคยเรียนหนังสือเหรอ"


แบมแบม! ถ้าฉันจะกินนายฉันคงกินนายตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอนายแล้ว อย่างอแงน่า" ไม่ว่ามาร์คจะพยายามกล่อมเท่าไร ก็ไม่สามาารถดึงสติของแบมแบมให้กลับมาสู่ปกติได้ สงสัยว่าสิ่งที่เจ้าตัวเล็กได้ยินมาจะกล่อมประสาทให้กลัวมากขนาดนี้


ปล่อยน้องแบม! ฮือออ น้องแบมกลัวมนุษย์หมาป่า น้องแบมไม่อยากถูกจับไปสมเสร็จ"


สมสู่... นั่นคือสิ่งที่มาร์คคิดแก้ในหัวทันที อยากจะขำในความใสซื่อของแบมแบมนะ แต่เห็นหยาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มกลมแล้วมันทำให้เขาขำไม่ออก


นายไม่รักฉันแล้วหรือไง... เราจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ"


อ๋อออ ที่ตกลงจะแต่งงานกับน้องแบมเพราะตั้งใจจะจับน้องแบมไปสมเสร็จแล้วก็ทิ้งน้องแบมใช่ไหม มนุษย์หมาป่าใจร้าย น้องแบมรู้หรอก!!”


ไปกันใหญ่แล้วแบมแบม! เลิกเอาข้อมูลผิด ๆ มาคิดเองเออเองได้ไหม"


จะบอกว่าน้องแบมโง่เหรอ"


ไม่ใช่อย่างนั้น! ช่วยฟังฉันได้ไหม"


ปล่อยน้องแบม!! น้องแบมไม่อยากฟัง น้องแบมอยากอยู่คนเดียว"


แบมแบม! ฟังฉัน อ๊า!!” แล้วเจ้าตัวเล็กก็กัดเข้าไปที่แขนมาร์คอย่างจัง ๆ ในจังหวะที่มาร์คกำลังร้องลั่นเพราะโดนกัด เจ้าตัวเล็กก็ผลักร่างมาร์คให้ออกห่าง ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกจากห้องมาพร้อมกับน้ำตาอาบแก้ม


และทันทีที่ร่างบางหลุดพ้นออกมาจากห้องนอน เห็นผู้คนที่เดินว่อนไปทั่วปราสาท ก็ต้องสะอึกจนหายใจแทบไม่ออก คำพูดที่มาร์คบอกว่าคนพวกนี้เป็นหมาป่า มันทำให้คนตัวเล็กกลัวจนไม่กล้าขยับตัว


เรื่องเล่าได้ยินจากคุณครูมามันน่ากลัวเหลือเกิน คุณครูบอกว่ามนุษย์หมาป่าจะมาทำให้เจ็บ และก็ทำให้มนุษย์ต้องท้องโต และสุดท้ายมนุษย์ที่สมสู่กับมนุษย์หมาป่าก็ต้องตายทั้งกลม เพราะลูกหมาป่าเหมือนลูกปีศาจ ดูดกินเลือดแม่จนตาย ไม่มีลูกหมาป่าคนไหนที่มีชีวิตรอดจากท้องมนุษย์ได้ นิทานเรื่องเล่าที่แสนน่ากลัวนั้นทำให้เด็กน้อยอย่างแบมแบมไม่มีทางรับได้ แบมแบมไม่อยากท้องและตายไปพร้อมกับลูก นั่นเป็นเหตุผลที่แบมแบมกลัวมนุษย์หมาป่า กลัวการถูกสมสู่ ซึ่งข้อมูลที่แบมแบมถูกกรอกเข้าไปในหัวนั้นเป็นข้อมูลที่ป้องกันไม่ให้มนุษย์ยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าตามสัญญาระหว่างสองสายพันธุ์ที่เคยทำร่วมกันไว้


แบมแบม!” เสียงมาร์คเรียกร้องอยู่ภายในห้องนอนทำให้คนตัวเล็กมีสติขึ้นมา เจ้าร่างบางรีบวิ่งหนีออกมา วิ่งซิกแซกไปตามมุมห้องต่าง ๆ ทำให้มาร์คที่ออกตามมาทีหลังคลาดกันไป


จับตัวแบมแบมไว้!!” เสียงเข้มดังก้องไปทั่วประสาท เสียงนั้นข่มขวัญให้คนตัวเล็กหวาดกลัวไปมากกว่าเก่า คิดไปในใจต้องโดนจับไปสมสู่แน่ ๆ พอคิดอย่างนั้นน้ำตาใสก็ยิ่งเปื้อนแก้มกลมจนไม่เหลือพื้นที่แห้งบนแก้ม


ความปราดเปรียวของแบมแบมทำให้ไม่มีใครทันเห็นว่าเจ้าตัวเล็กหลบซ่อนอยู่ตรงไหน ทั้งปราสาทวุ่นวาย เหล่าบริวารตามล่าหามนุษย์ร่างเล็ก หากแต่น่าแปลกที่ไม่มีใครได้กลิ่นเจ้าตัวเล็ก คล้ายกับมีคนช่วยบดบังไว้กลิ่นไว้


ร่างบางวิ่งหลบมาสู่ห้องมืดห้องหนึ่ง วิ่งเข้าไปซ่อนในช่องเล็ก ๆ ใต้โต๊ะไม้เก่า เสียงกลั้นสะอื้นเป็นเสียงที่ฟังแล้วน่าเจ็บปวดหัวใจ แบมแบมกลัวการถูกจับไปสมสู่ หากแต่มาคิดดูก็คิดถึงมาร์คเหลือเกิน คิดถึงความรักและความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้ พอคิดถึงก็กลายเป็นความเจ็บปวด แบมแบมกำลังเจ็บที่โดนมาร์คหลอกให้รัก เจ้าตัวเล็กไม่รู้อะไรเลยว่า ตัวเองกำลังคิดอะไรที่ผิด ๆ ไปคนเดียว


แบมแบมไม่รู้จะตัดสินใจยังไงแล้ว ทั้งเรื่องเล่าที่ได้ยินมา กับความจริงมันทำให้แบมแบมกลัวมนุษย์หมาป่าแทบขาดใจ แต่ในทางกลับกันก็อยากจะวิ่งไปกอดมาร์คไว้แน่นแล้วงอแงให้เขาปลอบ แต่ถึงยังไงก็เถอะ ตอนนี้แบมแบมยังไม่พร้อมที่จะเจอมาร์ค


แอ๊ด~


แต่แล้วประตูห้องที่ซ่อนอยู่ก็ถูกเปิดออก แสงไฟจากพื้นที่นอกห้องสาดส่องเข้ามาให้ห้องมืด ร่างบางที่ซ่อนตัวอยู่กลั้นหายใจอัตโนมัติ เพราะกลัวจะถูกจับได้ว่ามาซ่อนตัวที่นี่ เม็ดน้ำตาร่วงไหลลงมามากกว่าเก่า ตากลมที่กักเก็บน้ำตาจ้องมองเจ้าของรองเท้าบูธที่เปื้อนดินที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูห้อง


ชู่ว~” เขาคนนั้นเปล่งเสียงประซิบ ทำเอาร่างเล็กเกร็งไปทั้งร่าง "ฉันมาช่วยนายแล้ว"


เสียงไม่คุ้นหู เจ้าตัวเล็กเอียงคอด้วยความสงสัย แต่ทันทีที่เขาเดินเข้ามาใกล้ ก็ทำอาการหวาดกลัวเกิดขึ้นทันที ตากลมโตจ้องมองปลายผ้าคลุมสีดำที่เคลื่อนตัวมาหา และเพียงแค่เสี้ยววินาที คนคนนั้นก็นั่งลงตรงหน้า และวินาทีนั้นแบมแบมก็รู้สึกขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ




ไปหาพี่ชายของนายไหม"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ทั้งปราสาทวุ่นวายเพราะไม่มีใครตามหาตัวแบมแบมเจอ เจ้าของปราสาทกำมือแน่นด้วยความโกรธ แค่เด็กตัวเล็ก ๆ ก็ไม่คิดว่าทุกคนจะปล่อยให้รอดพ้นสายตาไปได้ มือไม้เริ่มสั่นขึ้นมาทันที มาร์คไม่คิดว่าแบมแบมจะหนีไปได้ ทั้งที่เขาทำแผนรัดกุมแล้วคิดว่าแบมแบมไม่มีทางหนี แต่สุดท้ายก็โดนเขี้ยวเด็กกัดเข้าจนเผลอปล่อยออกมา แต่มันก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่คลาดกัน ก็ไม่คิดว่าแบมแบมจะหลบหนีจนไม่มีใครตามตัวเจอ มันน่าแปลกที่ไม่มีใครได้กลิ่นแบมแบมเลย นั่นแหละที่ทำมาร์คกำลังคลั่ง


“พี่มาร์ค นี่มันอะไรกัน พี่ปล่อยแบมแบมหนีไปได้ยังไง นี่รู้ไหมว่ามันดึกแล้ว ในป่ามันอันตราย ป่านนี้แบมแบมจะเป็นยังไงบ้าง"


“หยุด!! เลิกพูด!!! นายไม่คิดว่าฉันก็เครียดหรือยังไง" มาร์คตวาดน้องชายตัวเองด้วยอารมณ์โกรธ คนที่โดนตวาดก็โกรธไม่แพ้กัน เขาเป็นห่วงแบมแบมแทบบ้า คิดจินตนาการในหัวว่าเจ้าตัวเล็กคงวิ่งหนีอยู่ในป่าคนเดียว คิดแบบนั้นก็โมโหพี่ชายที่ปล่อยเจ้าก้อนให้หนีออกไปได้


“สั่งคนให้ออกล่าตามหาในป่า เด็กตัวเล็กแค่นั้น แค่ดมกลิ่นตามหาไม่นานก็น่าจะเจอ" แจบอมช่วยเสนอความคิด ปลุกให้คนกำลังคลั่งไร้สติคิดได้ขึ้นมา


“ทุกคน!! ออกไปตามหาแบมแบมในป่า!!! ตามกลับมาให้ได้ เดี๋ยวนี้!!!” มาร์คออกคำสั่งเสียงดังกังวาลไปทั่วปราสาท ทำเอาเหล่าลูกน้องพากันวิ่งจ้าละหวั่นเลือกทางไปไม่ถูก


ความโกรธทำให้มาร์คเลือดร้อนไปทั้งร่าง ตาคมแดงกร่ำอีกทั้งยังฉายอำนาจที่แสนน่ากลัวออกมา โจอี้ตอนแรกก็โกรธมาร์คอยู่ พอเห็นเขาในโหมดนี้ก็เริ่มหงอยจนไม่กล้าโกรธสู้


“คุณมาร์คคะ คุณมาร์ค!! มีคนพบจดหมายนี้ตรงห้องโถงปีกตะวันออก" เสียงป้าแม่บ้านดังขึ้นจากด้านหลัง มาร์ครีบหันไปมองตามเสียง เห็นหญิงแก่วิ่งมาพร้อมยื่นกระดาษฉบับหนึ่งให้ มือหนารีบคว้ามาอ่าน เพียงแค่กวาดสายตารอบเดียว ก็ทำมือที่ถือกระดาษเริ่มสั่นอีกครั้ง


'กูพาแบมแบมกลับไปอยู่กับยองแจแล้วนะ จากแจ็คสัน'


“ไอ้แจ็คสัน!!!!” คนตัวโตขู่คำรามเรียกชื่อเพื่อนเก่าด้วยความโกรธ แจบอมที่ยืนอยู่ด้านข้างอ่านไม่ถนัดจึงรีบดึงจดหมายไปอ่าน และเมื่อตัวอักษรที่อยู่บนกระดาษได้ฉายให้เขาได้อ่านเต็มสองตา ตาตี่ ๆ ก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ


“ทุกคน!! ไปที่ปราสาทหวัง!!!”


และอารมณ์ของมาร์คก็ได้ระเบิดกระจาย เสื้อผ้าที่ที่ปกปิดผิวเนียนฉีดขาดพร้อมกับปรากฎร่างหมาป่าสีน้ำตาล ไม่มีการรีรออะไรทั้งนั้น มาร์ควิ่งออกไปนอกปราสาทโดยไม่ฟังเสียงเรียกของน้องชายที่ไล่เรียกตามหลัง เหล่าบริวารวิ่งตามจ่าฝูงเป็นฝูงขนาดใหญ่


หมาป่าหนุ่มขู่คำรามโดยความโกรธ เขาเร่งสปีดฝีเท้าวิ่งไปยังเส้นทางที่ตรงไปยังปราสาทหวัง ในตอนนี้มาร์คโกรธมากจนแทบอยากจะฉีกร่างแจ็คสันให้แยกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ ได้ แบมแบมเป็นเหมือนกล่องดวงใจของเขา ใครจะมาขโมยหัวใจของเขาไป เท่ากับว่าคนคนต้องตาย ไม่มีความปราณีสำหรับหัวขโมยป่าเถื่อนพวกนั้น

.

.

.

.

.

.

.

เสียงฝีเท้าดังไปทั่วป่าใหญ่ ทั้งเสียงวิ่งผ่านต้นไม้ดังฟึบคล้ายกับฝูงแมลงบินผ่าน นัยน์ตาสีทองอร่ามจ้องมองไปทางข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น หากแต่ยิ่งวิ่งไปก็เหมือนได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์ฝูงใหญ่วิ่งมาทางนี้เช่นกัน นัยน์ตาดุจเหยี่ยวมองไปทางตรงหน้า เห็นฝูงหมาป่าขนาดใหญ่กำลังวิ่งมาทางเขา เพ่งมองอีกเห็นจ่าฝูงเป็นคนที่กำลังตามล่าอยู่ หมาป่าหนุ่มแยกเขี้ยวขู่จนหน้าหย่นพร้อมส่งเสียงสัญญาณบอกให้ลูกน้องลุย


เช่นเดียวกันกับฝูงฝ่ายตรงข้าม เขามาหามาร์คด้วยอารมณ์โกรธ เมื่อมาร์คเริ่มส่งสัญญาณ เขาก็ส่งสัญญาณเช่นกัน และเพียงแค่เสี้ยวนาทีนั้น พื้นที่ตรงนั้นก็กลายเป็นสนามรบ


หมาป่าทั้งสองฝูงวิ่งพุ่งเข้าหากัน และเมื่อทันทีที่เข้าใกล้ฝ่ายศัตรูสมรภูมิเขี้ยวก็ได้เกิดขึ้น จ่าฝูงทั้งสองวิ่งเข้าหากัน และระหว่างที่จะเข้าไปจัดการคนที่หมายหัวไว้ พวกหมาป่ากระจอกของฝ่ายตรงข้ามก็วิ่งเข้ามาสู้ ความเป็นจ่าฝูงซัดเข้าไปที่หมาป่าพวกนั้นจนกลิ้งไปนอนไม่เป็นท่า จัดการเสร็จก็หันกลับมามองเจ้าตัวที่หมายหัวไว้ ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กับพวกลูกน้องกระจอกของฝั่งตรงข้ามมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ได้ถึงตัวจ่าฝูงสักที


ความโกรธทำให้มาร์คไม่ปราณีให้กับอดีตเพื่อนรักอีกต่อไปแล้ว จ่าฝูงฝั่งต้วนได้เปิดก่อนโดยการพุ่งไปกัดที่ลำคอของแจ็คสัน ทำเอาอีกฝ่ายที่โดนกัดร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่เลือดนักสู้ไม่ทำให้แจ็คสันยอมแพ้ เขาดันตัวถอยหลังจนทำให้ร่างมาร์คกระแทกไปกับต้นไม้ใหญ่ และระหว่างที่มาร์คกำลังล้มแจ็คสันก็กัดกลับอย่างไม่ปราณีเช่นกัน


ทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างไม่คิดชีวิต พลัดกันได้เปรียบอยู่เรื่อย ไม่มีใครเริ่มคุยก่อนว่าที่มาสู้กันนี่เพราะอะไร มาร์คไม่ถามเพราะรู้ว่าจะจัดการแจ็คสันให้ตายที่เขามาลักพาตัวแบมแบมไป และแจ็คสันก็ไม่ถามเพราะเขาก็จะมาจัดการมาร์คที่ขโมยยองแจไปเช่นกัน


ความใจอ่อนในวันวานที่เคยมีมันไม่เหลือแล้ว เพียงแค่แตะกล่องดวงใจของพวกเขาก็ทำให้ทุกอย่างแหลกคามือได้ สงครามจะไม่จบง่าย ๆ ถ้าไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขาดอากาศหายใจไปเสียก่อน


“ไอ้สารเลว!!” มาร์คด่าจบก็กัดไปที่คอแจ็คสันพร้อมเหวี่ยง ร่างขนสีทองถูกสะบัดไปนอนกับพื้น ความโกรธปลุกให้แจ็คสันมีพลังเอาหัวดันมาร์คจนร่างลอยไปกระแทกกับก้อนหิน


“มึงนั่นแหละสารเลว!! อยู่ดีดีมึงไม่ชอบใช่ไหม กูน่าจะฆ่ามึงให้ตายตั้งแต่ครั้งที่แล้ว" แจ็คสันด่ากลับพร้อมพุ่งเข้ามากัดซ้ำอย่างต่อเนื่อง


“ไอ้เวร! กูทำอะไรให้ ทำไมมึงต้องมาวุ่นวายกับชีวิตของกู!!!” มาร์คสวนกลับในคราวนี้เป็นทีที่มาร์คได้เปรียบ "มึงมาขโมยคนรักกูไปทำไม ต่างคนต่างอยู่ไม่ชอบใช่ไหม"


“กูต้องถามมึงมากกว่านะ ว่ามึงมาขโมยคนรักกูไปทำไม!!!!” แจ็คสันฮึดสู้จนผลักมาร์คกระเด็นไปอีกรอบ แต่รอบนี้มาร์คตั้งตัวทันแจ็คสันจึงเข้ามาซ้ำไม่ทัน


ทั้งสองวิ่งเข้าหากันด้วยอารมณ์โกรธ และในจังหวะเดียวกันนั้นก็เบรกเท้าหยุดอย่างกระทันหัน ปลายจมูกที่เย็นชื้นแทบชิดติดกัน ใบหน้าหย่นเพราะกำลังโชว์เขี้ยวคู่คำรามฝ่ายตรงข้าม ตาดุร้ายของทั้งสองจ้องมองกัน


“กูไม่ได้ขโมยอะไรของมึงไป!! มึงนั่นแหละที่ขโมยคนของกูไป!!!” มาร์คตอบกลับ


“กูไม่ได้ขโมยอะไรของมึงไป!! มึงอย่ามาเมาอาหารหมาป่าจนพลานว่าคนอื่นแบบนั้น!!”


“ไม่จริง!! มึงเพิ่งเขียนจดหมายทิ้งไว้ว่าจะเอาแบมแบมไปอยู่กับยองแจ"


“มึงต่างหากที่เขียนจนหมายทิ้งไว้ว่าจะพายองแจไปอยู่กับแบมแบม!” คำพูดของแจ็คสันทำมาร์คขมวดคิ้วทันที เพราะเรื่องนี้มันแปลกเกินไปแล้ว


“กูไม่ได้ทำอย่างที่มึงพูด และกูก็ไม่ได้พายองแจไปไหนทั้งนั้น ที่กูออกมาฟัดกับมึงวันนี้เพราะมึงนั่นแหละที่เขียนจดหมายทิ้งไว้ว่าจะเอาแบมแบมไปอยู่กับยองแจ"


“กูไม่ได้ทำ...” แจ็คสันพูดพร้อมจ้องมองมาร์คด้วยอาการตกตะลึง ทั้งสองจ้องหน้ากันด้วยอาการช็อก


“มึงไม่ได้โกหกกูใช่ไหม กูขอความจริง...” มาร์คก็ยังไม่เชื่อว่านี่ไม่ใช่แผนของแจ็คสัน


“กูตั้งหากที่ต้องถามมึงคำนั้น มึงจะกลับไปค้นปราสาทกูก็ได้ ไม่มีใครอยู่ แบมแบมไม่อยู่ที่นั่น และยองแจก็ไม่อยู่ที่นั่นเช่นกัน!”


“นี่มันเรื่องเวรอะไรวะเนี่ย" มาร์คสบถออกมาด้วยอาการช็อก ถอยตัวออกห่างจากแจ็คสันกวาดสายตาไปรอบกายด้วยความงงงวย มองเหล่าลูกน้องสู้รบกันเพราะเรื่องเข้าใจผิดของพวกเขา


“อะไรกัน... ยองแจก็ไม่ได้อยู่กับมึง แบมแบมก็ไม่ได้อยู่กับกู แล้วใครที่จับตัวสองคนนั้นไป...” แจ็คสันถามขึ้นด้วยอาการเครียด ส่วนมาร์คก็ยังยืนนิ่ง สายตาของมองลึกเข้าไปในป่า เพ่งมองด้วยความสงสัย แจ็คสันเห็นมาร์คนิ่งไปก็เลยมองตามสายตา และนั่นทำร่างเขาแข็งทื่อไปทั้งร่าง


ฟิ้ว~


แล้วลูกธนูลอยมาปักที่ต้นไม้ข้างลำตัวพวกเขา และนั่นเป็นการบอกว่า....


“พวกทหารอากาเซ่!!”


เพียงแค่มาร์คส่งเสียงบอก เหล่าหมาป่าที่กำลังสู้กันอยู่ก็หยุดการต่อสู้ทันที มองไปที่กลุ่มไฟที่อยู่ในป่าลึกด้วยอาการตกใจ และไม่นานนักลูกธนูอีกหลายร้อยลูกก็ได้พุ่งตรงมาหาพวกเขา


“เวรเอ้ย!! ทำไมมันเหมาะเจาะแบบนี้วะ ทุกคน!! ล่อมันไปทางป่าทางตะวันตก อย่าให้มันแกะรอยไปหาคนที่ปราสาทได้" แจ็คสันออกคำสั่ง เพียงเท่านั้นเหล่าหมาป่าทั้งสองฝูงก็พากันวิ่งไปทางทิศตะวันตกอย่างไม่คิดชีวิต โดยที่มีลูกธนูไล่ตามหลังอยู่เป็นระยะ


“พวกทหารมันแกะรอยมาใกล้ปราสาทเราได้ยังไง และเสือกเป็นวันที่เรามาฟัดกันด้วย ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไปแล้ว" มาร์คหันไปพูดกับเพื่อนตัวเองที่วิ่งอยู่เคียงข้าง


“มันต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง... แต่ก่อนจะหาคำตอบพวกนั้น จัดการกับพวกทหารเวรก่อน มันถึงคราวที่เราต้องสู้แล้วล่ะ"


“ไม่แจ็คสัน! เราจะไม่สู้ เราต้องหนี ถ้าเราสู้กลับก็เท่ากับเราตั้งใจเปิดสงครามกับมัน"


“จะหนีไปถึงเมื่อไร!!! ตอนนี้หมาป่ากี่ครอบครัวที่โดนมันจับไป ไอ้เวรพวกนี้คิดว่าเรากระจอก ไม่กล้าสู้ ถ้าเราตอบกลับบ้างมันก็จะได้รู้ว่าเราน่ากลัวไม่แพ้พวกมันเช่นกัน"


“กูไม่อยากเปิดสงครามแจ็คสัน!!”


“งั้นมึงก็เชิญป๊อดวิ่งหนีหัวสุกหัวสุนไปเถอะ กูไม่เหลือใครแล้ว กูไม่กลัวอะไรทั้งนั้น" แจ็คสันวิ่งเต็มกำลังวิ่งนำมาร์คไปก่อน พร้อมส่งสัญญาณบอกฝูง มาร์คที่วิ่งตามก็ได้แต่จ้องเพื่อนและฝูงของตัวเองรับแผนกันเหมือนเป็นทีมเดียวกัน ในตอนนี้มันเหมือนเหลือเขาคนเดียวที่กำลังไม่ร่วมสู้ด้วย


“ฆ่ามันนนนน!!” เสียงทหารร้องคำรามไปทั่วทั้งป่า มาร์คหันไปมองเห็นปีศาจในร่างมนุษย์กำลังควบม้ามาทางนี้ หมาป่าหนุ่มถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย เหมือนในตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกแล้วเช่นกัน หรือต้องถึงคราวที่เขาต้องตกลงเข้าร่วมสงครามนี่


“มาร์ค!! แผนหนึ่ง!!!” แจ็คสันหันมาบอกมาร์ค เข้าคู่อย่างดีเหมือนว่าลืมไปแล้วว่าไม่กี่นาทีที่แล้วฟัดกันเป็นตาย แล้วไอ้แผนหนึ่งนี่มันเป็นการบังคับให้มาร์คต้องเข้าร่วมแผนจริง ๆ งั้นเหรอ


แต่ก็เอาเถอะ ต่อให้วิ่งหนีออกนอกอาณาจักร พวกทหารบ้าคลั่งพวกนั้นจะไม่ยอมหยุดง่าย ๆ และเท่ากับว่าการตามหาแบมแบมก็ยิ่งยากมากขึ้นไปอีก ดังนั้น... มาร์คจะถือว่านี่เป็นการสู้เพื่อแบมแบมก็ล่ะกัน


มาร์คผ่อนลมหายใจอีกรอบ ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างจำใจ เขาเร่งกำลังวิ่งแยกไปทางซ้ายตามแผนที่แจ็คสันบอก ส่วนแจ็คสันก็วิ่งไปทางขวา ทั้งสองฝูงถูกแยกออกจากกันทำเอาเหล่าทหารที่วิ่งไล่ตามมึนงงแบ่งฝั่งกันแทบไม่ถูก


ตาคมดุจพญาเหยี่ยวมองกลุ่มไฟที่บอกตำแหน่งของเหล่าทหาร ดูเหมือนว่าในเกมนี้พวกเขาจะได้เปรียบมากเพราะการมองในที่มืดเป็นสิ่งที่หมาป่าได้เปรียบ มาร์คหันไปมองเหล่าลูกน้องที่วิ่งตามหลัง เขาพยักหน้าส่งสัญญาณ และฝูงเขาก็ถูกแยกเป็นสองส่วนตามแผน


เหล่าทหารวิ่งวนไปมา แบ่งทีมตามล่าหาหมาป่ากันอีกรอบ ในตอนนี้พวกเขาไม่เห็นพวกหมาป่าแล้ว ความมืดอำพลางไม่ให้เห็นร่างฝูงสัตว์พวกนั้น มีเพียงแค่แสงไฟเท่านั้นที่ทำให้เขามองเห็นทางข้างหน้าได้


ฮูก ฮูก ฮูก


จู่ ๆ ป่าที่เคยวุ่นวายก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงนกฮูกร้อง สร้างบรรยากาศที่เขย่าขวัญให้เหล่าทหาร เสียงเกลือกม้ากระทบกับพื้นในจังหวะที่ช้าลงเป็นการบอกว่าทหารที่บ้าคลั่งเริ่มอยู่ในสถานการณ์ที่กำลังหวาดผวา ขอบคุณแสงไฟจากคบเพลิงที่ทำให้พวกเขาอุ่นใจ


“พวกมันไปได้ไม่ไกลหรอก ลองแยกกันไปตามหามัน ถ้าเจอตัวก็ส่งสัญญาณจุดพลุบอก" ผู้นำทหารออกคำสั่งพร้อมแอบกลืนน้ำลายตามหลัง การอยู่ในป่าลึกในค่ำคืนที่แสนมืดมิดไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาชอบเท่าไรนัก แต่ต้องทำเพราะมันเป็นคำสั่งของเบื้องบน


“ต... แต่ท่านครับ ผมว่าเรารวมตัวกันดีกว่าไหมครับ ถ้ามันรุมเราจะได้ช่วยกันทัน" หนึ่งในทหารขี้ขลาดเสนอขึ้นมา


“ตลกน่ะ! เราเป็นทหารจะกลัวทำไม พวกมันสิต้องกลัวเรา ป่านนี้คงวิ่งหนีกระเจิงไปหมดแล้วมั้ง ไป! แยกกันเป็นสองทีม" สิ้นสุดคำสั่งผู้นำทัพก็เริ่มควบม้าสร้างความมุ่งมั่นให้กับเหล่าลูกน้องที่เหลือ เขาเดินนำฝูงไปพร้อมกับถือคบเพลิงกวาดมองไปยังทางข้างหน้า


แกร๊ก!


เสียงประหลาดดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ข้างตัว ผู้นำทัพกวาดคบเพลิงไปตามเสียงด้วยความตกใจ เช่นเดียวกันกับลูกน้องก็รีบควบม้าเข้ามาใกล้ลูกพี่


ฮูก ฮูกกก


เสียงนกฮูกร้องคานรับอีกรอบ สะกิดต่อมความกลัวมากขึ้นไปอีก อากาศที่ว่าหนาวในตอนแรก ทำเหล่าทหารเหงื่อแตกพลั่ก


ขวับ!


“เฮ้ย!” จู่ ๆ หนึ่งในทหารที่อยู่หลังสุดก็ร้องลั่น ทำเอาทุกคนต่างหันไปมองที่ต้นเสียง มองไปที่คนที่ร้องเห็นมันนั่งทำหน้าซีดบนหลังม้าพร้อมแบมือให้ดู "ผมโดนขโมยคบเพลิงไป!”


ขวับ!


“เฮ้ย!” เพราะมัวแต่สนใจคนข้างหลัง คราวนี้เป็นคนที่อยู่หน้าสุดโดนขโมยบ้าง และหลังจากนั้นก็โดนมือไวขโมยคบเพลิงกันไปเรื่อย ๆ เหล่าทหารต่างเริ่มแตกตื่น พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรที่มาขโมยคบเพลิงพวกเขาไป รู้แต่มันไวมาก ๆ กว่าจะรู้ตัวก็เผลอปล่อยคบเพลิงไปจนเกือบจะหมดวงแล้ว


“ระวัง!! อย่าให้มันเอาไฟไปจากพวกเราได้!!” ทหารเริ่มแตกตื่น บังคับม้าวนไปมาด้วยความผวาหน้าหลัง คนที่มีไฟอยู่ในมือก็กำคบเพลิงในมือไว้แน่น


วู้~


จนในที่สุดก็ได้ยินเสียงหมาป่าตัวหนึ่งหอนลั่นป่า เพียงเท่านั้นเล่าทหารก็รีบยกคันธนูไปตามเสียงที่ได้ยิน


วู้~


และอีกเสียงก็ดังมากจากทางด้านหลัง พากันหันกลับกันแทบไม่ทัน


วู้~ วู้~


และคราวนี้เสียงรอบด้านแบบทุกทิศ กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เพิ่งรู้ตัวว่าโดนฝูงหมาป่าล้อมเป็นฝูงวงกลมแล้ว เสียงขู่คำรามดังไปทั่วทุกที่ ทำม้าที่สงบเริ่มแตกตื่นเริ่มพยศจนควบคุมไม่ได้


“ยิงพวกมันให้หมด!!!” ในที่สุดแม่ทัพทหารก็เริ่มตัดสินใจจัดการความกลัวนี่ สิ้นสุดคำสั่งเหล่าทหารก็พากันยิงเข้าไปในความมืดโดยไม่เห็นว่าศัตรูอยู่ตรงไหน


หมาป่าขนสีน้ำตาลวิ่งลัดไปอีกฝั่งตามแผนที่นัดกันไว้ หลบหลีกลูกธนูอย่างปราดเปรียว วิ่งไปสุดจนพบกับแจ็คสัน อีกฝ่ายกระตุกมุมปากดูเจ้าเล่ห์สมกับเป็นหมาป่าร้าย


ได้เวลาสนุกแล้วล่ะ"



แล้วสงครามระหว่างมนุษย์และหมาป่าก็ได้เริ่มต้น... 







16/10/60

อห.... เพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้อัปนานมาก ๆ ฮื่ออออ ไรท์ป่วยหนักเด้อออเลยหายไปนาน มาแล้วว มารอบนี้พร้อมกับจัดเต็ม 100% เลย 

กรี๊ดดดดดดด น้องแบมถูกจับตัวไป แต่จับไปอยู่กับยองแจใช่ไหม ฮื่ออ ก็สบายใจนิดหนึ่งที่น้องได้เจอกับพี่ 

แต่ตอนนี้สงครามได้เริ่มขึ้นจริง ๆ มาร์คตั้งใจจะหนี แต่สุดท้ายก็ต้องเข้าร่วม ตามคำที่แม่มดทำนายเลยยย วุ้ยยยยยย 

ซีนนี้เป็นซีนที่ไรท์เหนื่อยมาก เพราะต้องคิดแผนรับมือกับทหารให้เหล่าหมาป่า และคิดว่าต่อไปต้องเหนื่อยกว่านี้แน่เพราะติดคิดแผนรบอีก โฮกกกก เหนื่อยเด้อออ แต่เพื่อรีดจะตั้งใจสุดความสามารถ ยังไงขอแรงใจหน่อยน้าา ขอกำลังใจเยอะๆ เลยยยย 

ติดแท็กกันนน #คุณหมาป่ามบ 


24/09/60

มาร์คกำลังคิดทำอะไรอยู่ แล้วนั่นทำอะไรน้องแบม แก้ผ้าทำไมมมมมมมมมมม ไม่มีอะไรพูดเยอะ แค่อยากจะบอกว่าติดตามอ่านต่อน้าาา ขอกำลังใจด้วยครับ จุ๊บๆๆๆ 

ติดแท็กกันเถอะ #คุณหมาป่ามบ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3454 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 02:34
    ใครลักพาตัวน้องงงง
    #3,454
    0
  2. #3306 GPAPP1362 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:33

    แล้วแจบอมหายไปไหน?

    #3,306
    0
  3. #3215 Charlottelowell (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 09:03
    ตื่นนเต้นนมากก เเล้ววไอ่นั้นมันเป็นใครคิดหัวระเบิดเเล้ววเนี้ยย ปั่นเก่งงนะ หรือจะเป็น...เป็นใครดีอ้ะคิดไม่ออกวุ้ยยยยย
    #3,215
    0
  4. #3120 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 18:11
    จินยองอ่ะป่าวที่ใส่ชุดคลุมสีดำ? ไม่รู้เ
    #3,120
    0
  5. #3067 kor_kod1 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 18:56
    อ่านแต่คุณจิ้งโจ้จนลืมไปแล้วว่าพี่เค้าชื่อโจอี้55555 ตอนแรกนึกว่าแจ็คสันซะอีกก
    #3,067
    0
  6. #3059 ojay2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 12:34
    ใครมันอยู่เบื้องหลัง ลุ้นระทึกตอนร่วมมือกัน
    #3,059
    0
  7. #2992 Wstyle_x (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 00:00
    ใครเป็นต้นเหตุอ่ะฮือออ เครียดดด
    #2,992
    0
  8. #2961 too love (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 08:05
    ว่อยยยลุ้นๆๆๆๆๆ
    #2,961
    0
  9. #2919 JKEve_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:53
    ใครรรร ? แงงง ลุ้นมากกๆๆๆ
    #2,919
    0
  10. #2694 mkmarkbb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 22:42
    ใครคือปมปัญหาของทั้งหมด น้องแบมเครียดด เฮ้ออออ
    #2,694
    0
  11. #2664 PaulaPum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 11:23
    ดีจังกลับมาดีกันแล้ว แต่ไอนั่นมันเป็นใครเนี่ย..
    #2,664
    0
  12. #2621 ไม่บอกกก1 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 14:03
    กำลังเข้มข้นเลย ฮือออ ลุ้นๆๆๆ
    #2,621
    0
  13. #2619 MINT93MT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:01
    ชอบมากค่ะ ปกติชอบแนวนี้มากๆแบบแฟนตาซี อ๊ากกก
    #2,619
    0
  14. #2618 litterrabbitza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 12:57
    สนุกมากก ชอบบ โอ้ยย สงสารทุกตนเลยอ่ะ ใครเป็นคนทำกัน
    #2,618
    0
  15. #2617 AOOM9397 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 02:42
    ค้างมากเลย รีบมาต่อนะคะ
    #2,617
    0
  16. #2616 gusmzz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 18:25
    ชายชุดดำคนนั้นใช่มั้ย??
    #2,616
    0
  17. #2615 BF'EYE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 17:57
    ใครมันยุเบื้องหลังทั้งหมดว่ะ =*= คนใกล้ตัวนี่ล่ะมั้ง หึหึ
    #2,615
    0
  18. #2614 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 07:41
    ขอให้ชนะนะะะะ
    #2,614
    0
  19. #2613 puipam1a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 23:03
    สงครามเริ่มแล้วแล้วความรักล่ะจะไปต่อยังไง
    #2,613
    0
  20. #2612 NaNae2B (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:06
    อย่าเพิ่งหมดกำลังใจน้าาา ????
    #2,612
    0
  21. #2611 kiki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:05
    สงสารน้องแบม ใครมันทำเรื่องแบบนี้วะ เกรี้ยวกราดละนะเว่ย
    #2,611
    0
  22. #2610 Bam Yien (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 14:04
    ใครเป็นคนทำแบบนี้นะ ดอ้ยยย ลุ้นมากกก
    #2,610
    0
  23. #2609 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:04
    อินและค้างมากค่ะ รอตอนต่อไป สงครามจะเริ่มแล้ว น้องแบมกะแจหายไปไหนกัน ใครจับหนูปัยยTT
    #2,609
    0
  24. #2607 snower ELF (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:13
    ปูเสื่อรอออ
    #2,607
    0
  25. #2606 phuwakun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 21:33
    อยากให้คุณคางมาสู้ด้วย จะได้ครบทีม
    เเต่ใครคือชายชุดดำ?
    #2,606
    0