WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 1 : ➵ INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 458 ครั้ง
    16 ก.ค. 62

Wolf #คุณหมาป่ามบ มีแบบ E-book 
เนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ + สเปเชี่ยล ที่สำคัญ ฉากคัทไม่ต้องไปตามหาให้อารมณ์ขาดช่วง
และในเล่มผ่านการแก้ไขคำผิด รวมทั้งปรับแต่งคำเรียบร้อยแล้ว
สนใจสั่งซื้อแบบ E-book เข้าไปซื้อได้ที่แอป Meb เสิร์ชหาคำว่า ธิต้า
หรือเข้าผ่านลิ้งก์ >> https://www.mebmarket.com/ebook-99158-WOLF-คุณหมาป่า









และใครที่สนใจสะสมเล่มไว้เก็บในชั้นหนังสือ ไรต์ก็ยังมีให้สั่งซื้อได้เรื่อย ๆ นะค้า
ในเซ็ทมีหนังสือ 1 เล่ม , ที่คั่นหนังสือ 1 อัน , โปสการ์ด 3 ใบ , สติ๊กเกอร์ 1 ใบ



สนใจสั่งซื้อ Line : @theeta9397 
Twitter : @theeta9397 , @theetamark 
FB : www.facebook.com/theeta9397 
E-mail : theeta.nt@gmail.com

-----------------------------------------------------------







สายลมพริ้วไหวสะบัดผ้าคลุมสีแดงยาวให้ปลิวไปตามสายลม หมวกของผ้าคลุมที่คลุมหัวคนตัวเล็กไว้ ตกมาอยู่ที่ไหล่เพราะแรงต้านของลมที่ปะทะมา ใบหน้าเล็กหันไปมองพี่ชายของตนเป็นระยะๆ เพื่อเช็คให้แน่ว่าพี่ชายเดินตามหลังอยู่จริง เมื่อมั่นใจแล้วก็วิ่งตรงเข้าไปป่าลึกมากกว่าเก่า เพื่อไปยังจุดหมายที่ต้องการ



"แบมแบม เดินก็ได้ ไม่เห็นต้องวิ่งเลย เดี๋ยวก็หกล้มหรอก" คนเป็นพี่ดุน้อง แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสลดแม้แต่นิด แถมยังหันกลับมายิ้มจนตาหยี



"ไม่ได้หรอกพี่ยองแจ เดี๋ยวคุณกระต่ายพาลูก ๆ หนี พี่ยองแจก็อดเห็นน่ะสิ"



“พี่ไม่ได้อยากเห็นสักหน่อย เรานั่นแหละที่อยากเห็น"



“น้องแบมชอบนี่น่า เอาไปเลี้ยงได้ไหม"



“ไม่ได้ แค่โคโค่ตัวเดียวยังดูแลไม่ได้เลย ลำบากพี่ให้คอยดูตลอด"



“น้องแบมสัญญาจะเลี้ยงดี ๆ นะ ๆ พี่ยองแจนะ"



“ไม่เอา ไม่เชื่อ"



“นี่ไง ถึงแล้ว!!" ยองแจกรอกตาอย่างเซ็ง เพราะดูก็รู้ว่ายังไงแบมแบมก็จะเอากระต่ายกลับไปเลี้ยงที่บ้านให้ได้ ไม่น่าหลงเชื่อตามเข้ามาที่นี่เลย "พี่ยองแจ เข้ามาเร็ว"



ยองแจเดินเข้าไปแนบชิดน้องชายตัวเองที่กำลังมองหาครอบครัวกระต่าย ตาสวยชะเง้อมองตาม ก็ไม่เห็นจะมีกระต่ายอย่างที่น้องชายเคยโม้ให้ฟัง



“ไม่เห็นจะมีเลย"



“แบมจำมันอยู่ตรงนี้จริงๆ นั่นไง! หางมัน"



ยองแจมองตามที่แบมแบมชี้ไป เห็นหางกระต่ายโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ เพราะเป็นพี่ควรจะเป็นฝ่ายเข้าไปดู ยองแจจึงเดินนำไปอยู่ข้างหน้า เอื้อมมือไปเปิดพุ่มไม้



ดวงตาของสองพี่น้องเบิกกว้างอย่างตกใจ หัวใจบีบแน่นเพราะภาพตรงหน้าค่อนข้างน่ากลัว กระต่ายตัวน้อยหลายตัวนอนแน่นิ่ง ขนสีขาวชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสด ดูก็รู้ว่าต้องมีตัวอะไรสักอย่างหยอกเล่นจนตาย เพราะถ้าตั้งใจฆ่าเพื่อกินคงไม่เห็นร่างพวกนี้แล้วล่ะ บางตัวยังหายใจอยู่ แม้จะแผ่วเบาเหลือเกิน



“ฮึก!”



คนตัวเล็กน้ำตาร่วงพรูทันที เพราะภาพตรงหน้ามันบาดหัวใจเหลือเกิน ยองแจปล่อยมือจากพุ่มไม้ ก่อนจะหันมากอดน้องชายเป็นการปลอบ



“คุณกระต่าย... ฮือออ"



“ไม่เอา ไม่ร้อง...”



“น้องแบมสงสารคุณกระต่าย ทำไมต้องฆ่าคุณกระต่ายด้วย"



“สัตว์ป่าก็อย่างนี้แหละ มันไม่ได้ฉลาดเหมือนมนุษย์หรอก มันไม่มีความรู้สึกนึกคิด หรือสงสารอะไรทั้งนั้น มันทำไปเพราะแค่อยากสนุก"



“ใจร้าย... ใจร้ายที่สุด"



“กลับบ้านกัน...”



ยองแจผละร่างน้องชายออก ก่อนจะโอบแขนประคองไหล่เล็กที่ยังคงสั่นเพราะกำลังสะอื้นอยู่ แบมแบมปาดน้ำตาตัวเองอยู่หลายรอบ แต่ยิ่งปาดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่แห้งสักที อาจจะเป็นเจ้าน้ำตามันไม่หยุดร่วงไหลง่ายๆ แต่แล้วร่างเล็กก็ต้องหยุดชะงักตามแรงดึงของพี่ชาย ถูกยองแจบีบไหล่แน่นจนรู้สึกแปลกใจ เงยหน้ามองพี่ชายก็พบเห็นหน้าสีหน้าถอดสี แววตาสะท้อนให้เห็นว่ากำลังตกใจกับบางสิ่งที่กำลังจ้องมองอยู่ ทันทีที่แบมแบมเลื่อนสายตามองตามไป หัวใจก็แทบหยุดเต้น



ตรงหน้านั้นมีหมาป่าตัวหนึ่งกำลังจ้องมองมา ขนสีทองไสวไปตามสายลม ร่างสูงโตประมาณ 5 ฟุต ตัวใหญ่โตดูผิดจากหมาป่าทั่วไปที่เคยเห็นในแบบเรียน อุ้มเท้าใหญ่เหยียบดินนุ่มจนเป็นรอยขนาดใหญ่ เดินตรงเข้ามาหาร่างสองพี่น้องพร้อมทำเสียงขู่ในลำคอ



ทั้งแบมแบมและยองแจ ค่อยๆ เดินถอยหลังอย่างหวาดกลัว เจ้าตัวเล็กหวาดกลัวมากจนน้ำตาร่วงไหลหนักกว่าเก่า ส่งเสียงสะอื้นเบาๆ ผิดกับพี่ชาย ไร้คราบน้ำตาอาบแก้ม แต่ในใจมันร้องไห้ไปแล้ว ในหัวเริ่มประมวลผลหาทางออกกับสถานการณ์นี้ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้คำตอบว่า หนีไปทางไหนก็ไม่มีทางพ้น เพราะยังไงหมาป่าตัวนั้นก็วิ่งไล่ตามพวกเขาทันอยู่แล้ว



ไม่มีทางออก ไม่มีทางออกไหนเลยจริงๆ มันคิดไม่ออกแล้ว...



“แบมแบม... พี่จะล่อมันไปอีกทาง นายรีบวิ่งหนีกลับบ้านเลยนะ"



“แล้วพี่ยองแจล่ะ"



“ไม่ต้องห่วงพี่ นายต้องรอด"



“อึก! ไม่เอา น้องแบมไม่ทิ้งพี่ยองแจ"



“ไม่! แบมต้องกลับไปบอกป๊าให้มาถลกหนังมัน"



“พี่ยองแจ... ไม่เอา... ฮือออ แบมไม่อยากทิ้งพี่ยองแจ"



“ไป!!”



ยองแจพักน้องสุดแรง จนร่างเล็กกระเด็นไปอยู่อีกฝั่งที่ปลอดภัย หมาป่าตัวใหญ่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง คนเป็นพี่มือไม้สั่น แววตาไหววูบแสดงให้เห็นว่ากำลังหวาดกลัว เพียงแค่เสี้ยวนาทีเท่านั้น หนุ่มร่างบางก็โดนหมาป่ากัดไปที่ชายผ้าคลุม เพราะตั้งหลักไม่ทันทำให้ล้มลงไปนอนที่พื้น ร่างบางถูกลากไปตามพื้นตามแรงดึงของหมาป่า



“พี่ยองแจ!!” แบมแบมลุกขึ้นยืนหวังจะวิ่งตามไปช่วยพี่ แต่เพราะได้บาดแผลจากที่โดนยองแจผลักเมื่อกี้ เลยทำวิ่งตามไม่ถนัด



“รีบกลับไป!!”



ยองแจตะโกนกลับมา พร้อมพยายามปลดเชือกผ้าคลุมที่คอเพื่อเอาชีวิตรอด เพียงเสี้ยววิที่ผ้าหลุดออกจากคอ หัวใจดวงเล็กก็ชื้นขึ้นทันที คิดว่าจะได้วิ่งหนีแล้ว แต่ก็ไม่ทันเพราะโดนหมาป่ารั้งไปที่ชายเสื้อต่อ พร้อมหันตัวดันหัวให้เจ้าของร่างบางลอยไปนั่งบนหลัง ต่อจากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าด้วยความเร็ว เพียงพริบตายองแจก็ไม่เห็นร่างของน้องชายอีกเลย



แม้จะได้ยินเสียงแบมแบมร้องเรียกไล่ตามหลัง แต่กลับรู้สึกแปลกใจในพฤติกรรมของหมาป่าตัวนี้ ถ้ามันต้องการจะกิน มันคงจะขยำตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอ แต่มันไม่ทำ มันกลับใช้วิธีกัดไปที่ผ้าคลุมเหมือนพยายามจะให้ไปไหนด้วยสักที พอผ้าคลุมหลุดก็ยังใช้วิธีรั้งไว้โดยการกัดไปที่ชายเสื้อ แถมตอนนี้ยังให้ขี่หลังอีก หรือว่ามันไม่ได้หวังจะทำร้าย



เจ้าหมาป่าวิ่งลัดกระโดดไปตามขอนไม้ ยองแจได้แต่โอบคอเจ้าหมาป่าไว้แน่นเพราะกลัวจะผลัดตกลงไป จมูกสวยฝังไปที่ขนเจ้าหมาป่า อีกครั้งที่รู้สึกแปลกใจ



กลิ่นหอมมาก... มันแปลกที่สัตว์ป่าแบบนี้ยังตัวหอม แถมขนยังนุ่มฟูอีกซะด้วย ดูยังไงเจ้าหมาตัวนี้ก็ดูพิเศษกว่าสัตว์ป่าทั่วไป แต่ถึงยังไงมันก็เป็นสัตว์อยู่ดี ยองแจไม่ยอมให้มันลักพาตัวไปง่ายๆ หรอก ไม่แน่ มันอาจจะพาไปหาฝูงของมันเพื่อจะได้ร่วมมื้อค่ำด้วยกันก็ได้



เมื่อคิดอย่างนั้นได้ ยองแจก็พยายามหาตัวรอดอีกครั้ง เอียงตัวมองไปที่พื้น เห็นจังหวะการวิ่งของเจ้ามาป่าเร็วมาก คิดว่ากระโดดลงไปต้องเจ็บตัวมากแน่ๆ เงยหน้ามองด้านบน ลมแรงปะทะใบหน้า ตาสวยมองหาอะไรที่จะพอฉุดรั้งให้ตัวหลุดออกจากหลังนี้ได้ จะคว้าเถาวัลย์ทำตัวเหมือนคนป่า ก็คงจะเสี่ยงต่อการเจ็บตัวไม่น้อยเหมือนกัน ถ้าพลาดก็ตกไปเจ็บไม่แพ้กัน อีกอย่างหมาป่าตัวนี้ค่อนข้างวิ่งเร็วหลุดออกจากหลังนี้มีแต่เจ็บอย่างเดียว เจ็บไม่พออาจจะมีกระดูกหักหนีไม่พ้นเหมือนเดิม



ถ้างั้นคงมีอย่างเดียวที่ต้องรอ... รอจังหวะให้เจ้าหมาตัวนี้ผ่อนแรงวิ่ง ตอนนั้นแหละเหมาะแก่การกระโดดหนี








ตาสวยค่อยๆ เบิกตาตื่นอย่างสะลืมสะลือ หลับสบายจนไม่น่าเชื่อว่าตัวเองนอนอยู่บนหลังหมาป่า ลมแรงปะทะร่างจนทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ จึงใช้สองแขนโอบร่างเจ้าหมาป่าไว้เพื่อหาความอบอุ่น หลับมานานจนไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไร แม้หน้าจะสบหลังเจ้าหมาป่าอยู่ แต่ตาก็มองตรงไปข้างหน้าเพราะอยากรู้ว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหนกัน



แล้วยองแจก็ต้องลุกขึ้นนั่งหลังตรง หันส่ายหันขวาก็ยิ่งตกใจกับภาพที่เห็น นี่ฝันไปหรือว่าเรื่องจริงกันแน่ ดวงตาสวยเริ่มไหววูบเพราะหวาดกลัวอีกครั้ง ตอนนี้ตนถูกพามาที่ห้องโถงขนาดใหญ่ ยังไม่พอยังมีหมาป่านับร้อยตัวที่นั่งที่เดินวนไปวนมา พร้อมจับจ้องมาที่ตน



สิ่งที่คิดมันไม่ผิดเลย เจ้าหมาป่าตัวนี้ไม่ยอมกินตั้งแรก เพราะต้องการเอามาร่วมมื้อค่ำกับเพื่อนนี่เอง!! พอคิดอย่างนั้นได้ก็ยิ่งโกรธตัวเองที่เผลอหลับไป



เจ้าของร่างบางตัวสั่นเพราะหวาดกลัว รู้สึกจุกแน่นไปที่คอ จากตอนแรกที่เข้มแข็งว่าจะไม่ร้องไห้ แต่ตอนนี้มันเริ่มปริ่มๆ ออกมาเหมือนเตรียมตัวจะไหลเต็มที่แล้ว รู้เลยว่าตัวเองไม่รอดแน่ๆ วินาทีสุดท้ายของชีวิตภาพแรกที่คิดถึงคือครอบครัว




'ป๊าบี แม่จีน แบมแบม ดูแลตัวเองกันด้วยนะ ขอโทษที่ผมทำตัวโง่เขลา แต่ผมก็ดีใจที่ปกป้องน้องได้ รักนะครับ'




ทำได้เพียงบอกลาในใจ น้ำตาสายเล็กอาบรินแก้มใส แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งอย่างหวาดกลัว เพราะได้ยินเสียงขู่ของเจ้าหมาป่าที่ตนขี่หลังอยู่ หมาป่าตัวที่เหลือทำได้เพียงแต่เดินวนเวียนไปมา แม้อยากจะเข้ามาหยอกเล่นใจแทบขาด แต่ดูก็รู้ว่าเจ้าของ ของเล่นชิ้นนี้ ไม่อนุญาติในใครเข้ามาใกล้ง่ายๆ



เสียงหมาป่าหลายตัว พากันส่งเสียงหอนส่งกันไปมา ยิ่งข่มขวัญให้ยองแจยิ่งรู้สึกกลัวมากยิ่งขึ้น เจ้าหมาป่าเดินอ่อยอิ่งผ่านฝูงหมาป่าพวกนั้น กระโดดข้ามบันไดหลายขั้น เพื่อนำร่างมนุษย์นี่ไปยังอีกชั้น เพราะมัวแต่เสียใจกับเรื่องที่คิดว่าใกล้จะตาย เลยไม่ทันได้สังเกตว่ารอบตัวมีแต่สิ่งที่ผิดปกติ



ว่าสัตว์ป่าพวกนี้ไม่ได้อยู่อย่างสัตว์ป่า และสิ่งปลูกสร้างพวกนี้คืออะไรกัน... คล้ายๆ กับปราสาทหลังเก่ายังไงอย่างนั้น สิ่งพวกนี้ไม่ทำให้ยองแจได้ฉุกคิด จนกระทั่งเมื่อตนเองได้เข้ามาสู่ในห้องนอนห้องหนึ่ง



ใบหน้าสวยรีบสำรวจรอบๆ ห้องด้วยความสงสัย ทำไมเจ้าหมาป่าถึงพามาที่แบบนี้กัน มันคล้ายกับห้องนอนของมนุษย์ และห้องนอนนี้กลับดูดีกว่าห้องนอนที่บ้านเสียอีก เพดาลสูงทำให้ห้องดูใหญ่โตมากขึ้นไปอีก เตียงขนาดสิบฟุตตั้งถัดไป มีผ้ามุ้งสีขาวระโยงระยางรอบเสาเตียง เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นเฟอร์เจอร์ไม้โบราณแกะสลักลายสวย ดูแล้วน่าจะมีมูลค่ามาก ดูก็รู้ว่าเจ้าห้องนี้ต้องเป็นมหาเศรษฐี น้อยคนนักที่จะมีเฟอร์เจอร์ไม้ที่แกะสลักงานละเอียดแบบนี้



“พาฉันมาที่นี่ทำไม" นี่เป็นคำพูดแรกที่ยองแจพูดกับเจ้าหมาป่า ถึงแม้จะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้คำตอบ แต่ก็อยากจะถามเพราะมันอึดอัดเหลือเกิน



และก็จริงอย่างที่ยองแจคิด เจ้าหมาป่าไม่ตอบ แต่กลับนั่งลงกับพื้นเพื่อให้ยองแจได้ลงจากหลัง ร่างบางไหลรูดล้มไปกองที่พื้น แต่ก็ไม่ได้เจ็บตัวมาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดเสื้ออย่างเคยชิน เพราะคิดว่าขนหมาป่าต้องติดเสื้อแน่ๆ แต่กลับไร้ขนใดๆ บนเสื้อตัวโปรด ตาสวยจ้องมองเจ้าหมาป่า ในหัวคิดอย่างเดียวคือต้องหนีออกจากที่นี่ให้ได้ ตามองตามเห็นมันเดินไปอีกฝั่งของห้อง หายลับไปหลังฉากไม้แกะสลัก ยองแจยังคงจ้องมันอย่างไม่ละสายตา แต่เท้าเริ่มถอยหลังเตรียมหนี



ตาจับจ้องไปที่ปลายหางที่ขยับไปมาก่อนจะหดหายไปหลังฉากนั่น ตาสวยเบิกกว้างเพราะตกใจเลยทำให้จังหวะการถอยหลังติดขัดจนล้มลงไปกองอยู่ตรงพื้น หัวใจเต้นรัวและหายใจถี่อย่างหวาดกลัว



ตรงฉากนั้นจากที่หมาป่าหายไป กลับกลายเป็นมือใหญ่ของใครบางคนจับที่ขอบฉากไว้แน่น ไม่นานนักเจ้าของมือปริศนาก็ปรากฎกายให้เห็น เดินออกมาจากหลังฉาก เผยใบหน้างดงามจนยองแจต้องอยู่ในภวังค์



คิ้วหนาเข้ม ตาคมโต จมูกเป็นสันสวยคล้ายกับรูปปั้น ริมฝีปากเข้ารูป ทุกส่วนบนใบหน้าของมันดูดีและสมส่วน ยองแจไม่เคยเห็นใครที่ดูดีแบบนี้มาก่อน ยิ่งมองก็ยิ่งใจสั่น ยังไม่พอเขายังเผยเรือนร่างสุดเซ็กซี่ ตั้งแต่ต้นแขน ไล่ไปหน้าอก จนไปจบที่หน้าท้อง มีกล้ามที่สวยงามจนไม่สามารถละสายตาได้



หนุ่มปริศนาเดินตรงเข้าใกล้ยองแจ ก่อนจะนั่งยองลงตรงหน้า เจ้าของร่างบางได้แต่หลบสายตาด้วยหวาดกลัว แม้ว่าในใจจะแอบเต้นเพราะความดูดีของเขา แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างตกใจอีกครั้ง เมื่อร่างของตนลอยขึ้นโดยฝีมือของหนุ่มหล่อคนนั้น เขาช้อนร่างยองแจไปวางลงบนเตียง



ทันทีที่ตัวถูกวางลงบนเตียงนุ่ม หัวใจเล็กก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นไปอีก สายตาที่หนุ่มคนนั้นที่จับจ้องมาเหมือนกำลังบีบคอให้ขาดอากาศหายใจตายซะตอนนี้



“ค...คุณเป็นใคร" ถามไปก็เบี่ยงหน้ามองต่ำไม่กล้าสบตา "ผมถูกลักพาตัวมา โดย... หมาป่า"



เพิ่งนึกได้ว่ามาที่นี่กับหมาป่า แต่ตอนนี้มันหายไปไหนกัน ร่างบางเอียงมองไปที่หลังฉากนั้น ไร้วี่แววของเจ้าสัตว์ป่าตัวนั้น พื้นที่เล็กๆ แบบนั้นมันจะไปนั่งอุดอู้อยู่นั้นเหรอ มันก็ดูไม่น่าใช่ ความรู้สึกเหมือนมันหายตัวไปแล้ว... มันหายตัวหลังจากที่ผู้ชายคนนี้ปรากฎกาย



จะบอกว่า... ถูกลักตัว โดยฉัน... น่าจะถูกกว่า"



คำพูดนั่นทำยองแจรู้สึกชาไปทุกส่วน พยายามคิดตามที่ผู้ชายคนนี้พูดก็ยิ่งไม่เข้าใจ เพราะเขามาที่นี่ได้เพราะหมาป่าขนสีทอง...



ตาสวยมองไปที่ผมของเขา ผมของเขาสีทองเหมือนกับขนเจ้าหมาตัวนั้น ยิ่งคิดยิ่งกลัว ไม่อยากจะคิดอะไรให้เหนือจิตนาการ มันไม่มีทางเป็นอย่างที่คิดแน่ๆ



“น่ากินทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ...”



ยองแจตาเบิกกว้างมากกว่าเก่า ไม่มีทางที่คนคนนี้จะรู้ว่าเขามีน้อง คำพูดของเขากำลังทำให้ยองแจกำลังรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ



"แต่น้องชายนายขี้แงไปหน่อย ฉันรำคาญ เลยเอาตัวนายมาแทนยังไง" มันช็อกจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว ได้แต่มองหน้าคนตรงหน้าด้วยคำถามที่อัดแน่นเต็มไปหมด เขาพูดเหมือนกับว่าอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย



มือหนาช้อนใบหน้าสวยให้เงยหน้าขึ้นมาจับจ้องเขา แววตาของตาสวยไหววูบฉายแววว่ากำลังกลัวเขาแทบขาดใจ มันเป็นสายตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน



น่าแปลกใจจริงๆ... เพราะปกติที่เขากลายร่างเป็นมนุษย์ เหล่าของเล่นกลับดีใจเนื้อเต้นที่เห็นเขางดงามขนาดนี้ แต่เด็กคนนี้กลับกลัวเขา



“เห็นกระต่ายพวกนั้นใช่ไหม... ฝีมือฉันเองแหละ" น้ำเสียงทุ้มบาดลึกกรีดหัวใจคนฟังอย่างยองแจ เขาพูดมาได้ยังไง เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉยเหมือนกับว่าไม่ได้มีความรู้สึกนึกคิดอะไรเลย นึกไปถึงคำพูดที่เคยพูดกับแบมแบม พวกสัตว์ป่าก็อย่างนี้แหละ ไม่มีจิตใจ



ใช่.... เขาก็เป็นแค่สัตว์ป่าตัวหนึ่ง



“พ่อเคยสอนฉันว่า... อย่าเล่นกับอาหาร เพราะฉันเล่นมันฉันถึงไม่กินมัน เหมือนนาย... ที่ฉันไม่กินนาย เพราะฉันอยากเล่นกับนาย"



“ปล่อยผมไปเถอะ... ได้โปรด"



พูดไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คำพูดเมื่อกี้ทำให้ยองแจกลัวมากกว่าเก่า ก็เห็นกับตาว่ากระต่ายพวกนั้นนอนกองเลือด ที่บาดเจ็บก็เพราะการเล่นของเขา มาคิดเทียบกับตัวเองก็กลัวแทบขาดใจ



“แล้วถ้าฉันปล่อยนายไป... แล้วฉันจะเล่นกับใครล่ะ...”



คำพูดนั้นทำยองแจต้องกัดริมฝีปากตัวเองแน่น หลับตาลงน้ำตาก็ไหลอาบแก้มทันที อย่าหวังว่าต่อไปนี้จะได้มีชีวิตรอดต่อไป ถ้าจะเล่นหยอกก่อนจะบาดเจ็บเจียนตายแบบนั้น ยอมให้เขาจับกินตั้งแน่วินาทีแรกที่พบยังจะดีเสียกว่า



“อายุเท่าไร" ถึงโดนถามก็ไม่สนใจ ยองแจเบี่ยงหน้าหนีเป็นการบอกว่าจะไม่ยอมตอบคำถามนั้น "อย่าให้ฉันต้องถามซ้ำ"



“สิบแปด"



เจ้าของใบหน้าสวยรีบตอบทันทีหลังจากที่ได้ยินคำขู่นั่น และนั่นทำให้เจ้าหมาป่าหนุ่มยิ้มมุมปากทันที



“แต่งงานได้แล้วสินะ แล้วนายแต่งงานหรือยัง"



“ยัง" ตอบไปเสียงแข็ง แต่เป็นคำตอบที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกชอบใจ และนั่นทำให้หมาป่าหนุ่มอยากจะเล่นกับของเล่นชิ้นนี้มากขึ้น "คุณถามทำไม มันเกี่ยวอะไรกับการที่ผมจะเป็นของเล่นของคุณ"



ฉันชอบเล่นกับเด็กที่ยังบริสุทธิ์"



คำพูดนั้นทำให้ยองแจหันไปมองเขาทันที เริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับคำพูดเมื่อกี้ มันหมายความว่ายังไงกัน เขาคงไม่ได้หมายถึงอยากจะเล่นโดยวิธีการทำเรื่องอย่างว่าใช่ไหม พยายามปลอบตัวเองว่าไม่มีทางใช่แบบนั้นแน่ แต่ก็ถอยหลังเพราะกลัวจนแผ่นหลังไปชิดกับหัวเตียง หมาป่าหนุ่มยังคลานตัวตามเขามาอีก แถมรอบนี้ยังเข้ามาใกล้แบบแนบชิด คลานเข้าคร่อมร่างบางไว้ ใบหน้าคมจ้องมองเจ้าของร่างบางด้วยสายตาแทบกลืนกินไปทั้งตัว



“ปล่อยผม! อย่าคิดทำอะไรทุเรศแบบนั้นนะ ไม่งั้นผมจะต่อยคุณจริง ๆ ด้วย" เจ้าของร่างกายทุบไปที่อกแน่นพร้อมกัดฟันแน่นอย่างโมโห ตาสวยฉายแววว่าอาฆาตแน่ๆ อย่าคิดจะแตะแม้แต่ปลายเล็บ แต่นั่นไม่ทำให้หมาป่าหนุ่มรู้สึกกลัวแม้แต่นิด ก็เขาอยากจะเล่น อยากจะสนุกด้วยแค่นั้น



ไม่มีของเล่นชิ้นไหน ปล่อยหลุดมือไป ถ้าฉันอยากจะเล่น ฉันต้องได้เล่น และยิ่งได้เจอของเล่นน่าเล่นแบบนาย ฉันยิ่งไม่ปล่อยนายไปแน่"



“สัตว์ป่า! ไร้หัวใจ ไอ้ปีศาจ!!”



มือเล็กผลักคนตัวหนาอย่างเต็มแรง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างนั้นขยับออกห่าง ผิดถนัด มันยิ่งทำให้คนฟังเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของ 'แจ๊คสัน หวัง' ที่เจอของเล่นที่ฤทธิ์เยอะขนาดนี้ แจ๊คสันกัดฟันแน่นจนเห็นกรามขึ้นชัด



ฤทธิ์เยอะแบบนี้ สงสัยต้องเก็บไว้เล่นนานนานแล้วล่ะ"






TALK

23.10.59


ฟิคมาร์คแบม แต่เปิดอินโทรมาด้วยแจ๊คแจ 

เพราะการหายไปของยองแจ เป็นการนำพาให้มาร์คกับแบมมาเจอกัน ฮิ้ววว~~ 

เรื่องนี้กะจะเปิดอินโทวทิ้งไว้ ถ้ามีคนสนใจแนวนี้เยอะ 

อาจจะมาสานต่อก็ได้นะจ้ะ หลักๆ อยากจะอัพมาร์คชอบสั่ง กับมาร์คเนียนน้องก่อน 

แต่ถ้าคนสนเยอะ ก็จะอัพด้วย แฮ่! 

ติดแท็กได้นะคะ #คุณหมาป่ามบ 


บางคนที่ติดตามทวิตไรท์จะได้อ่านสปอยไปแล้ว 

แบมชอบทำตัวใสๆ แต่ยั่วมาร์คหนักมาก หึหึ 

ฟิคนี้ไม่ใสแล้วค่ะ 





   T
B
   T
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 458 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3421 kowineom2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 08:30
    บอกเลยว่าเด็ดมาก
    #3,421
    0
  2. #3318 oiLL (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 06:02
    หืมมมมมๆ ใจเย็นๆเน้อเล่นเบาๆ คริ
    #3,318
    0
  3. #3313 lovemarkbam_got7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 13:59
    WoW.!!
    #3,313
    0
  4. วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:51
    โฮกก สนุกกกก
    #3,118
    0
  5. #3037 ojay2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 15:53
    เปิดมาก็ตื่นเต้น น่าติดตามแล้ววววว
    #3,037
    0
  6. #3013 bbboobb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 07:30
    น้องจะไปตามใคคมาช่วยละ แล้วออกจากป่ารึยัง555
    #3,013
    0
  7. #2930 แบมลูกแม่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:10
    สำนวนดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วเห็นภาพตาม ชอบมาร์คแบม แต่อ่านแจ็คแจแล้วก็ชอบมากค่ะ
    #2,930
    0
  8. #2864 JKEve_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:02
    พี่แจ็คใจเย็นนนน
    น้องแบมหนีไปได้ละ
    ชอบแนวนี้มากๆ ไรเตอร์สู้ๆนะคะ
    #2,864
    0
  9. #2820 msuppaluck (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 14:11
    เพิ่งมาอ่าน ชอบๆ ไรท์อย่าเพิ่งท้อน้ะ เป็นกำลังใจให้จ้า
    #2,820
    0
  10. #2788 RukDeeNan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:01
    ไปอยู่ที่ไหนมาเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ ภาษาดีอ่า ไหลลื่นอ่านง่าย เปิดมาด้วยแจ็คแจคือดี อ๊ายยยยย >\\\<
    #2,788
    0
  11. #2727 Eve-krD (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:51
    เขินคุณหมาป่า อยากกินช้อปโปแลตน้องแบม อิอิ
    #2,727
    0
  12. #2726 Eve-krD (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:10
    อ่านแค่อินโทรนี้ค้างไว้ตังหลายวันแหน่ะ55 ฮรือน่าตื่นเต้นนน
    #2,726
    0
  13. #2696 Mewpattra (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:40
    กริ้ดดดดดเเจ็คเเจมาเลยชอบบบบบเถื่อนดี555555รอน้าาาาา
    #2,696
    0
  14. #2678 VivoV5 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 12:50
    อยากโดนคุณหมาป่ากินบ้างจัง
    #2,678
    0
  15. #2648 PaulaPum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 03:18
    หมาป่าส่วนใหญ่ก็คงจะชอบเล่นกับมนุษย์อย่างนี้ใช่มั้ย..//-//
    #2,648
    0
  16. #2577 aorche (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 20:10
    ชอบบบบบ เราชอบหมาป่า เราอยากโดนกิน
    #2,577
    0
  17. #2343 Kaka1m (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:44
    เป็นตัวอะไรกันแน่ แต่หื่นดิบใช่ได้
    #2,343
    0
  18. #2292 metonnum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 11:00
    เค้าชอบแจ็คแจมากเลยยยยย แจ็คดูหื่นจังค่ะ ยองแจก็ดูน่าเล่นนนน ฮึมมมมมมมมม
    #2,292
    0
  19. #2234 ysoldevagelyn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:56
    ตะไมโผล่ บีเนียเปนพ่อแม่เลย งแงแง
    #2,234
    0
  20. #2230 chenchen_narak (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 01:05
    หมาป่าแจ็คสันออกแนวแบดบอยขนาดนี้รอลุ้นคุณมาร์คมากค่ะว่าจะแนวไหน
    #2,230
    0
  21. #2193 annjae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:54
    มันน่าตื่นเต้น น่าติดตาม น่าอ่านต่ออะไรแบบนี้เนี้ย ชอบบบบ !!! ^^
    #2,193
    0
  22. #2158 ntn.9846 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 01:20
    เริ่มมาก็หื่นเลยนะ
    #2,158
    0
  23. #2079 litterrabbitza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 01:58
    คืออยากได้ก็ไปเอามาง่ายๆแย่างนี้เลยเรอะ
    #2,079
    0
  24. #2029 [10000] li (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 08:44
    ของเล่นพี่หวังนี่ถึงตายไหมคะทำยองแตเบาๆทีค่ะ- -555
    #2,029
    0
  25. #2010 Mo00 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 10:41
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยยย

    แต่ติดอย่างนึงไม่ชอบที่มีคู่อื่นมาเยอะอะ ชอบกดข้าม ขอโทษจริงๆ แต่ไม่อยากอ่านคู่อื่น อย่าคิดใากกับความเห็นนี้ เราเยอะเอง แงงง
    #2,010
    0