WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 11 : ➵ CHAPTER 9 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    17 เม.ย. 60





 “คุณมัคคึโกรธอะไรน้องแบมหรือเปล่าฮะ น้องแบมเห็นคุณมัคคึขมวดคิ้วมาตั้งนานแล้ว" เจ้าก้อนมองหน้าผมด้วยแววตาปนเศร้านิด ๆ ได้ยินอย่างนั้นผมก็ผ่อนลมหายใจออกมา เพื่อปัดเรื่องเครียด ๆ ในหัวทิ้งไปให้หมด สงสัยผมจะกังวลเรื่องคำทำนายนั่นมากเกินไปเลยทำให้ผมเผลอแสดงสีหน้าเครียดออกมา



“เปล่า ฉันไม่ได้โกรธ" ผมพูดพร้อมดึงเจ้าก้อนมาอยู่ในอ้อมแขน แบมแบมไม่ได้ขัดที่ถูกผมกอด ปล่อยตัวให้ผมได้กอดไว้แน่นพร้อมเงยหน้ามองผมและทำหน้ายู่ใส่



“ไม่ได้โกรธแล้วทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วย ไม่หล่อเลยนะฮะ" แค่มองหน้าเจ้าก้อน ก็ทำให้ผมหลุดยิ้มกว้างออกมา เด็กอะไรน่ารักชะมัดเลย ว่าแล้วผมก็โน้มตัวเข้าไปหอมแก้มเจ้าก้อนฟอดใหญ่ หัวใจที่ห่อเหี่ยวของผมก็เต้นแรงขึ้นมาทันที ถอนหน้าออกเห็นแก้มแบมแบมถูกแต้มไปด้วยสีแดงก็ทำให้ผมอดใจไม่ไหว ต้องเลื่อนหน้าเข้าไปหอมแก้มอีกข้าง


“คุณมัคคึอ่ะ แก้มน้องแบมช้ำหมดแล้ว"



“หอมแค่สองทีเอง จะช้ำได้ยังไง"



“ก็คุณมัคคึหอมแก้มน้องแบมแรง"


“งั้นต่อไปฉันไม่หอมแล้วก็ได้" พูดจบผมก็หันหน้าหนีแกล้งงอนใส่เจ้าก้อน และมันก็ได้ผลเพราะแบมแบมรีบปีนป่ายมานั่งตักผมพร้อมเอาแขนมาคล้องคอของผมไว้


“ไม่เอา น้องแบมล้อเล่น แก้มน้องแบมไม่ช้ำหรอก คุณมัคคึต้องหอมแก้มน้องแบมอีกนะ แก้มของน้องแบมมันลองรับให้คุณมัคคึหอมได้เป็นร้อยรอบเลย" คำพูดของแบมแบมทำผมกลั้นยิ้มไม่ได้จริง ๆ ร้อยรอบงั้นเหรอ งั้นก็ต้องพิสูจน์สักหน่อย


ว่าแล้วผมก็พลิกตัวแบมแบมลงนอนกับเตียง พร้อมจูบซ้ำ ๆ ไปที่แก้มกลม เจ้าก้อนหัวเราะคิกคักพร้อมเอามือดันหน้าอกผมไว้


“คุณมัคคึ! หอมเยอะเกินไปแล้ว"


“ก็น้องแบมบอกว่ามันรองรับให้คุณมัคคึหอมได้ตั้งร้อยรอบ คุณมัคคึก็จะพิสูจน์ยังไงครับ" ผมพูดไปแล้วก็ตกใจตัวเองที่พูดจาแบบนั้นเป็นด้วย บ้าจริง! ผมเป็นผู้ชายเย็นชาไม่ควรพูดจาอะไรแบบนี้เลยสักนิด


“งื้อ คุณมัคคึอ่ะ ทำน้องแบมเขินหมดแล้วนะ" ผมยิ้มกว้างพร้อมเอามือลูบผมแบมแบมอย่างอ่อนโยน ส่วนเจ้าก้อนก็ได้แต่อมยิ้มอย่างเขินอาย พวงแก้มสีแดง ๆ มันทำให้ผมอดใจไม่ได้ทุกรอบ ผมฝากสัมผัสนุ่ม ๆ ไปที่แก้มของแบมแบมครั้งสุดท้าย ถอนหน้าออกก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมาแตะริมฝีปากอวบอิ่มของแบมแบม


ในครั้งนี้ที่ผมจูบผมไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรทั้งนั้น เพราะคำพูดของอเธียน่าทำให้ผมอยากจะกอดร่างแบมแบมไว้แน่นกว่าเก่า ผมแทบอยากจะเอาโซ่มาล่ามตัวเราไว้ไม่ให้เราแยกออกจากกัน ผมอาจจะหวาดกลัวมากเกินไป อเธียน่าบอกโชคชะตามันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา งั้นผมก็มั่นใจว่าในอนาคตข้างหน้าเราก็ยังจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข และไม่ใช่แค่ผม... ครอบครัวของเราทั้งสองก็ต้องมีความสุขด้วย


“วันนี้ฉันขอนอนกับนายด้วยได้ไหม" ถึงแม้ว่าผมจะนอนกับแบมแบมทุกคืน แต่ที่ผ่านมาผมนอนในร่างหมาป่า คืนนี้ผมอยากนอนกอดเจ้าก้อนด้วยร่างมนุษย์ของผม


“แล้วคุณหมาป่าล่ะฮะ ถ้าน้องแบมไม่นอนกับคุณหมาป่า คุณหมาป่าต้องงอนน้องแบมมากแน่ ๆ อีกอย่างคุณหมาป่าไม่ชอบให้น้องแบมอยู่ใกล้ใครเลย คุณมัคคึมานอนกับน้องแบมระหว่างจะโดนคุณหมาป่ากัดก้นนะฮะ"



ผมหลงรักทุกอย่างในตัวแบมแบม ทำไมนายถึงเป็นเด็กที่น่ารักและใสซื่อขนาดนี้นะ



“ฉันเห็นคุณหมาป่าของนายวิ่งไปทางภูเขาตอนเหนือ คงกลับมานอนกับนายไม่ทันหรอกมั้ง"


“จริงเหรอฮะ ทำไมคุณหมาป่าทำกับน้องแบมอย่างนี้ ทำไมคุณหมาป่าถึงทิ้งให้น้องแบมนอนคนเดียว" เจ้าเริ่มหน้างอ ดูเหมือนจะงอนผมในร่างหมาป่าแล้ว ดังนั้นผมจึงต้องรีบแก้ตัว


“คุณหมาป่าขอให้ฉันมานอนกับนายแทน เพราะวันนี้คุณหมาป่าจะไปเที่ยว"


“ทำไมคุณหมาป่าไปเที่ยวไม่ชวนน้องแบมเลย" นี่ผมยิ่งพูดยิ่งทำให้ตัวเองโดนโกรธหรือเปล่าเนี่ย!


“ไปเที่ยวตามประสาหมา น้องแบมไปด้วยคงไม่สนุกหรอก"


“งือ งั้นเหรอฮะ... แต่คุณมัคคึฮะ น้องแบมสงสัยอย่างหนึ่ง"


“สงสัยอะไร"


“ทำไมคุณมัคคึถึงรู้ว่าคุณหมาป่าพูดอะไร คุณมัคคึฟังภาษาหมาออกเหรอฮะ"


ฉิบหายแล้วไงล่ะ... ยังไงแบมแบมก็ยังเป็นเด็กฉลาดที่ช่างคิดช่างสงสัยไปทุก ๆ เรื่อง ผมมัวแต่เกลี้ยกล่อมแบมแบมดันลืมเรื่องหลักความเป็นจริงไปเลยว่ามนุษย์ไม่สามารถฟังภาษาหมาป่าออก แต่ผมไม่ใช่มนุษย์ผมฟังภาษาหมาป่าออก ไม่ว่าจะอยู่ในร่างไหนผมก็สามารถสื่อสารได้ แต่แบมแบมไม่ได้รู้เรื่องนั้นสักหน่อย


“อ่อ... ฉันเป็นเทวดาไง ฉันเลยฟังออก"


“โอโห เป็นคุณเทวดานี่เท่จริง ๆ เลยนะฮะ น้องแบมอยากเป็นบ้าง น้องแบมอยากฟังคุณหมาป่าพูดรู้เรื่อง คุณหมาป่าคงอึดอัดมากแน่ ๆ ที่น้องแบมฟังคุณหมาป่าไม่ออก" แบมแบมหน้างออีกแล้ว เห็นแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้จริง ๆ เจ้าก้อนเป็นเด็กดีมาก ๆ ใส่ใจความรู้สึกทุก ๆ คน แม้กระทั่งหมาป่า เจ้าก้อนยังเป็นห่วง น่ารักขนาดนี้จะไม่ให้ผมหลงได้ยังไง


“ว่ายังไง สรุปคืนนี้จะนอนคนเดียว หรือว่าอยากให้ฉันนอนด้วย"


“ยังไงน้องแบมก็ต้องอยากให้คุณมัคคึนอนด้วยอยู่แล้ว ว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกันนะฮะที่วันนี้คุณหมาป่าหนีไปเที่ยว"


“ดียังไง"


“ก็คืนนี้น้องแบมจะนอนกอดคุณภรรยาของน้องแบมทั้งคืนเลย" เจ้าก้อนพูดจบก็อ้าแขนดึงร่างของผมไปกอดไว้แน่น มันกระทันหันจนผมไม่ทันได้ตั้งตัว แต่พอรู้ตัวเองอีกทีเจ้าก้อนก็ทำให้ผมยิ้มกว้างจนหุบไม่ได้แล้ว แต่เดี๋ยว! ผมไม่ได้ยิ้มดีใจที่แบมแบมบอกว่าผมเป็นเมียหรอกนะ ผมยิ้มดีใจที่เจ้าก้อนอยากนอนกอดผมตั้งหาก "คุณมัคคึเองก็ต้องกอดน้องแบมด้วยนะ กอดให้อบอุ่นเหมือนตอนที่น้องแบมนอนกับคุณหมาป่าด้วย"


“ฉันไม่มีขนแบบคุณหมาป่า จะทำให้นายอบอุ่นได้หรือเปล่าเนี่ย"


“มีนะ น้องแบมเห็น" แบมแบมพูดพร้อมอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


“เดี๋ยว! ขนอะไรฮะ!! ทะลึ่งนะเราน่ะ" ว่าแล้วผมก็เขกหัวแบมแบมไปหนึ่งที เจ้าก้อนหัวเราะคิกคักเป็นการบอกว่าเจ้าก้อนคิดทะลึ่งจริง ๆ นายนี่เป็นเด็กจริงเปล่าเนี่ยเด็กอะไรคิดเรื่องพวกนั้นเป็นด้วย


“แต่คุณมัคคึฮะ น้องแบมสงสัยจัง ทำไมน้องแบมไม่มีขนเหมือนคุณมัคคึเลย" สิ่งที่เจ้าก้อนถามมันทำให้ผมอดคิดภาพตอนเจ้าก้อนโป๊ไม่ได้ เชี่ย! แบมแบมลากให้ผมคิดทะลึ่งนะเนี่ย อ๊าา... ทำไมผมถึงรู้สึกร้อนที่หน้าวะเนี่ย อย่าบอกว่าผมกำลังเขิน!! นี่นายกำลังชวนฉันคุยเรื่องอะไรฮะแบมแบม!!


“อาจจะเป็นเพราะ... นายยังเด็ก เดี๋ยว... โตขึ้น... ก็คงมีเองมั้ง"


“งืออ จริงเหรอฮะ น้องแบมคิดว่าน้องแบมโชคดีที่ไม่มีแล้วซะอีก น้องแบมไม่อยากมีเลย มีแล้วมันดียังไงเหรอฮะคุณมัคคึ"


“อ่า... เอ่อ... ไม่รู้สิ... นี่! ชวนคุยเรื่องอะไรเนี่ย นอนได้แล้ว มันดึกแล้ว" ผมเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงเรื่องนั้น นอกจากจะไม่ได้ประโยชน์อะไรในการคุยแล้ว มันยังทำให้ผมเขินแปลก ๆ ผมยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันมาช้อนร่างเจ้าก้อนให้หันตัวไปนอนกับเตียงดีดี หลังจากนั้นก็ยกผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมร่างแบมแบมไว้


“ฝันดีนะฮะ คุณภรรยา" เจ้าก้อนพูดพร้อมส่งยิ้มสดใสให้ผม เป็นรอยยิ้มที่ผมมองแล้วต้องใจละลาย


“ฝันดีเด็กซน" พูดจบผมก็โน้มตัวจุ๊บไปที่หน้าผากแบมแบม หลังจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนก่อนจะคว้าเอวเล็กมากอดไว้แน่น ส่วนแบมแบมเองก็ขยับตัวเข้ามาเบียดผมมากขึ้น พร้อมยกขามากอดก่ายผมไว้เหมือนผมเป็นหมอนข้าง ผมเองก็กระชับกอดมายิ่งขึ้น ผมกลัวว่าถ้ากอดแบมแบมเบากว่านี้ แบมแบมจะหลุดหายไป 


ผมไม่จะไม่มีทางยอมให้เรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้นกับเราทั้งสอง ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่กันอย่างมีความสุข แบมแบมเป็นของผมและผมจะไม่มีทางยอมให้เราต้องแยกจากกันเหมือนคำทำนายของอเธียน่า และเพราะกลัวว่าผมจะหนีโชคชะตาไม่ทัน ค่ำคืนนี้จึงเหมาะกับการเริ่มต้นแผนทุกอย่าง


และแผนแรกของผมก็คือ ไปช่วยพี่ชายแบมแบม... 






ภายในห้องนอนที่มืดสนิท มีสองร่างกำลังนอนกอดก่ายกัน เสียงกรนเล็ก ๆ บ่งบอกว่าเจ้าของร่างเล็กได้หลับสนิทแล้ว เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นนอกปราสาททำให้มาร์คลืมตาขึ้นมาเมื่อรับรู้ว่าใกล้เวลา นัยต์ตาคมจ้องมองเจ้าของหน้าเล็กที่กำลังหลับใหล เขาค่อย ๆ ขยับกายออกห่างโดยระวังไม่ให้แบมแบมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา


“อื้อ...” เจ้าตัวเล็กครางในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยกขาถีบผ้าห่มออกห่างจากตัว มาร์คจ้องมองก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ เขายกผ้าห่มมาคลุมร่างแบมแบมไว้ เพราะกลัวอากาศเย็นจะทำให้เจ้าตัวเล็กป่วยเอา


หลังจากที่จัดการให้แบมแบมได้รับความอบอุ่นเสร็จ มาร์คก็โน้มตัวฝากสัมผัสนุ่ม ๆ ไปที่หน้าผากมน จ้องมองคนตัวเล็กด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวลุกออกจากเตียง มองเจ้าตัวเล็กอยู่ครู่หนึ่งคิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ก็รีบเดินออกจากห้องนอนไป


ทันทีที่เดินออกมาจากห้องนอน เสียงจอแจดังขึ้นเหมือนเขาออกมาจากพื้นที่สงบมายังพื้นที่วุ่นวาย มาร์ครีบเดินลงบันไดมายังห้องโถง เห็นผู้คนนับร้อยต่างรวมตัวกันพร้อมพูดคุยกันเสียงกระหึ่ม ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังวุ่นวาย มีร่างเด็กหนุ่มวิ่งผ่าผู้คนมาหามาร์ค


“พี่มาร์ค ทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว เราจะออกกันเลยไหม" โจอี้ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น มาร์คเงียบไปสำรวจร่างน้องชายดูท่าแล้วโจอี้ก็เตรียมตัวจะไปด้วยเหมือนกัน แต่...โจอี้อาจจะเข้าใจอะไรผิดบางอย่าง มันไม่มีคำว่าเราระหว่างภารกิจนี้


“ฉันไม่ให้นายไปด้วย"


“ฮะ? อะไรนะ ได้ยังไงพี่"


“นายยังเด็กเกินไป"


“พี่! ผมสิบแปดแล้วนะ" โจอี้โวยวายอย่างหัวเสีย แต่มาร์คไม่สนใจเสียงนั้น เขาเดินผ่านน้องชายไปพูดคุยทักทายกับคนร่วมทีม "พี่มาร์ค! พี่อย่าทำแบบนี้ดิ ให้ผมไปด้วยนะ"


“ไม่ได้ นายต้องอยู่ที่นี่ เฝ้าแบมแบมไว้"


“ทำไมผมต้องเฝ้าแบมแบม ผมทำอะไรได้มากกว่านั้น"


“ถ้านายไปด้วยฉันจะคอยกังวล แทนที่จะทำภารกิจให้เต็มที่ กลับต้องมาพะวงหลัง กลัวนายได้รับบาดเจ็บ" คำพูดของมาร์คทำน้องชายเงียบไปทันที เหตุผลที่มาร์คให้มันมากพอจนเขาไม่กล้าโวยวายอะไรอีก "เฝ้าแบมแบมไว้ อย่าให้คลาดสายตา แล้วฉันจะรีบกลับมา"


โจอี้มองพี่ชายตัวเองพร้อมทำหน้ามู่ แม้ว่าเลือดในกายมันร้อนพร้อมสู้ แต่ถ้ามาร์คไม่ให้ไป เขาก็คงได้แต่ทำใจและทำหน้าที่แสนจะง่ายดายโดยการเฝ้าแบมแบม แต่เอ๊ะ! การเฝ้าแบมแบมนี่เป็นหน้าที่ง่ายหรือเปล่า เจ้าเด็กนั่นซนจะตาย


แต่ก็ไม่หรอก แบมแบมจะหยุดซุกซนเฉพาะเวลาหลับเท่านั้น


ว่าแล้วโจอี้ก็แอบถอนหายใจ มันคงเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากแน่ ๆ มองแผ่นหลังมาร์คที่เดินหายไปในกลุ่มผู้คนก็ต้องถอนหายใจส่งท้ายอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับไปทำหน้าที่ที่ได้มอบรับ เดินจากไปได้ยินเสียงมาร์คกำลังประชุมงานบอกแผนบุกปราสาทหวังก็ต้องกัดฟันแน่นอย่างเสียดาย


ทำไมหนุ่มวัยสิบแปดปีต้องทำอะไรที่สมชายโดยการเป็นพี่เลี้ยงเด็กวะเนี่ย มันไม่ยุติธรรมเลย!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

อีกฝั่งหนึ่ง


บรรยากาศยามค่ำคืนที่แสนสงบ กลับมีเสียงเปียโนคลอดังไปทั่วห้องโถงในปราสาทที่แสนเก่าแก่ เจ้าของปราสาทนอนเหยียดกายอยู่บนโซฟาพร้อมจิบไวน์ฟังเพลงที่ยองแจกำลังบรรเลง แววตาเศร้าหมองจ้องน้ำไวน์ที่อยู่ในแก้ว ความเจ็บปวดมันบาดลึกไปถึงหัวใจ อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหงาจนแทบขาดใจ เหมือนบทเพลงที่ยองแจกำลังเล่นอยู่นั้นกำลังลอบฆ่าเขาทางอ้อม


ก็เพลงที่ยองแจเล่นอยู่นั้นเป็นเพลงโปรดที่แม่ของเขาชอบเล่นให้เขาฟังบ่อย ๆ และจะโทษยองแจที่ทำให้เขาเจ็บปวดไม่ได้ เพราะเขาเองเป็นคนสั่งให้ยองแจเล่นบทเพลงนี้


ฟังแล้วยิ่งคิดถึงพ่อกับแม่ ความอบอุ่นในวันนั้นทำเขาเจ็บปวดเจียนตาย โหยหาความอบอุ่นของเขาทั้งสอง แต่ก็คงทำได้เพียงนั่งนึกฝันว่ามีพ่อกับแม่โอบกอดอยู่ข้างกาย


หยาดน้ำตาสายเล็กไหลออกจากขอบตาคม จมูกมนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง รู้สึกอัดแน่นไปที่อก เพื่อเยี่ยวยาความบาดเจ็บเขาจึงซัดไวน์เข้าปากจนหมดแก้ว


ยองแจช้อนตามองดูแจ็คสันเห็นเขาร้องไห้อีกแล้ว ยองแจไม่รู้เหตุผลจริง ๆ ว่าทำไมแจ็คสันถึงร้องไห้ทุกครั้งที่เล่นบทเพลงนี้ เพราะไม่รู้สาเหตุจริง ๆ เลยด่าแจ็คสันในใจว่าเขาเป็นบ้าอะไร ถ้าฟังแล้วต้องร้องไห้ จะมาบังคับให้เล่นทำไมกัน


“คุณฟังแล้วร้องไห้ ถ้างั้นจะให้ผมเล่นไปทำไมกัน" ยองแจหยุดการบรรเลงถามสิ่งที่ค้างคาออกไป และการกระทำนั้นมันขัดอารมณ์แจ็คสัน จึงทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา


“ฉันสั่งให้นายเล่น ก็เล่นไป ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น" และคำตอบนั่นก็ทำให้ยองแจหงุดหงิดเช่นกัน


“คุณมันบ้า! ก็รู้ว่าฟังแล้วจะต้องร้องไห้ แล้วจะฟังทำไม"


“นายจะมาสนใจอะไร น้ำตามันก็น้ำตาของฉัน ไม่ใช่น้ำตานายสักหน่อย"


ยองแจเริ่มกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องโกรธที่แจ็คสันพูดแบบนั้น แต่ก็ช่างเถอะ มันก็เรื่องของเขา เขาอยากร้องไห้ก็ปล่อยเขาไป เขาอยากจะบ้าอะไรก็เรื่องของเขา


เมื่อคิดอย่างนั้นได้ยองแจก็เริ่มบรรเลงบทเพลงเดิม หากทว่ายิ่งเล่นไปคิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากัน ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ชอบบทเพลงนี้ ช้อนตามองดูแจ็คสันเห็นเขากำลังถูกดึงเข้าสู่อารมณ์เศร้าอีกแล้ว


ยองแจกัดฟันแน่นอย่างอดกลั้นอารมณ์ เขาไม่ได้อยากให้บทเพลงที่เขาเล่นทำให้ใครต้องเจ็บเจียนตาย และความอดทนของเขาก็มีขีดสิ้นสุด ยองแจกระแทกนิ้วไปที่เปียโนแรง ๆ ก่อนจะปัดมันไปตามอารมณ์โกรธของตัวเอง หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นจากเปียโนโดยไม่หันไปมองแจ็คสันแม้แต่นิด


การกระทำของยองแจทำให้แจ็คสันต้องอารมณ์สะดุดครั้งที่สอง คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันด้วยความโกรธ อารมณ์ที่พุ่งสูงของแจ็คสัน ทำให้เขาปาแก้วไวน์ไปใส่เปียโนด้วยความโมโห และนั่นทำให้ยองแจต้องสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หันหน้ากลับมามองแจ็คสันด้วยความช็อก


“ทำบ้าอะไรของคุณ!! เลิกทำตัวเป็นเด็กขาดความอบอุ่นเสียที!”


ใช่... เขาเป็นเด็กขาดความอบอุ่น จี้ได้ตรงจุดดีหนิ


“อย่าคิดว่าคนทั้งโลกจะยอมตกเป็นทาสคุณ มีผมคนหนึ่งนี่แหละที่ไม่ยอมคุณแน่!”


แต่ที่ผ่านมาก็เห็นยอมนอนอ้าขาให้เขาตลอด... แบบนั้นไม่ได้เรียกว่ายอมหรอกเหรอ


“จำไว้ว่าเมื่อไรที่ผมมีโอกาส ผมจะหนีจากคุณไปอย่างไม่ลังเล!!"


ถ้าทำแบบนั้น...


“คุณมันไอ้ปีศาจ!!!”


เขาก็จะเป็นแบบนั้นให้ดู...


ยองแจเดินหนีแจ็คสันด้วยความโกรธ ตอนนี้โกรธมากจนมือไม้สั่น ไม่อยากจะคิดว่าถ้ายืนใกล้ตรงนั้นอีกนิด ป่านนี้จะได้แผลจากเศษแก้วพวกนั้นเท่าไรกัน ที่ผ่านมาก็พยายามเชื่อฟังเขาเพื่อที่ตัวเองจะได้มีอิสระเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่มีโซ่ล่าม แต่แจ็คสันก็ทำให้ความพยายามเล่านั้นพังทะลายลง อีกทั้งความเกลียดที่มีต่อเขายังมีมากขึ้นด้วย


เมื่อไรกัน เมื่อไรจะได้ออกจาขุมนรกนี่สักที


“อ๊ะ!!” ดูเหมือนว่าต่อให้พยายามหนีเท่าไรก็หนีไม่พ้น เพราะแจ็คสันไม่มีทางปล่อยให้ยองแจหลุดมือแน่ เช่นเดียวกันกับตอนนี้ที่ยองแจเดินหนีเขาพร้อมทิ้งคำพูดที่น่าโมโหพวกนั้นไว้ มันทำให้อารมณ์ของแจ็คสันสูงจนดึงลงมาไม่ได้แล้ว


แจ็คสันสวมกอดจากด้านหลัง มือหนาของเขาบีบไปที่แก้มของยองแจด้วยความโกรธ เวลาที่ร่างกายหัวใจฉีดสูบแรงก็ทำให้เหล่าหมาป่าไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ เล็บของแจ็คสันเริ่มยาวและแหลมจนมันบาดเข้าไปที่แก้มเนียนใสจนเลือดซิบ หูหมาป่าของเขาปรากฏขึ้นอีกทั้งหางก็โผล่ออกมาเสียด้วย


“อย่าทำนิสัยแบบนี้กับฉันอีก... ฉันไม่ชอบ" แจ็คสันพูดกดเสียงต่ำจนยองแจรู้สึกกลัว แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะยองแจน่ะเก่งเรื่องการปั่นอารมณ์แจ็คสันให้แหลก


“ผมเกลียดคุณ" น้ำเสียงกดต่ำถูกส่งรอดผ่านฟันที่กัดแน่น น้ำตาหยาดเล็กไหลอาบแก้มกลม ไม่มีวันไหนเลยที่ยองแจไม่รู้สึกว่าตัวเองตายทั้งเป็น รู้สึกรังเกียจและขยะแขยงที่กายของเขามาเบียดตัว


“ฉันไม่แคร์หรอก คนอย่างฉันไม่ได้มีความเมตตาใครอยู่แล้ว... แจ็คสันคนดี... มันตายไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว"


พูดจบก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ แววตาของเขาไหววูบหลังจากที่พูดไป ความโหยหามันเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น เขาบอกว่าเขาไม่แคร์ แต่ในใจลึก ๆ เขาก็ไม่อยากให้ยองแจพูดกับเขาแบบนั้น เขาเอาแต่คิดว่าที่ตัวเองมีลมหายใจอยู่ตอนนี้คือเหลือแต่วิญญาณของปีศาจร้าย ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเชื่อว่าที่ตัวเองกำลังรั้งยองแจอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าความรัก


ผมก็ตายไปตั้งแต่ที่คุณลักพาตัวผมมาที่นี่ ผมกำลังเป็นวิญญาณที่อยู่ในขุมนรกที่น่าขยะแขยง กำลังถูกชดใช้กรรมด้วยปีศาจร้ายที่ไร้หัวใจอย่างคุณ...”


ในตอนนี้ยองแจกำลังบีบหัวใจของเขาจนแทบแหลกสลาย ดวงตาของแจ็คสันแดงก่ำ แววตาของเขาแสดงออกมาว่าเจ็บปวด ซึ่งยองแจไม่มีทางรู้ความรู้สึกเหล่านั้นได้


“ผมไม่อยากมีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว... ถ้างั้น...” ยองแจเลื่อนมือยกขึ้นมาจับมือแจ็คสันไว้ ก่อนจะลากมือเขาให้เลื่อนที่คอ น้ำตาไหลเริ่มร่วงอาบแก้มมากกว่าเก่า "ได้โปรดบีบคอผมให้ตายคามือคุณ"


ตายไปยังรู้สึกดีเสียกว่า ยังดีกว่าต้องมาทนอยู่กับความเจ็บปวดที่ได้รับอยู่ตอนนี้ ในเมื่อหนีทางกายไม่ได้แล้ว งั้นก็ขอตายให้วิญญาณพาหนีไปดีกว่า


คำพูดของยองแจมันทำให้แจ็คสันเจ็บปวดจนแทบจะยืนไม่ไหว เขาจะปล่อยมือออกจากคอของยองแจ แต่อีกฝ่ายกลับรั้งไว้แน่น อีกทั้งพยายามบีบมือเขาเหมือนเป็นการบังคับให้เขาทำสิ่งที่ใจต้องการ


“ถ้านายเรียกว่าการอยู่กับฉันมันคือการชดใช้กรรม... งั้นก็รู้ไว้ว่าในตอนนี้นายยังชดใช้กรรมยังไม่หมด หรือจะพูดให้เข้าใจอีกความหมายหนึ่งก็คือ... ฉันยังอยากเล่นสนุกกับนายอยู่"


มันเป็นวิถีของเขาที่ต้องพูดคำพูดที่แสนร้ายกาจแบบนั้นออกมา ทั้งที่ในใจลึก ๆ เขากลับคิดว่า 'ฉันอยากอยู่กับนาย อย่าไปจากฉันนะ' นั่นมันใจคิด แต่สัญชาตญาณมันสั่งการได้ไวกว่า เขาถึงได้พูดจาใจร้ายแบบนั้นออกไป


มันเป็นครั้งที่ร้อยที่แจ็คสันทำให้ยองแจเจ็บเจียนตาย มือเล็กปล่อยจากการบังคับมือแจ็คสันไว้ พร้อมกับสะอื้นร้องไห้เสียงดัง ภาพนั้นมันดึงให้อารมณ์ของแจ็คสันเสียใจไปตาม ๆ กัน เลือดร้อนของเขาหายไปหมดเกลี้ยงจนตอนนี้ความเป็นหมาป่าถูกดึงกลับไปเช่นกัน


แจ็คสันยืนมองไหล่เล็กที่กำลังสั่นเพราะกำลังสะอื้นหนัก เขาอยากจะโอบกอดไว้ แล้วปลอบให้หยุดร้องไห้ แต่เพราะรู้ว่าการที่ยองแจร้องไห้หนักอยู่นั้นมันก็เพราะเขา แจ็คสันจึงคิดว่ามันไม่สมควรถ้าเขาจะปลอบ กลายเป็นความใจร้ายที่ยองแจได้รับรู้ เพราะแจ็คสันเลือกที่จะเดินหนีออกมา


หมดแรงที่จะยืนต่อไปแล้ว ยองแจทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น กุมมือไปที่หัวใจด้วยความเจ็บปวด ได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเมื่อไรจะตายได้สักที เมื่อไรจะได้หลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี่


Hoooowl~


ยองแจสะดุ้งขึ้นความคิดฟุ้งซ่านเมื่อกี้หยุดลงเมื่อได้ยินเสียงหมาป่าหอนเสียงดังอยู่นอกปราสาท ทั้งที่อยู่ที่นี่ตั้งนานแต่ก็ไม่คุ้นชินกับเสียงหอนพวกนี้สักที


“คุณท่านครับ!! คุณท่าน" เสียงธีมดังขึ้นด้วยน้ำเสียงแตกตื่น เพราะสงสัยยองแจจึงรีบลุกขึ้นและวิ่งไปแอบฟังว่าเกิดอะไรขึ้น


แจ็คสันที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปก็ต้องหยุดชะงักปลายเท้า หันมามองธีมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ธีมวิ่งมาหยุดตรงหน้าแจ็คสันด้วยอาการหอบหนัก


“คุณท่าน แฮ่ก ๆ ที่นอกปราสาทฝั่งตะวันออก... แฮ่กๆ"


“มีอะไรธีม" แจ็คสันเริ่มขมวดคิ้วเพราะลูกน้องของเขาพูดช้าเกินไปแล้ว


“ฝูงหมาป่า!! ตระกูลไหนไม่รู้ มันกำลังจะบุกเรา"


“ว่าไงนะ!!” แจ็คสันอุทานออกมาด้วยอาการตกใจ ก็ตั้งแต่อยู่ที่นี่มามันไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้ ดูเหมือนว่าอารมณ์โกรธของเขาเริ่มพุ่งมาอีกแล้ว เขารีบวิ่งลงบันไดมา แต่ทว่าสายตาของเขาก็เลื่อนไปสะดุดที่ตรงมุมห้อง เห็นยองแจกำลังยืนเกาะวงกบประตูอยู่ตรงนั้น ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักทันที


“ธีม นายอยู่เฝ้ายองแจไว้ อย่าให้หายไปไหน"


“แต่คุณท่าน!”


แจ็คสันไม่ฟังเสียงรั้งของธีม เขาวิ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว และเพียงแค่ก้าวเดียวที่เขากระโดดร่างของเขาก็กลายเป็นหมาป่าร่างใหญ่ที่มีขนสีทองปกครุมไปทั้งร่าง


ยองแจมองตามแจ็คสันไปด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก เมื่อเห็นแจ็คสันออกไปนอกปราสาทแล้ว จึงเลื่อนกลับมามองที่ธีม เห็นฝ่ายนั้นได้แต่เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ หูหมาป่าและหางฟูเริ่มโผล่ออกมาเหมือนกับว่าเขาก็พร้อมที่จะแปลงร่างและรีบตามไปช่วยเจ้านาย


ยองแจไม่รู้หรอกว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเวลาตอนนี้จะเหมาะกับการหลบหนี ได้ยินธีมบอกว่าฝูงหมาป่าบุกและก็เป็นไปได้ยากถ้าแจ็คสันจะไปลุยเดี่ยว งั้นก็แปลว่าพวกที่เฝ้าเวรยามอยู่ด้านนอกนั้นก็คงจะไปกับแจ็คสัน


ดูเหมือนว่าในตอนนี้... มีคนเดียวเท่านั้นที่ต้องกำจัด


“เกิดอะไรขึ้นเหรอธีม" ยองแจถามขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ หากแต่ในหัวกับคิดแผนเกือบล้านแผนที่จะช่วยตัวเองหลบหนีจากขุมนรก


“ไม่รู้ว่ามีฝูงหมาป่าที่ไหนมาโจมตี มันผิดปกติมากครับ มันไม่เคยมีเป็นแบบนี้มาก่อน หมาป่าจะต่างฝ่ายต่างอยู่ จะไม่ค่อยยุ่งกับฝูงอื่น สงสัยพวกนั้นคงจะหาถิ่นที่อยู่ใหม่ เลยจะมาบุกที่ปราสาทของเรา"


ยองแจไม่เข้าใจหรอกว่าธีมกำลังพล่ามอะไร ที่ถามไปเมื่อกี้มันก็แค่เป็นการเกริ่นก่อนเข้าแผนเท่านั้น


“อย่างนี้แจ็คสันจะสู้ไหวหรือเปล่า เขาไปสู้คนเดียวเหรอ"


“ไม่หรอกครับ เขาก็เรียกฝูงของเราไปสู้เหมือนกัน เขาไม่มีทางยอมให้ใครมายึดที่นี่ง่าย ๆ หรอก กว่าเขาจะได้มันมาคืนมันไม่ใช่เรื่องง่าย"


งั้นก็เป็นไปอย่างที่ยองแจคิด พวกที่เฝ้าเวรยามก็คงจะไปช่วยแจ็คสัน ถ้าหยุดพ้นจากธีมได้ก็คงจะได้อิสระกลับคืนมา ถ้าเช่นนั้นก็คงจะต้องกำจัดเขา หากทว่ายองแจไม่มีทางออกแรงทำร้ายธีมแน่ เพราะที่ผ่านมาธีมเป็นคนดีดูแลเขาอย่างดีมาตลอด ถ้าอย่างนั้นเขาคงต้องกำจัดด้วยวิธีอื่น


“ผมรู้สึกเหนื่อยมากเลย ผมขอตัวไปนอนตอนนี้จะดูแย่หรือเปล่า"


“ไม่ครับ ไม่เลย! คุณยองแจเชิญขึ้นไปพักผ่อนเถอะครับ"


“อืม งั้นผมไปนอนนะ" ยองแจเดินผ่านธีมไปยังบันได เห็นฝ่ายนั้นเอาแต่ชะเง้อมองออกไปข้างนอก เหมือนอยากจะออกไปช่วยแจ็คสันเต็มแก่แล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้น... “ถ้าธีมอยากออกไปช่วยแจ็คสันก็รีบไปสิ"


“แต่คุณท่านบอกให้ผมเฝ้าคุณไว้"


“เฝ้าผมจะมีประโยชน์อะไรกัน ผมนอนอยู่แต่ในห้องนอน จะมีอะไรมาทำร้ายผมได้"


“มัน... จะดีเหรอครับ ผม... ไม่สบายใจเลย"


“แล้วการที่ธีมอยู่กับผม ธีมสบายใจแล้วเหรอ...” เข้าใจพูดปลุกใจธีมดี สะกิดอีกนิดหนึ่งเขาคงจะรีบแปลงร่างเป็นหมาป่าไปช่วยแจ็คสันแล้ว "ผมจะอยู่ในห้องนอน โอเคไหม ธีมไปเถอะ"


และยองแจก็ได้สะกิดมันเรียบร้อยแล้ว


“งั้นคุณยองแจระวังตัวด้วยนะครับ ผมจะระวังไม่ให้ใครเข้ามาในปราสาทแน่นอน ผมสัญญา" แล้วธีมก็รีบวิ่งออกไปพร้อมกับร่างหมาป่าของเขา ยองแจยกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้เขาเป็นการบอกลา แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องโกหกธีมแบบนั้น แต่ยังไงชีวิตของตัวเองก็ต้องสำคัญกว่า


เมื่อธีมหายไปลับสายตาแล้ว ยองแจก็รีบวิ่งไปที่กระจกบานใหญ่ ส่องสายตาออกไปนอกหน้าต่าง แต่แล้วตาก็ต้องเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นข้างนอกนั้นมีฝูงหมาป่าหลายร้อยตัวกำลังต่อสู้กันอย่างรุนแรง ตอนแรกที่เข้ามาที่แห่งนี้ก็ตกใจที่เห็นหมาป่าอยู่ด้วยกันเยอะ แต่ข้างนอกนั้นมันเยอะมากกว่าจนขนของยองแจลุกซู่ซ่า


สายตาเริ่มสอดส่องหาช่องทางที่พอหลบหนีได้ ดูเหมือนว่าทางข้างหน้านั้นจะมีแต่หมาป่า งั้นแปลว่าทางที่จะหนีได้ก็คงจะมีแต่ด้านหลังปราสาท


ยองแจไม่รอช้ารีบวิ่งหนีออกมาด้วยความเร็ว ไม่มีอะไรจะหวนกลับไปอีกแล้ว วิ่งผ่านไปยังห้องรับประทานอาหาร หากทว่าทำไมเขากลับเห็นภาพเขากับแจ็คสันอยู่ในห้องนั้น คิดว่าตัวเองหลอนไปแล้วจึงสะบัดหัวสองสามทีเพื่อลืมภาพนั้น วิ่งผ่านห้องนั่งเล่นไป และอีกครั้งที่มีภาพเขากับแจ็คสันฉายอยู่ในห้องนั้น ยองแจกัดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อเตือนสติ รีบวิ่งตรงไปโดยไม่มองอะไรอีก


แต่ดูเหมือนว่ายิ่งหนีก็ยิ่งเห็นภาพตัวเองกับแจ็คสันวนเวียนอยู่ในปราสาทแห่งนี้ มาในตอนนี้ก็เพิ่งรู้ตัวว่า... ทุกย่างก้าวที่ก้าวเดิน มีแจ็คสันเดินตามหลังอยู่ตลอด


เพราะอะไรกัน ทำไมน้ำตาเริ่มก่อตัวที่ขอบตา มันคงไม่มีทางที่จะอาลัยอาวรณ์คนใจร้ายคนนั้นแน่ ยองแจเรียกความกล้าของตัวเองขึ้นมา สลัดทุกอย่างทิ้งไว้เบื้องหลังเปิดประตูหลังปราสาททันที


ลมแรงปะทะร่าง เช่นเดียวกันกับดวงตาก็เบิกกว้างเพราะตกใจกับสิ่งที่เห็น หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว ภาพตรงหน้านั้นที่เห็นนั้นเป็นหมาป่าร่างใหญ่ขนสีน้ำตาลยืนอยู่ ผ้าคลุมสีแดงที่ผูกคอหมาป่าตัวนั้นเคลื่อนไหวไปตามสายลม ไม่นานนักร่างของเขาก็หดเล็กลงกลับกลายเป็นร่างมนุษย์ที่นั่งคุกเข่า


ยองแจยังคงจ้องมองด้วยความตกตะลึง มองจนกระทั่งเขาเหยียดกายยืนตรง ผ้าคลุมสีแดงช่วยปกปิดเรือนร่างที่เปล่าเปลือยของเขาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำยองแจแอบตกตะลึงไปครู่หนึ่ง


“ชเว ยองแจ" หากแต่ในตอนนี้ตกใจไปมากกว่าเก่า เพราะเขาเอ่ยเรียกชื่อ เขาเป็นใคร ยองแจไม่เคยเห็นเขาในปราสาทมาก่อน และดูท่าทางของเขาดูเหมือนจะมีความเหินห่างบ่งบอกว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน


"ฉันมาร์ค ต้วน ฉันมาช่วนนายแล้วคำพูดของมาร์คทำให้คนฟังอย่างยองแจต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะอะไรเขาถึงมาช่วย แล้วเขารู้ได้ยังไงว่ายองแจกำลังหนี ทำไมเขาถึงหวังดีทั้งที่ไม่รู้จักกัน เพราะสงสัยยองแจจึงถามออกไป


“เพราะอะไรคุณถึงมาช่วยผม คุณรู้จักผมงั้นเหรอ"


“ฉันไม่รู้จักนายหรอก แต่เพราะแบมแบมขอร้องให้ฉันช่วยตามหานาย ฉันเลยมาช่วย" ร่างของยองแจชาไปหมดทุกส่วนเมื่อได้ยินคำอธิบายนั้นจากมาร์ค


แบมแบมขอให้ช่วยงั้นเหรอ... เขาพูดอย่างนี้ก็เท่ากับว่าต้องเคยพูดคุยกับแบมแบมงั้นสิ


พอพูดถึงแบมแบม หัวใจของยองแจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ไม่มีวันไหนเลยที่ยองแจไม่เคยคิดถึงแบมแบมและครอบครัว เขาคิดถึงรอยยิ้มที่สดใสของแบมแบม ยองแจไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีโอกาสได้กลับไปเห็นรอยยิ้มนั้นอีก


แต่เดี๋ยวนะ... เหมือนจะเพิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลก ๆ ยองแจจำได้ว่าครั้งแรกที่พบชายคนนี้ เขาอยู่ในร่างหมาป่า ซึ่งก็หมายความว่าเขาเผ่าพันธุ์เหมือนแจ็คสัน แล้วทำไมเขาถึงพูดว่าแบมแบมขอให้เขาช่วยตามหา แบมแบมจะมารู้จักกับพวกหมาป่าได้ยังไงกัน


“แล้วคุณรู้จักกับแบมแบมได้ยังไง" แววตาของมาร์คไหววูบหลังจากที่เจอคำถามนั้น เขารู้ว่าถ้าเขาตอบไป พี่ชายของแบมแบมจะต้องตกใจมากแน่ ๆ แต่ถ้าไม่บอก... ยองแจก็ไม่มีทางรู้ว่าน้องชายเขาทำเพื่อเขาขนาดไหน


“ฉันพบแบมแบมอยู่ในป่า... ตอนนั้นแบมแบมหนีออกจากบ้านมา เพื่อมาตามหานาย"


“ว...ว่ายังไงนะ" สิ่งที่มาร์คพูดทำให้ยองแจช็อกค้างไปเหมือนถูกสาป หยาดน้ำตาร่วงไหลออกมาอัตโนมัติ หัวใจเริ่มบีบแน่นเพราะเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน


ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ยองแจคิดว่าครอบครัวจะดำเนินชีวิตไปตามปกติได้ถ้าไม่มีเขา เขารู้ว่าครอบครัวต้องเสียใจมากที่เขาหายไป แต่ก็คิดว่ากาลเวลาจะช่วยเยียวยาความเจ็บปวดนั้นได้ คิดมาตลอดว่าครอบครัวได้เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยที่ไม่มีเขาอยู่ และยองแจไม่เคยน้อยใจ แต่กลับรู้สึกโล่งใจที่ตัวเองได้มาอยู่ตรงนี้แทนแบมแบม แต่พอได้ฟังความจริงจากปากผู้ชายคนนี้ มันทำให้ภาพที่คิดว่าครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขถูกลบล้างกลายเป็นความเหงาและทรมาน พ่อกับแม่คงจะรู้สึกเจ็บเจียนตายแน่ ๆ ที่เขากับแบมแบมหายตัวไป


“แล้วตอนนี้แบมแบมอยู่ที่ไหน!! แบมแบมเป็นอะไรไหม!! แบมแบมสบายดีหรือเปล่า" ยองแจพุ่งเข้าไปหามาร์คพร้อมกำมือไปที่ผ้าคลุมสีแดงของเขาไว้แน่น นำ้ตาไหลรินจนแทบไม่เหลือพื้นที่แห้งบนแก้ม


“แบมแบมปลอดภัยดี แบมแบมอยู่กับฉัน ฉันดูแลแบมแบมอย่างดีมาตลอด นายไม่ต้องห่วง แต่ตอนนี้... ถึงเวลาแล้วล่ะ ที่นายจะกลับไปอยู่ในที่ที่นายเคยอยู่ ไปกับฉัน แบมแบมกำลังรอนายอยู่"


เป็นคำพูดที่ทำให้อบอุ่นใจขึ้นมาล้านเท่า มันเหมือนกับฝันที่กำลังเฝ้ารอ ฝันที่จะได้กลับไปพบหน้าครอบครัว ยองแจพยักหน้ารัวพร้อมกับเสียงสะอื้น มาร์คส่งยิ้มบางให้ยองแจ หลังจากนั้นก็หันหลังกลับพร้อมย่อตัวลงเล็กน้อย เอามือมาจับแขนยองแจมาคล้องคอไว้และดึงให้ยองแจขึ้นมาขี่หลัง


“เกาะไว้แน่น ๆ นะ" มาร์คพูดบอก หนุ่มใบหน้าหมวยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยกมืออีกข้างมากอดคอมาร์คไว้แน่น เมื่อมาร์คเห็นว่ายองแจอยู่ในท่านั่งที่ถนัด มาร์คก็เริ่มออกตัววิ่งเพื่อพายองแจหนี


ขาเรียวเกาะเอวมาร์คด้วยความเกร็ง แขนทั้งสองกอดคอมาร์คไว้แน่นเพราะกลัวจะตก ไม่อยากจะเชื่อว่าหมาป่าที่อยู่ในร่างมนุษย์จะสามารถวิ่งเร็วได้ขนาดนี้ ตาสวยปิดแน่นเพราะหวาดกลัว หากทว่าอยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทั้งแขนและขากำลังถูกคลายออก สัมผัสได้ถึงความนุ่มของขนที่รอบแขน เพราะตกใจกับสัมผัสใหม่จึงเปิดตาดู และก็ได้เห็นว่าร่างหนุ่มหล่อในตอนแรกที่พบ กลับมาสู่ร่างหมาป่าขนสีน้ำตาลดังเดิมแล้ว


มาร์คพายองแจวิ่งออกจากเขตพื้นที่ของตระกูลหวัง มุ่งหน้าขึ้นภูเขาไปเพื่อกลับไปยังสู่บ้านของตน ยองแจหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นปราสาทหลังที่เคยอยู่ห่างไกลสายตามากขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกที่หัวใจ ทั้งที่นี่เป็นโอกาสที่ได้หนีจากขุมนรกแล้ว ทำไมกัน ทำไมถึงกลับรู้สึกไม่ดีใจที่ได้หนีออกมา ยองแจคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ เลยสะบัดหัวสองสามทีเพื่อเอาความคิดบ้า ๆ ออกจากหัว ก่อนจะหันหน้ากลับมามองยังทางด้านหน้า


Howl~


จู่ ๆ มาร์คหอนเสียงดังลั่น ทำเอาคนที่ขี่หลังอยู่นั้นถึงกับสะดุ้ง ที่มาร์คส่งเสียงหอนเมื่อกี้เขาก็แค่กำลังบอกสัญญาณกับคนอื่นให้รู้ว่าเขาช่วยยองแจได้แล้ว ซึ่งในตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเขาวางไว้


แผนเริ่มแรกคือตั้งใจจะหลอกล่อแจ็คสันและเหล่าบริวารออกมาจากปราสาท หลังจากนั้นก็ให้เกิดการชุลมุนหน้าปราสาท ส่วนเขาก็ย่องเข้าทางด้านหลังเพื่อไปตามหายองแจ แต่โชคดีที่ยองแจเองก็หนีออกมาพอดี เลยทำให้เขาไม่เสียเวลากับการช่วยเหลือมาก


เสียงหมาป่าหอนกลับมาตอบรับเขาหลายเสียง มาร์คก็เริ่มเดาสถานการณ์ออกแล้วว่าป่านนี้เหล่าลูกน้องของเขาคงจะเริ่มแตกฝูง นัยต์ตาคมกริบมองไปทางข้างหน้าอย่างมุ่นมั่น กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางอย่างคล่องแคล่ว คิดดีใจในใจที่ตัวเองสามารถพายองแจกลับไปหาแบมแบมได้แล้ว ถ้าแบมแบมตื่นมาเห็นยองแจอยู่ตรงหน้าต้องดีใจมากแน่ ๆ แล้วหลังจากที่ทำให้พี่น้องได้พบกัน เขาก็จะพาแบมแบมและยองแจกลับไปบ้านเพื่อไปหาพ่อแม่ หลังจากนั้นเขาก็จะโน้มน้าวใจพ่อแม่ของแบมแบมให้เดินทางไปกับครอบครัวของเขา ทุกอย่างมันกำลังเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้


เขากำลังจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาชีวิต เขากำลังจะหนีจากสงครามที่กำลังจะเกิด เขาจะไปตั้งหลักครอบครัวใหม่ที่ดินแดนที่ห่างไกลที่นี่เป็นพันไมล์ ที่ตรงนั้นจะมีสองครอบครัวที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข และเขากับแบมแบมจะไม่มีทางได้แยกจากกันอีก







แต่...






จู่ ๆ ร่างของมาร์คก็ถูกบางอย่างชนเข้ากลางลำตัว แรงชนนั้นทำให้ยองแจตัวหลุดลอยจากหลังของมาร์ค ลอยไปด้วยความเร็วสูงและทิศทางนั้นกำลังพุ่งไปยังต้นไม้ใหญ่ ถ้าไปกระแทกเข้าคงเจ็บมากไม่น้อย หากทว่ามีบางสิ่งพุ่งเข้ามาลองรับร่างบางไว้ก่อน ทำให้ยองแจไม่ได้รับแรงกระแทกนั้น


ยองแจลืมตามองอย่างสะลืมสะลือ เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้มันเกิดขึ้นอย่างกระทันหันจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้มองสิ่งตรงหน้าอย่างเต็มตา ดวงตาสวยก็เบิกกว้างอย่างตกใจ


“แจ็ค...สัน" ยองแจเรียกชื่ออย่างแผ่วเบา หมาป่าหนุ่มทำเพียงตอบรับเสียงหวานด้วยการทำเสียงขู่ในลำคอ แววตาคู่นั้นกำลังบอกว่าเขากำลังโกรธมาก แจ็คสันหันหน้าไปมองมาร์คที่กำลังลุกขึ้นยืนอยู่อีกฝั่ง ความโกรธมันทำให้เขาทำอะไรที่บ้าคลั่ง


แจ็คสันวิ่งเข้าไปมาร์คอย่างไม่รอช้า อ้าปากกัดไปที่คอของฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ลังเล มาร์คคำรามเสียงดัง ก่อนจะพยายามหลบหลีกโดยการใช้อุ้มมือตบไปที่หน้าของแจ็คสัน และนั่นทำให้แจ็คสันยอมปล่อยปากจากการกัด แต่ก็ใช่ว่าเขาจะยอมแพ้


แจ็คสันใช้อุ้มมือตบไปที่หน้าของมาร์ค ในช่วงจังหวะที่มาร์คกำลังเซ แจ็คสันก็ชนร่างมาร์คจนล้มลงไปนอนกับพื้น หลังจากนั้นก็คร่อมร่างมาร์คไว้พร้อมกัดไปที่คออย่างไม่ยั้ง


“แจ็คสันไม่!! อย่าทำ!!” ยองแจร้องลั่นห้ามไว้ แต่สิ่งที่ยองแจพูดนั้นทำให้มาร์คขาดสติไปชั่วขณะ


เขาเพิ่งรู้ว่าหมาป่าตัวนี้คือแจ็คสัน ถึงแม้จะรู้สึกคุ้นตากับร่างนี้ แต่ภาพวัยเด็กที่เขาเห็น แจ็คสันไม่ได้ร่างสูงใหญ่ขนาดนี้ และการที่มาร์คไม่มีสติเพราะมั่วแต่คิดเรื่องแจ็คสัน ทำให้อีกฝ่ายได้เปรียบ แจ็คสันกัดมาร์คไม่ยั้งจนร่างของเขามีบาดแผลหลายจุด


“แจ็คสัน!! ผมบอกให้คุณหยุด อย่าทำเขา!!” ยองแจร้องลั่นอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลอาบแก้มร้องไห้ฟูมฟายหนัก ยิ่งเห็นมาร์คกำลังบาดเจ็บมากก็ยิ่งใจจะขาด เสียงร้องโอดครวญของมาร์คที่ได้รับจากการถูกทำร้ายมันทำให้ยองแจเจ็บปวดไปด้วย


แจ็คสันไม่มีทางออมมือแน่นอน เขาโกรธที่คนคนนี้มาลักพาตัวของรักของหวงของเขาไป นี่เป็นบทลงโทษของคนที่มายุ่งกับยองแจของเขา


“แจ็คสัน!! อย่าทำอะไรเขา!”


และยิ่งยองแจร้องขอเหมือนว่าคนคนนี้มันสำคัญ มันยิ่งทำให้ความหึงของเขาปลุกความคิดว่าต้องฆ่าคนคนนี้ให้ตายให้ได้ คนที่ยองแจต้องการต้องมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น


“แจ็คสัน!! ผมขอร้อง อย่าทำอะไรมาร์ค"


หากทว่า... ชื่อที่เอ่ยนั้น ช่วยตบให้เขามีสติขึ้นมา แจ็คสันคลายปากออกมองหน้ามาร์คด้วยแววตาตกตะลึง มาร์คใช้จังหวะนี้ในการจะสู้กลับ แต่เพราะได้รับบาดเจ็บมาก ร่างกายจึงเคลื่อนไหวไม่ได้ดั่งใจเลยทำให้แจ็คสันไหวตัวทันก่อน


แจ็คสันกดอุ้มมือไปที่คอของมาร์ค หมาป่าขนสีน้ำตาลดิ้นสู้ตามสัญชาตญาณ แต่บาดแผลที่เขาได้รับมันทำให้เขาอ่อนแรงจนจะกลับมาสู้กลับแจ็คสันอีกไม่ไหวแล้ว เขาพลาดล้มแค่ครั้งเดียวก็เหมือนว่าเป็นการบอกว่าเกมนี้เขากำลังแพ้ เพราะเมื่อไรที่ล้มอีกฝ่ายใส่ไม่ยั้งแน่ ๆ


แจ็คสันจับจ้องไปที่ร่างที่นอนอยู่เบื้องล่าง มองเขาหายใจอย่างแผ่วเบา มองดูขนสีคุ้นตาก็เตือนภาพทรงจำในไว้เด็ก เขายังจำได้ว่าเขาเคยคลุกคลีกับร่างนี้อยู่บ่อย ๆ อีกทั้งแววตานั่น... เขาจำได้ไม่เคยลืม


ใช่... ใช่มาร์คจริง ๆ ด้วย อดีตเพื่อนรักของเขา ทำไมมาร์คถึงกลับมา อีกทั้งยังมาขโมยของรักของเขาไปอีก ที่ผ่านมา... เขาเอาไปไม่พอหรือยังไง


บาดแผลที่เกิดขึ้นในใจทำความโกรธเข้าครอบงำ แจ็คสันโจมตีมาร์คต่อ โจมตีในสภาพที่มาร์คแทบไร้วิญญาณ ในตอนนี้เขาเหมือนตุ๊กตาให้แจ็คสันซ้อมกัด ร่างถูกเหวี่ยงไปทางไหน แจ็คสันก็วิ่งตามไปกัดซ้ำ


ยองแจยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่หยุด เขาสงสารมาร์คจับใจ ไม่รู้ว่าทำไมแจ็คสันถึงใจร้ายแบบนั้น หรือว่าที่แจ็คสันทำแบบนั้นก็เป็นเพราะเขาหนีออกมา ถ้าเป็นอย่างนั้น...


“แจ็คสัน!! หยุด!!”


แต่แจ็คสันก็ไม่หยุด เพราะกลัวเสียยองแจไป เขาจึงต้องทำแบบนี้


"อย่าทำร้ายเขา ผมไม่หนีคุณแล้วก็ได้ ได้โปรดหยุดเถอะนะ" ยองแจร้องอ้อนวอน และดูเหมือนว่าคำขอร้องที่ยองแจขอจะได้ผล แจ็คสันถอยห่างออกจากมาร์ค แววตาที่แสนเจ็บปวดมองร่างที่กำลังหายใจแผ่ว มิตรภาพที่เคยมีมันเกือบทำให้เขาเข้าไปดูอาการ หากแต่ว่าความเจ็บปวดเป็นตัวห้ามเขาไว้เสียก่อน


แจ็คสันเดินมาหายองแจ มองหน้าใบหน้าหมวยที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เขาตีความหมายจากการร้องไห้ของยองแจได้ว่า ยองแจไม่อยากอยู่กับเขา แต่เขาเองก็ทนไม่ได้เหมือนกันถ้าไม่มีร่างบางอยู่ใกล้ ๆ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเห็นแก่ตัวต่อไป


แจ็คสันย่อตัวให้ยองแจขึ้นหลังเขา มันทำให้หยาดน้ำตาของยองแจร่วงไหลลงมามากกว่าเก่า หันไปมองหมาป่ามาร์คที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ เหมือนเห็นภาพแบมแบมอยู่ใกล้ ๆ แต่เขาไม่สามารถเข้าไปหาน้องชายได้


ยองแจย่างกายเดินเข้าไปหาแจ็คสันอย่างยากลำบาก มือเล็กวางไปที่ขนนุ่มสีทองลูบมันอยู่สองที เงยหน้าสบตาแจ็คสัน เห็นเขายังเอียงหน้ามองมองเหมือนกำลังรอคอยให้ยองแจขึ้นหลังเขา


มันไม่มีทางเลือกแล้ว ถ้าไม่กลับไปมาร์คก็อาจจะตายได้ และถ้ามาร์คตายใครจะดูแลแบมแบม...


มันเป็นการทำเพื่อแบมแบมครั้งที่สอง อีกทั้งรอบนี้ยองแจก็ทำเพื่อมาร์คด้วย ยองแจกระโดดขึ้นหลังแจ็คสัน หลังจากที่นั่งถนัดแล้ว แจ็คสันก็ไม่รีรอพายองแจกลับไปอยู่ยังที่ที่เคยอยู่ น้ำตาของยองแจไหลอาบแก้มอีกครั้ง หันหลังกลับไปมองมาร์คด้วยความเสียใจ


เขาจะเป็นอะไรมากไหม มาร์คจะฟื้นหรือเปล่า จะมีใครมาช่วยมาร์คไหม ยองแจกังวลกลัวว่ามาร์คจะเป็นอะไรไป เพราะช่วยอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงภาวนาของให้เทวดาคุ้มครองเขา


Hooowl~


แจ็คสันหอนเสียงดังเป็นการบอกสัญญาณกับฝูง นอกจากนั้น... ยังเป็นการบอกให้ฝ่ายตรงข้ามได้ยินด้วย ถ้ามาร์คมีลูกน้องดีพวกเขาจะหวนกลับมาช่วยมาร์คแน่ แต่ถ้าไม่... ก็คงจะกลายเป็นศพเน่าให้อีกาแทะกิน


นั่นไม่ใช่เพราะว่าสงสาร หากทว่าเห็นว่าถือว่าเป็นสิ่งตอบแทนที่มาร์คเคยดูแลเขา ในตอนนี้แจ็คสันได้ไว้ชีวิตมาร์คก็จะถือว่าสิ่งที่ติดค้างนั้นหายกันไป ถ้ามีหลังจากนี้อีก... เขาจะไม่ออมมือเหมือนครั้งนี้อีกแน่ 




TALK

17/04/60

แจ็คสันคนใจร้าย!! ฮือออ ทำไมต้องทำร้ายมาร์คด้วย คงจะจริงอย่างที่บอกว่าคนดีมันตายไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว แล้วห้าปีมันมีอะไรล่ะ ลุ้นไหม อิอิ

คิดว่ายองแจจะได้เจอแบมแบมแล้ววว ยังงงง ยังมีอุปสรรคอยู่ 

มาร์คจะทำยังไงต่อไป ยัยก้อนในมาร์คสภาพอาบเลือดแบบนั้นจะช็อกตายไหมน่ะ

มาติดตามกันต่อเน้อออ ขอกำลังใจแบบแรงมากๆๆๆๆ 

1 คอมเม้น = หมื่นล้านกำลังใจ 

มาติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ


------------

12/04/60 

 ฮือออ พาร์ทแจ็คแจ เป็นพาร์ทที่ไรท์รู้สึกว่ามันหนักหน่วงมาก แจ็คสันก็ใจร้ายจริง รู้สึกอะไรก็ไม่พูดออกไปตรง ๆ สมแล้วไหมล่ะที่ยองแจอยากจะหนี 

แต่ก็ดูเหมือนว่ายองแจก็น่าจะผูกพันธ์กับแจ็คสันอยู่เหมือนกันนะ ฮึก! แต่เพราะเจ็บก็เลือกที่จะหนี และหนีออกมาก็มาเจอกับมาร์ค ว้ากกกกก 

จะเป็นยังไงต่อมาลุ้นกันเน้อออ กับเปอร์เซนต์ที่เหลือ ขอแรงถีบเยอะ ๆ เลยน้าา คิคิ 

ติดแท็กกันนะ #คุณหมาป่ามบ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3451 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 00:18
    มาร์ค ฮือ
    #3,451
    0
  2. #3352 got7_MTBB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 11:33
    😭😭😭 แจ๊คสันไม่ไหวจริงๆ น้ำตาไหลไม่หยุดเลย
    #3,352
    0
  3. วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 12:13
    งื้อออ เกือบเเล้วㅠㅠ
    #3,133
    0
  4. #3066 Bright_Night (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 09:25
    เเงงงง อุตส่าห์ดีใจเเบ้ว
    #3,066
    0
  5. #3050 ojay2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:14
    แจ็คใจร้ายมากกกกก สงสารแจ สงสารมาร์ค
    #3,050
    0
  6. #2944 impraan17 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 17:13
    ความเจ็บปวดของแจ๊กสันคืออะไร มันต้องร้ายแรงมากถึงขั้นทำร้ายเพื่อน
    #2,944
    0
  7. #2906 JKEve_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:32
    พี่มาร์ค แงงงง
    #2,906
    0
  8. #2825 RukDeeNan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 14:57
    มาร์ค ทำอะไรไว้กับแจ็คสันอ่า ฮื่อออ
    สนุกมาก กำลังเจ้มจ้นเลย
    #2,825
    0
  9. #2688 VivoV5 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:25
    มาร์คค อะไรคือเรื่องในอดีตอ่าาา
    #2,688
    0
  10. #2655 PaulaPum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 15:29
    มาร์ค ฮือ...แจ็คใจร้ายไปแล้ว
    #2,655
    0
  11. #2172 ntn.9846 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 15:45
    มาร์ค เคยเอาอะไรของแจ็คไป
    #2,172
    0
  12. #2123 kandaa555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 11:51
    แจ็คสันโหด
    #2,123
    0
  13. #2090 litterrabbitza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 18:01
    ฮืออออ สงสารอ่ะ สงสารแจด้วย
    #2,090
    0
  14. #1991 KimYooMin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 20:27
    แงงงง สงสารมาร์คจับใจ
    #1,991
    0
  15. #1972 nemaki chan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 17:12
    นั่นเพื่อนนะแจ็คสันน มันต้องมีปมอะไรอีกแน่ มันต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่ๆ
    #1,972
    0
  16. #1969 Pangna Thepklam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 14:59
    ทำไมทำกันแบบนี้ โหดร้ายยยยย
    #1,969
    0
  17. #1925 Almone (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 23:23
    ฮือมาร์คคคคคค กลับมาต่อไวๆนะไรท์
    #1,925
    0
  18. #1924 taungpang1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:39
    กลัวตอนจบจะเศร้าจัง....
    #1,924
    0
  19. #1922 _MYYBB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:32
    เจ็บปวดมากอะ มันเหมือนอีกนิดนึง อีกนิดเดียวเท่านั้น สองพี่น้องก็จะเจอกันแล้วอะ ฮือออ แจคสันโหดร้ายมากเลย แต่ก็คงไม่อยากเสียยองแจไป แต่ว่ายองแจก็อยากกลับไปหาครอบครัวนี่นา ทำไมไม่คิดถึงใจยองแจบ้างล่ะ ทุกอย่างมันกำลังจะเป็นแบบที่มาร์คตั้งใจแล้ว แต่ไม่เป็นไรนะมาร์คตอนนี้กลับไปรักษาตัวก่อนนะ ฮือออ อย่าเป็นอะไรไปนะ
    #1,922
    0
  20. #1910 BBsW_97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:56
    แจ็คโหดร้ายยย สงสารยองแจ จะได้กลับไปเจอน้องอยู่แล้ว
    #1,910
    0
  21. #1908 realpjr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 01:03
    ฮือออออ คุณหมาป่าของหนูแบมมมมม กลับบ้านไปหนูแบมต้องร้องไห้งอแงแน่ๆเลยยยย;__;
    #1,908
    0
  22. #1906 PJ_PM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 04:04
    ชอบเรื่องนี้มากกกก แบมน่ารัก อ่อยแบบใสซื่อจนเราสงสารพี่มาร์ค 5555 แต่ตอนนี้สงสารทุกคนเลย มัคคึเจ็บขนาดนี้ แบมร้องไห้ตาย สงสารแจ็คแจ ทิฐิทั้งคู่ หน่วงไม่เกรงใจคู่มัคคึน้องแบมเลย ฮือออออออ
    #1,906
    0
  23. #1905 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 00:14
    ยองแจ สงสารจังลูก
    #1,905
    0
  24. #1904 จ่อยแบม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 01:51
    ปมมันคืออะไรลุ้นโคตรฮื่อ ไรท์สู้ๆนะ
    #1,904
    0
  25. #1903 ploy_TMTC (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 01:37
    ทำไมแจ็คทำแบบนี้
    #1,903
    0