WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 12 : ➵ CHAPTER 10 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    12 พ.ค. 60









'มาร์ค ลูกต้องทำใจดีดีนะ' คุณนายต้วนวางมือไปที่หัวลูกชายหลังจากที่เด็กชายมาร์คถามคำถามบางอย่างขึ้นมา เพราะหลับใหลไปนานเกือบอาทิตย์เลยไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น มาร์คเงยหน้ามองแม่ตัวเองด้วยความสงสัย หากแต่สีหน้าและสายตาของแม่ที่จ้องมองเขานั้น มันทำให้เขารับรู้ได้ว่าสิ่งที่แม่กำลังจะตอบนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดี


'แจ็คสัน... ตายแล้ว'


เหมือนเสียงแม่ก้องไปทั้งโสตประสาท มาร์คเบิกกว้างอย่างตกใจ ร่างชาไปหมดทุกส่วน ดวงใจมันแหลกสลายไปพร้อมกับประโยคนั้น มาร์คได้แต่ส่ายหัวไปมาเพราะไม่เชื่อสิ่งที่แม่พูด


'ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหมครับ' น้ำตาสายเล็กอาบรินพวงแก้มกลม สายตาแห่งความเจ็บปวดที่จ้องมองนั้นกำลังให้คนเป็นแม่เจ็บปวดไม่แพ้กัน คุณนายต้วนโอบกอดลูกชายของตนไว้แน่น และหลังจากนั้นเสียงสะอื้นก็ดังขึ้น


'มันไม่จริงใช่ไหมครับ!! แล้วเป็นไปได้ยังไง!! เกิดอะไรขึ้น!!'


'แจ็คสันถูกชาวบ้านจับตัวไป พ่อกับแม่ของแจ็คสันรู้เรื่องเข้า เลยรีบไปช่วย แต่ทั้งคู่คงจะระแวงมากเกินไป เลยทำท่าทางดุร้ายใส่พวกชาวบ้าน ทำให้พวกเราถูกมองเป็นสัตว์ดุร้าย ชาวบ้านกลัวว่าตนเองจะได้รับอันตราย ก็เลยพากันไล่ตามจับทั้งสาม... หลังจากนั้น...'


'หลังจากนั้นอะไรครับ!' มาร์คเขย่าตัวแม่เพื่อให้แม่ได้พูดเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นต่อ คนที่รู้เรื่องราวลำบากใจเพราะไม่อยากเล่าเรื่องราวอย่างละเอียด เลยพูดเพียงว่า...


'ตอนนี้ตระกูลหวังได้สิ้นสุดลง... ไม่เหลือใครที่มีชีวิตแล้ว'


งั้นก็หมายความว่า... ทั้งพ่อและแม่ของแจ็คสัน พวกเขาก็ตายงั้นเหรอ?


'เพราะผม... เพราะผมทำให้พวกเขาต้องตาย' สิ่งแรกที่คิดคือต้องโทษตัวเอง คิดย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนเกิดเรื่อง ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นเพราะเขา


'ไม่มาร์ค อย่าโทษตัวเอง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นอุบัติเหตุ'


'ถ้าผมเชื่อฟังคำของแจ็คสัน เรื่องพวกนี้ก็ไม่เกิด!!'


'ไม่มาร์ค อย่าโทษตัวเอง แจ็คสันเขาก็คงไม่อยากให้ลูกโทษตัวเองหรอก'


'แจ็คสันเป็นคนดี ฮืออออ เขาไม่สมควรที่จะตาย ทำไมแจ็คสันต้องตาย!!'


'ลูกรัก... เรื่องแบบนี้มันไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกลูก...'


'ฮือออ ขอได้ไหม... ผมขอแก้ไขทุกอย่างได้ไหม ฮึก! ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแจ็คสันกับแจบอม...' หลังจากพูดจบ มาร์คก็เบิกตากว้างอีกครั้ง เพราะเขาเพิ่งนึกได้ว่าแจบอมก็เป็นหนึ่งในความผิดนี้ด้วย


'แล้วแจบอมล่ะครับ แจบอมเป็นอะไรหรือเปล่า'


'แจบอมและตระกูลอิม... หายสาบสูญไป'





มันเป็นความเจ็บปวดที่ผมไม่มีวันหาย ผมได้สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ไว้ที่หัวใจด้วยมือของผมเอง ในวันที่ผมได้รับรู้ว่าแจ็คสันมีชีวิตอยู่ หัวใจของผมก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมา เหมือนกับคนที่ถูกขังอยู่ในห้องมืดในตอนนี้มีคนมาเปิดประตูให้พบความสว่าง


แต่เมื่อได้มาพบกับแจ็คสัน... ผมก็ได้รับรู้ว่านั่นไม่ใช่เพื่อนผม


แจ็คสันเป็นคนร่าเริงสดใส รักเพื่อน และไม่เคยคิดจะทำร้ายเพื่อน แต่คนที่ผมเจอนั้นมีแต่ความเกรี้ยวกราด อาฆาตและโหดร้าย เพราะผมยังรักเพื่อนอยู่ผมเลยไม่กล้าสู้กับแจ็คสัน แต่แจ็คสันไม่ได้คิดอย่างผม มันกัดผมเหมือนพยายามจะฆ่าให้ตาย ผมยังคิดสงสัยอยู่ว่าถ้ายองแจไม่ยื่นข้อเสนอที่จะกลับไปกับมัน มันก็ฆ่าผมใช่ไหม...


เพราะผมยังใจไม่แข็งพอมันเลยทำให้ทุกอย่างมันผิดแผน และแทนที่ในตอนนี้ผมจะได้ทำให้แบมแบมมีความสุข... แต่ผมกลับทำพลาด...


ผมค่อย ๆ เปิดเบิกตาหนัก ๆ ของตัวเองอย่างสะลืมสะลือขึ้นมา จู่ ๆ แสงก็วาบเข้ามาในตาของผมจนรู้สึกแสบตาจนทนไม่ได้จึงต้องหลับตาอีกครั้ง ผมพยายามปรับสภาพตาตัวเองอยู่สองสามครั้ง จนในที่สุดผมก็เริ่มมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัด ผมรู้สึกเจ็บไปแทบทุกส่วนบอกร่างกาย ส่วนแขนข้างขวา ผมรู้สึกเหมือนมันชาและไร้ความรู้สึก


อย่าบอกนะว่าแขนผมใช้ไม่ได้แล้ว!


ผมหันไปมองแขนด้วยความตกใจ แต่แล้วความเครียดเมื่อกี้ก็หายไปหมดเมื่อรู้สาเหตุที่ตัวเองแขนชา


ผมเป็นคนที่ยิ้มยาก แต่สิ่งตรงหน้าทำให้ผมยิ้มกว้างได้ทันที เจ้าก้อนกำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของผม ทั้งที่เจ็บแทบตายแต่แค่ได้เห็นหน้าแบมแบมก็ทำให้ความเจ็บมันหายไปเกือบหมด


คิดถึงจัง...


“พ...พี่มาร์ค!! พี่ฟื้นแล้ว!!” เสียงโจอี้ตะโกนไม่มีเสียงอยู่ด้านซ้ายมือผม แต่ผมก็พอจะได้ยินอยู่ มันคงไม่อยากจะส่งเสียงดังมากเพราะกลัวแบมแบมจะตื่น ผมหันไปมองหน้ามันเห็นมันทำท่าช็อกเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง


“จะตกใจอะไรขนาดนั้น ฉันไม่ได้ตายแล้วฟื้นสักหน่อย"


“ไม่ใช่ก็เหมือน พี่ไม่เห็นสภาพตัวเองที่ถูกหามมาถึงที่นี่ โอ้โหววว ไส้ไหลเป็นทางเลย"


“เว่อๆ ถ้าขนาดนั้นควรตายได้แล้วมั้ง" ไอ้โจอี้หัวเราะคิกคักตามหลัง ก่อนจะขยับเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ เตียง ส่วนผมก็หันหน้ามามองเจ้าก้อนอีกรอบ ท่าทางจะหลับสบายสินะ เสียงกรนเล็ก ๆ นี่ผมรู้เลยว่าเจ้าก้อนกำลังมีความสุขกับการนอน


“แบมแบมเลี้ยงยากมากเลยนะพี่" คำพูดของโจอี้ทำผมหลุดหัวเราะออกมา แต่พอหัวเราะก็เจ็บแปล๊บไปที่แผลทันที อ่าาา ผมต้องทนกับสภาพอ่อนแอแบบนี้ไปได้นานแค่ไหนกันวะเนี่ย "พี่หลับไปตั้งสองอาทิตย์ รู้ไหมว่าแบมแบมเป็นบ้าขนาดไหน"


“ฮะ? นี่ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ"


“เออใช่ดิ ผมนี่ภาวนาขอให้พี่รีบตื่นมาเร็ว ๆ เพราะแบมแบมเอาแต่ร้องไห้ที่พี่ไม่ฟื้น"


“ขนาดนั้นเลยเหรอ"


“ก็ใช่ดิ เนี่ยกว่าจะกล่อมได้แต่ละวันมันเหนื่อยมากรู้ไหม อ้อ! ยังไม่พอนะ!! ยังมีอีกเรื่อง"


“เรื่องอะไร"


“ตอนนี้แบมแบมคร่ำครวญเสียใจที่ตัวเองไม่ใช่รักแท้ของพี่และน้อยใจพี่อีก บอกว่าพี่ไม่รัก"


“เดี๋ยว ๆ อะไรนะ เจ้าก้อนไปเอาความคิดนี้มาจากไหน" ผมว่าผมออกจะให้ความสำคัญเจ้าก้อน อยากได้อะไรผมก็ไปหามาถวายให้ แล้วเจ้าก้อนคิดได้ยังไงว่าผมไม่รัก


“ก็... มีวันหนึ่ง แบมแบมมาบอกผมว่าจะมีวิธีที่ทำให้พี่ฟื้น... ผมก็ไม่รู้หรอกว่าอะไร ก็เลยเล่นใหญ่ทำเป็นตื่นเต้นตาม แบมแบมรีบลากผมมาพาพี่ แล้วแบมแบมก็บอกว่า อ่านจากในนิทานมา ในนิทานบอกว่าจูบแห่งรักแท้จะทำให้พี่ฟื้นได้ แบมแบมก็เลยจูบพี่"


“ว...ว่าไงนะ!!” หลังจากที่ได้ยินเรื่องเล่าของโจอี้ทำผมรู้สึกร้อนวูบไปทั้งหน้า แบมแบมมาจูบผมต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง ถ้าอย่างงี้โจอี้ก็รู้ความลับเรื่องของเราล่ะสิ


แต่ไม่นะ! ผมไม่ผิดนี่ ผมก็แค่หลับแล้วแบมแบมก็จูบ ไม่ผิดเลยสักนิด


“จูบจริงไม่มีมุมกล้องอะไรด้วย ผมเห็นกับตา แต่ซวยต่อคืออะไรรู้ไหม ก็เพราะพี่ไม่ฟื้นนี่ไงเล่า!! แบมแบมเลยคิดว่าพี่ไม่ใช่รักแท้"


เออว่ะ ซวยของจริง... โธ่เอ๊ยยยยเจ้าก้อน!! ทำไมนายถึงได้ใสซื่อขนาดนี้ฮะ นี่นายอายุ 15 จริงหรือเปล่าเนี่ย ผมว่าแบมแบมต้องโกหกผมแน่ ๆ นี่มันไม่ใช่ความคิดของเด็กอายุ 15 แน่นอน!


“งั้นแกออกไปก่อน" ที่ผมไล่โจอี้ออกจากห้องไปเพราะผมกำลังจะทำให้เจ้าก้อนเลิกเข้าใจผมผิด


“แล้วทำไมต้องออก" มันทำหน้ากวนใส่ผม และนั่นทำให้ผมต้องมองกลับด้วยสายตาอาฆาต ตอนแรกมันก็ดูเหมือนจะท้าทายอำนาจ แต่สุดท้ายมันก็ต้องยอมแพ้ไปเพราะมันไม่เคยสู้สายตาของผมได้สักครั้ง ผมมองตามมันไปจนกระทั่งมันเดินออกจากห้องไปและประตูปิดสนิท ผมก็หันกลับมามองเจ้าก้อน


เอาล่ะ! ถึงเวลาที่ฉันจะทำให้นายคิดว่าฉันเป็นรักแท้ของนายสักที แบมแบม

.

.

.

.

.


BAMBAM PART


น้องแบมง๊วงง่วงจัง แต่น้องแบมก็ต้องรู้สึกตื่นขึ้นมาเพราะน้องแบมรู้สึกเหมือนใครมาปลุกให้น้องแบมตื่น น้องแบมลืมตาขึ้นมาอย่างจำใจ งือ แต่มันง่วงจัง ตาน้องแบมจะปิดอีกแล้ว น้องแบมก็พยายามต่อสู้กับเปลือกตาหนัก ๆ ของตัวเอง ในที่สุดน้องแบมก็ลืมตาได้สักที


สิ่งแรกที่น้องแบมต้องมองก็คือคุณมัคคึ น้องแบมเงยหน้ามองคุณมัคคึ แต่ก็ต้องเซ็งเมื่อเห็นคุณมัคคึยังหลับเหมือนเดิม และนั่นทำให้น้องแบมต้องเริ่มทำหน้าหงึเพราะน้องแบมเสียใจ หงึ!! ก็คุณมัคคีอ่ะ ไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที นี่ก็นานมากแล้วนะทำไมคุณมัคคึไม่ยอมตื่นมาคุยกับน้องแบมสักที น้องแบมคิดถึงคุณมัคคึ น้องแบมอยากให้คุณมัคคึคุยกับน้องแบม แต่คุณมัคคึนอนนิ่งมาก ๆ เลย ฮืออออ


น้องแบมสงสารคุณภรรยาของน้องแบม น้องแบมจำภาพครั้งแรกที่เห็นคุณภรรยาตัวเปื้อนเลือดได้ ตอนนั้นน้องแบมร้องไห้หนักมาก น้องแบมจะวิ่งไปหาคุณมัคคึ แต่ก็โดนคุณจิงโจ้ห้ามไว้ก่อน คุณจิงโจ้บอกว่าคุณมัคคึโดนคุณหมีไล่กัดจะกิน โชคดีที่ช่วยไว้ทัน น้องแบมโกรธคุณหมีมาก!! ทำไมต้องมาทำคุณมัคคึของน้องแบมแบบนี้ ฮืออออ คุณมัคคึต้องเจ็บมากแน่ ๆ เลย


แต่เมื่อไรคุณมัคคึจะตื่น น้องแบมหาสารพัดวิธีจะมาช่วยคุณมัคคึก็ไม่ได้ผลเลย แม้แต่จูบของรักแท้ ก็ทำให้คุณมัคคึตื่นขึ้นมาไม่ได้ ฮึก! น้องแบมไม่ใช่รักแท้ของคุณมัคคึ คุณมัคคึถึงไม่ฟื้นขึ้นมา ทำไม!! น้องแบมรักคุณมัคคึมากขนาดนี้ทำไมถึงไม่ใช่รักแท้ หรือว่า... เพราะคุณมัคคึไม่รักน้องแบม จูบรักแท้เลยไม่ได้ผล


แงงงงงง ต้องใช่แน่ ๆ เลย คุณมัคคึไม่รักน้องแบม!!!


น้องแบมดันตัวออกจากอ้อมกอดคุณมัคคึอย่างงอนสุด ๆ แถมเชิดหน้าใส่ด้วย แต่ทำเสร็จแล้วน้องแบมก็รู้สึกว่ามันไม่มีประโยชน์เลย เพราะคุณมัคคึไม่เห็นสักหน่อย ชิ!! ลองตื่นขึ้นมาสิ น้องแบมจะเชิดใส่คุณมัคคึไม่หยุดเลย และจะบอกเลิกคุณมัคคึด้วย น้องแบมไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักน้องแบม ชิ!!


แต่จูบของน้องแบมมันไม่ได้ผลเลยจริง ๆ เหรอ ก็คงจะใช่นั่นแหละ เพราะน้องแบมพยายามจูบคุณมัคคึตั้งบ่อย คุณมัคคึก็ไม่ตื่นขึ้นมา หงึ! งั้นน้องแบมจะจูบคุณมัคคึครั้งสุดท้ายแล้ว!! ถ้าคุณมัคคึไม่ตื่นขึ้นมา น้องแบมจะเก็บเสื้อผ้ากลับบ้านน้องแบมแล้ว!


ว่าแล้วน้องแบมก็รีบขยับตัวเข้าไปพิสูจน์จูบรักแท้ของน้องแบม น้องแบมรู้หรอกว่าคุณมัคคึไม่ตื่นหรอก เพราะน้องแบมจูบคุณมัคคึเป็นร้อยรอบแล้ว!


งั้นนี่จะเป็นจูบลาของน้องแบมล่ะกัน...


ฮืออออ น้องแบมเสียใจที่ต้องจากคุณมัคคึ และน้องแบมเสียใจยิ่งกว่าที่น้องแบมต้องอยู่กับคนที่ไม่ได้รักน้องแบม และเสียใจยิ่ง ๆ กว่าที่ไม่ได้คุณภรรยาหน้าตาหล่อแบบคุณมัคคึ ฮือออ ไม่มีใครรักน้องแบมเลย คุณมัคคึก็ไม่รักน้องแบม คุณหมาป่าก็หายไปเลย คุณจิงโจ้บอกคุณหมาป่ากำลังติดผู้หญิงเลยมาหาน้องแบมไม่ได้ ดูสิ! ทั้งคุณมัคคึและคุณหมาป่าไม่รักน้องแบมทั้งคู่เลย น้องแบมเสียใจ!


ลาก่อนคุณมัคคึ น้องแบมเจ็บปวดหัวใจจนไม่สามารถทนนอนในอ้อมกอดคุณมัคคึได้แล้ว ถึงแม้น้องแบมจะชอบให้คุณมัคคึนอนกอด แต่น้องแบมไม่อยากเจ็บ น้องแบมกลับไปกอดโคโค่ที่บ้านก็ได้ ฮืออออ น้องแบมไปแล้วนะ


น้ำตาของน้องแบมไหลอาบแก้มลงมา หลังจากนั้นน้องแบมก็สะอื้นร้องไห้เสียงดัง ไม่มีวันไหนเลยที่น้องแบมจะไม่ร้องไห้ เพราะน้องแบมเสียใจน้องแบมเลยอยากร้องไห้ น้องแบมโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อ ๆ ของคุณมัคคึ หลังจากนั้นน้องแบมก็เอาริมฝีปากของตัวเองจุ๊บไปที่ริมฝีปากของคุณมัคคึเบา ๆ


นี่น้องแบมต้องเป็นหม้ายตั้งแต่อายุ 15 เลยเหรอเนี่ย ฮือออ คุณภรรยาของน้องแบมไม่ต้องการน้องแบม


“ร้องไห้ทำไม" เสียงของมัคคึดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสนุ่ม ๆ ของฝ่ามือที่ประคองแก้มของน้องแบม น้องแบมรีบเบิกตามองภาพตรงหน้า แล้วน้องแบมก็ต้องช็อกจนพูดอะไรไม่ออก น้องแบมไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ค...คุณมัคคึ ฟื้นแล้ว!!


“คุณมัคคึ!! คุณมัคคึฟื้นแล้ว!!” น้องแบมทิ้งตัวกอดคุณมัคคึไว้แน่นด้วยความดีใจ และกว่าจะรู้ว่าทำให้คุณมัคคึต้องเจ็บตัวก็ตอนได้ยินเสียงคุณมัคคึร้องลั่นเหมือนเจ็บแผล น้องแบมเลยคลายกอดคุณมัคคึออก และยกมือปาดน้ำตาตัวเอง น้องแบมไม่ได้เป็นหม้ายแล้ว คุณภรรยาของน้องแบมฟื้นแล้ว


“ฉันก็แค่หลับไปเอง ทำไมต้องร้องไห้ด้วยฮะ ฉันไม่ได้ตายสักหน่อย"


“โอ้โห คุณมัคคึพูดมาได้ยังไง รู้ไหมคุณมัคคึหลับไปตั้งนาน น้องแบมรอให้คุณมัคคึตื่นขึ้นมาทุกวันเลย น้องแบมคิดว่าน้องแบมจะเป็นหม้ายไปแล้วซะอีก"


“อะไรนะ" คุณมัคคึหลุดหัวเราะออกมาเหมือนว่าสิ่งที่น้องแบมพูดมันน่าตลก แต่น้องแบมไม่ตลกด้วยเลยสักนิด! ใครเขาอยากเป็นหม้ายตอนอายุ 15 กันเล่า!


“และคุณมัคคึรู้ไหมว่าน้องแบมเสียใจมากขนาดไหน น้องแบมเสียใจที่น้องแบมไม่ใช่รักแท้ของคุณมัคคึ"


“อะไรทำให้นายคิดอย่างนั้น"


“ก็น้องแบมให้จุมพิตรักแท้กับคุณมัคคึ แต่คุณมัคคึก็ไม่ยอมตื่น งั้นก็แปลว่าน้องแบมไม่ใช่รักแท้ของคุณมัคคึ" น้องแบมกอดอกเชิดหน้าหนีคุณมัคคึอย่างงอน คุณมัคคึพยายามลุกขึ้นนั่งและดึงน้องแบมไปกอด แต่น้องแบมจะเล่นตัวเพราะน้องแบมเสียใจ ดังนั้นน้องแบมเลยสะบัดตัวออก และเชิดหน้าแรงมากขึ้นไปอีก


“อย่าคิดเองเออเองสิ"


“น้องแบมไม่ได้คิดเองเออเอง ก็น้องแบมจูบคุณมัคคึแล้วคุณมัคคึไม่ฟื้น แล้วอย่างนี้น้องแบมยังคิดเองอยู่ไหม"


“แล้วนี่ไม่ได้เรียกว่าฟื้นขึ้นมาเหรอ" คำพูดของคุณมัคคึทำให้น้องแบมต้องรีบหันไปมองหน้าคุณมัคคึด้วยความตกใจ ใช่สิ!! ครั้งนี้จูบของน้องแบมได้ผล น้องแบมทำให้คุณมัคคึฟื้นได้ เย้!


“คุณมัคคึ!! คุณมัคคึฟื้นเพราะจูบรักแท้ของน้องแบมเหรอฮะ" คุณมัคคึยักคิ้วให้น้องแบม พร้อมยิ้มมุมปากเล็กน้อย เพราะดีใจมากน้องแบมจึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักคุณมัคคึและเอาแขนทั้งสองของน้องแบมกอดคุณมัคคึด้วยความดีใจ และยิ่งน้องแบมโดนคุณมัคคึกอดกลับน้องแบมก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่นหัวใจ


น้องแบมรักคุณมัคคึที่สุดเลย


“ขอบคุณนะ" อยู่ ๆ คุณมัคคึก็พูดขอบคุณขึ้นมา น้องแบมไม่เข้าใจว่าคุณมัคคึขอบคุณอะไรอยู่ น้องแบมจึงค่อย ๆ คลายกอดออกและมองหน้าคุณมัคคึด้วยความสงสัย


“ขอบคุณอะไรฮะคุณมัคคึ"






ขอบคุณที่ทำให้ฉันฟื้นด้วยจูบของนาย"





รอยยิ้มอบอุ่นของคุณมัคคึและคำพูดเมื่อกี้มันทำให้หัวใจของน้องแบมเต้นแรงมาก และในขณะเดียวกันคำพูดประโยคนั้นมันทำให้น้องแบมต้องยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข แล้วจู่ ๆ คุณมัคคึก็โน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มน้องแบมที่ข้างซ้าย หลังจากนั้นก็เปลี่ยนไปข้างขวา หัวใจของน้องแบมเริ่มเต้นแรงมากขึ้นไปอีก น้องแบมดีใจจังที่น้องแบมเป็นรักแท้ของคุณมัคคึ น้องแบมดีใจที่จูบของน้องแบมได้ผล อย่างนี้้น้องแบมต้องรีบไปบอกคุณจิงโจ้แล้วว่าจูบของน้องแบมได้ผล


“คุณมัคคึ! เดี๋ยวน้องแบมไปตามคุณจิงโจ้ก่อนนะฮะ คุณจิงโจ้ต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่คุณมัคคึฟื้นแล้ว"


น้องแบมกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นจากตักคุณมัคคึ แต่แล้วน้องแบมก็ถูกคุณมัคคึเอามือมารั้งเอวของน้องแบมไว้ น้องแบมหันไปมองคุณมัคคึด้วยความสงสัยว่าคุณมัคคึรั้งน้องแบมไว้ทำไม


“ไม่ต้องไปตามมันหรอก"


“ทำไมล่ะฮะ คุณจิงโจ้เฝ้ารอให้คุณมัคคึฟื้นทุกวันเหมือนกับน้องแบมเลยนะฮะ"


“ฉันอยากอยู่กับนายสองคน" คุณมัคคึพูดพร้อมอ้าแขนมากอดน้องแบมไว้แน่น คำพูดนั้นของคุณมัคคึทำให้ร่างของน้องแบมอ่อนยวบ น้องแบมปล่อยให้คุณมัคคึกอดน้องแบมไว้แน่น และนอนฟังเสียงหัวใจของคุณมัคคึ


โอ้โห เสียงหัวใจของคุณมัคคึดังและเต้นแรงมาก ๆ อ่าา... ก็ไม่ต่างกับหัวใจของน้องแบมเลย มันกำลังเต้นแรงแข่งกับหัวใจของคุณมัคคึอยู่ น้องแบมรักคุณมัคคึมาก ๆ น้องแบมเลยมีความสุขที่ถูกคุณมัคคึกอด น้องแบมอยากเป็นคนสำคัญของคุณมัคคึ แต่น้องแบมไม่รู้ว่าน้องแบมสำคัญกับคุณมัคคึหรือเปล่า


“คุณมัคคึฮะ น้องแบมถามอะไรหน่อยได้ไหมฮะ"


“ถามอะไร"


“น้องแบมสำคัญกับคุณมัคคึหรือเปล่า" คุณมัคคึหัวเราะในลำคอ หลังจากนั้นน้องแบมก็ได้สัมผัสที่อ่อนโยนจากการโดนลูบหัว น้องแบมค่อย ๆ ดันตัวออกและเงยหน้ามองคุณมัคคึ น้องแบมอยากเห็นหน้าคุณมัคคึตอนที่คุณมัคคึตอบคำถามของน้องแบม


คุณมัคคึไม่ตอบน้องแบม แต่คุณมัคคึกลับให้คำตอบด้วยการจูบน้องแบม และมันก็ทำให้หัวใจของน้องแบมเต้นรัวมากขึ้นไปอีก ทำไมนะทำไม ทำไมมันต้องเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่กับคุณมัคคึ มันเป็นอาการที่แปลกมาก ๆ จนน้องแบมไม่เข้าใจเลย


“ตอบสิฮะ คุณมัคคึ" หลังจากที่คุณมัคคึถอนหน้าออก น้องแบมรบเร้าคุณมัคคึทันที


“ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย แบบนี้เรียกว่าสำคัญหรือเปล่า" จะบอกว่าสำคัญก็พูดว่าสำคัญมาสิ งุ้ย! จะพูดให้น้องแบมงงทำไม แต่ก็ดีจัง คุณมัคคึบอกว่าขาดน้องแบมไม่ได้ น้องแบมรู้สึกดีใจจัง


“น่ารักจังเลยฮะ คุณภรรยาของน้องแบม" น้องแบมยิ้มกว้างให้คุณมัคคึจนตาหยี คุณมัคคึยิ้มกลับพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างมาประคองแก้มกลม ๆ ของน้องแบมไว้ หลังจากนั้นคุณมัคคึก็เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้น้องแบม น้องแบมคิดว่าจะโดนจูบอีกแน่ ๆ น้องแบมเลยหลับตารอ






คุณสามีต่างหาก"


เอ๋?


น้องแบมลืมตามองคุณมัคคึด้วยความสงสัยสุด ๆ แต่น้องแบมก็ได้คำตอบกลับมาเพียงแค่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่คุณมัคคึพูดหมายความว่ายังไงกัน


เดี๋ยวนะ! นี่น้องแบมกำลังโดนแย่งตำแหน่งคุณสามีเหรอ คุณภรรยานี่ ชักจะเหิมเกริมกับน้องแบมแล้วนะ ไม่เอา!! ไม่ยอมน้องแบมไม่อยากเป็นฝ่ายเจ็บ น้องแบมต้องแย่งตำแหน่งคุณสามีกลับมาให้ได้


 





@ พระราชวังปาร์ค ณ ดินแดนอากาเซ่



วันเวลาเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของเจ้าชายจินยองและครูสอนส่วนตัวของเขาอย่างอิม แจบอม ก็พัฒนาด้วยเช่นกัน ตลอดเวลาที่แจบอมทำการฝึกสอนเจ้าชายจินยอง เขาปฎิบัติหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ไม่เคยวอกแวกระหว่างที่สอน จินยองเองก็ยังรู้สึกแปลกใจเล็ก ๆ ว่าคนที่ไม่น่าเชื่อถืออย่างแจบอมจะตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีมาก


ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น อาจจะเป็นรสนิยมใกล้เคียงกันเลยเริ่มสนิทกันง่าย ในทุก ๆ ครั้งหลังเรียนเสร็จ จินยองและแจบอมก็พากันมาหมกตัวอยู่ที่ห้องสมุด ใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายที่ดูร้าย ๆ อย่างแจบอม จะรักการอ่านหนังสือด้วย และนั่นทำให้จินยองรู้สึกเหมือนได้เพื่อนใหม่ เพราะน้อยคนนักจะมีคนชอบอ่านหนังสือเหมือนกันกับเขา แม้กระทั่งองครักษ์ส่วนตัวอย่างยูคยอม ก็ยังส่ายหน้าถ้าจินยองชวนมาอ่านหนังสือด้วยกัน ดังนั้นจึงทำให้จินยองรู้สึกทึ่งในหลาย ๆ อย่างในตัวของแจบอม


ถ้าคิดลบภาพที่เคยเจอแจบอมขูดเลือดขูดเนื้อ ในตอนนี้จินยองรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟกต์มาก ๆ เก่งไปครบทุกด้าน บุคลิกและหน้าตาก็ดี ดีจนบางครั้งจินยองเองก็ยังรู้สึกอิจฉาเขา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นก็แสนจะเกลียดที่เขาชอบทำตัวเป็นนักต้มตุ๋น


แต่ที่รู้สึกดีด้วยอาจจะเป็นเพราะแจบอมเองก็ประพฤติตัวดี ไม่มาขูดเลือดขูดเนื้อเหมือนช่วงแรก ๆ ที่พบกัน คงจะเป็นเพราะรายได้ที่เขาได้จากการสอนคงจะดีมาก เลยไม่จำเป็นที่ต้องมาไถเงินจากเจ้าชายอีกแล้ว


“แขนอย่าตึงมาก เพราะเวลากดยิงไปแรงจะย้อนกลับมาหาที่ไหล่ ทำให้ตัวหงายและทิศทางลูกกระสุนจะสูงขึ้น เพราะอย่างนี้ไง ยิงไม่โดนเป้าสักที" แจบอมพูดพร้อมเอามือมากดข้อศอกจินยองให้งอนิดหนึ่ง จินยองมองตามมือแจบอมและงอข้อศอกตามแรงกดของเขา


“ขายืนให้มันถนัด ๆ สิ" แจบอมเดินอ้อมเข้ามาเอาแขนโอบเอวบางเบา ๆ มือหนาเลื่อนผ่านไปที่ต้นขาอ่อนของจินยอง พร้อมผลักเบา ๆ ให้เขาอ้าขาออกมาเก่า หน้าอกแน่นแทบชิดที่แผ่นหลังเจ้าชายหนุ่ม ทำให้จู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า เกิดอาการหายใจติดขัดขึ้นมาทันที จินยองเริ่มไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องใจเต้นแรงด้วย มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดเลยสักนิด จะใจเต้นแรงกับแจบอมเนี่ยนะ คงเป็นไปไม่ได้แน่ ๆ


“สอนกี่ทีทำไมไม่จำฮะ เวลาจับปืนใครเขาให้จับแบบนี้กัน" แจบอมยกมือมาซ้อนมือเจ้าชายก่อนจะจับปืนในวิธีที่ถูกต้องมากขึ้น ในตอนนี้จินยองเหมือนถูกแจบอมโอบกอดไว้ และนั่นทำให้สติของจินยองหลุดกระเจิงไปหมดแล้ว หัวใจที่ว่าเต้นแรงอยู่แล้วกลับเต้นแรงมากขึ้นไปอีก เริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาทันที แต่เพียงแค่แจบอมช้อนตาขึ้นมามอง ก็เหมือนหายอากาศหายใจไปเสียแล้ว


"เป็นอะไร ทำไมหน้าแดง"


และนั่นทำให้จินยองเกิดอาการแตกตื่นมากกว่าเก่า รีบสะบัดให้แจบอมออกห่าง ยิ่งโดนทักแบบนี้ยิ่งหน้าแดงไปมากกว่าเก่า เพราะไม่อยากเกิดอาการบ้า ๆ นี่จินยองจึงกัดริมฝีปากตัวเองไว้เป็นการเตือนสติ พร้อมหันหน้าหนีเพื่อเป็นการหลบหน้าแจบอม


การสอนถูกดำเนินไปเรื่อย ๆ หากทว่าศิษย์ของแจบอมดูจะไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไร วันนี้เลยทำให้จินยองถูกประเมินผลการเรียนไม่ดีสักเท่าไร และเพราะผลไม่ดีมันเลยทำให้เจ้าชายหนุ่มแอบรู้สึกแย่เล็ก ๆ


ก็เขามักจะเป็นที่หนึ่งในชั้นเรียน แต่ทำไมเมื่ออยู่กับแจบอม เขากลับมักกลายเป็นที่สองเสมอ...


จินยองว่าตัวเองเก่งแล้ว แต่แจบอมเก่งกว่าเขาหลายพันเท่า ไม่มีอะไรที่เขาสู้แจบอมได้สักอย่าง เพราะอย่างนั้นจินยองเลยคิดว่าถ้าหากการที่อยู่ใกล้แจบอมแล้วมันทำให้เขากลายเป็นที่สอง เขาก็จะอยู่ให้ห่างกับผู้ชายคนนี้ให้มากที่สุด


ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถทำได้เลย... ก็เคยตัวติดกันขนาดนั้น แล้วจะให้มาห่างก็คงจะทำไม่ได้แล้วล่ะ ถึงแม้ตัวเขาอยากจะหนี สุดท้ายก็โดนแจบอมไล่ตามจนหนีไม่พ้น เว้นเสียจากว่าจะออกไปนอกเขตพระราชวัง ถ้าอย่างนั้นแจบอมจะไม่ตามออกไป


มันแปลก... แปลกมากที่หลังจากที่แจบอมย้ายเข้ามาอยู่ในวัง เขาก็ไม่ออกจากเขตพื้นที่พระราชวังเลยสักครั้ง หลายครั้งที่จินยองชวนแจบอมไปล่าสัตว์หรือออกไปเยี่ยมชาวบ้าน ก็มักจะถูกเขาปฎิเสธทุกรอบ มันเป็นพฤติกรรมแปลกที่จินยองพยายามหาคำตอบแต่ก็ไม่ได้คำตอบ เคยถามตรง ๆ แจบอมก็ตอบเพียงว่าขี้เกียจเดินอยากนอนพัก ทั้งที่อยากรู้มากมาย แต่ได้คำตอบเพียงแค่นั่นก็เลยไม่ถามอะไรอีก


จินยองแอบตั้งข้อสันนิฐานว่าเขาอาจจะมีคู่อริอยู่ข้างนอกเขตพระราชวังหรือเปล่า เพราะอยากรู้มาก เลยอดจะตามหาความจริงไม่ได้ จินยองไปตามหาความจริงกับแทคฮยอน รุ่นพี่ที่แจบอมเคยพูดถึง คิดว่าจะได้คำตอบให้หายสงสัย แต่พอได้ฟังก็สงสัยมากขึ้นไปอีก


แทคยอนบอกว่าแจบอมไม่ได้มีเรื่องกับใคร แถมจะเป็นคนดีด้วยซ้ำ ชอบช่วยเหลือคนอื่น ทั้งขยันเก็บเงินเพื่อไปตั้งตัวใหม่ที่ดินแดนฝั่งตะวันออก หลังจากได้ฟังอย่างนั้น จินยองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าที่ผ่านมาที่เขามาขูดรีดขูดเนื้อเอาเงินไปเลี้ยงเหล้าเพื่อนมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า และแทคฮยอนก็ได้ให้คำตอบให้หายคล่องใจว่า แจบอมไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลยสักครั้ง


หลังจากที่ได้ยินความจริงจากแทคฮยอน จินยองเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวเองได้ว่า แจบอมต้องการเก็บเงินเพื่อที่จะไปตั้งตัวใหม่ที่ดินแดนฝั่งตะวันออก ระหว่างที่เขากำลังไปก็ถูกโจรปล้นจนเขาต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ พอมารู้ความจริงแล้ว จินยองก็ยิ่งรู้สึกสงสารแจบอมมากขึ้นไปอีก และแอบรู้สึกผิดที่เคยมองเขาในแง่ร้าย เงินที่ให้เขาไป งั้นก็หมายความว่าเงินก็ยังอยู่ที่เขา เขาเก็บเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเขาเก็บเงินได้ครบแล้ว... เขาก็จะไปงั้นเหรอ





ก๊อก ๆ


เสียงใครบางคนเคาะประตูห้องนอน ทำเอาชายหนุ่มที่กำลังนอนเหยียดกายบนเตียงเล็กต้องสะดุ้งลุกขึ้นนั่งทันที สายตาดุจเหยี่ยวมองไปที่ประตูห้องนอนของตน เสียงเคาะประตูดังขึ้นในรอบที่สอง ก็ยังทำให้แจบอมยังไม่หายผวา


“แจบอม... นอนหรือยัง" แต่เพียงได้ยินเสียงเจ้าชายใบหน้าหวาน ก็ทำเขาพรูลมหายใจอย่างโล่งอก หลังจากนั้นก็รีบเดินไปเปิดประตูห้องนอน


แต่เพียงแค่ประตูห้องถูกเปิดอ้า ก็ทำให้แจบอมรับรู้ได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ ใบหน้าเศร้าซึมของเจ้าชายจินยองที่แสดงออกตอนนี้หมายความว่ายังไงกัน


“นอนหรือยัง" เจ้าชายจินยองถามซ้ำ คนถูกถามส่ายหน้าเบา ๆ "ฉันขอเข้าไปคุยในห้องได้ไหม"


แจบอมรับรู้ได้ถึงบรรยากาศอึมครึมที่อยู่รอบตัวเจ้าชายหนุ่ม แอบหวาดกลัวเล็ก ๆ กลัวว่าที่จินยองมาหาเป็นเพราะรู้ความลับเข้า ถึงจะรู้สึกกลัว แต่ก็ไม่สามารถปฎิเสธความต้องการของเจ้าชายได้ แจบอมเปิดทางให้จินยองเข้าไปให้ห้องนอน หลังจากนั้นเขาก็ปิดประตูตามหลัง หันกลับมามองเห็นจินยองกำลังแอบยืนมองสำรวจห้อง หลังจากที่สำรวจเสร็จจินยองก็ทิ้งตัวเล็กนั่งกับเตียงเล็ก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองแจบอมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง


“เป็นอะไร" เพราะจับสังเกตได้แจบอมจึงถามออกไป ทำเอาหัวใจของอีกฝ่ายบีบแน่นหนักกว่าเก่า จินยองเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนี้ ใจมันรู้สึกหวิว ๆ หลังจากที่คิดว่าแจบอมจะไปจากเขา พยายามคิดและหาคำตอบอยู่นานสองนาน จนกระทั่งก็ตัดสินใจได้ว่า...


“ห้องนอนเล็กเกินไปหรือเปล่า อยากได้ห้องที่อยู่สบายกว่านี้ไหม" เป็นคำถามที่ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับงงทันที ทำไมจินยองถึงถามแบบนั้น


“ไม่... ฉันนอนได้"


“ถ้าไม่พอบอกฉันนะ ฉันจะจัดการให้"


“ทำไมถึงอยากตามใจ" แจบอมถามออกไปตรง ๆ เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่จินยองที่เขาเคยรู้จัก คนคนนี้ดูกังวลกับเรื่องบางอย่าง อีกทั้งยังทำอะไรที่แปลกจากนิสัยออกไป และจากที่เขาตีท่าทางและคำพูดของจินยอง เขาตีความหมายได้ว่า จินยองพยายามเอาใจเขา ซึ่งเมื่อก่อนจินยองไม่เคยเป็นอย่างนั้น


“ฉันเพิ่งมาคิดได้ว่า... ฉันทำนายลำบากหรือเปล่า"


“ฉันไม่ลำบาก" และเขาก็ตอบกลับไปอย่างตรง ๆ แต่นั่นมันยิ่งทำให้จินยองรู้สึกอึดอัดมากขึ้นไปอีก เขาไม่ได้อยากจะพูดคำพวกนี้สักหน่อย


จินยองเงียบไปสักพักใหญ่อีกทั้งยังหลบสายตาแจบอม อีกคนที่ยืนกอดอกมองอยู่ก็อ่านไม่ออกว่าจินยองคิดยังไง จึงตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ และจะถามออกไปตรง ๆ


"มีอะไร พูดกับฉันตรง ๆ" จินยองเม้มริมฝีปากทันที ถ้าให้พูดตรง ๆ อย่างนั้นก็คงต้องพูด


“ฉันรู้เรื่องที่นายพยายามเก็บเงินเพื่อจะไปอยู่ฝั่งตะวันออก นายจะไปสร้างชีวิตใหม่ที่นั่น...” แจบอมแอบรู้สึกตกใจเล็กน้องที่ได้ยินจินยองพูดแบบนั้น และเขาก็พอจะรู้ว่าใครเป็นคนบอก มีคนเดียวที่เขาบอกข้อมูลนี้นั่นก็คือ แทคฮยอน แต่ทว่า... ข้อมูลนี้เป็นข้อมูลเท็จที่เขาสร้างขึ้นมา จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้จะไปอยู่ที่นั่น "แต่... ตอนนี้นายอยู่ที่นี่ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องไปเลย นายสร้างชีวิตใหม่ที่นี่ก็ได้"


“นายไม่ได้อยากให้ฉันไปไกล ๆ นายหรอกเหรอ" นั่นคือสิ่งที่เขาคิดมาตลอด ก็เขามันเป็นตัวเก็บความลับที่จินยองหวาดกลัว ที่จินยองให้เงินเขามากมายก็เพราะกลัวคนอื่นจะรู้เรื่องที่ตัวเองยิงธนูพลาด


แต่จริง ๆ แล้ว เรื่องวันนั้น... เขาตั้งใจให้จินยองยิงธนูโดนเขา มันเป็นหนึ่งในแผนที่เขาวางไว้


“เมื่อก่อนฉันคิด... แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว... แค่ฉันคิดว่านายจะไป มันก็รู้สึกแย่แปลก ๆ" หากแต่สิ่งที่จินยองพูดอยู่นั้นมันทำให้หัวใจของคนฟังเต้นแรงมากขึ้นไปอีก เขาดีใจที่จินยองบอกว่าอยากอยู่กับเขา “ฉันไม่อยากให้นายไปจากที่นี่แจบอม นายอยู่ที่นี่เถอะนะ"


น้ำเสียงที่อ่อนนุ่มนั่น มันบาดลึกหัวใจของเขา แจบอมเคยสงสัยอาการของตัวเอง เขาสงสัยว่าทำไมเขาถึงอยากเห็นหน้าเจ้าชายจินยอง เขาสงสัยว่าทำไมเขาถึงมีความสุขที่ได้เห็นใบหน้านี้ เขาสงสัยว่าทำไมเขาต้องรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้


“ไม่ต้องไปหรอก อยู่ที่นี่นายก็สร้างชีวิตใหม่ได้ มาเป็นครูสอนให้ฉันอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ฉันจะให้เงินค่าจ้างนายทุกครั้งไม่มีขาดเลย ดีไหม"


แค่พูดว่าจะสร้างชีวิตใหม่กับจินยอง เขาก็รู้สึกเหมือนชีวิตที่มืนมนของเขาสดใสขึ้นมาทันที แต่... เขาอยู่ในฐานะครูสอนเพียงแค่นั้นงั้นเหรอ...


“นายจะอยู่ที่นี่ไปจนตายเลยก็ได้ งั้นเอาอย่างนี้ไหม ย้ายไปอยู่ห้องปีกตะวันออก ที่นั่นใหญ่โตกว่านี้เยอะ นายจะได้ไม่ลำบาก"


เรื่องห้องเล็กห้องใหญ่มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา แต่...


“นายว่าไงล่ะ แจบอม ตกลงไหม"


ปัญหาของเขามันอยู่ที่ว่า... การที่เขาอยู่ที่ดินแดนนี้มันยังอันตรายเกินไปสำหรับเขา


“หรือนายอยากได้อะไรไหม บอกฉันได้ เดี๋ยวฉันหามาให้"


แต่ถ้าการที่เขาอยู่กับอันตรายและได้เห็นใบหน้าน่ารักของเจ้าชาย มันก็คุ้มที่จะเสี่ยงหรือเปล่า


“แจบอม... ที่ฉันพูดมันไม่ทำให้นายเปลี่ยนใจเลยเหรอ" เพราะแจบอมเอาแต่เงียบ จินยองเลยเข้าใจว่าเขาไม่คิดจะเปลี่ยนใจ


แต่แจบอมอยากจะบอกจินยองว่าเขาสนทุกข้อเสนอที่จินยองเสนอมา แต่บางสิ่งบางอย่างเขายังตัดสินใจไม่ได้ตอนนี้ ถ้าจินยองอยากไล่เขาเหมือนตอนแรกก็คงจะดี ไม่งั้นเขาคงไม่ลำบากใจมากมายขนาดนี้


อย่างนั้น... ก็ต้องทำอะไรให้โดนไล่ ถ้าพูดอะไรออกไป เขาเชื่อว่าความคิดของจินยองคงจะเปลี่ยนไปแน่


“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่...” แววตาของเจ้าชายหนุ่มไหววูบทันที มันเป็นคำพูดปฎิเสธที่ไร้เยื่อใย "เพราะฉันคงจะทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นนายเข้าร่วมพิธีอภิเษกกับใคร"


นี่คงจะเป็นประโยคบอกชอบอย่างอ้อม ๆ ของเขา แต่พอได้พูดออกไปแล้วก็ทำเขาร้อนวูบไปทั้งใบหน้า อีกทั้งยังรู้สึกว่าพลาดไปแล้วที่พูดออกไป ระหว่างที่เขากำลังตบตีความคิดของตัวเอง อีกฝ่ายนั้นก็ช็อกค้างจนพูดอะไรไม่ออก หัวใจที่ว่าเต้นแรงแล้วกลับเต้นแรงมากขึ้นไปอีก


ทั้งที่ควรจะโกรธ แต่กลับดีใจ จินยองไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ หรือว่าเขา... ก็รู้สึกเหมือนกับแจบอม ที่อยากให้แจบอมอยู่ที่นี่ก็เป็นเพราะชอบเขาเหมือนกันงั้นเหรอ


แจบอมรู้สึกว่าจินยองเงียบไป เขาจึงหันมามองหน้าจินยอง แต่พอได้สบตาก็ทำหัวใจของเขาเต้นแรง ยิ่งเห็นใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามที่แต้มไปด้วยสีแดงมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอมละลาย ความคิดบางอย่างเกิดขึ้นในหัวของเขา ทั้งที่ห้ามตัวเอง แต่สุดท้าย...


ก็ห้ามไม่ได้...


สัมผัสนุ่ม ๆ เกิดขึ้นที่ริมฝีปากทั้งสอง เป็นสัมผัสเบา ๆ แต่ทำหัวใจของทั้งสองแทบหยุดเต้น จินยองถูกพรากจูบแรกจากหมาป่าหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์ จินยองคิดว่ารู้จักผู้ชายคนนี้มากพอที่จะมอบจูบที่แสนหอมหวานได้ แต่กลับไม่ใช่... จินยองกลับรู้จักเขาเพียงแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น


ความลับของแจบอมมีมากมาย และเขาก็จะปิดมันไว้อย่างนั้น... ถึงแม้ว่าเขาจะตกหลุมรักเจ้าชายจินยองแล้วก็ตาม...   





TALK 

12/05/60

เอาแล้วววววว แจบอมกับเจ้าชายจินยอง ได้กันแล้ววว เอ๊ย! ไม่ใช่ จูบกันแล้ว 

ในพาร์ทช่วงแจบอมนี่จะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับแจบอมเยอะเลย และแจบอมดูมีแผนบางอย่างที่กำลังทำ ถึงได้จัดฉากอะไรไว้ ทั้งตั้งใจให้โดนยิง หลอกให้แทคฮยอนเข้าใจว่าจะไปอยู่ที่ฝั่งตะวันออก แล้วที่แจบอมบอกว่าอยู่ที่ดินแดนอากาเซ่อันตรายหมายความว่ายังไง 

ติดตามต่อเน้อ!! 

1 คอมเม้น = แสนล้านกำลังใจแก่ไรท์


ติดแท็กกันเถอะ #คุณหมาป่ามบ 

**  ไรท์อ่านแค่รอบเดียว เพราะเดี๋ยวจะต้องขึ้นเครื่องแล้ว ฮือออ ต้องคิดถึงน้องแบมแน่ ๆ เดี๋ยวกลับมาแล้วจะรีบมาอัปต่อนะงับ ถ้ามีคำผิดเดี๋ยวมาแก้เน้อออ ** 


TALK 

08/05/60

น้องแบมมมมมมม โง้ยยยยยยย จะน่ารักอะไรเบอร์นี้คะ 

555555555555 มีการแย่งตำแหน่งคุณสามีแล้วล่ะ และดูท่าน้องแบมจะไม่ยอมง่าย ๆ

และเหตุผลที่ไม่ยอมเพราะกลัวเจ็บ คุณมัคคึต้องทำให้ไม่เจ็บนะ น้องแบมจะได้ยอม

อุ๊บ! บ้าจริง คิดอะไรเนี่ย 5555555555555 

ขอกำลังใจหน่อยนะค้าาาา จุ๊บๆๆ 

มาติดแท็กกันเถอะน้าา #คุณหมาป่ามบ 

ถ้ามีคำผิดขออภัยนะค้าฟฟ ไรท์อ่านรอบเดียวเอง งือออ 



TALK  

04/05/60

     ฮือออ ไรท์ขอโทษนะค้าที่มาต่อช้า ไรท์งานยุ่งมาก ๆ จริง ๆ วันนี้ว่าจะไม่ได้ลงเพราะต้องตื่นเช้า แต่ก็อดคิดถึงน้องแบมไม่ได้ก็เลยมาแต่งนิด ๆ หน่อย ๆ 

ตอนนี้เริ่มรู้เรื่องอดีตของทั้งสามมาทีละนิด แต่ก็ไม่หมดนะ คิคิ 

น้องแบมมมม โอ๊ยยยลูกกกกก น้องใจคุณมัคคึสินะ ที่จูบแล้วไม่ตื่น 5555555

ขอกำลังใจเยอะ ๆ เลยน้าาา 


ติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ


ไรท์อ่านแค่รอบเดียว คำผิดน่าจะมีอยู่ เดี๋ยวมาแก้นะค้าฟฟ ฮือออ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3375 khimmark (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 12:02
    แจบอมอาจจะเป็นคนตั้งใจทำให้เกิดสงครามก็ได้
    #3,375
    0
  2. #3113 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 11:44
    จูบกันแล้วววว กรี๊ดดดด
    #3,113
    0
  3. #3064 kor_kod1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:34
    ง่าาา อย่าทำอะไรนะแจบอมม
    #3,064
    0
  4. #3053 ojay2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 10:03
    แจบอมมีแผนอะไร กลัวใจเลยคู่นี้
    #3,053
    0
  5. #2907 JKEve_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:37
    โอ๊ยย ลูกใสซื่อมาก 5555
    #2,907
    0
  6. #2826 RukDeeNan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 16:00
    โอ๊ยยย. อดีต ปม แผนเยอะไปหมด เดาทางไม่ออกเลยเด้อ แต่สัมผัสได้ถึงมาม่าชามโตที่กำลังจะเสิร์ฟเลยเจ้าค่ะ
    #2,826
    0
  7. #2749 VMVM-9 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 08:31
    อดีตเยอะเหลือเกิน เพื่อนรักสามคนนี้
    #2,749
    1
    • #2749-1 jackson8235(จากตอนที่ 12)
      16 ธันวาคม 2560 / 19:11
      ใช่เลยยยย555
      #2749-1
  8. #2689 VivoV5 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:34
    แจบอมมีแผนอะไรอีกกกอ่าาา
    #2,689
    0
  9. #2388 MinnieFat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 13:05
    หืมมมมมมมมม นับถือไรต์เลย คือแบบเขียนได้มีปมเยอะมาก เก่งมากๆเลย
    #2,388
    0
  10. #2179 _MYYBB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:25
    แล้วแจบอมต้องการอะไร กลัวว่าพอรู้ความจริงแล้วจินยองจะเสียใจนี่สิ เอานะ ตอนนี้เค้าก็จูบกันแล้ว ><
    #2,179
    0
  11. #2173 ntn.9846 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 16:15
    อ้าวเฮ้ยยยย รักแท้แพ้ใกล้ชิด
    #2,173
    0
  12. #2124 kandaa555 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 13:47
    แล้วแจ็คจะลงเอยกับแจยังไงเนี่ย
    #2,124
    0
  13. #2119 N_udaen_G (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 07:12
    เจ้าชายจินกับพี่แจบอมจะเป็นยังไงเนี่ย? ดูคู่นี้จะดูเศร้าอะ ;(
    #2,119
    0
  14. #2093 Joyler (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 13:51
    งืออออ ไรท์ค้างงงงง รอนะคะ
    #2,093
    0
  15. #2091 litterrabbitza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 18:17
    โอยย ฮือออ กลัวใจคู่นี่ที่สุด รอนะค่า
    #2,091
    0
  16. #2083 Krataisamsii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 14:33
    โอ้ยไม่ไหววววพาร์ทปมนยองทำเราเขินยังกะเป็นสาววายฝึกหัดงั้นแหละะ อ้ากกกกกกก
    #2,083
    0
  17. #2078 HANAYUN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 00:38
    เขินกับคำตอบของแจบอม ยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว แต่แอบกลัวต้องมีมาม่าเกิดขึ้นแน่ๆเลยอะ งืออออ
    #2,078
    0
  18. #2077 yingyui2528 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 14:44
    โธ่ แบมลูกอย่าคิดมากยังไงพี่มาร์คก็ฟื้นแล้ว
    #2,077
    0
  19. #2076 AidaMB03 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 07:47
    บีนยองดราม่าหนักแน่ๆ เลยอ่าา T^T มาร์คแบมไม่เอาแบบนี้นะ
    #2,076
    0
  20. #2075 filmzahappyland (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:52
    แหมม จบมยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อให้เห็นหน้าเจ้าชายนยอง งุ้ยเขินวุ้ย ดูๆแล้วเจบีเนี้ยแผนเยอะสุดล่ะ
    #2,075
    0
  21. #2074 hyuknok (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:22
    หนูแบมจ๋า มันไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกมั้งนะ ยอมๆพี่เขาเถอะ555

    ปล.กลัวใจแจบอม งื้อ
    #2,074
    0
  22. #2073 khunsom08 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 08:49
    ซับซ้อนเหลือเกิน
    #2,073
    0
  23. #2072 frontfy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 05:44
    โอ้ยเขินมาก ชอบบบบบ อันตรายแลกกับได้เห็นหน้า
    #2,072
    0
  24. #2071 Gmmyg04 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 18:16
    งื้ออออ รอน้ะะะไรท์
    #2,071
    0
  25. #2070 Kibibiza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:56
    น้องแบมกำลังจะเสียตำแหน่งคุณสามีแล้ว 555
    #2,070
    0