WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 14 : ➵ CHAPTER 12 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    6 ก.ค. 60





“ฉันปล่อยนายไปแล้ว ทำไมนายถึงไม่ไป" แจ็คสันถามขึ้นในขณะนอนเหยียดกายบนเตียง สายตามองชายผ้าที่ระย้าลงมาด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ ตอนที่ตัวเองตัดสินใจเดินหนียองแจออกมาหัวใจของเขามันรู้สึกเจ็บปวด แต่พอเห็นยองแจเดินกลับมาหาเขา หัวใจที่ห่อเหี่ยวก็เต้นแรงขึ้นมา แต่ทว่าถึงเต้นแรงมันก็ยังมีความไม่เข้าใจเกิดขึ้นในหัว ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมยองแจถึงยอมทิ้งอิสระเพื่อมาอยู่กับเขา


อีกคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงทำได้เพียงใบเอียงใบหน้ามามองร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียง มีคำตอบที่แท้จริงที่ยองแจอยากตอบไป แต่ทว่า...


“คุณทำร้ายผมมาเยอะ มันคงจะง่ายเกินไปถ้าผมจะไม่ได้เอาคืน" แจ็คสันกระตุกมุมปากแสยะยิ้ม เขากลับเชื่อในคำพูดของยองแจ แต่ก็เอาเถอะ ยองแจจะทำเอาคืนอะไรเขายังไง เขาไม่สนหรอก แค่เพียงได้มีร่างบางอยู่เคียงข้างเขาอยู่ ต่อให้เจ็บปวดเจียนตาย มันก็คุ้มกับการที่ยังมียองแจอยู่


ยองแจเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือเปล่า ตอนที่เห็นแจ็คสันเดินจากมาแล้ว มันก็ดีใจที่ตัวเองเป็นอิสระ แต่อีกใจหนึ่งกลับค้านไม่อยากจากเขา ที่ผ่านมาแจ็คสันเองก็ทำให้ยองแจเจ็บปวดเป็นพันครั้ง ยองแจยังคิดอยู่ว่าตัวเองโง่หรือเปล่าที่เลือกทำร้ายตัวเอง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ยองแจตัดสินใจอยู่... นั่นก็เพราะบาดแผลของแจ็คสัน


ยองแจไม่มีทางเข้าใจความร้ายหัวใจของเขา ทรมานเจ็บปวดเจียนตาย หลายครั้งคิดจะฆ่าตัวตายไปด้วยซ้ำ แต่เพราะครอบครัวเลยทำให้ยองแจไม่คิดสั้น ทนอยู่ไปเรื่อย ๆ คิดว่าสักวันจะได้หนีออกไป แต่พอเมื่อมีโอกาสก็ไม่ได้หนีไป เพราะคำพูดของธีมแท้ ๆ ที่ทำให้ยองแจตัดสินใจกลับมา


คำพูดที่บอกว่า 'ยองแจเป็นเวทมนตร์ช่วยรักษาจิตใจปีศาจให้กลายเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจอบอุ่น' ตอนแรกที่ยองแจได้ฟังอย่างนั้นก็ต้องหลุดหัวเราะออกมา ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินอะไรที่ตลกมากขนาดนี้ แต่ธีมทำสีหน้าจริงจัง ยองแจเลยต้องหยุดหัวเราะ


ธีมบอกว่าได้ยินเรื่องเล่าจากพี่เลี้ยงของแจ็คสันตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ พี่เลี้ยงบอกว่าเมื่อก่อนแจ็คสันเป็นเด็กที่เต็มไปด้วยความสดใส หัวใจอบอุ่นมาก ๆ ไม่ว่าใครได้อยู่ด้วยก็ต้องมีความสุข ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสทุกครั้ง ไม่เหมือนกับแจ็คสันคนนี้ พอยองแจได้ยินแล้วก็ต้องส่ายหัวไปมา เพราะไม่มีทางเป็นไปได้แน่ ๆ ที่คนใจร้ายคนนั้นจะเคยเป็นคนอบอุ่นแบบนั้นมาก่อน


'นายท่านน่าจะเป็นเด็กที่น่าสงสารที่สุดในโลก เขาต้องเห็นพ่อแม่ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าต่อตา และตัวเขาก็ถูกไล่ฆ่าด้วย ร่างกายของเขาถูกธนูปักนับสิบ เขาวิ่งโซซัดโซเซไปริมหน้าตกและเขาก็ตัดสินใจกระโดดลงหน้าผาไป พวกคนที่ไล่ฆ่าเขาคิดว่าเขาไม่น่ารอดก็เลยปล่อยเขาไป แต่โชคชะตาอยากให้เขาพบกับความเจ็บปวดต่อ เลยต่อชะตาให้มีลมหายใจอยู่แม้ต้องอยู่คนเดียวก็ตาม'


ยองแจได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับแจ็คสันก็ถึงกับช็อกจนพูดอะไรต่อไม่ถูก ยองแจไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนที่ใจร้ายแบบแจ็คสันจะเคยเป็นคนที่น่าสงสารมากขนาดนั้น ฟังแล้วก็รู้สึกหดหู่หัวใจ และยิ่งได้ยินเรื่องเล่าว่าคนเล่านั้นเป็นชาวบ้านที่อยู่ในดินแดนของเขา มันก็เลยทำให้ยองแจเข้าใจไปว่าการที่ตัวเองถูกกักขังอยู่อย่างนี้เป็นเพราะแจ็คสันอยากจะแก้แค้นหรือเปล่า และถ้าตัวเองหนีออกไปได้ เขาจะไปตามจับใจมากักขังแทนไหม แล้วถ้าคนคนนั้นเป็นแบมแบมล่ะ ยองแจคงจะใจสลายมากแน่ ๆ นั่นจึงกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้ยองแจไม่กล้าหนี แต่คำพูดต่อมาของธีมทำให้ยองแจกลับรู้สึกไม่ใช่แค่จะไม่อยากหนี แต่กลับคิดจะอยู่กับเขาเพื่อ...


'คุณยองแจคงไม่ทันได้สังเกตว่าช่วงนี้นายท่านจะตามใจคุณยองแจเป็นพิเศษ คุณท่านเลิกล่ามโซ่เพราะคุณท่านรู้ว่าคุณไม่ชอบ อย่างเช่นเมื่อก่อนนายท่านจะชอบซ้อมยิงกระต่ายเพื่อเป็นการฝึกฝีมือ แต่เพียงแค่คุณตำหนิ หลังจากนั้นคุณท่านก็เลิกทำแบบนั้นไปเลย คุณท่านดูรู้จักเมตตาก็เพราะคุณ และผมก็คิดว่าคุณยองจะทำให้ความอบอุ่นของคุณท่านกลับมาได้แน่ ๆ'


เพื่อช่วยให้แจ็คสันกลับกลายมาเป็นคนอบอุ่นเหมือนเดิม นั่นคือสิ่งที่ยองแจอยากจะช่วย มันมีเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นปีศาจยองแจก็เริ่มจะเข้าใจเขามากขึ้น และมันก็จริงอย่างที่ธีมพูดแจ็คสันเริ่มมีหัวใจมาทีล่ะนิด ยองแจยังจำความโมโหร้ายของเขาได้ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นเท่าไร ร่วมทั้งเรื่องมีเซ็กซ์ ถ้ายองแจบอกว่าวันนี้เหนื่อย เขาก็จะไม่ฝืนใจยองแจ พอมาได้ยินคำพูดของธีมมันก็ทำให้ยองแจเริ่มเห็นภาพมากขึ้นเรื่อย ๆ และยองแจก็หวังว่าจะได้เห็นแจ็คสันคนอบอุ่นคนนั้นบ้าง


“วันนี้คุณทำเกินไป ผมโกรธคุณมาก คุณรู้ไหม" ยองแจพูดขึ้นทำร้ายความเงียบ หากแต่น้ำเสียงที่พูดนั้นกลับเป็นโทนสบาย ๆ ตรงข้ามกับความหมายในประโยคที่พูด ยองแจพูดขึ้นเพื่อให้แจ็คสันยอมเล่าเรื่องที่อยากรู้เท่านั้น


ร่างบางหันไปมองแจ็คสันตรง ๆ ก่อนจะคลานขึ้นเตียงไปนั่งข้าง ๆ แจ็คสัน ทำอีกฝ่ายที่กำลังนอนคิดอะไรเพลิน ๆ ต้องสะดุ้งเล็กน้อย จ้องมองแววตาเจ้าตัวบางก็เห็นตาคู่นั้นดูเป็นประกาย มันครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่เขามองแล้วต้องใจสั่น


“มีเรื่องหนึ่งที่ผมสงสัย...” แจ็คสันกระพริบตาถี่ จ้องมองยองแจพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง มันไม่ค่อยชินเท่าไรที่ยองแจจะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงโทนที่สบาย ๆ แบบนั้น "คุณกับมาร์ค... เคยรู้จักกันเหรอ"


แต่คำถามที่เขาถูกถามทำเขาแทบหยุดหายใจ เขาไม่คิดว่ายองแจจะรู้เรื่องนี้ เรื่องที่เขากับมาร์คเคยรู้จักกันมาก่อน แต่ยังไงก็ช่าง เขาไม่อยากตอบคำถามนั้น


“ผมได้ยินมา... ว่าคุณกับมาร์คเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน" ใครมันมาเล่าเรื่องแบบนี้ให้ยองแจฟัง อย่าให้เขารู้นะว่าใคร จะจัดการเย็บปากจนไม่กล้าพูดอีกเลย "และอย่าไปตามหาว่าใคร ถ้าผมรู้ว่าคุณทำอะไรเขา ผมจะโกรธคุณจริง ๆ ด้วย"


และแจ็คสันก็ต้องเก็บความคิดร้าย ๆ นั้นไว้ในใจเพียงคนเดียวและรีบจัดการมันออกจากความคิด เพราะกลัวยองแจจะรู้ว่าเขาเคยคิด


“จะอยากรู้ไปทำไม มันไม่ใช่เรื่องน่าฟัง"


“ผมอยากฟัง ผมอยากรู้ว่าคนที่น้องชายผมอยู่ด้วยเขานิสัยเป็นยังไง" ยองแจค่อนข้างมั่นใจมาร์คเป็นคนดีและสามารถดูแลแบมแบมได้แน่ ๆ แต่ที่ถามไปแบบนั้นก็แค่อยากให้แจ็คสันเล่าเรื่องที่อยากรู้ให้ฟังเท่านั้น


“ไม่รู้นิสัยมัน แต่ก็ปล่อยให้น้องชายอยู่กับมันอย่างนั้นน่ะเหรอ" คำถามของแจ็คสันทำยองแจชะงักไปทันที ดูเหมือนว่าในตอนนี้การล้วงถามข้อมูลด้วยคำถามเมื่อกี้จะไม่ได้ผลแล้ว เพราะไม่ได้สิ่งที่อยากรู้ก็ทำหนุ่มใบหน้าหมวยหน้างอนิด ๆ เขาสะบัดหน้าหนีแจ็คสันอย่างไม่พอใจ ขยับตัวออกห่างก่อนจะทิ้งตัวนอนลงที่ขอบเตียง ดึงผ้าห่มมาห่มตัวไว้พร้อมพลิกตัวหันหลังให้แจ็คสัน


“ผมอยากนอนคนเดียว รบกวนคุณออกไปด้วย" ยองแจพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ส่วนคนที่ถูกงอนใส่นั้นทำได้เพียงมองแผ่นหลังเล็ก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะจัดมากอด จัดสั่งสอนให้เลิกเอาแต่ใจ แต่เขาไม่ใช่คนแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว


แจ็คสันลุกขึ้นนั่ง หันไปมองยองแจครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นก็ตัดสินใจลุกออกไป เขารู้ว่าที่ยองแจทำแบบนั้นแปลว่ากำลังประชดให้เขาเล่า ก่อนออกจากห้องแจ็คสันหันไปมองยองแจอีกครั้ง แล้วเขาเห็นใบหน้าสวยทำหน้าหงิกใส่มากขึ้นไปอีกเหมือนว่าไม่พอใจที่เขากำลังจะไปโดยไม่เล่าอะไร แจ็คสันเองก็ไม่อยากเล่าให้ฟังอย่างละเอียด เพราะแค่นึกถึงมันก็ทำเขาเจ็บปวดแทบบ้า งั้นเขาจะสรุปสั้น ๆ ให้ยองแจฟังว่า


มันทำให้พ่อแม่ของฉันตาย"





@ อาณาจักรอากาเซ่


การเดินทางที่แสนยาวไกลข้ามน้ำข้ามภูเขามาร่วมวัน ในที่สุดมาร์คและฝูงของเขาก็มาถึงยังเป้าหมาย ทั้งห้าเดินเข้าทางเข้าหมู่บ้านด้วยร่างมนุษย์และชุดผ้าคลุมปกปิดหน้า ด้วยบุคลิกที่สุดแฟนเพอร์เฟกต์ทำให้เดินไปทางไหนก็มีแต่คนเหลียวมอง นี่ล่ะมั้งจะเป็นความภาคภูมิใจของแบมแบมถ้าได้ครอบครองคนคนนี้


ใบหน้าคมคายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดหันมองไปรอบกาย สังเกตอาณาจักรแห่งนี้ก็รับรู้ได้ว่ามันเปลี่ยนไปเยอะมาก โดยปกติแล้วหมาป่าจะมีชีวิตที่สันโดน จะอยู่กับฝูงของตัวเท่านั้น ไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์สักเท่าไร ดินแดนที่มีแต่มนุษย์หมาป่าอย่างพวกเขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว เว้นแต่พวกหมาป่าที่เป็นพ่อบ้านแม่บ้าน การเข้ามาดินแดนมนุษย์เป็นเรื่องที่ปกติ เพราะต้องมาซื้อวัตถุดิบเพื่อไปทำอาหารให้กับเจ้านาย


และการที่มาร์คว่ามันเปลี่ยนไปเยอะ เพราะเขาเคยมาก่อเรื่องไว้ที่นี่เมื่อ 5 ปีที่แล้ว


มาร์คเดินนำฝูงของเขาเดินเข้าหมู่บ้านไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ สายตาสอดส่องไปรอบกายด้วยความรู้สึกประหม่าเล็ก ๆ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มไปตามหาพ่อแม่ของแบมแบมได้ที่ไหน แบมแบมไม่เคยบอกเขาว่าบ้านตัวเองอยู่ที่ไหน แต่มานั่งนึกก็รู้สึกคุ้น ๆ กับสิ่งที่เจ้าตัวเล็กชอบพล่ามบอกให้เขาฟัง เขาเริ่มจำได้ว่าบ้านของแบมแบมเป็นร้านขนมปัง ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนี้จะมีร้านขนมปังสักกี่ร้านกัน และถ้าเขาถามไปตรง ๆ ว่าร้านขนมปังของแบมแบม จะมีคนรู้จักไหม


“ขอโทษครับ รู้หรือเปล่าว่าร้านขนมปังของเด็กที่ชื่อ แบมแบม ไปทางไหน" มาร์คถามชายชราที่กำลังเดินสวนเขาไป แค่เอ่ยชื่อแบมแบมชายชราก็ทำหน้าเหมือนรู้ทันที


“อ๋าาา ~ ร้านขนมปังของเจ้าหนูแบมแบม มีอยู่ร้านเดียวและเป็นร้านที่อร่อยที่สุดในหมู่บ้าน" ผู้ติดตามมาร์คหันมาสบตากันและยิ้มเล็ก ๆ เหมือนดีใจที่ถามได้ถูกคน "ตามกลิ่นขนมปังไปเจ้าก็จะเจอเอง"


นี่เขากำลังกวนประสาทหรือเปล่า มาร์คและฝูงของเขาจ้องมองชายชราด้วยแววตาตกตะลึง เพราะพวกเขาทำหน้างงกันทั้งหมด ชายชราก็หลุดหัวเราะออกมา เขาก็แค่อยากจะหยอกเด็ก ๆ เล่นเท่านั้น เจอแบบนี้เข้าทำเหล่าหมาป่าถึงกับสงสัยว่ามนุษย์ติ๊งต๊องกันแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า


"หยอกเล่นน่ะพ่อหนุ่ม เดินตรงไปถึงลานน้ำพุ ร้านจะอยู่แถวนั้นแหละ ไปถึงก็จะเจอเอง"


“ขอบคุณครับ" มาร์คเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะรีบเดินนำฝูงของเขาไปยังเส้นทางตามคำบอกของชายชราติ๊งต๊องบอก เขาเดินสวนผู้คนมากมายมาถึงยังจุดลานน้ำพุวงกลมขนาดใหญ่ของหมู่บ้าน ก็จริงตามที่ชายชราบอก เพราะแค่เขามาถึงเขาก็เห็นเลย


น่าแปลกที่เขาก็ยืนห่างจากร้านขนมปัง แต่กินหอมนั่นมันทำเขาเริ่มท้องไส้ปั่นป่วน แบมแบมเคยพูดโฆษณาใหญ่โตว่าขนมปังที่ร้านของตัวเองนั้นเป็นขนมปังที่อร่อยที่สุดในโลก ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาต้องมาทำเรื่องสำคัญ เขาก็คงจะแวะพักทานขนมปังแน่ ๆ


หัวใจของคนตัวสูงเต้นโครมคราม อาจจะเป็นเพราะเขาตื่นเต้นที่จะได้พบกับพ่อและแม่ของแบมแบม และอดกังวลไม่ได้ กลัวว่าทุกอย่างจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด ถ้าพ่อกับแม่ของแบมแบมเข้าใจง่ายก็คงจะดี เขาเองก็ได้แต่ภาวนาในใจของให้ทุกอย่างไม่ผิดแผน


หลังจากที่รวบรวมความกล้าอยู่สักพักใหญ่ มาร์คก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเป็นการเรียกความกล้า หลังจากนั้นก็พุ่งตัวไปยังร้านขนมปัง


กริ๊ง~


เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น หลังจากนั้นก็มีร่างของชายเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเข้ามา และถัดจากเขาก็มีหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีเดินตามมาติด ๆ ทำเอาสาวเล็กสาวใหญ่ในร้านหันมามองพวกเขาด้วยตาที่เป็นประกาย มาร์คมองไปรอบร้านด้วยความรู้สึกประหม่า กลิ่นหอมของขนมปังที่อบอวลไปทั่วทั้งร้านกำลังทำคนในฝูงของเขาตาลาย ถ้าได้พักกินขนมปังสักก้อนสองก้อนก็คงจะดี


มาร์คมองผ่านผู้คนไปยังตรงแคชเชียร์ เห็นหญิงวัยกลางคนกำลังยืนคิดเงินให้ลูกค้าอยู่ แค่มองแวบแรกเขาก็รู้เลยว่านี่เป็นแม่ของแบมแบมแน่ ๆ เพราะแบมแบมเหมือนเธอคนนี้ทุกอย่าง แม้กระทั่งริมฝีปากที่เขาหลงใหลนั่น เขารู้เลยว่าแบมแบมได้มาจากแม่ และถัดจากแม่ของแบมแบม เขาก็พบยองแจในร่างชายวัยกลางคน เจ้าเด็กสองคนนี้นี่เหมือนหลุดออกจากแม่พิมพ์ของหญิงชายคู่นี้จริง ๆ ไม่ต้องตามหาให้วุ่นแล้ว ก็หน้าพวกเขาบอกชัดแล้วว่าพวกเขาเป็นพ่อและแม่ของเจ้าสองคนนั่น


ผู้คนในร้านก็เยอะพอสมควรและดูเหมือนทั้งสองจะยุ่งจนไม่มีเวลาคุยกับมาร์ค เขาเลยต้องรอให้คนน้อยลงถึงจะเริ่มคุยได้ ระหว่างนี้ก็คงจะเป็นเวลาที่ได้พักผ่อนกัน มาร์คหันไปบอกฝูงของเขาให้ไปหาที่นั่งพัก หาอะไรกินระหว่างรอ เหล่าหนุ่ม ๆ พากันยิ้มกริ้มด้วยความดีใจ ก็พวกเขาจ้องขนมปังในตู้มาสักใหญ่แล้ว


หนุ่ม ๆ วิ่งกรูไปหยิบขนมปังเหมือนเด็ก ๆ ที่เห็นของเล่น ส่วนมาร์คก็เดินหลบไปนั่งตรงมุมของร้าน พร้อมจ้องมองพ่อกับแม่ของแบมแบม ในหัวเขาเตรียมคำพูดมากมาย หัวใจของเขาก็ยังคงเต้นแรงไม่เลิก มาร์คไม่อยากตื่นเต้น เพราะกลัวหัวใจเต้นแรงมาก ๆ หูหมาป่าของเขาจะโผล่ขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงหันไปมองอย่างอื่น เพื่อให้ตัวเองเลิกคิดฟุ้งซ่านเรื่องนั้น


แต่แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เขาจ้องมองภายในร้านด้วยความสงสัย เขารู้สึกคุ้นตากับสถานที่แห่งนี้อย่างบอกไม่ถูก ทั้งกลิ่นของเตาอบ ความหอมของวนิลา แม้กระทั่งกลิ่นดอกไม้ที่คุ้นจมูก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเคยได้รับกลิ่นสัมผัสพวกนี้มาก่อน


มาร์คเลื่อนสายตาไปมองที่ดอกไม้สีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตู้ขนมปัง


เพล้ง!


เสียงแจกันแตกมันดังขึ้นในโสตประสาทของเขา ภาพที่ถูกฉายในหัวเป็นภาพของแจกันที่แตกเป็นเสี่ยงอยู่บนพื้น ภาพที่ติดตาของเขาคือเขาพบดอกไม้แบบนี้อยู่ในภาพความทรงจำของเขา ทำไมเขาถึงเห็นภาพพวกนี้กัน รวมทั้งที่แห่งนี้... ทำไมเขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาเคยมาที่นี่


ตาคมสอดส่องมองไปเจอบันไดบ้าน แล้วภาพในหัวเขามีภาพบันไดนั่นแต่เป็นภาพบันไดมืด ๆ ในตอนกลางคืน เพราะตกอยู่ในภวังค์ความคิด จึงทำให้เขาไม่มีสติ ลุกขึ้นเดินไปตรงขั้นบันไดนั่น ภาพในหัวก็ยิ่งชัดมากขึ้น เขาเห็นตัวเองวิ่งขึ้นบันไดนี้ ไปยังชั้นสอง... ในหัวเขาฉายเหตุการณ์อีกคือเขาชนประตูเข้าไปยังห้องหนึ่ง


มาร์คเริ่มหายใจหอบมากยิ่งขึ้น เหมือนเขาเริ่มจำได้แล้วว่าภาพพวกนี้มันคืออะไร มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว แล้วหลังจากนั้นมันคืออะไร... เขาพยายามนึกก็นึกไม่ออก ภาพมันเลือนลางแต่เขารู้สึกว่ามันมีอะไรที่หลังประตูนั่นแน่ ๆ


“คุณคะ จะไปไหนคะ" เสียงของจีนทำมาร์คสะดุ้งตื่นจากภวังค์ กว่าเขาจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขากำลังจะก้าวขึ้นบันไดบ้านแล้ว จีนมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัวนิด ๆ เพราะคิดว่ามาร์คกำลังจะแอบขึ้นไปในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ส่วนคนที่เพิ่งตื่นจากภวังค์ความคิดก็นึกข้อแก้ตัวไม่ทัน


“มีอะไรหรือเปล่า" และบีก็เดินตามมาโอบบ่าภรรยาของเขาไว้ หัวใจของมาร์คเต้นมากขึ้นไปอีก เพราะเขากลัวว่าทั้งสองจะเข้าใจผิด มาร์คเลื่อนสายตาไปมองพวกในฝูงของเขา เห็นมาเดย์ เด็กในฝูงของมาร์คทำปากอุบอิ๊บบอก มาร์คอ่านปากได้คำว่า 'ห้องน้ำ' มาร์คทำตาโตเพราะคิดออกทันที ทำไมเรื่องแค่นี้เขาถึงคิดไม่ออกนะ


“ผมจะไปห้องน้ำน่ะครับ เห็นพวกคุณยุ่ง ๆ ผมเลยคิดว่าแค่เดินหาเองก็จะเจอ" มาร์ครอดตายอย่างหวุดหวิด เพราะสองสามีภรรยาเลิกสงสัยเขาไปในทันที


“ทางนี้ค่ะคุณ" จีนเดินนำไปและผายมือบอกทาง มาร์คส่งยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำทำท่าทีเหมือนใช้ห้องน้ำ


และทันทีที่เขาได้มาอยู่ในห้องน้ำ คนตัวสูงก็ผ่อนลมหายใจทันที มือหนายกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองอยู่สองสามครั้ง เขารู้สึกอึดอัดกับภาพที่เกิดขึ้นในหัว เขาจำได้แล้วว่ามันเป็นเหตุการณ์เมื่อห้าปีที่แล้ว แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ในบ้านของแบมแบมได้ และหลังประตูนั่นมันมีอะไร นั่นแหละที่เขานึกไม่ออก


ตืดดดดด ตืดดดดด ตืดดดดด ~


อยู่ ๆ ก็มีเสียงเตือนอะไรสักอย่างดังขึ้นอยู่นอกร้าน มาร์คหยุดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมด รีบเดินออกมาและกลับมายังพื้นที่ร้าน ผู้คนในร้านพากันแตกตื่น พากันเดินออกจากร้านไป มาร์คมองออกไปนอกหน้าต่างร้านเห็นชาวบ้านพากันเดินไปยังทางเดียวกัน


มาร์คหันกลับมามองพ่อและแม่ของแบมแบม เห็นพวกเขาพากันถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวและเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้ารีบ ๆ หมาป่าหนุ่มที่เหลือที่กำลังสนุกสนานกับการกินขนมปัง ก็ต้องชะงักกัดขนมปังค้าง มองผู้คนที่ออกไปหมดทั้งร้านด้วยความงง ดูเหมือนว่าในที่แห่งนี้จะมีแค่มาร์คและฝูงของเขากำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น


“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" มาร์ครีบเดินตามหลังพ่อแม่ เขาทั้งสองหันมามองหน้ามาร์คด้วยความตกใจนิด ๆ


“คุณไม่ใช่คนดินแดนนี้หรอกเหรอ ถึงไม่รู้ว่านี่เป็นเสียงเรียกของพระราชวัง" ถึงได้คำตอบมาร์คก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงต้องรีบมากมายขนาดนั้น และเพราะเดินตามหลังพ่อกับแม่มาแล้ว ตัวของเขาก็ถูกบังคับให้ต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้


มาร์คเดินตามฝูงผู้คนเข้าไปในเขตพระราชวัง เหล่าฝูงของมาร์ครีบแทรกคนเข้ามายืนประกบหลังมาร์ค หลังจากนั้นพวกเขามองไปตามสายตาที่ทุกคนมอง นั่นก็คือระเบียงขนาดใหญ่ ถ้าให้เดาสถานการณ์มาร์คคิดว่าตรงนั้นจะต้องมีคนสำคัญของพระราชวงศ์มาพูดอะไรสักอย่างแน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องด่วนอะไรขนาดนั้นที่จะต้องเรียกผู้คนมารวมตัวกัน


เพราะไม่ชอบอยู่ตรงกลาง มาร์คจึงนำฝูงเขาเดินหลบไปอยู่ตรงริมที่เกือบติดกับทางออกของพระราชวัง ที่ตรงนี้พอให้เขาได้มีอากาศหายใจบ้าง ดูเหมือนว่าเขาจะมาไม่ถูกจังหวะจริง ๆ ถ้าเขาออกตัวจากบ้านของเขาช้ากว่านี้ ก็คงจะได้พูดคุยกับพ่อแม่ของแบมแบมหลังปิดร้านพอดี แต่ก็เอาเถอะ มาตอนนี้ก็ได้เห็นอะไรแปลกใหม่ดี อย่างเช่นการที่ทุกคนทิ้งทุกอย่างเพื่อมารวมตัวกันตรงนี้ มันดูน่าทึ่งมาก ๆ


ประกาศจากสำนักพระราชวัง...” ชายชราในชุดเครื่องแบบดูหรูหราบ่งบอกว่าเป็นบุคคลที่มียศใหญ่ในพระราชวัง มาร์คพยายามพิจารณาจ้องมองว่าคนคนนั้นเป็นกษัตริย์หรือเปล่า แต่ดูราศีแล้วมองยังไงก็เหมือนพวกขุนนางมากกว่า


แล้วสายตาของมาร์คก็เลื่อนไปเจอร่างของใครบางคนที่อยู่ตรงหลังม่าน ดูเป็นเด็กหนุ่มดูวัยก็ไม่ห่างจากเขามากเท่าไร เขาไม่รู้ว่าคนอื่นเห็นเหมือนเขาหรือเปล่า แต่เพราะเป็นหมาป่าเขาจึงมองเห็นได้ดีกว่ามนุษย์ ที่เขาเห็นคือเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังร้องไห้ โดยที่มีคนในเครื่องแบบร่างสูงใหญ่กำลังโอบกอดเขาอยู่





กษัริย์อกัซเซ่ที่ 6 พระราชาปาร์ค ซอนซู ทรงสวรรคตแล้ว...”





หลังจากสิ้นเสียงประกาศผู้คนแตกตื่นกันทันที หลังจากนั้นก็มีเสียงร้องไห้ระงมตามมาติด ๆ บางคนก็ช็อกเป็นลมหมดสติไป บรรยากาศมันหดหู่ขึ้นมาทันทีเขาสัมผัสได้ ขนาดคนที่ไม่ได้คุ้นเคยกับพระราชาปาร์คอย่างมาร์คก็ยังรู้สึกหดหู่ใจไม่ได้ แล้วประชาชนที่รักพระองค์ล่ะ จะรู้สึกยังไง


นับตั้งแต่เป็นต้นไป กษัริย์ผู้ปกครองจะมาดูและปกป้องดินแดนอากาเซ่ คือ เจ้าชายปาร์ค จินยอง ผู้สืบทอดพระราชสมบัติของ กษัริย์อกัซเซ่ที่ 6 พระราชาปาร์ค ซอนซู และพิธีแต่งตั้งกษัริย์จะถูกจัดขึ้นในรุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ ขอให้ทุกท่านได้โปรดร่วมแสดงความยินดีและความเคารพ กษัริย์อกัซเซ่ที่ 7 พระ...” และจู่ ๆ เจ้าชายจินยองที่หลบอยู่หลังม่านก็พุ่งตัวออกมา เขาแทรกตัวไปตรงไมค์ องครักษ์คิม ยูคยอมรีบฉุดมือลากเจ้าชายกลับ หากแต่เขายื้อสู้ ทำเอาประชาชนต่างตกอกตกใจกัน โดยเฉพาะใบหน้าที่ดูโกรธเกรี้ยวของเจ้าชายมันทำให้ประชาชนอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น


จะไม่มีงานรื่นเริงงานยินดีอะไรทั้งนั้น และจะไม่มีงานแต่งตั้งกษัริย์ในวันพรุ่งนี้!” เสียงประกาศกึกก้องไปทั่วทั้งที่ ประชาชนต่างพากันคุยกันจนเสียงกระหึ่มไปทั่วทั้งลาน ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าเจ้าชายจินยองหมายความว่ายังไง


หัวใจของประชาชนทุกคนยังคงมีภาพพระราชาอันที่เป็นที่รักอยู่ มันไม่มีใครอยากจะมายินดีอะไรตอนนี้หรอก!” จินยองหันไปมองค้อนเหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ด้านหลัง คนถูกดุก้มหน้ามองพื้นอย่างสำนึกผิด จินยองเข้าใจความรู้สึกของประชาชนดี เพราะพระราชาปาร์คเป็นกษัตริย์ที่ทำเพื่อประชาชนมาก เขาเป็นที่รักและเทิดทูล จินยองเองก็คิดว่าตัวเองก็ทำดีต่อประชาชน แต่เมื่อเทียบกับพ่อแล้ว เขาไม่กล้าจะเทียบเลย เขารู้ว่าไม่มีใครสามารถทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ร่วมทั้งเขา... เขาไม่มีทางทำใจได้เลย พ่อคือคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ แต่ตอนนี้เขาถูกบางสิ่งที่จินยองเรียกว่าปีศาจพรากสิ่งที่เขารักสุดหัวใจไป


จินยองไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ น้ำตาของเขาไหลหยาดลงมาอาบแก้ม ทั้งที่พ่อของเขาเคยสอนเป็นพันครั้งว่ากษัริย์จะไม่หลั่งน้ำตาให้ประชาชนเห็น แต่ภาพที่เขาเห็นมันสะเทือนใจจนกว่าเขาจะรับได้ และจินยองจะไม่มีทางยอมเฉยกับเรื่องนี้แน่


มาร์คมองเด็กหนุ่มด้วยความหดหู่ใจ เด็กหนุ่มที่เขาเห็นหลังม่านก็คือเจ้าชายนี่เอง เด็กที่สูญเสียพ่อไปคงจะรู้สึกแย่มาก ๆ เมื่อกี้เขายังแอบคิดว่าถ้าเขาเจอเหตุการณ์นี้คงรู้สึกยังไง แค่แอบคิดเขาก็รีบลบภาพในหัวทันที เพราะเขาไม่กล้าคิดอะไรที่น่าเศร้าแบบนั้น เขาเข้าใจว่าเจ้าชายรู้สึกยังไง แค่เขาเป็นคนธรรมดายังรู้สึกแย่ แล้วเจ้าชายที่ต้องรับช่วงดูแลประชาชนต่อคงจะแบกทุกอย่างไว้เยอะมาก ๆ


มาร์คละสายตาจากการมองเจ้าชาย มองไปรอบ ๆ เห็นประชาชนร้องไห้กันเขาก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ ในตอนนี้เขารับรู้แล้วว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้นและมันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา มาร์คจึงเดินนำฝูงของเขาจะออกจากเขตพระราชวัง


แต่แล้วจู่ ๆ ในหัวของเขาก็มีคำพูดหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาท


'เจ้าชายใบหน้าหวานดูโกรธเกรี้ยว เจ้าชายทั้งรู้สึกโกรธและรู้สึกเสียใจ มันมีเหตุผลบางอย่างที่เขาต้องทำอย่างฝืนใจ'


มันเป็นคำพูดของอเธียน่า และนั่นทำให้มาร์คร่างชาไปหมดทุกส่วน เขาหันกลับมามองเจ้าชายจินยองอีกครั้ง ใบหน้าของเจ้าชายดูโกรธเกรี้ยว





พระราชาไม่ควรถูกพรากชีวิตไป ยังไม่ถึงอายุขัยของพระองค์ด้วยซ้ำ แต่... มีบางอย่างมาทำให้พระองค์ต้องจากไป... มันเป็นปีศาจร้าย... นั่นก็คือหมาป่า!! มันฆ่าพระองค์!!!”





มาร์คเบิกตากว้างอย่างตกใจ สิ่งที่เจ้าชายจินยองพูดทำเขาขาอ่อนเกือบล้มลงไปนั่งกับเพื่อน แต่โชคดีที่มีหนึ่งในฝูงของเขาคว้าไว้ทัน ในตอนนี้ดวงตาของมาร์คแดงกร่ำ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นตามไป เขาได้แต่ส่ายหัวไปมา เขาไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน





ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ฉันขอให้คำมั่นสัญญาต่อกษัริย์อกัซเซ่ที่ 6 พระราชาปาร์ค ซอนซูว่าฉันจะไม่ทำให้ชีวิตของพระองค์ต้องถูกพรากไปอย่างสูญเปล่า สัญญาระหว่างมนุษย์กับหมาป่าได้ถูกฉีกขาดเพราะการกระทำที่ต่ำช้าของพวกมัน ฉันจะตามล้างเผ่าพันธุ์หมาป่าให้สิ้นซาก และ... ถ้าพวกมันเหยียบเข้ามาในดินแดนอากาเซ่เมื่อไร เมื่อนั้นมันก็ต้องถูกฆ่าและตายไปเป็นวิญญาณคอยรับใช้พระราชาปาร์ค!!”



สงครามได้เกิดขึ้นแล้ว... 


หลังจากที่ลั่นวาจาเสร็จประชาชนก็ดูฮึกเหิมกันขึ้นมา บางคนตะโกนกันอย่างบ้าคลั่งหาพรรคพวกล้างแค้นแทนพระราชา เจ้าชายจินยองยืนนิ่งมองประชาชนที่กำลังเดือดพล่าน แววตาเจ้าชายอ่อนโยนของเขาหายไปหมดแล้ว ในตอนนี้เขากลายเป็นคนเยือกเย็นภายในพริบตา


“เจ้าชาย! ทำแบบนี้มันจะยิ่งแย่นะ" องครักษ์คิม ยูคยอม ยื่นมือมากระชากเจ้าชายกลับเข้าไปข้างใน ยูคยอมโกรธกับการตัดสินใจของเจ้าชายมาก เขารู้ว่าทำอย่างนี้มันมีแต่เสียกับเสีย แต่เจ้าชายได้ลั่นวาจาไปแล้ว จะแก้ไขอะไรก็คงไม่ทัน ถ้าจะทันก็ต้องให้เจ้าชายพูดแก้ แต่เขาไม่มีทางพูดแน่


“พวกมันฆ่าท่านพ่อ พวกมันต้องตาย!” จินยองพูดด้วยความโกรธแค้นตามองออกไปเลื่อนลอยพร้อมกับปล่อยหยาดน้ำตาอาบแก้ม ภาพที่ของปีศาจร้ายมันถูกฉายในความทรงจำซ้ำ ๆ มันเป็นภาพที่เขาไม่สามารถลบออกจากตาไปได้


ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคืนเมื่อวานนี้ เหมือนทุกวางถูกแผนมาเสียดิบดี ก็เมื่อคืนเกิดเหตุไฟไหม้ที่ป่าหลังปราสาท ทหารหลายนายที่เข้าเวรช่วงนั้นก็แบ่งคนออกไปช่วยดับไฟป่า และจินยองก็ออกไปคอยเคลียร์สถานการณ์ด้วยเช่นกัน เมื่อคืนนี้พระราชาขอกลับมาก่อนเพราะรู้สึกเพลีย ส่วนจินยองไม่ได้กลับพร้อมเพราะต้องคอยควบคุมคนไม่ให้มีใครได้รับความเดือดร้อน


หลังจากที่จัดการไฟป่าได้เสร็จ จินยองก็กลับมาพักผ่อน แต่ก่อนจะเข้าห้องนอน จินยองแวะไปหาพ่อก่อน แต่ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไปร่างกายของเจ้าชายก็ชาไปหมดทุกส่วน เขาเห็นพ่อตัวเองนอนอาบเลือดอยู่บนเตียง และถัดจากร่างพ่อก็มีใครบางคนที่สวมผ้าคลุมสีดำ เขายืนนิ่งเหมือนต้องการให้จินยองเห็นเขา เมื่อได้สติจินยองก็รีบวิ่งไปคว้าดาบของพ่อที่วางอยู่บนโต๊ะ และวิ่งไปจะแทงคนร้าย แต่จินยองก็ต้องช็อกมากเข้าไปอีก เพราะร่างมนุษย์นั่นกลับกลายเป็นร่างหมาป่าให้จินยองได้เห็นกับตา


เพราะมัวแต่ช็อก หมาป่าร้ายจึงวิ่งไปทางระเบียงและกระโดดหนีออกไปได้ มันเป็นภาพที่ติดตาจินยองจนมาถึงตอนนี้ จินยองจำทุกได้แม่น แม้กระทั่งขนสีดำขลับของมันจินยองยังจำได้ ไม่ผิดแน่ ๆ ยังไงก็ต้องเป็นพวกหมาป่า จินยองไม่ได้เพ้อหรือฝันไป เขาเห็นด้วยตาเขาเอง


“แต่ทำอย่างนี้ก็เท่ากับเปิดสงครามกับพวกหมาป่า เหตุการณ์ร้ายได้เกิดขึ้นแน่ นายต้องออกไปห้ามประชาชนเดียวนี้! บอกให้ประชาชนอย่าทำอะไรพวกนั่น"


“นายมีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉัน คิม ยูคยอม!” จินยองมองหน้าองครักษ์ด้วยความโกรธแค้น เขาไม่ชอบที่ยูคยอมพูดจาเหมือนฝ่ายนั่นเป็นฝ่ายถูก "ทำไมนายต้องปกป้องพวกมัน หรือว่านาย... เป็นพวกเดียวกันกับมัน นายใช่ไหมที่เป็นคนเปิดโอกาสให้ไอ้หมาเลวนั่นเข้ามา!!”


จินยองคาดโทษองครักษ์ผู้ภักดีของเขาไปเรียบร้อยแล้ว ยูคยอมได้ยินอย่างนี้ก็ถึงก็ต้องกลั้วหัวเราะออกมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกแสบจมูก รวมถึงน้ำตาเริ่มก่อตัวที่ขอบตาของเขา


ใช่... เขากำลังจะร้องไห้ เพราะคำพูดของจินยองนั่นแหละทำให้น้ำตาชายผู้แข็งแกร่งกำลังจะไหลออกมา


“ทั้งชีวิตที่ฉันอยู่กับนาย มันไม่ได้บอกเลยเหรอว่าฉันจงรักภักดีกับนายมากขนาดไหน เจ้าชาย...” เพราะไม่อยากให้จินยองเห็นน้ำตา ยูคยอมจึงรีบเดินหนีออกมาออกมา ทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งไว้ที่จินยอง


มือเล็กยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองอยู่สองสามครั้ง หลังจากนั้นก็เขาก็ปล่อยเสียงสะอื้นดังไปทั่วทั้งห้องโถง เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังทำร้ายจิตใจสหายรักของเขา ก็เรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้เขาระแวงไปหมดทุกอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็แอบโกรธตัวเองว่าทำไมถึงกล้าระแวงยูคยอมได้กัน ยิ่งตอนนี้โดนยูคยอมโกรธเขายิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ที่พึ่ง ใครกันจะเป็นไม้ช่วยพยุงในตอนที่เขากำลังอ่อนแอแบบนี้


อยู่ ๆ หน้าของแจบอมก็ผุดขึ้นมาในหัว จินยองเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ยังแอบแก้ม ใช่สิ... ตั้งแต่เมื่อวานตอนเข้านอน เขายังไม่เจอแจบอมเลย เพราะวุ่นวายเรื่องไฟไหม้ป่าและต่อมาก็มาพบกันข่าวร้ายเรื่องพ่อ มันทำให้เขาลืมนึกถึงคนสำคัญคนหนึ่งของเขาไป แล้วในช่วงเวลาแบบนี้... แจบอมหายไปไหนกัน

.

.

.

.

.

.

.


เสียงผู้คนกำลังตะโกนกันอย่างบ้าระห่ำอยู่บริเวณหน้าพระราชวัง มาร์คได้แต่ยืนมองผู้คนที่ไร้สติตะโกนข้ามหัวพวกเขาไปมาว่าจะไปตัดคอเหล่าหมาป่า ดวงตาของเขาแดงกร่ำไปทั้งลูก เขาไม่คิดว่าตอนนี้สงครามมันจะเกิดขึ้นแล้วและก่อนที่มันจะเกิดรุนแรงมากกว่านี้ เขาต้องรีบหนีให้ได้


“ฟาร์โรห์ คีลน์" มาร์คหันไปหาลูกน้องของเขา "พวกนายสองคนรีบกลับไปที่บ้านก่อน ไปบอกข่าวเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ให้หมาป่าช่วยเตือนกันและระวังตัว ใครที่หนีได้ก็รีบหนีไปก่อนเลย อย่าให้ใครสู้กลับ เราต้องหนี!”


สองหมาป่ารับเรื่องพยักหน้าตอบรับคำสั่งของมาร์ค แล้วพวกเขาก็วิ่งหายไปในผู้คนไป คราวนี้ก็เหลือแต่เขาแล้วล่ะ... เขาจะจัดการพาพ่อกับแม่ของแบมแบมไปกับเขาได้ยังไง


มาร์คเดินนำผู้ติดตามที่เหลือออกมาจากนอกเขตพระราชวัง ออกมาแล้วก็ทำเขาอึ้งกับภาพที่เห็น...


พื้นที่ที่เขาเคยเห็นผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา ตอนนี้เหลือแต่ทางโล่ง ๆ รวมทั้งร้านค้าดูร้าง เหมือนเมืองร้างไร้ผู้คน ไม่มีใครอยู่เพราะทุกคนไปรวมตัวข้างในหมดแล้ว เท่ากับว่า... เขาต้องตามหาพ่อแม่ของแบมแบมในฝูงผู้คนที่กำลังบ้าคลั่งงั้นเหรอ เผลอ ๆ พ่อแม่ของแบมแบมอาจจะกำลังร่วมกลุ่มกับคนพวกนั้นก็ได้ เมื่อคิดอย่างนั้นได้ก็ทำคนตัวสูงต้องถอนหายใจอีกครั้ง


“คุณมาร์ค! มีใครบางคนอยู่ตรงนั้น" มาเดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ เขาชี้ไปทางที่เขาเห็น สุดทางนั่นเป็นร่างของใครบางคนกำลังเดินออกจากหมู่บ้านไป เขาสวมใส่ชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าไว้ดูท่าทางมีพิรุธ ชาวบ้านทุกคนก็ไปรวมตัวกันในเขตพระราชวังหมด แล้วทำไมคนคนนั้นถึงมาเดินอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง


เพราะดูน่าสงสัยมาร์คจึงรีบวิ่งเข้าไปหาคนคนนั้น ก็เขาดูน่าสงสัยเกินกว่าจะปล่อยให้เดินออกจากไปหมู่บ้านได้ง่าย ๆ ไหนจะสะพายกระเป๋าด้วยยิ่งมองยิ่งดูน่าสงสัย และยิ่งเข้าไปใกล้เขายิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้ดูแปลกไม่เหมือนกับชาวบ้านทั่วไป


“หยุดก่อน!" มาร์คเรียกรั้งเขาไว้ ชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมสีดำก็หยุดเดิน เขาไม่ได้คิดจะหนีและก็ไม่ได้คิดจะหลบหน้า เขาหันหน้ากลับมาตามเสียงเรียก


เมื่อเขาหันมาและเงยหน้ามอง พอทั้งสองได้สบตากัน ก็ทำร่างกายของพวกเขาชาไปหมดทุกส่วน เกินอาการช็อกค้างตามมา ต่างฝ่ายไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่ ก็มันนานมาแล้วนี่เนอะ ที่มาร์คและแจบอมไม่ได้เจอกัน


ถึงแม้ร่างกายจะเปลี่ยนไปตามวัย แต่ใบหน้าของทั้งสองก็ไม่ต่างจากวัยเด็กมาก พวกเขาจำหน้าเพื่อนตัวเองได้แม่น หัวใจที่นิ่งสงบเริ่มเต้นแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ มาร์คไม่รู้จะเอ่ยทักอะไร เช่นเดียวกันกับแจบอม เขาก็ไม่รู้ว่าจะทักอะไรเช่นกัน


“มาทำอะไรที่นี่" และแจบอมก็เป็นฝ่ายถามก่อน


“กูมากกว่าที่ต้องถามว่ามึงมาทำอะไรที่นี่" แจบอมเบี่ยงหน้ามองทางอื่นเพราะไม่อยากตอบคำถาม ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยเปลี่ยน พฤติกรรมพวกนี้มาร์คสามารถอ่านได้ "นายหายไปไหนมา"


นั่นเป็นสิ่งที่มาร์คอยากรู้มากโดยตลอด เขาอยากรู้ว่าหลังจากเหตุการณ์ตอนนั้นแจบอมหายไปอยู่ที่ไหนมา และเพราะอะไรแจบอมถึงต้องหนีหายไป


“มึงจะไปอยากรู้ทำไม เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว" แจบอมไม่อยากพูดถึงจึงตอบไปแบบนั้น มาร์คเงียบและหันไปมองลูกน้องที่ยืนคลุมอยู่ข้างหลัง มาร์คส่งซิกบอกให้พวกเขาออกไป ทั้งสองพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินออกไปหามุมเงียบ ๆ อยู่ มาร์คมองตามจนพวกลูกน้องเดินไปไกล ก็เริ่มกลับมาเข้าเรื่องอีกครั้ง


“แต่อะไรก็ช่าง มึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"


"เรื่องของกู" แจบอมเดินหนีมาร์คออกมาโดยไม่สนใจว่ามาร์คกำลังสงสัยเขามากขนาดไหน


"แจบอม! นี่มันไม่ใช่เวลาที่มึงจะมาตึงใส่กู เรื่องวันนั้นเราผิดทั้งคู่ อย่ามาทำเหมือนว่ากูเป็นฝ่ายผิดคนเดียว"


"งั้นเหรอ" แจบอมหันมองมองมาร์คด้วยดวงตาที่แดงกร่ำไปทั้งลูก นอกจากมันจะเศร้าและมันยังฉายความโกรธในนัยต์ตาคู่นั้นด้วย "ผิดทั้งคู่? แล้วทำไมเป็นกูที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียว"


“มึงรู้ได้ยังไงว่ากูไม่ทุกข์ทรมาน กูเสียใจไม่น้อยไปกว่ามึง" มาร์คสวนกลับทันที


“หึ! ทุกข์? ทรมาน? งั้นเหรอ?" แจบอมดุนลิ้นไปในกระพุ่มแก้มพร้อมเท้าเอวและกรอกตาไปมา ท่าทางกวน ๆ ของเขาทำมาร์คอารมณ์ขึ้นตาม มันกล้าพูดย้อนคำพูดของเขาได้ยังไง ถ้าไม่รู้ความจริงอย่ามาพูดเลยดีกว่า


“กูก็ตกนรกไม่ต่างจากมึง" มาร์คพูดย้ำ แต่ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยั่วอารมณ์ฝ่ายตรงข้าม


“ตกนรกงั้นเหรอ? การที่ชีวิตมึงกินอิ่มนอนสบายอย่างนั้น มันเรียกว่าตกนรกเหรอมาร์ค!”


“...”


“กูต่างหากที่ตกนรก! กูโดนพวกมันไล่ล่าเกือบตาย ต้องหนีไปที่ที่ไม่ใช่บ้านเพราะกลัวพวกมันจะทำอะไรครอบครัว และกูก็ติดอยู่ในป่าอยู่เป็นอาทิตย์ เพราะกูหาบ้านไม่เจอ มึงก็รู้ว่ากูเป็นพวกจำทิศไม่ค่อยเก่ง" มาร์คกำลังก้มหน้าสำนึกผิดอยู่ คิดอะไรขึ้นได้ก็ขมวดคิ้วทันที เพราะสิ่งที่เขาได้ยินจากแม่มาคือครอบครัวของแจบอมหนีหายสาบสูญไป แต่ถ้าแจบอมแค่หลงป่า คำพูดมันดูขัดแย้งกัน ดังนั้นมาร์คจึงเงยหน้าจะมาถาม แต่...


“แต่พอก็กลับไป... กูก็ไม่เจอใครแล้ว... กูก็ไม่รู้ว่าพวกเขาหายไปไหน" คำพูดที่ต่อจากนั้นทำมาร์คจุกจนพูดอะไรไม่ออก ยิ่งเห็นสีหน้าของแจบอมดูเจ็บปวดมาก ก็ทำเขารู้สึกเจ็บปวดตาม


ดูเหมือนว่าเหตุการณ์นั้นจะมีแต่เขาเพียงคนเดียวที่ยังได้พบเรื่องโชคดีอยู่ พอมามาฟังแจบอมพูดอย่างนี้เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรจะอยู่อย่างมีความสุขเลย


“ทำไมมึงไม่มาหากู" คำถามนั้นทำแจบอมแค่นหัวเราะออกมาทันที


มึงคิดว่าเราควรเจอกันเหรอ... ทำผิดไว้ซะขนาดนั้น ยังจะมีน่าไปพบกันอีกหรือไง" ยิ่งฟังแล้วยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองน่าไม่อาย ฟังแล้วก็อยากได้รับความเจ็บปวดให้เท่ากับเพื่อน เหมือนตอนนี้เขายังโกงทุกคนอยู่ นั่นแหละ เขาจึงรู้สึกอยากรับกรรมบ้าง


มาร์คกำลังจมอยู่ความคิด จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เขารีบเงยหน้ามองแจบอม มันมีบางอย่างที่เขาควรบอกให้แจบอมรู้


“แจบอม! มึงยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าแจ็คสัน... ยังไม่ตาย" แจบอมเบิกตากว้างทันที เขาจ้องหน้ามาร์คด้วยอาการช็อก แจบอมเงียบไปเพราะเขายังแอบช็อกกับสิ่งที่ได้ยินอยู่ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ มันเป็นเพราะเขาดีใจที่แจ็คสันยังมีลมหายใจอยู่ ความรู้สึกของแจบอมก็คงไม่ต่างจากมาร์คตอนที่ได้ยินข่าวนี้ เขาดีใจที่แจ็คสันยังไม่จากไป


“ตอนนี้แจ็คสันอยู่ที่ไหน มึงรู้ใช่ไหม! กูอยากไปหามัน" คำถามของแจบอมทำมาร์คเม้มริมฝีปากทันที เขาไม่รู้จะตอบแจบอมยังไงดี


“กูรู้... แต่... มันไม่ใช่แจ็คสันที่เรารู้จักแล้ววะ"


“ยังไง"


“ไม่รู้ กูรู้สึกว่าไม่ใช่มัน เพราะมัน... พยายามจะฆ่ากู... แต่กูก็เข้าใจมันนะ ที่มันเป็นอย่างนั้นก็เพราะกู กูทำชีวิตมันพัง ก็คงไม่แปลกหรอกที่มันจะอยากเอาชีวิตกูไป"


มาร์คพูดพร้อมเหม่อมองไปไกล สายตาของเขากำลังฉายแววว่าเขากำลังเจ็บปวดมาก แจบอมมองดูก็ต้องหลุบตามองต่ำ ลำพังเขาก็รู้สึกเศร้ามากพออยู่แล้ว เขาไม่อยากมองหน้ามาร์คให้ตัวเองหดหู่ไปมากกว่านี้


“ตอนนี้ทุกอย่างมันกำลังดิ่งลงไปเรื่อย ๆ ปัญหาทุกอย่างมันเข้ามา และปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น... คือเรากำลังจะมีสงครามกับมนุษย์" คำพูดของมาร์คทำแจบอมแววตาไหววูบ มันเป็นสิ่งที่เขาเจ็บปวดใจมากที่สุด "มึงได้ยินที่เจ้าชายประกาศใช่ไหม"


แจบอมพยักหน้าเบา ๆ และเอาแต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ตอนแรกมาร์คก็ไม่ทันได้มอง แต่เพราะแจบอมเงียบเขาเลยหันมามอง และเขาก็เพิ่งรู้สึกว่าแจบอมดูแปลกไป อยู่ ๆ ก็มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขา


“มึงมาทำอะไรที่นี่...”


“...” แจบอมไม่ตอบคำถามเขา แต่เดินหนี มาร์คดุนลิ้นในกระพุงแก้มด้วยความหงุดหงิด เขาว่าเขาถามคำถามนี้เป็นรอบที่สามแล้ว ทำไมแจบอมถึงไม่ยอมตอบเขา มาร์คมองตามเพื่อนตัวเอง มองจนภาพที่มองร่างแจบอมกลับเปลี่ยนไปมองที่ผ้าคลุมของเขาแทน


ชายในชุดผ้าคลุมสีดำ...


มาร์คเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่จริงใช่ไหม... มันไม่เป็นอย่างที่เขาคิดใช่ไหม


“แจบอม!! มึงมาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่ามาที่นี่เพื่อเปิดสงคราม" ถามไปจบมือไม้ของเขาก็สั่นขึ้นมาทันที ส่วนคนที่โดนถามก็ต้องหยุดชะงักปลายเท้า เขาเงียบและเอาแต่ก้มหน้า แถมยังแอบถอนหายใจตามหลัง เขากำลังจะหันไปตอบมาร์คและบอกว่า...


“แจบอม...” เจ้าชายจินยองเดินโผล่ออกมาจากที่ไหนสักที ทำเอาทั้งมาร์คและแจบอมตกใจไม่น้อย พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ที่นี่ ก็ทุกคนไปรวมกันที่เขตพระราชวังกันแล้วทำไมเจ้าชายถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วเขามาอยู่ตั้งแต่เมื่อไรกัน เมื่อกี้นี้พวกเขาไม่ได้หลุดปากพูดอะไรออกไปใช่ไหม


“ทำไมมาอยู่ตรงนี้" แจบอมถามกลับเสียงนิ่ง แต่ใบหน้าของเขาตอนนี้ถอดสีไปแล้ว


“ก็นายทิ้งฉัน... ฉันก็ต้องรีบออกมาตามหาสิ" แจบอมกลืนนำ้ลายตามหลังคำพูดนั้น ใช่...เขาทิ้งจินยองเขาหนีออกมาและบอกลาเพียงจดหมายฉบับเดียว "แต่... ที่ผู้ชายคนนั้นพูดหมายความว่ายังไง มาที่นี่เพื่อเปิดสงคราม"


มาร์คเริ่มหายใจติดขัดทันที เขาไม่คิดว่าคำถามของเขาจะเป็นตัวฉนวนเปิดประเด็น เขาได้แต่ภาวนาในใจซ้ำ ๆ ว่าอย่าให้เจ้าชายรู้ว่าพวกเขาเป็นหมาป่าเลย ไม่อย่างนั้นเรื่องใหญ่กว่านี้แน่


“ฉันเปล่า" แจบอมปฏิเสธทันที


“ถ้าเปล่า ทำไมต้องทิ้งฉัน" ทุกอย่างมันเข้าทางกันอย่างพอดิบพอดี ทำไมแจบอมต้องมาทิ้งในวันที่พ่อเขาจากไป มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า


“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้วล่ะจินยอง... เจ้าชายอย่างนาย... ก็ต้องคู่ควรกับเจ้าหญิง และในอีกไม่นานนายก็จะกลายเป็นพระราชา เป็นพระราชาก็ต้องมีพระราชินี"


“นายคิดแค่นั้นแล้วก็ทิ้งฉันไปงั้นเหรอ"


“...”


“ถ้าฉันไม่เห็นกับตาว่าในห้องนั้นเป็นหมาป่า ฉันต้องคิดว่านายเป็นคนฆ่าพ่อฉันแน่ ๆ"


“...”


“แต่สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูดหมายความว่ายังไง มันมีอะไรที่ฉันไม่รู้งั้นเหรอแจบอม...” ทุกอย่างมันเครียดและน่ากดดัน คำถามของเจ้าชายทำมาร์คเริ่มตื่นเต้นแทนแจบอม แน่นอนว่าเวลาที่เขาตื่นเต้นร่างกายเขาจะแปรปรวนได้ง่าย มาร์คไม่เก่งเรื่องการควบคุมร่าง มันเป็นตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เวลาที่เขาตื่นเต้นร่างกายเขาชอบปลุกร่างหมาป่ามา เพราะอย่างนั้นเลยทำให้เกิดเหตุร้ายเมื่อห้าปีที่แล้ว ก็เพราะเขาควบคุมร่างไม่ได้นี่แหละ


“อย่าเอาแต่เงียบดิวะ!!! อธิบาย!!! อย่าให้ฉันคิดว่านายเป็นคนทำ!!!”


“ฉันไม่ได้ทำ" แจบอมพูดพร้อมก้มหน้าลง ยังไงใบหน้าของเขาก็ยังซ่อนบางอย่างอยู่ ซึ่งจินยองมองออก และรู้ว่าเขามีบางอย่างปิดบังอยู่ ในคำว่า 'ไม่ได้ทำ' มันมีอะไรซ่อนอยู่งั้นเหรอ


“ถ้าไม่ได้ทำทำไมต้องหนี!!!” เพราะโมโหเจ้าชายจึงชักดาบออกมาแล้วยื่นปลายมาจ่อที่คอแจบอม ดวงตาของทั้งคู่แดงกร่ำ อีกทั้งยังฉายแววความเจ็บปวดอยู่ข้างในนั้น


“ฉันมีเหตุผลที่ฉันต้องทำ... ฉันไม่คู่ควรกับนายหรอกจินยอง"


“ทำไมนายต้องเอาแต่พูดว่าไม่คู่ควรกับฉัน นายไม่รักฉันเลยหรือไง ถึงไม่คิดจะสู้เพื่อฉัน" น้ำตาของแจบอมก่อตัวที่ขอบตา จินยองไม่รู้หรอกว่าเขาเจ็บปวดกับสถานการณ์นี้ยังไง ถ้าจินยองรู้อะไรมากกว่านี้คงจะโกรธเขา ตอนนี้แจบอมกำลังโทษตัวเอง ว่าเขาเป็นสาเหตุที่ทำให้พระราชาต้องสิ้น ถ้าจินยองได้รู้ว่าเขามีโอกาสปกป้องพระองค์ได้เขาแต่ทำพลาด จินยองคงจะโกรธและเกลียดเขาไปตลอดชาติ


“คุณมาร์ค!!! มีชายชุดดำต้องสงสัย อยู่ทางนู่น" ลูกน้องของมาร์คตะโกนมาด้วยใบหน้าตื่นตูม ทำเรื่องตึงเครียดเมื่อกี้ถูกเบรคชะงัก ทั้งสามมองไปตามเสียง หลังจากนั้นทั้งมาร์คและแจบอมก็รีบวิ่งไปตามทางที่ลูกน้องบอก ส่วนจินยองได้แต่ยืนตะลึงอยู่ครู่หนึ่งว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากประมวลผลในหัวได้เขาก็รีบวิ่งตามไป

.

.

.

.

พวกเขาวิ่งออกมานอกเขตหมู่บ้าน มองไปสุดสายตาเห็นชายชุดคลุมสีดำกำลังวิ่งหนีพวกเขาอยู่ตรงหน้า มันน่าโกรธตรงที่พวกเขาสามารถวิ่งให้เร็วกว่านี้ถ้าพวกเขาแปลงร่างเป็นหมาป่า แต่ตอนนี้พวกเขาไม่สามารถทำได้เพราะเจ้าชายจินยองวิ่งตามมา


“จินยอง! ฉันบอกให้กลับไปไง" แจบอมหันมาตวาดในขณะที่เขากำลังวิ่งตามคนร้ายอยู่


“ทำไมฉันต้องกลับ ก็ในเมื่อไอ้ฆาตกรอยู่ตรงหน้าแล้ว ฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง"


“เดี๋ยวฉันจัดการให้ แต่กลับไปก่อน"


“ทำไม! เป็นพวกกับมันงั้นเหรอ ถึงไล่ฉันกลับ" แจบอมผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโกรธ ทำไมเจ้าชายถึงได้ดื้อมากมายขนาดนี้นะ ถ้าเขาไม่แปลงร่างยังไงก็ไม่มีทางตามทันแน่ ดังนั้นแจบอมจึงหันไปมองมาร์ค เขาส่งสัญญาณบอกมาร์คให้นำไปก่อน มาร์ครับรู้ข้อความนั่นแม้แค่จ้องตา มาร์ควิ่งนำไป และในขณะเดียวกันแจบอมก็ผ่อนแรงวิ่งลง และคว้าแขนเจ้าชายไว้


“ทำบ้าอะไร!!” แขนแกร่งโอบร่างเล็กไว้ และพลิกตัวบังไม่ให้จินยองเห็นพวกมาร์ค ร่างสูงหันไปมองก็เห็นทั้งสามอยู่ในร่างสัตว์แล้ว และไม่นานอีกเช่นกันชายชุดดำก็แปลงร่างกลายเป็นหมาป่าขนสีดำ ในตอนนี้แจบอมได้แต่รอให้พวกเขาหลุดไปนอกสายตา เท่านั้นก็ปลอดภัยแล้ว


แต่ทว่า...


ร่างของแจบอมก็ชาไปหมดทุกส่วน เขามองไปข้างหน้าเห็นองครักษ์ของเจ้าชายกำลังเล็งธนูไปที่ฝูงหมาป่า หัวใจของแจบอมตกไปถึงตาตุ่ม


“อย่ายิง!!” เขาห้ามไม่ทัน ถึงห้ามทันยูคยอมก็ไม่ฟังเสียงห้ามของเขา ลูกธนูตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง มันไปถึงเป้าหมายและฝั่งเข้าไปในหลังหมาป่าตัวหนึ่ง เสียงร้องโหยหวนทำแจบอมรีบหันไปมอง


คนที่โดนยิงคือมาเดย์ ลูกน้องของมาร์ค เจ้าหมาป่าตัวเล็กหอนอย่างเจ็บปวด ทำเอาเจ้านายและเพื่อนในฝูงต้องรีบวิ่งกลับมาดูอาการ ส่วนคนร้ายตัวจริงก็หนีไปได้


แจบอมมัวแต่ช็อกอยู่เลยทำให้จินยองดันตัวออกจากอ้อมกอดได้ เขาเดินไปหายูคยอมพร้อมขอธนูเพื่อยิงซ้ำเป็นครั้งที่สอง สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น ความลับของพวกเขาถูกเปิดเผยแล้ว ยูคยอมเห็นทุกอย่างเห็นรวมทั้งตอนที่พวกเขาแปลงร่าง ในตอนนี้แจบอมรอดเพราะเขายังไม่ได้แปลงร่าง แต่ถ้าเขาไม่ช่วย... ธนูดอกต่อไปอาจจะไปปักที่มาร์คก็ได้


“จินยองอย่า!!” แจบอมเข้าไปดึงมือจินยองไว้ จินยองรื้อสู้อยู่สักพักใหญ่ และยูคยอมเองก็ไม่ยอมให้แจบอมมาขัดขวาง เขาพยายามยื้อช่วยเช่นกัน


แจบอมมองไปที่ฝูงมาร์คเห็นมาเดย์กลับร่างเป็นมนุษย์ หลังจากนั้นปีนขึ้นขี่หลังเพื่อนตัวเอง อาจจะเป็นเพราะบาดเจ็บมากจนวิ่งเองไม่ไหวเลยเลยต้องขี่หลังเพื่อนไป ลูกน้องของมาร์คออกตัววิ่งไปก่อน ส่วนมาร์คยังอยู่ที่เดิม เขามองมาที่แจบอมด้วยความเป็นห่วง เขาอยากจะให้แจบอมกลับไปด้วยกัน


“แจบอม! พวกมันเป็นคนฆ่าพระราชา นายจะมาขัดขวางทำไม ฉันจะฆ่ามัน!!" เจ้าชายตวาดใส่แจบอมอย่างหัวเสีย ส่วนยูคยอมช้อนมองดูแจบอม เห็นสีหน้าของแจบอมไม่ดี เขาอ่านออกทุกอย่าง อ่านได้ตั้งแต่ตอนที่เห็นพวกเขาคุยกันแล้ว ทำไมเจ้าชายถึงไม่คิดเองบ้าง เขาทั้งสองคุยกันก่อนหน้านั้น มาตอนนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าทำไมเขาถึงต้องปกป้องพวกนั้น


“ที่เขาขัดขวาง เพราะเขาเป็นพวกเดียวกันกับมันไง" ยูคยอมพูดขึ้นช่วยให้เจ้าชายตาสว่างมากขึ้น เพราะมัวแต่โกรธคลั่งเลยไม่ทันได้คิดเรื่องนี้ จินยองหันไปมองหน้าแจบอมด้วยอาการช็อก ส่วนแจบอมเองก็ทำได้เพียงก้มหน้าลงซ่อนสีหน้าที่แสนเจ็บปวดไว้


แจบอมค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากคันธนู เขาค่อย ๆ ก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าเจ็บปวด น้ำตาของจินยองเริ่มก่อตัวที่ขอบตา จินยองทำใจไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนกับว่าเขากำลังรักกับสิ่งที่ทำร้ายเขา


“ขอโทษนะ... เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงอยู่กับนายไม่ได้" แจบอมเดินหนีออกมาโดยไม่เกรงว่าจินยองจะยิงเขาตายหรือเปล่า ในตอนนี้เขาไม่กลัวความตายแล้ว หากจินยองจะเอาคืนก็ขอให้เอาคืนให้สมใจ


หัวใจของเจ้าชายหนุ่มปวดร้าว มันเจ็บเจียนตายจนทำให้ความโกรธเข้าครอบงำ จินยองยกคันธนูขึ้นเตรียมยิงไปกลางหลังแจบอม อยู่ ๆ ภาพในวันนี้วานก็ฉายขึ้นมาในความทรงจำ ภาพวันแรกที่เขาพบแจบอมถูกคันธนูปัก พอนึกได้เขาก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น และก็เข้าใจแล้วว่าตอนนั้นที่ตั้งใจยิงหมาป่า ที่จริงเขาไม่ได้ยิงพลาด ภาพหมาป่าขนสีดำขลับติดตาจินยอง และเช่นเดียวกันมันกลับเห็นภาพตอนคืนเมื่อวานที่เห็นหมาป่าขนสีดำอยู่ในห้องพ่อ จินยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่เขาปล่อยให้งูพิษอยู่ใกล้พ่อได้ยังไง!


เพราะเข้าใจว่าแจบอมเป็นคนฆ่าพ่อ ความโกรธและความเจ็บปวดเกิดขึ้นพร้อมกัน เจ้าชายหนุ่มปล่อยมือจากสายธนู ทำให้ลูกธนูพุ่งตรงมาหาแจบอมด้วยความแรงสูง และมันก็ถูกปักลงไปที่ไหล่ตรงจุดเดิมที่แจบอมเคยได้รับบาดแผล ร่างหนาทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เจ้าชายหนุ่มหยิบลูกธนูเตรียมมายิงซ้ำ


มาร์ควิ่งเข้ามาขวางไว้ เขาเอาตัวบังปกป้องเพื่อนรักตัวเองไว้ เจ้าชายจินยองน้ำตาไหลรื้นออกจากตา เขาอยากจะยิงซ้ำให้แจบอมตายไปต่อหน้า แต่ภาพที่เขาเคยรักกันในวันวานมันทำให้จินยองอ่อนแอ เจ้าชายหนุ่มปล่อยคันธนูออกจากมือ พร้อมกับหยาดน้ำตาที่อาบแก้ม สายตาที่เจ็บปวดมองไปที่แจบอม


“เพราะว่ารักฉันเคยรักนาย ฉันจะให้โอกาสนายหนีไปแค่ 10 นาที และหลังจากนั้น... ฉันจะให้ทหารตามล่านายกลับมาให้ได้... ถึงเวลานั้น... ฉันจะไม่ลังเลที่จะฆ่านายให้ตาย"


มาร์คเอาปลายจมูกดันหัวแจบอมเพื่อเตือนให้รีบ แจบอมนั่งนิ่งและเงยหน้ามองมาร์ค เขากำลังจะยอมแพ้ เขากำลังจะยอมให้เจ้าชายฆ่าเขา เพราะอยู่ไปก็มีแต่จะเจ็บปวด แต่มาร์คไม่ยอม เขาเอาปลายจมูกดันเพื่อนตัวเองซ้ำ ๆ ให้แจบอมลุกขึ้นยืน เขารบเร้านานจนเกือบจะหมดเวลา ท้ายที่สุดแจบอมก็ยอมลุกขึ้นยืนและปีนขึ้นไปขี่หลังมาร์ค


หมาป่าหนุ่มรีบออกตัววิ่งด้วยความเร็วสูง จินยองมองอดีตคนรักของตัวเองจากไป มือเล็กหยิบลูกธนูขึ้นมาอีกครั้ง ตาดุจเสือไล่มองแผ่นหลังแจบอม จากนั้นก็ปล่อยธนูไล่ตามหลังแจบอมมา หากแต่ว่ามันพุ่งไปปักที่ต้นไม้ข้าง ๆ ทำเอาหัวใจของมาร์คตกไปถึงตาตุ่ม


แจบอมหันกลับไปมองเจ้าชาย เขารู้ว่าคนที่ยิงธนูเก่งอย่างจินยองไม่มีทางยิงพลาด เขารู้ว่าที่จินยองยิงมาที่ไหล่เขาจินยองตั้งใจ ถ้าจะฆ่าจินยองคงจะยิงให้มันลูกธนูปักกลางหัวใจเขา และอย่างเมื่อกี้ที่ยิงธนูมาปักต้นไม้ เขารู้ว่าจินยองแค่ยิงขู่เขาเท่านั้น และไม่ใช่แค่แจบอมที่รู้ ยูคยอมก็รู้ด้วยเช่นกัน...


“เตรียมทหารตามล่ามันกลับมาให้ได้...” จินยองบอกยูคยอมด้วยน้ำเสียงปนเย็นชา เจ้าชายที่แสนอ่อนโยนตอนนี้ไม่เหลือแล้ว...


“แค่แจบอม?”


 “ทั้งหมด"




06/07/60

ตอนนี้เรื่องนี้กำลังเข้าสู่ความดาร์กขึ้นเรื่อย ๆ ขอโต้ดรีดเดอร์ที่จิตใจอ่อนแอนะฮับ ???? 

แต่ยังไงมันต้องมีวันที่ฟ้าสดใส เชื่อไรท์น้าา อย่าเพิ่งทิ้งกันไปนะ ฮื่อออ อดทนกันเถอะ มาลุ้นไปด้วยกันว่าจะเคลียร์เรื่องทั้งหมดได้ยังไง 

ในตอนนี้แจบอมไปอยู่กับมาร์คแล้ว ต่อไปแจ็คสันจะกลับมาคืนดีกับพวกเขาไหมนะ ลุ้นกัน ๆ 

ติดแท็กกันเถอะ #คุณหมาป่ามบ 


รัก <3 



25/06/60 

อันดับแรกต้องขอโทษคนที่ไม่ชอบฟิคดราม่า ตอนนี้มันดราม่าไปเต็ม ๆ แล้ว ฮื่อออ สู้ไปด้วยกันนะ มันต้องมีวันที่ทุกอย่างคลี่คลาย แค่ตอนนี้ยังไม่ถึง ฮึก!! 

พ่อของเจ้าชายจินยองทรงสิ้นแล้ว และถูกฆ่าด้วยหมาป่า ใครเป็นคนฆ่า ? 

ตอนแรกมาร์คอยากมาช้ากว่านี้ แต่ตอนนี้มาร์คคงคิดแล้วล่ะว่าอยากมาเร็วกว่านี้ เพราะคงจะหนีทัน แล้วอย่่างนี้พ่อแม่ของแบมแบมจะยอมรับฟังเขาไหม 

เรื่องนี้เกี่ยวกับราชวงศ์และกษัริย์ บอกเลยว่าไรท์โครตไม่ถนัด ไม่รู้จะใช้คำยังไงดี แต่โทนเรื่องจะไม่อยากใช้คำราชาศัพท์แบบเป๊ะทุกคำ ไม่อยากให้คิดและแปลเยอะกัน ไรท์เองก็ไม่ถนัด อารมณ์แบบคล้าย ๆ กษัตริย์แทบอังกฤษล่ะกัน ที่แค่ใช้คำสุภาพก็น่าจะพอ และก็ใช้ราชาศัพท์นิดโน้ยยยเนอะ จุ๊บ ๆ 

เป็นกำลังใจให้มาร์คและไรท์ด้วยนะค้าฟฟ จุ๊บๆๆ ขอกำลังใจโน้ยยย ตอนนี้คือแต่งหลายเรื่องมีแต่หน่วง ๆ ฮ่า ๆๆ 

ไรท์มีการใบ้กับตอนเก่า ๆ ไว้ค่อนข้างเยอะ ลองคิดตามดูน้าา อิอิ รักรีดงับ 


ติดแท็กกันเถอะ #คุณหมาป่ามบ  




20/06/60

แจ็คสันบอกว่ามาร์คเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อแม่ต้องตาย! 

ที่ผ่านมาเรื่องเป็นยังไง ลองปะติดประต่อดูนะ อิอิ เผยแค่นี้ก่อน เดี๋ยวมาเผยทีหลัง

หลายคนลุ้นว่ามาร์คจะไปเกลี้ยกล่อมพ่อแม่แบมแบมได้ไหม ต่อจากนี้ได้รู้กันแน่ 

ขอโทษที่ลงแค่นี้ก่อนนะ ฮื่ออ เพราะว่าตอนนี้จะตีสองครึ่งแล้ว ฮื่ออ กลับถึงบ้านดึก

ไว้เดี๋ยวมาต่อนะค้าา มาคอมเม้นต์เดากันเร๊ววว 


ติดแท็กกันเตอะ #คุณหมาป่ามบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3237 itmt93 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:28
    ร้องไห้ตอนมาร์คเอาตัวบังเเจบอมอะ ฮื่ออออ
    #3,237
    0
  2. วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:05
    น่ารักอ่ะหนุ่มๆวิ่งกรูกันไปหยิบขนมปัง <3
    #3,173
    0
  3. #3117 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 20:27
    จินยองใจเย๊นนนนน แงงงงง
    #3,117
    0
  4. #3055 ojay2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 11:38
    ตอนแรกนึกว่าแจบอมเป็นคนฆ่าแต่ไม่ใช่ ใครฆ่าาาา แต่ตอนนี้ยังดีที่มาร์คกับแจบอมยังคุยกันได้
    #3,055
    0
  5. #2850 maymarena (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:44
    รู้สึกดีที่มาร์คกับแจบอมคุยกันได้ แงแต่อีตัวนั้นเป็นใครร
    #2,850
    0
  6. #2828 RukDeeNan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:30
    อีเวง อีหมาป่าตัวมันเป๋นใคร บังอาจมาก่อเรื่องจุดชนวนสงคราม ตอนนี้เป็นห่วงคู่ปมนยองสุดแล้ว จะมาบรรจบกันได้อีกไหมเนี่ย จินยองก็ดูโกรธจนหน้ามืดไปหมดแล้ว แยกแยะอะไรไม่ได้แล้ว แล้วเหตุของแจบอมคืออะไร ฮื่ออออ สนุกโว้ยยยยย
    #2,828
    0
  7. #2699 Mewpattra (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 23:03
    โอ้ยยยยตายยล้าววววววทีมหมาป่าาาาา อีกคนก็หลงทิศอีกคนเวลาตื้นเต้นก้จะกลายร่างตัลลอดอีกคนเปลี่ยนไปหน้ามือเปนหลังทีนต้องทีมหมาป่าละล่ะ55
    #2,699
    0
  8. #2691 mkmarkbb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:48
    อีหมาป่าตัวนั้นมันเป็นใคร
    #2,691
    0
  9. #2658 PaulaPum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 07:27
    อีหหมาตัวนั้นมันเป็นใคร โว้ยย สงสารแจบอมอะ TT
    #2,658
    0
  10. #2386 PloyPaksa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 00:23
    สงสารแจบอมอ่ะจินยองนายเข้าใจผิดอย่างแรงเลย ฮือ ฮือออ
    #2,386
    0
  11. #2384 aakii88 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:57
    งืออออออ สงครามจะมาแล้ว หมาตัวนั้นมันใครรรรร ฮืออออออ หน่วงใจ
    #2,384
    0
  12. #2382 ntn.9846 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:22
    ทำไมคืนนั้น แจบอม ถึงไปอยู่ที่นั่น แต่ เราคิดว่า ไม่ใช่แจบอม หรอก เเจบอม ไม่หักหลัง จินยอง หรอก จริงมั้ย!?
    #2,382
    0
  13. #2366 N_udaen_G (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    จินยองเจ็บช้ำไปหมดแล้วอะ เรารักกันไม่ได้ ฮืออออออออ แต่องค์ชายเข้าใจผิดนะคะ ;(
    #2,366
    0
  14. #2354 litterrabbitza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 16:54
    โอยยย พี่จินยองงง ฮืออ
    #2,354
    0
  15. #2341 Yokotomodachi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 12:48
    มีความลุ้นนนน
    #2,341
    0
  16. #2340 MayB_9397 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:45
    โถ่ ทำไงดี งื้อออ
    #2,340
    0
  17. #2339 JSJK1239 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:16
    รักไรท์ รอเสมอ
    #2,339
    0
  18. #2338 Nuthatchakorn Kosaisoontorn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:28
    จินยองใจร้ายฮือออออออ จะม่าเกินไปแล้วแงงง
    #2,338
    0
  19. #2337 yingyui2528 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 07:15
    ใครเป็นคนเปิดสงครามนี้นะ
    #2,337
    0
  20. #2336 My love markbam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:55
    ทำไม งง
    #2,336
    0
  21. #2335 hyuknok (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:32
    ????????????????????????
    #2,335
    1
    • #2335-1 Vlovegot7(จากตอนที่ 14)
      9 กรกฎาคม 2560 / 10:35
      ใครฆ่า ฮือออ
      #2335-1
  22. #2334 mymindmiew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:37
    เหตุการณ์ม่าเว่อ ฮืออออ ใคร! คือ! คนร้าย! ตัวจริง!
    #2,334
    0
  23. #2333 M Y E ∅ N (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:28
    แจบอมอ่า
    #2,333
    0
  24. #2332 bnptnwk__ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:59
    ไอ่หมาป่าสีดำตัวนั้นมันใคร!!! โว้ยยยยยยยย จะจับเอามาย่างกินกับส้มตำแทนไก่เลย!! อยากให้จินยองยังเหลือความเชื่อใจแจบอมอีกนิด จะจบยังไงเนี่ยยย
    #2,332
    0
  25. #2331 Aujacharee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    คู่จินยองกับแจบอมดูยากสุดอะ
    #2,331
    0