BEHIND [Markbam] #มาร์คชอบสั่ง [จบแล้ว]

ตอนที่ 6 : ➸ CHAPTER 5 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 541 ครั้ง
    4 ส.ค. 59




ฉันบอกให้ทำ ก็ทำไปเถอะน่ะ รู้จักทำหน้าที่เมียที่ดีหน่อย"











WRITER PART





“ฉันจะไม่มีทางออมมือให้กับเด็กดื้อที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง ฉันจะสั่งให้นายทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันจะเก็บทุกเม็ดให้คุ้มกับเงินที่ฉันเสีย และต่อให้นายขอร้องให้ฉันหยุด... ฉันก็ไม่มีทางหยุด เพราะตอนนี้... มันเป็นตาของฉัน"







คำพูดของมาร์ค ทำคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงสั่นไปทั้งตัว น้ำใสๆ ไหลระรื้นออกมา เพราะความโกรธที่บังตา ไม่มีทางที่คนตัวสูงยอมออมมือแน่ มาร์คผลักแบมแบมลงนอนราบกับเตียง และไม่รีรอที่จะลงโทษเด็กดื้อ เขาคร่อมร่างแบมแบมไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบ ริมฝีปากเอิบปิดแน่นป้องกันไม่ให้คนใจร้ายรุกรานเข้ามาได้ง่าย มาร์คบดขยี้ริมฝีปากเอิบด้วยความโมโห คิ้วเข้มขมวดเข้ากันเพราะโดนขัดใจ มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปที่เรือนรางบาง พยายามเปิดเสื้อไหมพรมให้เลิกสูงขึ้น ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปที่จุดเล็กๆ สีชมพู พยายามเค้นให้มันไตแข็งขึ้นมา







"อ๊า!” การกระทำของมาร์คทำให้คนตัวเล็กเผลอครางออกมา ริมฝีปากเปิดออกอย่างลืมตัว คนอยู่เหนือกว่ารีบฉวยโอกาส ควานหาความหอมหวานจากริมฝีปากคนตัวเล็ก ไอความร้อนถูกส่งผ่านไปยังแบมแบม แก้มกลมถูกแต้มไปด้วยสีแดง







ในใจลึกๆ รู้เสมอว่าเป็นแค่ของเล่น เพราะอย่างนั้นถึงไม่อยากจะยอมเขาง่ายๆ แบมแบมพยายามดิ้นสู้ มือเล็กตีไปที่อกมาร์คอย่างไม่ยั้งมือ ยิ่งแบมแบมดิ้นมาก มาร์คก็ยิ่งลงโทษไปด้วยการจูบที่ร้อนแรงมากกว่าเก่า เขากัดไปที่ริมฝีปากล่างของแบมแบมอย่างหมันเขี้ยว เมื่อโดนกัดมา แบมแบมก็สู้กลับด้วยการกัดกลับ แต่เพราะความกลัวเลยทำให้กัดแรงมากเกินไปหน่อย กลิ่นคาวเลือดคุ้งอยู่ในปาก มาร์คขมวดคิ้วเพราะรู้สึกเจ็บ แต่ไม่ยอมถอยออกเพราะไม่งั้นก็อดได้เชยชิมความหอมหวานจากคนตัวเล็ก








“อึก!” คนตัวเล็กเริ่มสะอื้นหนัก เพราะไปรู้เรื่องไม่ดีเกี่ยวกับมาร์คมา มันเลยทำให้แบมแบมรู้สึกขยะแขยงคนตัวสูงมากกว่าเก่า อยากจะขอร้องให้เขาหยุด แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นการพูดออกไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะมาร์คได้เตือนแล้ว ว่าเขาจะไม่มีทางหยุดแน่








มาร์คถอนริมฝีปากออก หลับหูหลับตาโจมตีคนตัวเล็กต่อ โดยที่ไม่ได้มองเลยว่าแบมแบมกำลังร้องไห้หนักมากแค่ไหน คนตัวสูงเลิกเสื้อแบมแบมให้สูงขึ้นมากยิ่งขึ้น ก่อนจะโน้มตัวฝากสัมผัสไปที่อกของแบมแบม พร้อมพยายามสร้างรอยเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ









จากตอนแรกที่ดิ้นสู้ ตอนนี้ก็ปล่อยให้ร่างกายนอนแน่นิ่งเหมือนร่างไร้วิญญาณ น้ำใสๆ ไหลพลูไม่หยุด ได้แต่ยอมให้คนตัวสูงลงโทษจนเขาพอใจ คนตัวเล็กสะอื้นเบาๆ เพราะไม่อยากให้เสียงดังรบกวนคนตัวสูง จนทำให้เขาโมโหมากกว่าเก่า ในขณะที่กำลังสร้างรอยจูบ มือเรียวก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง พร้อมหยิบโทรศัพท์ราคาแพงขึ้นมา และสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อคโทรศัพท์โดยที่ไม่ต้องหันไปมอง








“โทรหาจูเนียร์" มาร์คพูดพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้แบมแบม ก่อนจะเลื่อนตำแหน่งฝากรอยจูบต่ำลงมา คนตัวเล็กเอามือปาดน้ำตาตัวเอง กัดฟันแน่นและตั้งใจจะขัดคำสั่ง "ฉันสั่งให้โทร!!”








“อ๊า!” พูดจบก็โดนมาร์คลงโทษด้วยการไล้เลียไปที่จุดเล็กๆ สีชมพู ท้ายที่สุดแบมแบมก็ต้องยอมทำคำสั่ง กำลังจะขาดอาการหายใจเพราะมาร์คทำให้ครางออกมาจนเหนื่อย







มือเล็กหยิบโทรศัพท์มาไว้ในมือตัวเอง มองดูหน้าจอโทรศัพท์ก็พบแต่ภาพที่พร่ามัว เพราะน้ำตาจ่ออยู่ที่ขอบตา คนตัวเล็กขยี้ตาไปมา ก่อนจะพยายามปรับโฟกัสไปที่หน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง แอบกดเข้าไปในรายชื่อโทรศัพท์ ด้วยความอยากรู้ว่ามาร์คจะมีเบอร์ผู้หญิงเก็บไว้ในเครื่องมากน้อยแค่ไหน 








แต่แล้วดวงตาก็เบิกกว้างเพราะตกใจ








โทรศัพท์ของมาร์คไม่ต่างจากโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่จูเนียร์ให้มา ในเครื่องนี้มีแค่เบอร์จูเนียร์เพียงคนเดียว กดดูรายชื่อการโทรเข้าโทรออก ก็มีแต่ชื่อจูเนียร์เต็มไปหมด ไม่มีเบอร์แปลก ไม่มีเบอร์ที่โทรเข้าหรือโทรออกแล้วไม่ได้บันทึกไว้ แปลว่ามาร์คไม่เคยให้เบอร์ตัวเองกับใครเลย











“ทำอะไรอยู่" เสียงเข้มดังขึ้น ทำคนตัวเล็กสะดุ้งเพราะกำลังแอบสำรวจ แบมแบมไม่รอช้ารีบกดโทรหาจูเนียร์เพราะกลัวโดนจับได้ รอสายเพียงครู่เดียวเท่านั้น เลขาก็รับสายทันที เหมือนเขาไม่เคยห่างจากโทรศัพท์เลย








(ครับ คุณมาร์ค)






“จูเนียร์ รับแล้ว" คนตัวเล็กพยายามทำเสียงกระซิบบอกมาร์ค






“บอกจูเนียร์ให้เอากล้องมา ฉันจะถ่ายรูปเซ็ทที่สาม" มาร์คพูด ทำเอาคนตัวเล็กกลืนน้ำลายไม่ลง การถ่ายรูปที่แสนทรมานกำลังจะมาแล้วสินะ







แบมแบมเอาโทรศัพท์มาแนบหูอีกครั้งเตรียมพูดสิ่งมาร์คบอกให้พูด







(ได้ครับ)






ยังไม่ทันได้บอกอะไร เหมือนจูเนียร์จะได้ยินคำสั่งจากมาร์คแล้ว สายก็ตัดไป จังหวะนั้นมาร์คก็ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคมยังคงฉายแววว่าเขากำลังโกรธ มือหนาคว้าโทรศัพท์ออกจากคนตัวเล็ก ก่อนจะเอามือมาถอดเสื้อแบมแบมออก








แววตาของคนตัวเล็กไหวระริกเพราะรู้สึกกลัว มาร์คเลื่อนมือมาปลดกระดุมกางเกงแบมแบม ในขณะที่สายตาก็ยังข่มขู่อยู่ แต่เพราะไม่อยากยอมเขาง่ายๆ แบมแบมจึงพยายามเอามือมาปัดเพื่อขัดขวางไม่ให้มาร์คถอดกางเกงได้









“รู้ไหมฉันเกลียดอะไรมากที่สุด" มาร์คกดเสียงต่ำ คนตัวเล็กฟังจนรู้สึกกลัวจนตัวสั่น น้ำตาที่แห้งหายไปตอนแรก ก็เริ่มไหลพลูออกมา กลัวว่ามาร์คจะทำอะไรรุนแรง "ฉันเกลียดคนที่ชอบสั่ง ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์สั่ง!










“แล้วมาร์คไม่คิดเหรอ ว่าแบมก็เกลียดคนชอบสั่งเหมือนกัน"







“นายไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธคำสั่งของฉัน เพราะนายเป็นคนของฉันไปแล้ว"







“แบมไม่ได้เป็นคนของใคร!! ถึงเคยเป็น... แต่ก็จะไม่ยอมอีกแล้ว!!”







“งั้นก็มาดูสิ ว่าจะทำอย่างที่พูดได้ไหม" เพราะความโกรธทำให้มาร์คต้องบีบไหล่คนตัวเล็กด้วยความโมโห แบมแบมร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บ มันรุนแรงจนเกิดรอยช้ำที่ไหล่ คนอยู่เหนือกัดฟันแน่นเพราะโมโห เหมือนสติหลุดลอยไปหมด ปีศาจร้ายเข้าสิงร่าง "ทำไมสอนไม่รู้จักจำหะ..."








“ปล่อย!! แบมเจ็บ"







“เจ็บสิจะได้จำ จะได้ไม่กล้าดื้ออีก"








“อ๊า!” มาร์คจิกเล็บเข้าไปที่ผิวเนียน แบมแบมร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงไหลลงมาไม่ขาดสาย เขาไม่ได้อยากเป็นคนใจร้าย แต่ในบางครั้งตัวเขาเองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ติดการชอบสั่งจนเสียนิสัย และเพราะไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง พอเจอบ้างก็เลยทำให้หงุดหงิดเป็นธรรมดา แต่แบมแบมมาไม้เหนือกว่าคนอื่น ตรงที่ว่า ยังกล้าสั่งเขากลับอีก และนั่นทำให้เส้นด้ายความรู้สึกของมาร์คถูกดึงขาดอย่างฉับพลัน









แอ๊ด~







เสียงประตูห้องเปิดออก เผยร่างเลขาสุดหล่อเดินเข้ามา จูเนียร์ค่อนข้างตกใจกับภาพที่เห็น เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาวางอุปกรณ์กล้องที่เตรียมมาไว้บนโต๊ะ








“จูเนียร์...” เสียงเล็กเปล่งเรียกหาคนช่วย คนฟังอย่างจูเนียร์ถึงกับใจสั่น เขาไม่คิดว่าเจ้านายจะโกรธมากมายขนาดนี้ ตอนที่มาร์คโทรมาโวยวายเรื่องที่แบมแบมหายไปว่าน่ากลัวแล้ว ตอนนี้ที่แบมแบมกำลังโดนลงโทษ.... น่ากลัวกว่าเดิมเป็นพันเท่า








“จูเนียร์ช่วยแบมด้วย" คนตัวเล็กพยายามขอร้องเลขา ในขณะที่กำลังโดนมาร์คกำลังฝังรอยจูบไปที่บริเวณคออย่างไม่มีสติ เหมือนโดนปีศาจร้ายครอบงำจนลืมตัวว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรอยู่ จูเนียร์เม้มริมฝีปากแน่นเพราะอึดอัดใจ เสียงของแบมแบมยังเรียกชื่อเขาไม่หยุด








จูเนียร์หันไปมองคนที่อยู่บนเตียง ก็รู้สึกสงสารแบมแบมจับใจ สัมผัสได้ถึงพลังงานความโกรธที่อยู่รอบตัวเจ้านาย แค่มองก็เดาออกเลยว่าแบมแบมต้องเจอศึกหนักที่รุนแรงมากแน่ๆ








เลขาสุดหล่อสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเอง เขาเดินตรงไปที่เตียงก่อนจะแขนโอบเอวเจ้านายไว้ และใช้แรงทั้งหมดดึงมาร์คให้ออกห่างจากคนตัวเล็ก ทำให้คนที่ถูกกระทำอย่างแบมแบมใจชื้นขึ้นมา










“คุณมาร์ค กลับเถอะครับ" จูเนียร์ล็อคตัวมาร์คไว้และพยายามรั้งร่างเจ้านายที่กำลังขาดสติ








“ทำอะไรวะ! ปล่อย!” ต่อให้มาร์คโวยวาย จูเนียร์ก็ไม่ยอมฟัง ดิ้นแทบตายยังไง จูเนียร์ก็ไม่ยอมปล่อยให้มาร์คหลุดมือแน่ เพราะรู้ว่าถ้าเสือร้ายหลุดออกไป คนที่ซวยจะไม่ใช่แค่หนึ่ง










เพราะอยู่ด้วยกันมานาน จึงรู้นิสัยของเจ้านายดี รู้ลึกว่าคนเมื่อกี้ไม่ใช่เจ้านายของเขา แค่ความกลัวบางอย่างที่เข้ามาครอบงำ จนทำให้มาร์คต้องใช้ความรุนแรงเพื่อปกปิดความกลัวของตัวเอง











ในที่สุดจูเนียร์ก็สามารถพามาร์คออกมาจากห้องของแบมแบมได้แล้ว คนที่ถูกลากออกมาทำท่ากระฟัดกระเฟียดพร้อมกระชากตัวออกจากอ้อมแขนเลขาอย่างหงุดหงิด








“ทำอะไรวะ!! นายเชื่อฟังคำสั่งแบมมากกว่าฉันเหรอ” มาร์คถามด้วยน้ำเสียงโกรธ







“เปล่าครับ"







“แล้วจะมาขัดทำไม! กลับไปซะ!! ยังไงคืนนี้ฉันต้องลงโทษแบมแบมให้ได้ คราวหลังจะได้ไม่กล้าดื้ออีก" พูดจบก็คว้ามือจะเปิดประตูห้อง แต่เลขาไวกว่า จูเนียร์ดึงแขนมาร์คไว้แน่นเพื่อเป็นการห้าม








“ผมว่าคุณแบมแบมไม่กล้าขัดคำสั่งอีกแล้วล่ะครับ"








“ไม่มีทาง! เมื่อกี้ยังเถียงฉันอยู่เลย!”








“เชื่อผมเถอะครับ... คุณมาร์คไม่เห็นเหรอว่าคุณแบมแบมกลัวมากแค่ไหน"








รู้สึกเหมือนโดนคำพูดของจูเนียร์ตบหน้า ดึงให้สติกลับคืนมา มือหนากำลูกบิดประตูไว้แน่น ในหัวนึกถึงการกระทำที่ทำแบมแบมเมื่อสักครู่นี้ แค่คิดก็กลัวตัวเองขึ้นมา







เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้แบมแบมกลัว... เพราะไม่มีสติเลยเผลอทำร้ายคนตัวเล็กไป และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำรุนแรงแบบนั้น มาร์คกัดริมฝีปากตัวเองแน่น รู้สึกเจ็บแสบไปที่แผลที่แบมแบมฝากไว้ กลิ่นคาวเลือดคุ้งในริมฝีปากอีกครั้ง เพราะเขากัดซ้ำไปที่แผลเดิม เพื่อเป็นการลงโทษตัวเอง









หลังจากที่จูเนียร์ได้ปล่อยให้มาร์คได้จมอยู่ในความคิดสักพัก ร่างสูงหันมามองเลขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด








เกือบไปแล้ว... เกือบจะตายคาเตียงแล้ว แบมแบม








“กลับ" คำพูดสั้นๆ ของมาร์คทำเลขาต้องพลูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก คนตัวสูงเดินนำออกมาโดยที่ไม่กล้าจะหวนกลับไปห้องนั้นอีก ความรู้สึกผิดอัดแน่นอยู่ในอก เสียงที่แบมแบมร้องเรียกจูเนียร์ดังมาในโสตประสาท มันทำให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นมา คิดแล้วก็อยากจะลงโทษตัวเองให้เจ็บยิ่งกว่าที่แบมแบมโดนทำ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มาร์คเดินออกมาจากลิฟท์ด้วยจิตใจที่ฟุ้งซ่าน โดยมีเลขาสุดหล่อเดินตามประกบคอยดูแลไม่ห่าง เพราะเอาแต่เดินก้มหน้าก้มตา เลยไม่ทันได้มองว่ากำลังมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ จากที่กำลังจะเดินไปทำธุระ พอเห็นมาร์คเดินมาพอดี ก็รีบคว้าโอกาสจะทักทาย หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี







“ได้เจอกันสักทีนะ..."








ประโยคทักสั้นๆ ทำคนฟังรู้สึกชาไปหมดทุกส่วน ดวงตาคมไหวระริกเพราะรู้สึกกลัว ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้ามองบุคคลที่เข้ามาทัก แค่เสียงเขาคิดว่าจำไม่ผิดแน่ๆ เสียงมหาอำนาจที่ชอบสั่ง เขาไม่มีวันลืมมันได้








“สวัสดีครับ" เมื่อได้สบตาผู้เป็นพ่อ ก็รีบก้มหัวให้เป็นการทำความเคารพ นอกจากนั้นยังเป็นการหลบสายตาดุๆ คู่นั้นด้วย จูเนียร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังก็โค้งตัวทำความเคารพท่านประธานใหญ่ หัวใจสั่นไม่ต่างไปจากมาร์ค








“รู้ใช่ไหม การเจอกันครั้งนี้ เป็นเรื่องบังเอิญที่ฉันรู้สึกดีมาก" คำพูดเหมือนจะมีความหมายที่ดี แต่คนฟังอย่างมาร์คสามารถตีความหมายได้มากกว่านั้น พยายามเก็บมือที่สั่นเพราะความกลัว ดวงตาหลุบต่ำไม่กล้าสบตาพ่อ









ต่อให้มาร์คมีชื่อเสียง ปรากฎตัวให้เห็นบนหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ แต่ตราบใดที่ไม่ได้พบเจอตัวต่อตัวกับ 'เรย์ ต้วน' มาร์คก็ยังคงรอดตัวได้ แต่ครั้งนี้มันเขาพลาดเอง... เลยปล่อยโอกาสให้คนเป็นพ่อเข้ามาชาร์ตตัวได้ง่าย









“หมดเวลาวิ่งหนีแล้ว มาร์ค ต้วน" เสียงทุ้มกังวลทำคนฟังตัวสั่นไปทั้งตัว "เลิกทำตัวไร้สาระและกลับไปรับช่วงต่อสักที"








“แต่... ตอนนี้ผมกำลังจะเข้าไปฟื้นฟูบริษัทแม่ ผมเกรงว่า...”








“แล้วบริษัทฉัน? ไม่สำคัญหรือไง" คนเป็นพ่อสวนกลับอย่างรวดเร็ว มาร์คพูดอะไรไม่ออกไปทันที เขาเม้มริมฝีปากแน่นเพราะรู้สึกเกร็ง มือหยาบยกขึ้นมาวางไว้ที่บ่าคนเป็นลูก หัวใจของมาร์คสั่นไหวเพราะรู้สึกกลัว เริ่มแสบจมูกขึ้นมา รู้สึกเหมือนน้ำตามาเริ่มมาจ่อที่ขอบตา เรย์เป็นคนเดียวที่สามารถทำให้มาร์คอ่อนแอได้









“ฉันปล่อยให้แกทำตัวไร้สาระมานานเกินไปแล้ว ที่ฉันไม่ตามล่าแกกลับมา เพราะฉันอยากรู้ว่าแกจะกลับมาเมื่อไร" มือหยาบกดแน่นไปที่บ่าคนเป็นลูก มาร์คกัดริมฝีปากแน่นเพราะรู้สึกเจ็บจากแรงกด นี่เป็นการสั่งสอนที่เบามากสำหรับเรย์ "ฉันให้เวลาแกสามเดือน ในการกำจัดเรื่องไร้สาระออกจากตัวแกให้หมดสิ้น ฉันจะเริ่มนับเวลาจากวันนี้ เป็นวันที่หนึ่ง แกเหลือเวลา 89 วันในการใช้ชีวิตกับการเป็นช่างภาพกระจอกๆ เข้าใจที่ฉันสั่งใช่ไหม มาร์ค"









มาร์คกัดริมฝีปากแน่น ปากสั่นเพราะรู้สึกกลัว ดวงตาไหวระริกเพราะรู้สึกอ่อนแอ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโกรธ เพราะอย่างนี้ไงเขาถึงอยากจะเป็นคนที่ออกคำสั่งบ้าง เพราะอย่างนี้ไงเขาจึงอยากจะมีอำนาจเหนือทุกคน เพราะอย่างนี้ไงเขาจึงพยายามดันตัวเองให้อยู่เหนือคนอื่น เพราะอย่างนี้ไงเขาถึงเกลียดการโดนสั่ง มาร์คพยายามทำตัวเองให้แข็งแกร่ง แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้









“ตอบฉัน... เข้าใจที่ฉันสั่งไหม" มือหยาบกดไปที่บ่าลูกชายแน่นกว่าเก่า คนที่เดินผ่านไปผ่านมาคงคิดว่าเป็นแค่การจับบ่าธรรมดา แต่จูเนียร์รู้ทันทีว่านั่นเป็นการลงโทษ









“คะ...ครับ" เพราะไม่กล้าขัดคำสั่ง เลยต้องตอบตกลงไป คนเป็นพ่อยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างพอใจ








“ฉันจะรอแกอีกใน 89 วันต่อจากนี้ เมื่อถึงเวลาที่นัดกันไว้ ถ้าแกหายหัวไป ฉันก็จะล่าแกกลับมาให้ได้"  คำพูดของคนเป็นพ่อ ทำมาร์คกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ 







"แต่แกก็น่าจะรู้นะ ว่าการขัดคำสั่งฉันไม่ใช่เรื่องดีแน่"







พูดจบก็ปล่อยมือออกจากบ่าลูกชาย และเดินจากไปพร้อมกับลูกน้องที่รายล้อมอีกสามสี่คน เมื่อคนเป็นพ่อได้เดินจากไปแล้ว มาร์คก็หายใจเข้าปอดถี่ เพราะเมื่อกี้เกือบขาดอาการหายใจไปแล้ว มือสั่นเพราะกลัว จนจูเนียร์ต้องเข้ามาถามไถ่อย่างเป็นห่วง








“คุณมาร์ค... ไหวนะครับ"








มาร์คพยักหน้าถี่ๆ แทนคำตอบ ดวงตาแดงกร่ำเพราะกำลังแอบร้องไห้ในใจ ใบหน้าแดงไปหมดเพราะรู้สึกโกรธ ขาก้าวไม่ออกเหมือนเป็นอัมพาตไปทั้งตัว เหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่พยายามวิ่งหนีมา แต่ก็หนีไม่พ้น








“จูเนียร์... ฉันอยากไปหาแม่ พาฉันไปที"








มาร์คกำลังหาที่หลบภัย  ไปหาคนที่เขาแสดงความอ่อนแอได้ จูเนียร์พยักหน้ารับคำสั่งจากเจ้านาย มาร์คเปิดริมฝีปากออกเล็กน้อย พร้อมปล่อยลมหายใจแห่งความโกรธออกมา ดวงตาไหวจ้องมองทางเดินที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ขาที่ชากำลังค่อยๆ ก้าวออกอย่างช้าๆ เพราะเป็นคนมีชื่อเสียง เลยไม่ควรจะแสดงให้คนอื่นเห็นว่ากำลังอ่อนแอ บอกตัวเองอีกแค่อึดใจเดียวเท่านั้น อีกนิดเดียวจะได้คุยกับแม่

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

@ สุสาน Green-Wood Cemetery







ดอกไม้สีขาวสะอาดตา ถูกมาร์ควางลงบนหน้าหลุมศพ 'จัสมิน ต้วน' เจ้าของหัวใจที่อ่อนแอมองหลุมศพแม่ของตนด้วยแววตาที่ไหวระริก ในทุกๆ ครั้งที่โดนพ่อใจร้ายใส่ จัสมินก็จะคอยปลอบและให้กำลังใจลูกชายเสมอ แต่ตอนนี้... ไม่มีเสียงให้กำลังใจนั้นอีกแล้ว 






เมื่อตอนที่จัสมินยังมีชีวิตอยู่ หลายครั้งที่คอยห้ามไม่ให้เรย์ทำร้ายลูกชาย แต่ก็ไม่วายโดนพ่วงเจ็บตัวไปด้วยอีกคน มาร์คทนกับสิ่งที่เป็นอยู่ไม่ได้ เขาเลยหนีออกจากบ้านมาเพื่อมาทำตามความฝันของตัวเอง แต่แปลกที่เรย์ไม่เคยคิดจะตามลูกชายกลับมา ได้แต่เฝ้ามองและภาวนาขอให้มาร์คซมซานกลับมาบ้าน นั่งนับวันรอวันที่จะได้เห็นความพ่ายแพ้ของลูกตัวเอง เพราะเป็นคนบ้าอำนาจจึงไม่ยอมแพ้ให้กับมาร์คได้ง่าย








หลายคนชอบพูดว่ามาร์คโชคดีที่มีพ่อแม่รวยเป็นแบล็คกาวน์อยู่ข้างหลัง แต่ที่จริงแล้ว เขาไม่เคยได้เงินจากพ่อหรือแม่สักบาท หลายครั้งที่จัสมินพยายามจะส่งเงินให้ลูกชาย แต่ก็โดนเรย์จับได้ทุก รอบ เลยได้แต่ปล่อยให้ลูกชายอยู่กับความลำบากอย่างทุกข์ทน แม้แทบอยากจะช่วยเหลือแทบขาดใจ








แต่เพราะพรสวรรค์ในด้านศิลปะที่มีมากกว่าพรสวรรค์ด้านการบริหาร ทำให้มาร์คสามารถไปได้รอดในอาชีพของเขา มาร์คโชคดีที่ขายลิขสิทธิ์ภาพได้ เพราะมูลค่าที่ขายไปมันสูง เลยมีแต่คนสนใจในผลงานของเขา ทำให้ตัวเขาดังเพียงข้ามคืน










มาร์คใช้ชีวิตปกติ สามารถออกสื่อได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวพ่อ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มาร์คต้องระวังทุกครั้งที่เดินไปไหนมาไหน คือเขาจะไม่เคยเดินก้มหน้า มาร์คจะกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อเช็คทุกครั้งว่าพ่ออยู่ในเส้นทางนั้นไหม อย่างที่บอก... ตราบใดที่ไม่ได้เจอกันตัวต่อตัว มาร์คก็มีชีวิตรอดต่อไปได้ แต่ถ้าเจอ... ทุกอย่างก็จบ เพราะเรย์มีคำพูดที่เตรียมพร้อมจะสั่งลูกชายได้เสมอ









ทั้งเกลียดและกลัวเกิดขึ้นพร้อมกัน มาร์คทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าหลุมศพแม่ของตนอย่างหมดแรง น้ำตาสายเล็กๆ อาบแก้มเพราะความรู้สึกเจ็บ จากที่ร้องไห้เบาๆ ก็เปลี่ยนเสียงสะอื้นก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่แคร์ภูตผีวิญญาณแถวนั้น









จูเนียร์ยืนมองมาร์คไม่ไกลมาก เขาปล่อยให้เจ้านายได้ระบายความเจ็บปวดออกมา มองภาพตรงหน้ารู้สึกคุ้นตา เพราะเคยเห็นภาพนี้บ่อยๆ ภาพมาร์คที่นั่งคุกเข่าร้องไห้








เด็กชายมาร์ค ต้วน ผู้อ่อนแอ แอบมาร้องไห้ที่สวนสาธารณะทุกครั้งที่โดนพ่อบังคับ มันเป็นความอึดอัดที่จูเนียร์เองก็พอเข้าใจว่ามันแย่แค่ไหน บางครั้งก็มีแผลจากการโดนลงโทษ จูเนียร์ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ นอกจากฟังคำระบาย และช่วยทายาให้เสมอ








เพราะอย่างนั้น... นอกจากแม่ที่มาร์คสามารถแสดงความอ่อนแอให้ ก็มีจูเนียร์นี่แหละ ที่เขาไม่เคยอายเวลาที่แสดงความอ่อนแออออกมา







Rrrr~






เสียงโทรศัพท์เลขาสุดหล่อดังขึ้น จูเนียร์ละสายตาจากการจ้องมองเจ้านาย ก่อนจะเปลี่ยนไปให้ความสนใจโทรศัพท์แทน จ้องมองดูชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ หัวใจก็หวิวขึ้นมา เพราะกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น








“สวัสดีครับ คุณแบมแบม" รับสายไป พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว







(จูเนียร์ แบมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ส่งแบมกลับไทยเถอะนะ) นี่แหละคือเรื่องที่จูเนียร์กลัว







“คุณแบมแบม ใจเย็นก่อนนะครับ"







(จูเนียร์จะให้แบมอยู่เฉยได้ไง มาร์คใจร้ายกับแบม แบมกลัว)







“เมื่อกี้คุณมาร์คแค่ไม่มีสติ เชื่อผมเถอะครับ คุณมาร์คไม่ได้ตั้งใจที่จะทำอย่างนั้นแน่"







(แล้วถ้าจูเนียร์ไม่ช่วยแบม ตอนนี้แบมจะเป็นยังไง)







พูดไม่ออกไปทันที เขาพอจะเดาออกเวลาที่มาร์คอารมณ์ร้อน อะไรก็แหลกคามือเขาได้เสมอ







“ตราบใดที่คุณแบมแบมไม่ขัดคำสั่งคุณมาร์ค มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"








(แบมก็ไม่มั่นใจว่าตัวเอง... จะทนมาร์คสั่งอีกรอบได้ไหม จูเนียร์ส่งแบมกลับเถอะนะ แบมสัญญาจะหาเงินมาคืนให้ คืนทุกบาททุกสตางค์เลย ขออย่างเดียว ขอให้มาร์คเลิกยุ่งกับแบมนะ)








ก็เข้าใจดีว่าแบมแบมกลัวกับเหตุการณ์เมื่อกี้ แต่ก็รู้ว่าเจ้านายไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายแบมแบม มันรู้สึกอึดอัดใจเพราะตัดสินใจไม่ได้ เพราะเห็นว่าแบมแบมแตกต่างจากคนอื่น ขืนทำตามที่แบมแบมขอ มาร์คต้องเล่นงานเค้าตายแน่ๆ








“ขอโทษนะครับคุณแบมแบม ผมรับคำสั่งเฉพาะเจ้านายผมเท่านั้น.... ผมขอเตือนคุณแบมแบมไว้ก่อน อย่าคิดที่จะหนีคุณมาร์ค ถึงหนีไป... คุณมาร์คก็สามารถตามคุณแบมแบมกลับมาได้แน่ และเหตุการณ์แบบเมื่อกี้ มันจะเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง ผมถือว่าผมเตือนแล้วนะครับ"








แล้วสายก็ตัดไป เพราะถูกแบมแบมชิงวางสายตัดหน้าไปก่อน กลัวว่าจูเนียร์จะพูดอะไรที่น่ากลัวกว่านี้ ตาคู่คมละสายตาจากการมองหน้าจอโทรศัพท์ และทอดยาวมองไปที่เจ้านายอีกครั้ง เขาเข้าใจความรู้สึกของมาร์คตอนนี้ดี หัวใจที่อ่อนแอต้องการที่พักพิง หากแบมแบมหนีหายไปอีกคน คิดว่าโลกของมาร์คคงจะล่มสลายแน่ๆ








เพราะฉะนั้น... เขาจะไม่มีวันหักหลังเจ้านายของเขาแน่นอน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


เวลา 09.34 P.M.





“คุณมาร์ค พักก่อนไหมครับ ตั้งแต่กลับมา ผมยังไม่เห็นคุณมาร์คได้หยุดพักเลย"






จูเนียร์ถามเจ้านาย เพราะนี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ที่มาร์คยังไม่หยุดวาดรูป เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดบนใบหน้าขาว ดวงตาคมจ้องมองเฟรมวาดรูปอย่างไม่ละสายตา







“ฉันต้องรีบเตรียมตัวถ่ายเซ็ทที่สาม เวลาฉันเหลือไม่มากแล้ว นายก็รู้" จูเนียร์ไม่กล้าเถียงต่อ คำพูดของเรย์ยังคงวนเวียนไปมาอยู่ในโสตประสาท เพราะความกดดันที่พ่อให้ไว้ เขาจึงไม่ยอมแพ้ อยากจะใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า 








มาร์คกำลังระบายสีภาพวาดอย่างรีบๆ หันมาเอาพู่กันจุ่มน้ำเพื่อทำความสะอาด แต่แล้วก็รู้สึกเจ็บไปที่บ่า เป็นผลจากการที่โดนพ่อลงโทษ มือหนาจับไปที่ไหล่อย่างเจ็บ จ้องมองภาพวาดที่อยู่ในเฟรมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ จู่ๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กขึ้นมา ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้าง








“จูเนียร์ โทรหาแบมแบมให้ฉันหน่อย"








“ได้ครับ คุณมาร์คจะให้ผมเรียนคุณแบมแบมเรื่องอะไรดีครับ" ระหว่างที่ถามก็หยิบโทรศัพท์มาจากกระเป๋ากางเกง พร้อมกดโทรออกหาเบอร์ล่าสุดที่โทรเข้ามา








เดี๋ยวฉันคุยเอง"








จูเนียร์เบิกตากว้างเพราะตกใจ นานแล้วที่มาร์คไม่ได้คุยโทรศัพท์กับใคร นอกจากเลขา









เพราะเปลี่ยนเบอร์หนีพ่อไม่รู้สักกี่เบอร์ ก็โดนจับได้ทุกรอบ มาร์คเลยตัดปัญหาโดยการที่ไม่ให้เบอร์โทรศัพท์กับใคร หากใครจะคุยกับเขา ก็ต้องคุยผ่านเรื่องกับจูเนียร์เท่านั้น ตราบใดที่ไม่ได้ยินเสียงคำสั่งนั่นด้วยตัวเอง มาร์คก็ไม่มีทางกลัวแน่ๆ เพราะอย่างนั้นทำให้เบอร์โทรศัพท์ของมาร์คมีแค่เบอร์ของจูเนียร์เพียงคนเดียว








มาร์คเอามือไปรับโทรศัพท์จากเลขา แนบหูฟังรอปลายสายรับ รอไม่นานก็มีคนรับสาย เหมือนกับว่าเจ้าตัวเล็กอยู่ใกล้ๆ มือถือ








(จูเนียร์!! เปลี่ยนใจจะช่วยแบมหนีแล้วใช่ไหม)







มาร์คเลิกคิ้วขึ้นหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น หันไปมองหน้าเลขาอย่างจับผิด จูเนียร์ก้มหน้าก้มตาเหมือนคนกลัวความผิด ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร รู้แต่ว่ามันน่าจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ ไม่งั้นมาร์คคงไม่หันมามอง







“อะไรกัน? นี่พากันวางแผนหนีฉันตั้งแต่เมื่อไร"






(มะ.... มาร์ค) อีกคู่สายน้ำเสียงดูตกใจไม่น้อย







“อธิบายมาสิ?” มาร์คละมือจากการระบายสีรูปวาด และตั้งใจฟังว่าคนตัวเล็กจะอธิบายว่ายังไง






(แบม.... แบม.....)






"ฉันรอฟังอยู่"






(แบม... แบมไม่มีอะไรจะพูดหรืออธิบายอะไรกับคนอย่างมาร์ค!)






“คนอย่างฉันทำไม"






คนตัวเล็กไม่ตอบ ตัดสายทิ้งไปเพราะโกรธ เล่นทำคนที่รอฟังอย่างมาร์คถึงกับตะลึงค้าง สตั๊นนานไปเกือบ 15 วิ มือหนาดึงโทรศัพท์ออกจากหูเพราะไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น หน้าจอปรากฎชัดว่าแบมแบมวางสายไปแล้ว ตาคมหันไปมองเลขาทันที







“แบมแบมตัดสายฉันทิ้ง" เขาฟ้องเลขา เล่นทำเอาคนฟังอย่างจูเนียร์ถึงกับแทบอยากจะกุมขมับ ตอนนี้เค้าเชื่อมาร์คแล้วแหละ ว่าแบมแบมดื้อมากจริงๆ







มาร์คไม่รอช้า รีบกดโทรออกหาแบมแบมอีกรอบ รอสัญญาณเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น ก็ได้คำตอบที่ชัดเจน.... แบมแบมตัดสายเขาทิ้ง หลังจากที่สตั๊นไปรอบที่สอง ก็ลองกดโทรออกใหม่ก็ได้คำตอบเหมือนเดิม แบมแบมไม่อยากคุยกับมาร์ค กดครั้งแล้วครั้งเล่าก็โดนปฎิเสธสายตลอด มาร์คกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพราะกำลังอดกลั้นอารมณ์ มือหนายื่นโทรศัพท์คืนเลขาอย่างยอมแพ้







เพราะท่าทางที่นิ่งของมาร์ค ทำให้นี่เป็นครั้งแรกที่จูเนียร์เดาไม่ออกว่ามาร์คกำลังรู้สึกอะไร ร่างสูงไม่แสดงท่าทางอะไรออกมานอกจากนั่งนิ่งจ้องมองภาพวาดตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่







หลังจากที่จมอยู่กับความคิดไปสักพัก มาร์คก็ผ่อนลมหายใจออกมา เหมือนปัดเป่าอารมณ์โมโห ก่อนจะเอาพู่กันจุ่มสีและแต่งเติมสีสันให้กับรูปวาดต่อ ทำเหมือนกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น การกระทำของมาร์คทำให้จูเนียร์ตกใจไม่น้อย ถ้าเป็นเมื่อก่อน มาร์คคงจะรีบไปหาแบมแบมและจับลงโทษแน่ๆ






ปลายพู่กันถูกลากไปที่ไหล่ของคนที่อยู่ในเฟรมวาดรูป ริมฝีปากมาร์คเปิดออกเล็กน้อยผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้ง ดวงตาคมจ้องมองภาพไม่ละสายตาเหมือนตั้งใจระบายสี แต่ในหัวกลับคิดไปอีกเรื่องหนึ่ง ทั้งที่อยากจะวาดรูปนี้ให้เสร็จทันก่อนใช้งาน แต่แบมแบมก็มาทำให้เขาฟุ้งซ่านจนไม่มีสมาธิทำงาน






อีกครั้งที่มือหนาจับไปที่บ่าของตัวเองเพราะรู้สึกเจ็บ คิดไปถึงตอนที่ทำให้แบมแบมเป็นรอยช้ำที่บ่า เหมือนกับว่าพ่อเค้าเข้ามาลงโทษแทนแบมแบมได้ถูกจังหวะ ขนาดตัวเองยังเจ็บเลย แล้วร่างเล็กจะไม่เจ็บมากกว่าเหรอ คิดอย่างนั้นได้ มาร์คก็วางพู่กันลงบนโต๊ะ






“จูเนียร์ เตรียมรถ" เสียงเข้มบอกเลขา ทำคนฟังอย่างจูเนียร์ใจหวิว คิดว่าจะรอดซะแล้ว สุดท้ายก็โดนจนได้






“คุณมาร์คจะไปหาคุณแบมแบมเหรอครับ"






“ใช่"





“แต่... ผมว่า อย่าไปเลยดีกว่าครับ" คำพูดของจูเนียร์ ทำให้มาร์คต้องหันไปมองหน้าเลขาเหมือนอยากรู้เหตุผล จูเนียร์พยายามอ่านเจ้านายให้ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาอ่านไม่ออกจริงๆ "คุณแบมแบมได้รับบทลงโทษมากแล้วครับ อย่าทำอะไรรุนแรงอีกเลยครับ ผมกลัวว่า.... คุณแบมแบมจะทนไม่ไหว แล้วหนีหายไปซะก่อน"






ซึ่งตามจริงตอนนี้ แบมแบมก็ทนไม่ไหวแล้ว... แค่อยากพูดให้เจ้านายเปลี่ยนใจ






“นายกลายเป็นคนของแบมแบมไปตั้งแต่เมื่อไร?” มาร์คถามเสียงเรียบ ทำให้จูเนียร์หลุบตาลงต่ำเพราะกลัว "ไปเตรียมรถ"






เสียงเข้มออกคำสั่ง จูเนียร์ไม่กล้าที่จะปฎิเสธ เลยได้แต่ยอมทำตามความต้องการของเจ้านาย คิดไม่ออกว่าจะช่วยแบมแบมยังไงดี แต่เพราะทำอะไรไม่ได้... เลยได้แต่ปล่อยไปตามนั้น ทั้งที่เคยเตือนแล้วว่าอย่าดื้อกับมาร์คอีก แต่เพราะไม่ยอมฟังกัน ก็เลยไม่รู้จะช่วยยังไงอีกแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บ้านมาร์คกับโรงแรมไม่ได้อยู่ไกลกันมาก เลยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง มาร์คก็พาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงที่หน้าห้องของแบมแบม กำลังจะเอาคีย์การ์คแตะเพื่อปลดล็อคประตูห้อง ก็โดนมือหนึ่งรั้งไว้เสียก่อน และจะเป็นมือใครไม่ได้นอกจากมือของเลขา





“คุณมาร์คครับ จะทำอะไรมีสตินะครับ" จูเนียร์บอก





“นายดูเป็นห่วงแบมแบมมากเลยนะ" พอได้ยินคำพูดนั้น ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเป็นห่วงแบมแบมมาก ไม่ใช่เพราะชอบแบมแบมถึงเป็นห่วง แต่เพราะเสียงที่แบมแบมเรียกเขา มันยังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท บอกว่าแบมแบมน่าสงสารมากแค่ไหน และคิดว่าครั้งนี้เขาคงไม่มีโอกาสเข้าไปช่วยได้แน่





“ผมก็แค่สงสารคุณแบมแบม" จูเนียร์พูดไปตามความรู้สึกของตัวเองจริงๆ อย่างไม่ปิดกั้น "ชีวิตคุณแบมแบมผ่านเรื่องร้ายมาเยอะ คุณมาร์คเป็นคนหนึ่งที่เคยช่วยเหลือคุณแบมแบมมา แต่ถ้าทำร้ายไปด้วยอีกคน ผมว่า... คุณแบมแบมก็คงไม่เหลือใครแล้วล่ะครับ"






เข้าใจหาคำพูดให้รู้สึกแย่ได้ดี โครตสะกิดต่อมความรู้สึกคนฟังอย่างมาร์คเลย ร่างสูงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นการยิ้ม มือหนาดึงยาที่ให้จูเนียร์ไปซื้อมาให้ เอามาไว้ในมือตัวเอง






“ครั้งนี้ฉันไม่ได้มาลงโทษแบมแบม..." จูเนียร์เบิกตากว้างเพราะตกใจ สิ่งที่เขาอ่านมาผิดทั้งหมด! และนี่เป็นครั้งแรกที่จูเนียร์อ่านความคิดของมาร์คผิด






แต่ฉันมาง้อ"






พูดจบก็แตะคีย์การ์ดไปที่ประตู และเปิดเข้าไป ทิ้งให้คนที่ฟังอย่างจูเนียร์ยืนตะลึงค้างอยู่กลางอากาศ




'คนอย่างคุณมาร์ค รู้จักคำว่าง้อด้วยเหรอเนี่ย'


.

.

.

.

.

.

แบมแบมนอนขดตัวร้องไห้อยู่บนเตียง เมื่อรู้ว่ามีคนเข้ามาในห้อง หัวใจดวงเล็กก็เต้นแรงเพราะตื่นเต้น หวังจะได้เห็นหน้าจูเนียร์ แต่เมื่อหันไปมองกลับพบหน้าคนใจร้าย ก็เริ่มมีอาการขึ้นมาทันที






“มาทำไม!! ออกไป! แบมไม่อยากเจอมาร์ค"






ยิ่งมาร์คเดินมาใกล้ คนตัวเล็กยิ่งหวาดกลัว ถอยหลังแทบชิดกับหัวเตียง ตาบวมบ่งบอกว่าร้องไห้มาเป็นเวลานาน เมื่อมาร์คได้เห็นท่าทีที่หวาดกลัวของคนตัวเล็ก ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หัวใจ เพิ่งรู้ว่าตัวเองน่ากลัวมากขนาดนี้ ก็ตอนที่เห็นแบมแบมหวาดกลัวแบบนี้นี่แหละ






มาร์ควางกล่องยาลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อเข้าใกล้แบมแบมให้มากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าการที่มาร์คพยายามจะเข้าใกล้ ทำให้แบมแบมกลัวจนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มลงมาอีกครั้ง






“อย่าเข้ามานะ!” มาร์คเงียบเหมือนไม่ปฎิเสธ แต่ก็ทำกริยาขัดกับสิ่งที่แบมแบมขอ เมื่อร่างสูงนั่งลงบนเตียง หัวใจคนตัวเล็กบีบแน่นเพราะหวาดกลัว






“อย่าแตะต้องตัวแบม!! ออกไป!! ฮือออออ”





คนตัวเล็กเก็บมือแนบไว้ชิดตัว ตัวเกร็งเพราะกลัวมาร์คจะทำอะไร ปล่อยโฮออกมาเสียงดังอย่างกลั้นอารมณ์ไม่ได้ มาร์คเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเล็กไว้ และดึงให้เข้ามาใกล้ตัว แบมแบมพยายามยื้อสู้ แต่คนตัวสูงมีแรงเยอะกว่า เลยทำให้แบมแบมเข้าไปนั่งใกล้ชิดตัวเขา






“เจ็บมากไหม" มาร์คถามออกไป คนตัวเล็กเงยหน้ามองพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงไหลไม่หยุด






“กล้าถามออกมาได้ ก็ต้องเจ็บมากสิ!!” แบมแบมตวาดกลับ






มาร์คดึงมือเล็กมากุมไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะเอามาแนบไว้ที่อกเขา






“งั้นก็ทำคืนสิ เอาคืนให้เจ็บ" จากที่กำลังร้องไห้หนัก ก็หยุดสะอื้นเพราะไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน จ้องมองดวงตาคู่นั้น มันแสดงออกมาว่าเขากำลังปวดร้าว ยิ่งทำหัวใจของแบมแบมหวั่นไหวตาม ไม่รู้ว่ามาร์คมาอารมณ์ไหน แต่เพราะอยากเอาคืนบ้าง มือเล็กก็เริ่มตีอกคนตัวสูงอย่างไม่ยั้งมือ







“ทำไมต้องทำแบบนี้... ทำไม” คนตัวเล็กได้แต่ถามประโยคเดิมซ้ำๆ น้ำตาไหลออกมาเพราะคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์น่ากลัวเมื่อกี้ ไม่อยากจะคิด ถ้าจูเนียร์ไม่เข้ามาช่วยไว้ก่อน สภาพตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง






แบมแบมเลื่อนไปที่บ่าของมาร์คจะเอาคืนที่เขาทำรอยช้ำไว้ มือเล็กกดมือลงไปที่บ่ากว้าง พร้อมกับจิกเล็บเอาคืนทุกอย่างที่มาร์คเคยทำ เพราะความเจ็บ ทำให้ร่างสูงกัดฟันแน่นจนเห็นกรามชัด ยิ่งแบมแบมซ้ำไปที่จุดเดิมที่เคยโดนพ่อลงโทษ ทำให้สะกิดน้ำตาออกมาจ่อที่ขอบตา ใบหน้าแดงไม่ต่างจากคนตัวเล็ก





นอกจากพ่อแล้ว... แบมแบมเป็นคนแรก ที่เขายอมให้ลงโทษ





“ทำไมมาร์คต้องใจร้ายกับแบม... แบมก็มีความรู้สึกนะ แบมก็มีความหัวใจนะ ฮืออออ ทำไมต้องมาทำให้เจ็บด้วย ทำไม!!” เพราะสะอื้นหนักจนไม่มีแรง จึงค่อยๆ คลายแรงกด แบมแบมปล่อยมือออกจากบ่ามาร์ค ก่อนจะเอามาโอบกอดตัวเองไว้ มันรู้สึกเจ็บตั้งแต่ตอนที่มาร์คบอกว่าอยู่ในสถานะแค่เพื่อนร่วมงานแล้ว และต่อมายิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะแค่ของเล่น มันก็เจ็บจนแทบอยากจะตาย เพราะปล่อยใจให้ชอบมาร์คไปแล้ว มันเลยเจ็บมากขนาดนี้






มาร์คดึงแบมแบมมากอดไว้แน่น คนตัวเล็กได้แต่ปล่อยให้มาร์คกอด ทั้งที่เจ็บเพราะเขา แต่ก็อยากถูกกอดเพราะต้องการความอบอุ่นจากใครสักคน มือหนาลูบไปที่หัวแบมแบมอย่างอ่อนโยน มันรู้สึกจุกและแสบบริเวณจมูก เหมือนกับว่าเขาจะร้องไห้ไปด้วย






คำพูดของแบมแบม มันทำให้เขาเหมือนได้เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง เขาเคยเจ็บ... เขาเคยกลัว... เขาเคยรู้สึกแบบนี้ เพราะอย่างนั้นเขาจึงรู้สึกแย่ที่เผลอทำสิ่งที่ตัวเองเกลียดลงไป ทั้งที่ตอนแรกแค่อยากมีอำนาจสั่งคนอื่น แต่ไม่คิดว่าการบ้าอำนาจจะทำให้เขากลายเป็นปีศาจร้ายเหมือนพ่อ






“มาร์คขอโทษ" เขาพูดออกไปตามที่รู้สึกจริงๆ ทำให้คนฟังอย่างแบมแบมใจสั่น ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากปากคนใจร้าย "ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว โอเคไหม"







บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เพราะกอดไม่ถนัดเลยอุ้มคนตัวเล็กมานั่งตัก มาร์คกอดแบมแบมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะหลุดหายไป ปลายคางเกยอยู่บนหัวคนตัวเล็ก มือหนาลูบไปที่ต้นแขนอย่างเบามือ การกระทำของมาร์คทำหัวใจแบมแบมสั่นเพราะกำลังหวั่นไหว ก็บอกแล้วว่าชอบที่เขาทำตัวอบอุ่นแบบนี้ ทั้งที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้อ่อนปวกเปียกได้ง่ายขนาดนี้







ผ่านไปเกือบสิบนาที ที่บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีเสียงพูด ไม่มีเสียงร้องไห้ ดูเหมือนว่าตอนนี้แบมแบมจะดูสงบลงกว่าเดิมเยอะมาก มาร์คแอบมองคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด เห็นแก้มป่องๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาเลยใช้อุ้มมือเช็ดให้ เพราะกำลังเหม่ออยู่เลยทำให้แบมแบมสะดุ้งเล็กน้อย ตากลมแอบมองหน้าคนที่อยู่สูงกว่า แต่เมื่อพบว่ามาร์คกำลังจ้องมองอยู่ เลยรีบหลบสายตาไปมองทางอื่น แก้มกลมแดงขึ้นอีกครั้ง







“แบมแบม.... ฉันอยากจะได้ยินเหตุผล... ว่าทำไมถึงคิดจะหนีฉัน" มาร์คพูดเสียงเรียบ ในขณะที่นิ้วกำลังเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาอย่างอ่อนโยน ทำให้แบมแบมรู้สึกเหมือนโดนหลอกให้ตายใจและท้ายที่สุดก็โดนเชือดคอ






“แบมไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายแบบมาร์ค" หลังพูดจบก็ทำหน้างอใส่






“ฉันใจร้ายตรงไหน"





“ยังจะกล้าถามอีก"





“นายตั้งหากที่ดื้อกับฉัน ถ้านายไม่ดื้อ ฉันก็ไม่ทำ.... งั้นก็รู้ไว้ซะว่าที่เจ็บก็เพราะทำตัวเอง" เมื่อได้ยินมาร์คพูดแบบนั้น แบมแบมก็เริ่มไม่พอใจ คนตัวเล็กผลักตัวเองออกจากอ้อมกอดมาร์ค





“งั้นมาร์คก็รู้ไว้ซะด้วยว่า ที่แบมดื้อมาก เพราะมาร์คชอบสั่ง ชอบบังคับแบม"





“อยากโดนลงโทษอีกเหรอ!” ทั้งที่พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้โกรธ แต่แบมแบมก็ชอบจุดฉนวนอยู่เรื่อย






“ลองทำดูสิ แบมหนีมาร์คจริงๆ แน่!” แบมแบมพูดขู่ ดวงตาคมจ้องมองแบมแบมอย่างไม่ละสายตา แววตามหาอำนาจปรากฎในตาคู่นั่นอีกครั้ง







“อย่าให้ฉันต้องจ้างคนคอยติดตามดูนาย.... คงไม่ชอบใช่ไหม เวลาที่โดนจับตามองตลอดเวลา" มาร์คพูดพร้อมกดเสียงต่ำเป็นการขู่ แบมแบมพยายามกลืนน้ำลายลงคอ แต่มันเหนียวฝืดคอไปหมด จึงได้แต่หันหน้าหนีเพราะสู้ไม่ได้ และนั่นทำให้มาร์คต้องยิ้มมุมปากอย่างพอใจ







มาร์คเลื่อนมือไปที่บ่าคนตัวเล็ก ปลายนิ้วเรียวกดไปเพราะอยากรู้อาการเจ็บ แบมแบมขมวดคิ้วทันทีที่โดนกด ตากลมมองกลับมาที่มาร์คด้วยความไม่พอใจ






“แบมเจ็บนะ" คนตัวเล็กบอก ทำให้มาร์คต้องดึงมือออกและเลื่อนไปที่ชายเสื้อแทน ก่อนจะเลิกเสื้อขึ้นเหมือนจะถอดเสื้อแบมแบมออก คนที่ถูกกระทำดวงตาเบิกกว้างเพราะตกใจ มือเล็กดันมือหนาออกเพื่อเป็นการห้าม





“มาร์คจะทำอะไร!”





“ถอดเสื้อออก" มาร์คออกเสียงสั่งอีกครั้ง





“ทะ...ทำไม แบมต้องถอด เอามือออกไป"





“อย่าดื้อได้ไหม"





เพราะเป็นเสื้อสเวตเตอร์แถมเป็นคอเต่าอีกด้วย เลยทำให้ถอดยากกว่าปกติ มาร์คจึงลุกขึ้นนั่งคุกเข่าบนเตียงนุ่มเพื่อให้ถอดเสื้อคนตัวเล็กถนัดมากขึ้น และไม่ถึงสิบวิก็ถอดเสื้อแบมแบมออกได้ คนที่ถูกกระทำรีบเอามือมาปิดหน้าอกตัวเองไว้ ดวงตาหลุบมองต่ำเพราะกำลังเขิน





มาร์คจ้องมองไปที่บ่าของคนตัวเล็ก เห็นรอยช้ำจากฝีมือของตัวเอง หัวใจก็บีบแน่นเพราะรู้สึกเจ็บกับการกระทำที่ป่าเถื่อนของตัวเอง มือหนาเลื่อนไปจับรอยช้ำอย่างเบามือ






“ขอโทษ.... ที่ทำให้เจ็บ" พอได้พูดออกไปก็รู้สึกดี เพราะอย่างน้อยเค้าก็รู้จักพูดขอโทษ ไม่เหมือนพ่อ ที่ทำให้เจ็บและไม่เคยพูดออกมาเลยสักครั้ง






“อย่าทำกับแบมแบบนั่นอีกนะ.... แบมไม่อยากเป็นที่รองรับอารมณ์ของใคร"






มาร์คพยักหัวถี่ๆ ดวงตาไหวระริกเพราะแอบนึกไปถึงตอนที่โดนพ่อทำโทษ เขาเข้าใจความรู้สึกของแบมแบมดี ว่ามันน่ากลัวมากแค่ไหน...







มือหนาจับไปที่แขนเล็กทั้งสอง ก่อนจะดึงเข้ามาใกล้ตัวอีกครั้ง ริมฝีปากเข้ารูปฝากสัมผัสไปที่รอยช้ำนั่น ก่อนจะปล่อยลมหายใจอุ่นๆ เป็นการเป่าปลอบขวัญคนตัวเล็ก กระทำนั้นทำให้แบมแบมต้องหน้าแดงหนักกว่าเก่า หัวใจสั่นเพราะกำลังหวั่นไหว มือเล็กโอบไปที่คอคนตัวสูงอย่างลืมตัว ตาคมที่หลับตาพริ้มเพราะกำลังเคลิ้ม ก็เปิดออกอย่างตกใจ สิ่งที่แบมแบมทำ มันทำให้เขารู้สึกร้อนไปทั้งใบหน้า หัวใจเต้นถี่ไม่ต่างจากคนตัวเล็ก มือหนาเลื่อนไปลูบไล้ที่แผ่นหลังเล็กอย่างเบามือ ก่อนจะกระชับให้เขามาใกล้กว่าเก่า ริมฝีปากเข้ารูปเริ่มเปลี่ยนต่ำแหน่งมาที่คอแบมแบมและฝากสัมผัสไปอย่างนุ่มนวล คนเล็กกลืนน้ำลายถี่ ใบหน้าแดงขึ้นมา







ทั้งที่รู้ในใจลึกๆ ว่าทำแบบนี้มันกำลังทำให้ตัวเองเจ็บและทำแบบนี้คนใจร้ายก็จะได้ใจ แต่เพราะชอบให้เขาทำ เลยได้แต่ปล่อยให้ทุกๆ อย่างเป็นไปตามความต้องการของตัวเอง







อีกครั้งที่มาร์คกระชับร่างเล็กมาอยู่บนตัก เลื่อนปากไปสัมผัสที่ใต้คาง คนตัวเล็กรู้สึกเสียวสะท้านไปทั้งตัว เงยหน้าขึ้นให้มาร์คได้จูบอย่างถนัด ใบหน้าร้อนไปทั้งหน้า คนตัวสูงเลื่อนมือมาจับใบหน้าเล็กให้จ้องมองเขา แววตาของแบมแบมทำให้มาร์ครู้เลยว่าคนตัวเล็กกำลังจะหลอมละลายอีกแล้ว ริมฝีปากเอิบเปิดออกเป็นการเชื้อเชิญให้คนที่อยู่ตรงหน้าได้มาลิ้มลองความหวาน ดวงตาคมจ้องมองไปทุกส่วนบนใบหน้าของคนอย่างหลงใหล






มีคำถามเกิดขึ้นในใจมาร์ค ทำไมต้องสนใจเด็กคนนี้ได้มากมายขนาดนี้ ทั้งที่มีคนมากมายที่พยายามมาเสนอตัวให้เขามากมาย แถมบางคนเป็นถึงขั้นดาราตัวท็อประดับประเทศ แต่ทำไม... เขากลับมาติดใจเด็กธรรมดาๆ คนนี้






“ไปอาบน้ำ.. อาบเสร็จฉันจะได้ทายาแก้ฟกช้ำให้"





แบมแบมเม้มฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง มาร์คคลายมือออกจากการกอดคนตัวเล็ก หัวใจแบมแบมที่เต้นแรงกำลังผ่อนลง ถึงแม้ว่าจะรู้สึกค้างอีกแล้ว แต่รอบนี้ก็คิดว่าก็ดีเพราะจะได้พักบ้าง แบมแบมลุกออกจากเตียงเตรียมผ้าขนหนูจะไปอาบน้ำ






“แบมแบม" เพราะโดนเรียกเลยหันไปกลับไปมอง ตาใสจ้องมองคนตัวสูงด้วยความสงสัย






“ฉันชอบอาบน้ำอุ่น เตรียมน้ำอุ่นด้วยนะ อ้อ! อย่าลืมใส่ Bubble bath เพราะฉันชอบฟองในอ่างเยอะๆ" คำพูดของมาร์คทำให้แบมแบมถึงกับงง






“มาร์คจะอาบน้ำก่อนเหรอ หรือให้แบมอาบก่อน แบมงงแล้วนะ"






แบมแบมจ้องหน้ามาร์ครอคำตอบ คนตัวสูงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมช้อนมอง เพราะมันเท่มาก จนทำให้แบมแบมต้องหลบสายตาเพราะกำลังเขิน






“ฉันบอกให้ทำ ก็ทำไปเถอะน่ะ รู้จักทำหน้าที่เมียที่ดีหน่อย" เพราะโดนเรียกว่าเมีย ทำแบมแบมถึงกับเก็บอาการเขินไม่อยู่ มือเล็กยกขึ้นมาจับท้ายทอยตัวเองแก้เขิน แก้มกลมแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาการเขินที่แสดงออกมาเห็นได้ชัด ทำให้คนมองอย่างมาร์คต้องกัดริมฝีปากเพราะกำลังกลั้นอารมณ์เขินเหมือนกัน






“บะ... แบม เข้าไปเตรียมน้ำให้มาร์คอาบก่อนนะ"







“จะเรียกว่าเตรียมน้ำให้ฉันอาบก็ไม่ถูกนะ" แบมแบมกำลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก็ต้องหยุดชะงักและหันมามองมาร์คด้วยความสงสัย ร่างสูงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "เรียกว่าเตรียมน้ำให้เราอาบ น่าจะถูกกว่านะ"







มือเล็กเผลอปล่อยผ้าขนหนูออกจากมือเพราะตกใจ หัวใจของแบมแบมเต้นถี่หนัก อีกครั้งที่แก้มกลมถูกแต้มไปด้วยสีแดง






“มะ... มาร์ค หมายความว่ายังไง... มาร์คจะอาบน้ำกับแบมเหรอ"






“อื้ม ลองเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง จะเป็นไรไปล่ะ"




เอาไปก่อนนนน 50% จ้าาาาา

ตอนนี้มาแบบหน่วงสุดดดดดดดดดดดด

เผยปมคนชอบสั่งงงง 

งื้ออออออ ปาดเหงื่ออออ เหนื่อยยย 5555

เดี๋ยวมาต่ออีก 50% นะ 

ใครที่กำลังรอความหวาน สัญญาว่าความหน่วงหายไปแล้ว

เตรียมพบความหวานปานจะกลืนกิน (เอาให้จริง555) 

ถ้าเห็นจากสปอยด้านบน น่าจะรู้ว่ามันไม่ได้อยู่ใน 50% นี้

แต่มันอยู่ในอีก 50% ที่เหลือ 

(แต่ไม่แน่อาจจะมีเปลี่ยน ดูอีกทีตามความเหมาะสม) 

รักทุกคนนะ ขอกำลังใจหนักๆ แล้วไรท์จะกลับมา

เมื่อชาร์ตกำลังใจเต็ม55555 

ปล. ขออภัยอัพดึก ญาติชวนเม้าไม่หยุด 

ไอ้นี้ก็จัดหน้ากระดาษ อ่านคำผิดไม่มีสมาธิเลย

ถ้ายังมีหลุดไปอยู่ หรือมีคำตก เดี๋ยวมาแก้น้าา 

ใครเห็นฝากพิมพ์บอกด้วยยย 




ว้ายๆๆๆ เก๊าจะอาบน้ำด้วยกันนนน อ๊ายยยย 
ไม่รู้ว่าไรท์คิดไปเองหรือเปล่าว่าตอนนี้ดูเอื่อยๆ 
อาจจะเป็นเพราะมีเรื่องดราม่ามา เลยไม่มีอะไรตื่นเต้นเท่าไร 
เอาไว้จะพัฒนามากกว่านี้นะค่าาา 
ครบ 100% แล้วเน้อออออ
กว่าจะได้มาสานต่อ มีเรื่องเยอะแยะวุ่นวายไปหมดเลยไรท์
ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ อ่านทุกคอมเม้น พยายามจะไล่ตอบให้หมด
ดีใจมากๆ เลย ที่ทุกคนชอบเรื่องนี้ 
ขออภัยที่แจ๊คสันยังไม่โผล่มาาาา หลุดไปอีกแล้ว 555555
คิดว่าได้เจอตอนหน้าแน่ๆ 
ยังไงขอกำลังใจด้วยเน้อออ ทุกคอมเม้นเป็นแรงทำให้ไรท์อยากปั่นต่อ 
ติดแท็กได้น้า #มาร์คชอบสั่ง 
ใครหาฟิคอ่าน ฝากอีกเรื่องด้วยน้าา #มาร์คเนียนน้อง 
เรื่องนี้มาร์ควางแผนจะจับน้องตลอดเวลา ผู้ชายที่มาพร้อมแผน 

ไปแล้วววว ขอบคุณทุกโหวต ทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้น 
แล้วพบกัน กับความหื่นของมาร์ค ในตอนต่อๆ ไป 




© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 541 ครั้ง

7,299 ความคิดเห็น

  1. #7289 MTBBminttt (@MTBBminttt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 16:11
    ถ้าน้องรู้ความจริงว่าพี่เจออะไรมาบ้าง จะดีกว่านี้แน่ๆ
    #7289
    0
  2. #7268 lek0868909108 (@lek0868909108) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:40

    เพราะมีปมนี่เองอยากให้เนียร์เล่าให้แบมฟังจะไดเข้าใจและช่วยมาร์ค

    #7268
    0
  3. #7235 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 01:44
    จริงๆเบื้องลึกของพี่มาร์คน่าสงสารนะ เห็นใจเลย //กอด
    #7235
    0
  4. #7165 Minlaneee (@Minlaneee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    รอในอ่างเลยลูกกกก
    #7165
    0
  5. #7155 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:11
    วู้วววว
    #7155
    0
  6. #7140 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:17
    โหหหหมาร์คน่ากลัวมากกกก ตอนแรกคิดว่ามาร์คป่วยแน่ๆอะฮือออ
    #7140
    0
  7. วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 09:44
    พอรู้ปมในใจมาร์คแล้วก็สงสารมาร์คเลยอ่ะ ที่เป็นแบบนี้เพราะก็เคยโดนแบบนี้มาเหมือนกันนี่เอง ตอนนี้จูเนียร์พูดว่าไม่ให้ทำร้ายแบมเพราะแบมเองก็เจอเรื่องร้ายมาเยอะ ถ้าแบมหนีไปแบมเองก็จะไม่เหลือใคร เหมือนจะพูดให้มาร์คคิดว่าถ้าแบมหนีไปมาร์คเองก็จะไม่เหลือใครเหมือนกันมากกว่า ชอบตอนนี้มากเป็นการพูดเตือนมาร์คให้ได้สติแต่ใช้ชื่อแบมแทน เพราะถ้าพูดออกไปตรงๆก็กลัวว่ามาร์คจะโกรธเอา ชอบจูเนียร์อ่ะ เป็นคนกลางที่รู้ทุกอย่างก็วางตัวลำบากนะ
    ขอให้มาร์คหนีพ่อให้พ้นด้วยเถอะ
    #7051
    0
  8. #7037 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 23:45
    มาร์คอ่อนโยนเเล้วน่ารัก
    #7037
    0
  9. #7021 Notetoaki (@Notetoaki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:35
    ทำไมแต่งได้เก่งขนาดนี้นะ..สนุกทุกเรื่องเลยให้ตายเถอะ 💚
    #7021
    0
  10. #6933 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 18:24
    พี่ต้องอ่อนโยนมากๆนะ
    #6933
    0
  11. #6898 OPPA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 23:10
    สงสารมัคคึเลย ทำไม พ่อใจร้าย



    มบ.อาบน้ำด้วยกานนนนนนน อิอิ
    #6898
    0
  12. #6800 missbb (@missbb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 14:54
    ฟินนนน~~~อบอุ่นแบบนี้กะน้องตลอดไปนะ
    #6800
    0
  13. #6792 multuan98a (@multuan98a) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 08:03
    งื้ออออเขินๆๆๆ
    #6792
    0
  14. #6763 mkmarkbb (@mkmarkbb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 18:31
    เดี๋ยวๆตอนแรกม่าอยู่ไม่ใช่เหรอ 555
    #6763
    0
  15. #6726 JJaneBBJK_97 (@JJaneBBJK_97) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 02:25
    เปลี่ยนบรรยากงบรรยากาศจร้าา
    #6726
    0
  16. #6683 Boopooh (@Boopooh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 12:37
    มาร์คสู้ๆนะ
    #6683
    0
  17. #6668 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 08:43
    สงสารมาร์ค อุตสาห์ได้ทำในสิ่งที่ชอบแล้วเชียว คุณพ่อบังคับอีก
    ไม่นึกว่ามาร์คจะเขินเป็น ขี้แยด้วย
    #6668
    0
  18. #6667 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 08:42
    สงสารมาร์ค อุตสาห์ได้ทำในสิ่งที่ชอบแล้วเชียว คุณพ่อบังคับอีก
    ไม่นึกว่ามาร์คจะเขินเป็น ขี้แยด้วย
    #6667
    0
  19. #6618 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 16:48
    อ่าา เราเข้าใจมาร์คละ แต่ ไม่รุ้จะเกิดอะไรตอไป ฮรือ
    #6618
    0
  20. #6529 YoungNie (@YoungNie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:40
    ตอนแรกโกรธมาร์คตอนนี้เข้าใจ
    #6529
    0
  21. #6494 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:08
    แงงงงง สงสารทั้ง2คนเลยอะ น้ำตาไหลเลยTT
    #6494
    0
  22. #6436 ~*Poii*~ (@lingjokung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 18:03
    เป็นการง้อแปลกๆแต่น่ารักมากค่ะ ชอบมากที่จินยองยังต้องอึ้งที่อ่านความคิดเจ้านายผิด 5555 
    #6436
    0
  23. #6334 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 22:36
    พูดเมียได้เต็มปากนะพี่มาร์ค ลูกแบมอย่าใจอ่อนลูก!
    #6334
    0
  24. #6252 ChicJaebeom (@ChicJaebeom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:05
    ปวดใจ มาร์คน่าสงสารอ่ะ
    #6252
    0
  25. #6249 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:21
    สงสารมาร์คเลยอ่ะ มีปมที่น่าสงสารมาก แบมยังดีที่มีมาร์คคอยปลอบอยู่ แต่มาร์คสิต้องปลอบตัวเองหน้าหลุมศพนั่น เป็นภาพที่สะเทือนใจจริงๆ ฮืออออ
    #6249
    0