BlackMail #ลับ19มบ [MARKBAM]

ตอนที่ 2 : TAPE ONE [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 930 ครั้ง
    17 ม.ค. 62



TAPE ONE





ก่อนหน้านั้น ชั่วโมง...


'ขอโทษนะ แต่ทางเราต้องขอยกเลิกคิวงานของคุณจริง ๆ'


'ทำไมครับ มีปัญหาติดตรงไหนหรือเปล่า อยากให้ผมปรับตรงไหนบอกได้เลยนะครับ ผมปรับให้ได้'


'ถ้าให้พูดกันตรง ๆ ความจริงแล้วเราอยากได้มาร์ค ต้วนมาร่วมงาน ตอนแรกตารางคิวของเขาไม่ได้ เราเลยเลือกคุณ แต่ตอนนี้เราได้คิวงานของมาร์ค ต้วนแล้ว เราจำเป็นที่ต้องขอยกเลิกงานของคุณ'


'ทำแบบนี้ผมเสียความรู้สึกนะครับ...มายกเลิกกันง่าย ๆ อย่างนี้ได้ยังไง'


'ขอโทษนะคะ ฉันไม่อยากจะพูดแรง แต่ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจ'


'....'


'ถ้าให้เลือกระหว่างนักร้องดังระดับเอเชียกับดีเจธรรมดา เราก็ต้องเลือกคนที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว'


คำพูดประโยคเดิมถูกฉายซ้ำ ๆ ในหัวของ 'แบมแบมดีเจหนุ่มประจำสถานี So Radio FM 93.7 Mhz รายการวิทยุยอดฮิตในเกาหลีใต้ แต่ก็อย่างที่โดนถูกดูถูกมา เขาก็แค่ดีเจกับอีกคนที่เป็นถึงแรปเปอร์ชื่อดังระดับเอเชีย คนก็ต้องอยากได้คนที่ดังกว่า ถึงแม้ต้องจ่ายด้วยเม็ดเงินจำนวนที่มากกว่าเป็นสิบเท่าแต่ก็คุ้มกับสิ่งที่เสียไป ถึงนั่นจะเป็นเหตุผลที่พอทำใจได้ แต่เพราะเป็นมาร์ค ต้วนไงล่ะ มันถึงทำใจไม่ได้สักที


ก็เพราะรู้ว่ามาร์คเป็นคนยังไง มันยิ่งทำให้ความโกรธแค้นมันยิ่งเพิ่มพูนในใจมากขึ้น แบมแบมหวังกับงานนั้นมาก มันเหมือนเป็นเส้นทางเปิดโอกาสให้กับอาชีพสายบันเทิงของเขา แต่สุดท้ายก็โดนคนแย่งงานไปอย่างไม่ยุติธรรม และมันจะไม่เจ็บใจมากถ้ามารู้ทีหลังว่าสุดท้ายมาร์คก็ยกเลิกงานนั้นเพื่อไปทำงานที่ได้เงินมากกว่า มันทำให้แบมแบมเสียโอกาสงานฟรี ๆ อย่างน่าเสียดาย แถมตอนนี้งานนั้นของเขาก็โดนมอบไปให้คนอื่นต่ออีก มันจึงทำให้แบมแบมรู้สึกเจ็บใจไม่หายมาถึงตอนนี้


เรื่องนี้มันเพิ่งเกิด แผลยังสดไม่ทันตกสะเก็ด แต่เรื่องเก่าที่ถูกกระทำให้เจ็บนั้น...มันกลายเป็นแผลเป็นไปแล้ว


“และก่อนจบรายการ เราก็จะลากันด้วยบทเพลงจากวง JMJ เป็นเพลงจากอัลบั้ม Run ที่ปล่อยมาเมื่อต้นปีที่แล้ว หลายคนอาจจะสงสัยว่าเป็นเพลงอะไร ผมใบ้ให้ว่าเป็นเพลงที่กวาดถ้วยรางวัลได้ถึง 14 ถ้วย” ทุกคำพูดที่พูดออกไป ทำแบมแบมรู้ข่มขื่นอยู่ในใจ ใครจะอยากอวยเพลงของคนที่เกลียดบ้างล่ะ ถึงจะไม่ชอบวงนี้มากขนาดไหน แต่เขาก็แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออก “ใช่แล้วครับ ไม่มีใครลืมเพลงฮิตเพลงนี้ได้ งั้นเราไปฟังกันเลยครับ Pure จาก JMJ ส่วนวันนี้ดีเจ Double B ขอลาไปก่อน สวัสดีครับ” 


เมื่อปิดรายการเสร็จเรียบร้อยแล้ว แบมแบมก็จิ้มกดปุ่มปิดไมค์ จากนั้นก็ถอดหูครอบแขวนไว้ตรงไมค์ดังเดิมเพื่อให้คนที่ใช้ห้องจัดต่อไม่ตำหนิว่าเขาใช้ห้องไม่เรียบร้อย นิ้วเรียวรวบสคริปที่กองอยู่ตรงหน้ามาถือไว้เป็นการเคลียร์ให้ห้องพร้อมใช้งานสำหรับคนต่อไป เมื่อทุกอย่างสะอาดตาคนตัวบางก็รีบลุกเดินออกจากห้องจัดรายการ เสียงเพลงของวงที่ไม่ชอบยังดังให้เขาได้ยิน มันน่าโมโหที่เขาสามารถร้องได้ทุกท่อนของเพลงเพลงนี้ ก็มันเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ทำงานสายนี้เขาย่อมต้องฟังมันอยู่แล้ว


แบมแบมเดินมาหยิบกระเป๋าของตัวเองอย่างรีบ ๆ เช็คข้าวของว่าเก็บมาครบเรียบร้อยแล้ว ก็รีบพาตัวเองออกไปจากห้องนี้เพราะอาการความอึดอัดมันกำลังทำให้เขาหายใจไม่ออก แบมแบมก็ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะเป็นขั้นรุนแรงแบบนี้ แต่อาจจะเป็นเพราะเพิ่งโดนแผลสดมาก็เลยเป็นถึงขนาดนี้


“อ้าว! จะกลับแล้วเหรอ ไม่คิดจะลากันหรือไง” มินซูเพื่อนร่วมงานทักถามขึ้นด้วยอาการตกใจ เพราะเห็นแบมแบมกำลังจะออกจากห้องไปโดยที่ไม่ลาเขา ทั้งที่ปกติก็จะคุยหยอกเล่นกันนิดหน่อยก่อนกลับ


“โทษทีนะ วันนี้มีนัดด่วนเลยต้องรีบไป ไว้เจอกันพรุ่งนี้” แบมแบมโบกมือลาเพื่อนร่วมงาน จากนั้นก็รีบพาตัวเองออกมาจากห้องจัด เมื่อประตูปิดลงก็ทำเจ้าตัวบางผ่อนลมหายใจด้วยความรู้สึกโล่ง เมื่อกี้ตอนที่อยู่ในห้องจัดแล้วได้ยินเสียงเพลงของวง JMJ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนขาดอาการหายใจจริง ๆ เสียงของมาร์ค ต้วน มันทำให้เขารู้สึกตัวเองถูกอัดด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกือบทำให้เขาตายไปแล้ว


มือเล็กกระชับสายกระเป๋าตัวเองด้วยความรู้สึกซึมเศร้า เพราะยังเจ็บเรื่องที่โดนปฏิเสธงานเปิดตัวสินค้าไม่หาย คนตัวบางผ่อนลมหายใจอีกครั้งด้วยความรู้สึกเซ็ง เงยหน้าขึ้นมาเตรียมตัวจะกลับไปที่รถของเขาเพื่อเดินทางกลับบ้าน ทว่าก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีใครมายืนยิ้มให้ระยะประชิด


“นี่เหม่อจนไม่เห็นฉันเลยงั้นเหรอ คิดถึงใครฮะ” ลีจุนซูเอ่ยแซวพร้อมแต้มยิ้มบนใบหน้าจนเห็นลักยิ้มชัดที่ข้างแก้ม การมาของเขาทำเอาความหนักอึ้งในหัวของแบมแบมหายไปเกือบหมด เจ้าตัวบางส่งยิ้มกลับให้กับเพื่อนร่วมงาน


“เปล่าหรอก ฉันแค่คิดว่าลืมอะไรไว้ในห้องหรือเปล่า แต่ไม่มีอะไรแล้ว” แบมแบมอ้างไปเรื่อย 


“แต่หวังว่านายจะไม่ได้ลืมเรื่องงานปาร์ตี้วันเกิดฉันคืนนี้ใช่ไหม” คำถามของจุนซูทำแบมแบมตาค้างสตั๊นไปครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าไม่ควรทำหน้าตาช็อกแบบนั้น ก็ตอนที่เห็นจุนซูหัวเราะกลับมา “หน้าแบบนี้ลืมแน่ ๆ” 


“ขอโทษนะ คือ...ช่วงนี้ฉันยุ่งมากจริง ๆ ทำไงดีรู้สึกผิดจัง” คนตัวบางทำหน้ายู่แสดงความรู้สึกผิด เป็นภาพที่ทำให้คนมองอย่างจุนซูยิ้มกว้างมากไปอีก ปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าแบมแบมน่ารักมาก 


“ถ้ารู้สึกผิดก็ต้องไปนะ ส่วนของขวัญไม่ต้อง ขอแค่นายไปร่วมงานก็พอแล้ว” แบมแบมทำหย่นจมูกอีกครั้งเป็นการประท้วงว่าจะดีเหรอที่ไม่ให้ซื้อไป “แต่ถ้านายอยากให้ก็แล้วแต่ ฉันก็ยินดีรับ” 


“อื้อ ได้ ยังไงเดี๋ยวฉันจะไปตามที่นายเคยส่งสถานที่ไปนะ ว่าแต่คนไปเยอะมากไหม มีใครที่ฉันรู้จักบ้างหรือเปล่า ฉันกลัวไปยืนเหงาคนเดียวน่ะ”


“มีฉันจะเหงาอะไร” จุนซูทำยิ้มกว้างส่งให้ แบมแบมเหยียดยิ้มตอบแต่สีหน้าก็ยังบอกจุนซูว่าอยากรู้คำตอบของคำถามที่ถามไป และนั่นทำให้จุนซูต้องยอมบอก “ก็มีพวกดีเจหลายคนที่ไปนะ พี่แจมินก็ไป” 


รุ่นพี่ที่สนิทไปด้วยก็ทำแบมแบมเริ่มตาโต สีหน้าบอกจุนซูว่าไม่กังวลแล้วที่ต้องไปอยู่คนเดียว


“แต่ก็เพื่อนฉันจากวงการอื่นมาด้วย ก็มีแต่พวกในวงการบันเทิงด้วยกันนี่แหละ ไม่มีกลุ่มคนธรรมดาหรอก ถ้าห่วงเรื่องความเป็นส่วนตัวก็ไม่ต้องกังวลนะ” แบมแบมอยากจะตอบกลับไปว่าคนอย่างเขาไม่เห็นต้องกังวลเรื่องพวกนั้นเลย จุนซูมากกว่าที่ต้องกังวล เพราะเขาเป็นทั้งนักร้อง นักแสดงและเป็นดีเจ ย่อมต้องระวังตัว “อ้อ!ฉันเชิญพวกแก๊งโรงเรียนเราไปด้วย”


หากทว่าคำพูดนั้นทำแววตาที่สดใสของแบมแบมหายไปเกือบหมด จุนซูเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ควรพูดถึงเรื่องโรงเรียน เพราะเคยเรียนที่เดียวกันมา ย่อมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแบมแบม


“ฉันขอโทษ...จะไม่เชิญก็ไม่ได้เพราะพวกนั้นก็สนิทกับฉัน แต่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ฉันว่าไม่มีใครจำได้หรอก” คนที่ไม่ถูกกระทำก็ลืมไปไง แต่คนที่ถูกกระทำอย่างแบมแบม ต่อให้ผ่านมากี่สิบปีก็ไม่มีทางลืม “เอาน่า คนไปเยอะแยะ พื้นที่จัดงานก็ตั้งใหญ่โต นายก็อยู่กับพวกแก๊งดีเจไป ก็ไม่มีใครมาวุ่นวายนายได้หรอก ไปนะแบมแบม ฉันอยากให้นายไป”


จุนซูรู้สึกว่าตัวเองพลาดมาก ๆ ที่พูดถึงเพื่อนโรงเรียนเก่า แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็รู้สึกโล่งที่บอกแบมแบมไปก่อน เพราะแบมแบมจะได้เตรียมตัวเตรียมใจ แต่ตอนนี้ก็ต้องมาลุ้นอีกแหละว่าแบมแบมจะปฏิเสธเขาหรือเปล่า


“ขอโทษนะจุนซู...ฉันว่าฉันคงไปไม่ได้แล้ว...นายเข้าใจฉันใช่ไหม” สีหน้าของจุนซูบอกแบมแบมไปหมดแล้วว่าเขาเสียดายมากขนาดไหนที่เจ้าตัวบางไม่ไปร่วมงานวันเกิดของเขา “ไม่โกรธใช่ไหม เดี๋ยวไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวย้อนหลังวันเกิดนายอีกทีนะ”


“อือ ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจความรู้สึกนาย แต่ก็น่าเสียดายจัง”


“ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันอยู่ร่วมกับพวกนั้นไม่ได้จริง ๆ” โดยเฉพาะมาร์ค ต้วน ให้ตายยังไงแบมแบมก็ไม่มีทางเจอเขาหรอก แค่ทุกวันนี้เห็นเขาผ่านสื่อต่าง ๆ ก็สะอิดสะเอียดพอแล้ว “ยังไงก็...แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะจุนซู ขอให้นายมีความสุขมาก ๆ” 


แบมแบมส่งยิ้มบางให้จุนซู เป็นยิ้มที่ปนไปด้วยความเศร้าที่จุนซูรับรู้ได้


“อื้อ ขอบคุณนะแบมแบม ยังไงก็...ถ้านายเปลี่ยนใจอยากไป ก็ไปได้ทุกเมื่อเลยนะ” เจ้าตัวบางพยักหัวตอบรับคำพูดของจุนซู จากนั้นก็ยกมือเป็นการโบกมือลา แล้วก็เดินหนีเขาออกมาจากที่ตรงนั้น


แค่คิดถึงอดีตก็ทำแบมแบมหดหู่ขึ้นมา ถ้าไม่มีมาร์คป่านนี้ชีวิตของเขาคงจะโรยด้วยกลีบกุหลาบไปแล้ว

.

.

.

.

.

.



08:22 P.M. 


รถคันสีดำเคลื่อนไปบนถนนในความเร็ว 100 Km/h หากทว่าคนที่อยู่หลังพวงมาลัยกลับใจลอยคิดเรื่องอดีตไปเรื่อยไม่รู้จักหยุด ช่วงนี้แบมแบมจิตตกแต่เรื่องราวในอดีต อาจจะเป็นเพราะเพิ่งเจ็บใจเรื่องโดนแย่งงานมามาด ๆ ก็เลยกลับมาจิตตกได้ง่าย แต่ว่ายิ่งคิดมากเท่าไร ความโกรธที่มีอยู่ในใจก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น


ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมคนอย่างมาร์คถึงกลายเป็นที่รักของคนมากมายขนาดนั้นทั้งเบื้องหลังของเขาก็ช่างน่าขยะแขยง หรือเป็นเพราะไม่มีใครเห็นมุมแย่ ๆ ของเขา ความเกลียดทำให้แบมแบมเริ่มจะทนไม่ไหวกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ มันหลายครั้งแล้วที่เขาต้องเสียความรู้ความรู้สึกเพราะคนคนนี้ และหลายครั้งที่ต้องจมอยู่กับความทุกข์ในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนเริ่มทำ


มือบางกำพวงมาลัยแน่นด้วยความรู้สึกโกรธ ความอึดอัดที่อยู่ภายในมันกำลังจะทำให้แบมแบมใกล้จะประสาทแล้ว และในจังหวะที่ตาสวยหลุบมองหน้าจอที่ปรากฏคลิปที่ถูกถ่ายจากกล้องที่ติดอยู่หน้ารถและหลังรถของเขา ความคิดต่าง ๆ เริ่มไหลพรูเข้ามาในหัว ความร้ายเริ่มครอบงำความคิดของแบมแบม เขาพยายามที่จะอยู่นิ่ง ๆ เฉย ๆ อย่างคนดีไม่ยุ่งไม่เกี่ยว แต่ความอึดอัดที่มีในวันนี้มันทำให้แบมแบมหมดความอดทนแล้วจริง ๆ 


ในเมื่อร้ายมาก็ต้องร้ายกลับ จะไม่มีแบมแบมคนดีอีกต่อไปแล้ว


เมื่อตัดสินใจได้รถที่กำลังขับตรงไปเส้นทางบ้านพักของเขาก็ถูกเปลี่ยนทิศทาง และมันกำลังนำพาแบมแบมไปสู่งานปาร์ตี้วันเกิดของจุนซู


แบมแบมใช้เวลาในการเดินทางไปบ้านจุนซูเพียงแค่ยี่สิบนาทีในที่สุดเขาก็ได้มาถึงที่หมาย และทันทีที่คนตัวบางเดินก้าวเข้าไปในเขตบ้านของจุนซู ก็ทำเจ้าของวันเกิดที่ยืนต้อนรับแขกอยู่ตรงหน้าถึงกับอ้าปากค้างเพราะช็อกที่เห็นแบมแบมมายืนอยู่ตรงหน้า


“นายมา...” เขายังคงแสดงอาการช็อกค้างไม่หาย คนตัวบางทำได้เพียงยิ้มบางตอบอย่างรู้สึกผิด ไม่อยากให้จุนซูรู้ว่าที่เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะตั้งใจจะมางานวันเกิดจุนซู หากทว่าเขาต้องการมาทำลายคนคนหนึ่งต่างหาก


“ฉันแค่คิดว่าอดีตยังไงก็เป็นอดีต...และอีกอย่างฉันไม่อยากต้องทำร้ายความรู้สึกของนายโดยการหนีไปแบบนั้น” คำตอบของแบมแบมทำคนฟังฉีกยิ้มกว้าง เขาเข้ามาโอบบ่าแบมแบมพร้อมเอามือลูบต้นแขนเป็นการให้กำลังใจ


“นายผ่านมันไปได้แน่ รีเซตชีวิตใหม่เถอะนะ” ใช่...ตอนนี้แบมแบมกำลังจะรีเซตชีวิตตัวเองใหม่หมด จะไม่มีคนที่อ่อนแออีกต่อไป “เดี๋ยวฉันพานายไปพี่แจมินดีกว่า”


แบมแบมได้แต่ปล่อยให้จุนซูฉุดร่างไปอย่างง่าย ๆ และทันที่ที่เข้ามาในตัวบ้าน เสียงดนตรีเบสท์หนักก็กระแทกใส่หูของพวกเขา บ้านที่เคยสะอาดตา ตอนนี้ถูกจัดเป็นแสงสีแดงม่วงสลับกันไปมาเหมือนจำลองสถานที่ให้เป็นผับ ระหว่างที่เดินเข้ามาในบ้านนั้นสายตาก็มองหาศัตรูหมายเลขหนึ่ง และเมื่อแบมแบมได้เข้ามาพื้นที่งานลึกมากขึ้น บุคคลที่เขาตามหาก็ได้อยู่ในทางสายตาแล้ว


ถ้าเป็นเมื่อก่อนแบมแบมคงจะรีบหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องนึกถึงความทรงจำที่ไม่ดีจากคนคนนี้ แต่ความกดดันที่ถูกสะสมมานานได้ปะทุออกมาจนกลายเป็นแบมแบมคนใหม่ที่จะไม่ยอมทนอยู่กับความรู้สึกนี้อีกต่อไปแล้ว ต้องแก้แค้นให้สาแก่ใจ 


“อ้าว! แบมแบม คิดว่าจะไม่มาซะแล้ว โหหหห บ่นคิดถึงอยู่เลยเนี่ย” เมื่อแจมินเห็นรุ่นน้องก็รีบกวักมือเข้าไปหา เจ้าตัวบางละสายตาจากการมองมาร์คเข้าไปร่วมวงกับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมงานพร้อมส่งยิ้มให้ ส่วนจุนซูเห็นแบมแบมได้อยู่กับคนที่สนิทแล้วก็ขอตัวไปต้อนรับแขกที่มาร่วมงานต่อ


อีกครั้งที่ตาสวยจับจ้องไปที่มาร์ค ฝ่ายนั้นก็ไม่รู้สึกตัวหรอกว่ากำลังถูกจ้องมอง เพราะเขากำลังหัวเราะและดื่มเหล้าอย่างสนุกสนานกับเพื่อนในสายงานนักร้องของเขา ยิ่งเห็นฝ่ายนั้นมีความสุขมากเท่าไร แบมแบมก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น เขาคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยสักนิดที่ตัวเองจะต้องมาจมทุกข์กับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ และนั่นทำให้แบมแบมคิดว่ามันคุ้มแล้วกับสิ่งที่ตัวเองจะทำต่อจากนี้

.

.

.

.

.

.

11:29 P.M. 


งานปาร์ตี้วันเกิดของลี จุนซูยังคงดำเนินไปอย่างเรื่อย ๆ แต่ละคนที่มาก็ต่างอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่เขารู้จัก ดื่มแอลกอฮอลคุยกันหัวเราะเสียงดังกันอย่างสนุกสนาน คนที่จะหนักสุดก็คงจะเป็นเจ้าของวันเกิดเขาดื่มหนักจนเดินเซ แต่ก็ต้องเดินวนเวียนเพื่อทักทายเพื่อนทุกกลุ่มเป็นการเทคแคร์เพื่อนให้ทั่วถึง แต่ในความเหนื่อยของเขาก็มีรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะ และนับเวลาหลังจากที่จุนซูได้เป่าเค้กวันเกิดแล้ว บ้านของเขาก็ระเบิดความบ้าคลั่งมากกว่าเก่า นอกจากจะเป็นเหมือนเป็นผับเถื่อนแล้ว คนในงานหลายคนก็เมาเละอย่างหมดสภาพ แถมยังมีหลายคนจับคู่สวีตหวานโชว์จูบที่ดูดดื่มอย่างไม่แคร์สายตาคนในงาน แต่ก็ไม่มีใครสนความความบ้าของแต่ละคนหรอก เพราะในตอนนี้มันคือเวลาปลดปล่อยของคนทำงานสายบันเทิงอย่างพวกเขา


ท่ามกลางความวุ่นวายและความชุลมุน เห็นทีก็มีแต่แบมแบมนี่แหละนี่ไม่ได้รู้สึกร่วมกับคนอื่น เพราะในหัวเอาแต่คิดเรื่องแก้แค้น แต่จะเริ่มทำก็ไม่กล้าสักที ก็เลยยกแก้วดื่มย้อมใจอยู่หลายรอบ เพราะดื่มเยอะมากเกินไปหน่อยก็ทำให้ในหัวรู้สึกวิ้ง ๆ ขึ้นมา แต่ในความมึนยังมีผลดีก็คือทำให้แบมแบมรู้สึกตัวเองมีความกล้าขึ้นมา


ใบหน้าสวยหันไปมองตำแหน่งเดิม กำลังเห็นมาร์คตะโกนแหกปากร้องเพลงอยู่กับเพื่อน ในอ้อมกอดของเขาก็มีนักร้องสาวที่ได้รับผลโหวตว่าเป็นเจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน ใครจะคิดกันละว่าตอนนี้เธอกำลังนัวเนียกับผู้ชายอย่างไม่หวงตัว นี่แหละนะโลกมายาที่น่าขยะแขยง แต่ถึงจะรู้แบบนั้นแบมแบมยังรักโลกมายานี้อยู่


มันยากที่จะเข้าไปเริ่มแผน เพราะฝ่ายนั้นก็มีคู่เป็นของตัวเองแล้ว อีกทั้งเขายังอยู่กับเพื่อนของเขาด้วย จะบุกเข้าไปก็กลัวจะพลาดผิดแผน แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยก็กลัวจะไม่มีโอกาสได้แก้แค้น พอคิดแล้วก็เครียด พอเครียดแล้วก็ดื่มหนักมากขึ้นไปอีก


แบมแบมยังคงจับตาดูมาร์คอย่างไม่คลาดสายตา เขารอจังหวะที่จะเข้าไปหามาร์คอยู่หลายชั่วโมง จนในที่สุดก็เริ่มเห็นโอกาสนั่นแล้วเพราะตอนนี้มาร์คกำลังรอแยกกับเพื่อนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ และในรอบนี้นักร้องสาวที่เขาควงอยู่ก็ไม่ได้ตามไปด้วย เมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้วเจ้าตัวบางก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่ง ผ่าฝูงชนที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนานตรงกลางห้องโถง โชคดีที่เขายังไม่เมามากถึงขั้นเดินไม่ได้ แต่ถึงยังไงฤทธิ์ของแอลกอฮอลก็ยังคงทำให้โลกของเขาเอียงตลอดเวลา


เจ้าร่างบางเดินตามมาร์คมาถึงหน้าประตูห้องน้ำ เพราะตามมาถึงช้าก็เลยไม่ทันได้ทักก่อนที่มาร์คจะเข้าไปในห้องน้ำ ระหว่างนั้นแบมแบมทำได้เพียงยืนรออยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ และคิดทบททวนแผนที่ตัวเองคิดมาตลอดทางที่มาถึงที่นี่ แต่ยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจดีดีเลย ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก


คนตัวบางสะดุ้งด้วยอาการตกใจ ผิดกับอีกฝ่ายที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาด้วยอาการนิ่งเฉย มาร์คไม่ได้ใส่ใจแบมแบมเลยด้วยซ้ำ เขาเดินออกจากประตูห้องน้ำได้ก็รีบเดินตรงจะกลับเข้างาน แบมแบมเห็นอย่างนั้นก็ทำตาโตและลนลานทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อเห็นมาร์คกำลังจะเดินถึงทางเข้าห้องโถงแล้วก็ทำแบมแบมมีแรงฮึดขึ้นมา


“พี่มาร์ค!” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตัวสูงไว้ พูดไปแล้วก็รู้สึกกระดากปากเพราะไม่อยากจะเรียกเขาว่าพี่เลยด้วยซ้ำ แต่เพราะแอบศึกษามาจากการเม้าส์มอยของแจมินก่อนหน้านั้นถึงรู้ว่ามาร์คมีสเป็คชอบเด็กขี้อ้อน


คนตัวสูงหันมามองหน้าแบมแบมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนคนตัวเล็กก็พยายามเก็บความรู้สึกไว้ภายใน อุตส่าห์ลงทุนเข้ามาหาขนาดนี้ ไม่ยอมให้มันพลาดง่าย ๆ หรอก


“ผมดีใจจัง ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสได้คุยกับพี่แบบส่วนตัวสักที” แบมแบมเดินเข้าไปใกล้มาร์คเพื่อให้แผนยั่วของตัวเองสำเร็จ หากแต่คำพูดของแบมแบมกำลังทำให้มาร์คตกใจ เพราะเขาคิดไปว่าแบมแบมเป็นแฟนคลับของเขาและพื้นที่ตรงนี้ไม่ควรมีแฟนคลับ หรือว่านี่จะเป็นซาแซงที่แอบตามเข้ามา “อย่าเพิ่งกลัวผมนะ ผมเป็นเพื่อนร่วมงานของจุนซู ก็เลยถูกเชิญมาที่นี่ด้วย”


คำพูดของแบมแบมทำใบหน้าของมาร์คผ่อนคลายลง แต่ถึงยังไงความสงสัยก็ยังไม่หายไปจากหน้าของเขา


“ผมชอบพี่มาร์คมากเลยนะครับ ดีใจจังที่ได้เจอพี่ ผมขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้ไหมอ่า” เจ้าตัวเล็กทำเสียงหวานแถมยังทำเสียงอ้อนด้วย นั่นเป็นความตั้งใจของแบมแบมเพราะเขาต้องการให้เหยื่อตกหลุมพลาง และมันก็ได้ผล เพราะฝ่ายนั้นมุมปากแต้มยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจากนั้นก็พยักหน้าตอบรับคำขอ


แบมแบมทำทีเป็นยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคู่ ถึงแม้ว่าตอนที่มาร์คโน้มตัวเข้ามาใกล้จะรู้สึกขยะแขยงเขาเต็มทน แต่ก็ทำได้เพียงฉีกยิ้มให้กับกล้องโทรศัพท์ คิดในใจว่าแยกกันเมื่อไรจะลบรูปนี้ทิ้งทันที แต่ตอนนี้ก็ทำได้เพียงแต่แสดงละครทำเหมือนว่าดีใจที่ได้ถ่ายรูปกับคนที่ชอบ อย่าประเมินการแสดงของเขาต่ำไป เพราะแบมแบมคะแนนวิชานี้ได้ ตลอด


“งื้อดีใจจัง ขอบคุณพี่มาร์คมากนะครับที่ยอมถ่ายรูปกับผม” พูดไปแล้วก็รู้สึกกระดากปากเหลือเกิน


“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กน้อย” แววตาของมาร์คฉายแววออกมาว่าเขากำลังเริ่มสนใจคนตรงหน้า ตอนเจอกันหน้าห้องน้ำเขาไม่ทันได้จ้องใบหน้านี้ดี ๆ แต่พอได้คุยกันนิดหน่อยเมื่อกี้ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเกือบชวดคนน่ารักไปแล้ว


แบมแบมเห็นมาร์คดูทำท่าทีไม่ได้ทำหน้าตาเบื่อหน่ายเท่าไร ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะใกล้ตกเหยื่อได้สำเร็จ ถ้าได้อ่อยอีกนิดก็คงจะตกลงไปตามแผนได้ไม่ยาก


“ผมยังดีใจไม่หายเลยที่ได้เจอพี่ มีเรื่องหลายเรื่องที่ผมอยากคุยกับพี่ แต่พอเจอผมก็ดันตื่นเต้นจนลืมซะงั้น” ระหว่างพูดก็ทำเขินอาย ส่งยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้คนมองตกหลุมได้ง่าย ๆ 


“งั้นเราก็ไปหาที่คุยกันเงียบ ๆ ไหม เผื่อว่านายจะได้คุยกับฉันในสิ่งที่นายอยากคุย” คนตัวสูงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาของเขาบอกแบมแบมไปหมดแล้วว่าเขากำลังคิดร้ายอะไรอยู่ และแบมแบมเองก็รู้ความคิดของเขาหมดแล้ว นอกจากนั้นยังรู้สึกสะใจที่มันกำลังจะเป็นไปตามแผนอย่างง่าย ๆ ในที่สุดมันก็ถึงคราที่มาร์คต้วนจะได้มาอยู่ในกำมือของเขาบ้าง


ไปสิครับ ผมมีเวลาคุยกับพี่ได้ทั้งคืนเลย”

.

.

.

.

.

.

.

.

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที รถสปอร์ตคันหรูของมาร์คก็ขับออกจากบ้านจุนซู ทำเอาหญิงสาวที่ตั้งใจยั่วมาร์คทั้งคืนได้แต่กรี๊ดในลำคอที่พลาดโอกาสทองไปจนได้ พอส่องสายตาเข้าไปในรถเห็นมีคนนั่งเบาะข้างคนขับก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก แต่มองเท่าไรก็มองไม่ออกว่าคนคนนั้นลักษณะเป็นยังไงจะได้เล่นงานถูกคน ถือว่าเป็นโชคดีของแบมแบมที่ไม่มีใครทันได้เก็บหลักฐานไว้ทัน


“พี่มาร์คขอบคุณนะครับที่พาผมออกจากที่นั่น ผมคิดว่าผมหัวจะระเบิดเพราะเพลงซะแล้ว” แบมแบมส่งยิ้มหวานให้คนขับ ฝ่ายนั้นยกยิ้มมุมปากตอบกลับมา มาร์คดูออกว่าแบมแบมตั้งใจยั่วเขา และถ้าเขาไม่สนใจเขาก็คงไม่เสียเวลายอมให้อีกฝ่ายเข้าหา


“งั้นเราจะไปไหนกันดี ถ้าอยากคุยกับฉันเฉย ๆ งั้นเป็นร้านกาแฟดีไหม” เข้าใจพูดแกล้งให้อีกคนตื่นตูม เพราะนั่นกำลังผิดแผนที่แบมแบมวางไว้


“ร้านกาแฟจะไม่แตกเหรอครับ คนดังอย่างพี่ไม่ควรจะอยู่ในพื้นที่สาธารณะเลยน้า” แบมแบมรู้สึกโล่งใจที่ตัวเองขุดหลุมให้มาร์คพาเขาไปที่ลับให้ได้ เพราะมันง่ายต่อการแบล็คเมล์มาร์ค


“ถ้างั้นช้อยส์ก็เหลือไม่กี่ที่แล้วล่ะ ไม่บ้านฉันก็บ้านนาย” คำพูดของมาร์คทำแบมแบมยิ้มตอบทันที ดีใจที่มาร์คตกไปในหลุมได้อย่างง่ายดาย


“บ้านผมไม่ค่อยสะดวกเท่าไร”


“ทำไมอ่ะ อยู่กับแฟนเหรอ” มาร์คหันมาถามพร้อมทำหน้ายวนยี แต่ต่อให้แบมแบมบอกใช่ มาร์คก็คงจะไม่รู้สึกอะไร เพราะกวางเข้าปากเสือแล้ว เสือไม่มีวันปล่อยเจ้ากวางหนีไปแน่


“เปล่าครับ ผมไม่มีแฟน” น้ำเสียงหวาน ๆ นั่นทำคนฟังอย่างมาร์คแต้มยิ้มเจ้าเล่ห์ ชายตามองก็เห็นฝ่ายนั้นกำลังกัดริมฝีปากอวบ ๆ ของตัวเอง ภาพนั้นช่างยั่วยวนจนทำให้มาร์คกำพวงมาลัยแน่นอย่างอดกลั้น “พอดีว่ากำแพงห้องนอนผมมันบางอ่าครับ เกรงใจพ่อแม่” 


คำพูดนั้นของแบมแบมทำมาร์คต้องหันขวับไปมองด้วยอาการตกใจ ก็ไม่คิดว่าเจ้าตัวบางจะพูดตรงขนาดนั้น


“ผมหมายถึงเราอาจจะคุยกันเสียงดัง เดี๋ยวพ่อแม่ผมจะรำคาญจนนอนไม่หลับ” ระหว่างพูดแบมแบมก็จับจ้องไปที่คนข้างด้วยสายตาที่ซ่อนความร้าย มาร์คได้ยินคำอธิบายแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะในลำคอ หันหน้ากลับไปมองท้องถนนต่อ


“งั้นก็ไปห้องฉันล่ะกัน” แบมแบมแสยะยิ้มทันที สายตาจับจ้องไปที่มาร์คด้วยสายตาเกลียดชัง ฝ่ายนั้นคงไม่รู้สึกตัวเพราะตอนนี้เขากำลังจ้องมองทางข้างหน้าอยู่ “แต่ฉันมีเงื่อนไขอย่าง...นายต้องเก็บเรื่องที่อยู่ฉันไว้เป็นความลับ ฉันไม่อยากให้แฟนคลับรู้เข้า ไม่งั้นฉันคงจะเข้าออกบ้านไม่เป็นสุข”


ไว้ใจถูกคนแล้วมาร์ค ต้วน... 


“สบายมากครับ ผมจะแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ว่าบ้านพี่อยู่ที่ไหน แค่พี่ได้เปิดโอกาสให้ผมไป...ผมก็ดีใจมาก ๆ แล้วครับ” แกล้งพูดเอาใจให้ฝ่ายตรงข้ามวางใจ และมันก็ได้ผล เพราะแบมแบมแสดงละครได้ตีบทแตกมาก ๆ ต่อให้ข้างในจะรู้สึกฝืนทนมากขนาดไหน แต่ทั้งสีหน้าและแววตาที่แสดงออกมา ไม่ทำให้มาร์คสงสัยได้เลยสักนิด “ผมได้อ่านสัมภาษณ์ของพี่ พี่เคยเรียนอยู่โรงเรียนศิลปะการแสดงเหรอครับ”


แบมแบมถามขึ้นพร้อมจ้องมองหน้ามาร์คด้วยสายตาโกรธแค้น เพราะสาเหตุของความอาฆาตทั้งหมดมาจากโรงเรียนนี้นี่แหละ


“อ่าใช่ ทำไมเหรอ” 


“สมัยเรียนพี่เป็นยังไงอ่ะ เป็นเด็กแสบหรือเปล่า” แบมแบมกำลังจะหลอกถามให้มาร์คสารภาพออกมาว่าอดีตเคยทำเรื่องอะไรไว้


“ไม่รู้สิ คงจะแสบอยู่มั้ง” คำว่าแสบจะดูน่ารักไป ใช้คำว่าเลวน่าจะเหมาะกว่า...แบมแบมเสริมคำพูดมาร์คในใจ


“แล้วพี่เคยแกล้งใครแรง ๆ บ้างไหม” แบมแบมพยายามปั้นเสียงให้ดูสดใส แม้ข้างในจะไม่โอเคแล้วก็ตาม โชคดีที่มาร์คตั้งใจมองทางข้างหน้า ไม่งั้นแบมแบมคงจะต้องเหนื่อยแสดงสีหน้าทำเป็นชื่นชอบ


“แรงแบบไหน” คำถามของมาร์คทำคนข้าง ๆ จ้องมองด้วยสายตาที่ซ่อนความเย็นชา เรื่องราวในอดีตยังวนเวียนอยู่ในหัวให้รู้สึกเจ็บแค้นทุกวินาที


แรงแบบทำให้คนคนนั้นหมดอนาคตได้”


“ไม่รู้อ่ะ ฉันแทบจำเรื่องสมัยเรียนมััธยมไม่ได้ คงไม่มีหรอกมั้ง” คำตอบของมาร์คทำแบมแบมขมวดคิ้วทันที ข้างในกำลังโกรธหมอนี่แทบบ้าแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงข่มอารมณ์ไว้อย่างทรมาน


ทำเรื่องเลวทรามแบบนั้นไว้ กล้าลืมได้ยังไงกัน เลว...โครตเลว...ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแล้ว


“แล้วนายล่ะ สมัยเรียนเป็นยังไง เป็นเด็กดื้อหรือเปล่า” มาร์คชวนคุยต่อ ส่วนคนที่ถูกถามได้แต่ผ่อนลมหายใจออกเพื่อปัดเป่าอารมณ์โกรธที่มีอยู่ข้างใน


“สมัยเรียนผมเรียบร้อยจะตาย ทำอะไรก็มักจะได้เป็นที่หนึ่งของห้องเสมอ” แบมแบมไม่ได้โกหก สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง เพราะพ่อแม่ไม่เคยสนับสนุนให้เขาเรียนโรงเรียนศิลปะการแสดง ทำให้เขาต้องสู้เพื่อเอาชนะคำดูเมิ่นของพ่อกับแม่ให้ได้ แบมแบมคิดอยู่เสมอว่าถ้าไม่มีมาร์ค ป่านนี้ชีวิตเขาก็คงจะได้โล้ดแล่นในวงการบันเทิงได้ดีกว่านี้


“เด็กแบบนายคงโดนคนแกล้งบ่อยล่ะสิ”


“ทำไม” แบมแบมถามกลับด้วยน้ำเสียงกดต่ำ


“ก็เด็กเรียบร้อยมักจะถูกแกล้ง จริงหรือเปล่าล่ะ” ฝ่ายนั้นหันมาส่งยิ้ม ช่างไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองนั้นกำลังทำให้อีกฝ่ายโกรธแค้นมากขึ้นไปอีก


“เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องสมัยเรียนแล้ว” แบมแบมขอให้เปลี่ยนเรื่องเพราะกลัวความโกรธของตัวเองนั้นจะทำให้แผนแตก แต่ครั้งนี้เจ้าตัวบางไม่สามารถปิดซ่อนความรู้สึกผ่านน้ำเสียงได้ และนั่นทำให้มาร์คต้องหันมามองหน้าเขาด้วยความเป็นห่วง


“นี่ฉันพูดจี้ใจดำนายหรือเปล่า” ใช่...จี้ซ้ำ ๆ จนเจ็บไปหมดแล้ว 


“เปล่าหรอก ผมแค่คิดว่าเราน่าจะคุยเรื่องอะไรที่น่าสนใจมากกว่านี้ เรื่องเด็ก ๆ ไม่เห็นจะน่าคุยเลยสักนิด” แบมแบมใช้น้ำเสียงเนิบที่ซ่อนความเย้าย้วนไว้ในโทนเสียง ทำคนฟังยิ้มมุมปากแม้ไม่ได้มองหน้า มาร์คว่าก็ดีเหมือนกันที่เปลี่ยนมาคุยเรื่องที่น่าชวนคุย และเขาก็อยากจะเริ่มบทสนทนานั่นก่อน


“งั้นฉันขอถามก่อน นายมีแฟนมาแล้วกี่คน” มาร์คหันมามองหน้าแบมแบมด้วยความอยากรู้ และที่มาร์คถามไปแบบนั้นก็เพราะเขาอยากรู้ว่าคนคนนี้เคยผ่านใครมาแล้วกี่คน จะได้ประเมินเรื่องบนเตียงได้ถูก


“เดาสิ” แบมแบมแกล้งยั่วให้คนข้าง ๆ รู้สึกร้อนรุ่มข้างใน 


“สามหรือเปล่า”


“ผิด”


“งั้นห้า”


“ผมดูเป็นคนเปลี่ยนแฟนบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ” คำพูดของแบมแบมทำมาร์คหัวเราะเบา ๆ ที่พูดแบบนี้แปลว่าน้อยกว่าห้าสินะ เป็นจำนวนที่เขาพอรับได้ “ผมไม่เคยมีแฟน”


คำพูดของแบมแบมทำมาร์คหันไปมองตาค้างเพราะไม่คิดว่าแบมแบมจะไม่เคยมีแฟนมาก่อน พอรู้แบบนั้นก็ทำให้มาร์คกัดริมฝีปากตัวเองด้วยอาการดีใจเพราะนาน ๆ ทีจะมีคนโสด ๆ ซิง ๆ มาให้ลิ้มลอง หากทว่าก็ดีใจได้ไม่นานก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า ไม่เคยมีแฟนใช่ว่าจะไม่เคยมีอะไรกับใคร


และผมก็ไม่เคยผ่านใครมาก่อน แม้แต่จูบแรกผมก็ยังไม่มี” เหมือนรู้ว่ามาร์คกำลังสงสัย...


คำพูดของแบมแบมทำมาร์คลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขาเริ่มรู้สึกทนไม่ไหวกับคำยั่วยวนของคนคนนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าไม่เคยมีแฟน เพราะยั่วเก่งขนาดนี้คิดว่าจะเซียนแล้วซะอีก


“แล้วนายจะไปบ้านฉัน...ไม่กลัวฉันทำอะไรเหรอ” เอาล่ะ มาร์คกำลังจะถามเพื่อให้แน่ใจว่ามีเป้าหมายเดียวกันหรือเปล่า เขาไม่อยากจะให้แบมแบมคิดว่าการไปบ้านเขามันแค่นั่งคุยกันเฉย ๆ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นมาร์คจะไม่มีทางเสียเวลาพาไปแน่


ไม่กลัว...”คำพูดสั้น ๆ ที่ทำคนฟังต้องกำพวงมาลัยไว้แน่นด้วยความรู้สึกอดกลั้น “ถ้าครั้งแรกของผมจะเป็นของพี่...ผมก็ยินดีนะครับ” หลังจากที่แบมแบมพูดประโยคนั้นออกมา มาร์คก็รีบเหยียบคันเร่งเพื่อพาเจ้ากวางน้อยไปย่ำยีที่ห้องให้สาแก่ใจ เมื่อรู้ว่าเป้าหมายตรงกันมันก็ทำหัวใจของมาร์คเต้นรัวเพราะตื่นเต้น ส่วนที่หลับใหลก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมา


สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่มาร์ค ความเกลียดชังแสดงออกมาผ่านตาคู่นั้น นอกจากนั้นยังรู้สึกขยะแขยงคนข้าง ๆ เต็มทน แต่ก็ต้องทำใจเย็นเข้าไว้ อีกไม่นานผลกรรมก็ได้ตามทันมันเสียที


มือเรียวล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายไปจับกล้องตัวจิ๋วให้ตัวเองอุ่นใจ นี่เป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ชื่อเสียงของมาร์ค ต้วนได้พังทะลายลง แค่คิดถึงช่วงเวลานั้นก็ทำแบมแบมมีความกล้าขึ้นเยอะ


มาดูกันว่ามันจะคุ้มกับที่เสียไหม...

.

.

.

.

.

.


หัวใจของแบมแบมเริ่มเต้นแรงก็ตอนที่ลงจากรถของมาร์ค อยู่ ๆ ก็รู้สึกป๊อดขึ้นมาเสียเดียวนั้น ระหว่างที่เดินตามหลังมาร์คไปยังลิฟท์ มือเล็กก็กำสายกระเป๋าไว้แน่นด้วยความรู้สึกกังวล หลายครั้งที่แบมแบมบอกตัวเองกลับเถอะ แต่ก็อีกหลายครั้งเช่นกันที่ความแค้นบอกให้ไปต่อ


เอาไงเอากัน มาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยได้ยังไง!


แบมแบมกัดฟันสู้อีกครั้ง สะบัดหัวไปมาเป็นการเอาความคิดขี้ขลาดออกจากหัวให้หมด ก้าวเท้าเข้าไปในลิฟท์ส่วนตัวของมาร์ค หันไปมองเห็นเขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ ฝ่ามือหนาค่อย ๆ เลื่อนมาแตะที่แผ่นหลังบาง วินาทีนั้นก็ทำแบมแบมกลั้นหายใจไว้แทบไม่ทัน เพราะรังเกียจมาก แม้แต่จะให้สัมผัสร่างกายก็ไม่อยากให้เขาสัมผัส


แต่ถ้าไม่ยอมก็คงไม่มีวันได้แก้แค้น...


และแล้วลิฟท์ก็พาทั้งสองมายังชั้นที่เป็นเพ้นท์เฮ้าส์ของมาร์ค คนตัวสูงเดินนำไปก่อนและจัดการกดรหัสปลดล็อคประตู เมื่อระบบปลดล็อคทำงานเรียบร้อยแล้ว มาร์คก็เปิดประตูเพนท์เฮ้าส์ของเขาพร้อมก้าวเท้าเดินนำเข้าไปข้างใน ก่อนจะหันกลับมามองแบมแบมพร้อมส่งยิ้มมุมปากต้อนรับเจ้ากวางน้อยเข้าถ้ำ ภาพนั้นทำแบมแบมลอบกลืนน้ำลายตามหลังด้วยความหวาดกลัว ขามันสั่นจนไม่กล้าที่จะก้าว แต่ต่อให้หวาดกลัวมากขนาดไหนแบมแบมก็ต้องกลั้นใจทำตามแผนเดิม


คนตัวบางเดินเข้าไปในเขตเพนท์เฮ้าส์ของมาร์ค จนเดินมาชิดร่างของมาร์คก็ช้อนตามองเขาด้วยหัวใจที่ตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ คนตัวสูงยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบพร้อมใช้มือดันประตูให้ปิดสนิทจนได้ยินเสียงกลไกดิจิตอลล็อคทำงาน และเมื่อเจ้ากวางน้อยเข้ามาในถ้ำเสือได้สำเร็จ...ก็ไม่มีการรีรออะไรอีกแล้ว


ร่างบางถูกผลักชิดกับผนังห้อง มาร์คไม่ยอมเสียเวลาเลื่อนหน้าเข้าไปฝากจูบที่แสนเร้าร้อน คนตัวเล็กหย่นคิ้วด้วยความรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทน ตอนนี้ไม่ได้เสียดายจูบแรกที่เสียไปหรอก แต่ว่าขยะแขยงที่ต้องจูบกับคนคนนี้มากกว่า


ในหัวของแบมแบมมีเรื่องคิดอยู่ล้านความคิด ความรู้สึกเกลียดยังคงอัดแน่นเต็มอก แต่ก็ต้องอดทนและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผน


“อือ...”คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกหายใจแทบไม่ออกเพราะฝ่ายตรงข้ามเล่นบุกจูบประเภทที่ไม่ยอมให้พักหายใจ ใบหน้าสวยร้อนฉ่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจูบเร้าร้อนของมาร์คหรือว่าแอลกอฮอลที่เพิ่งดื่มไปกันแน่


คนตัวสูงไม่อยากจะรอช้าให้ตัวเองขาดใจ ก็เจ้าตัวน้อยช่างยั่วเก่งและอีกอย่างยิ่งรู้ว่าทั้งโสดและซิง มันจึงทำให้มาร์คไม่อยากจะชักช้าให้ตัวเองหิวตาย มือหนาดึงสายกระเป๋าออกจากบ่าเล็ก จากนั้นก็จัดการแกะกระดุมเสื้อของแบมแบมทีละเม็ด และใช้เวลาเพียงไม่นานเสื้อเชิ้ตสีขาวก็ถูกเปิดออกจนเผยผิวเนียนที่ปกปิดใต้เสื้อผ้า


แบมแบมสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อตอนที่มาร์คถอนหน้าออกจากการจูบ รู้สึกหัวใจเต้นรัวจนเหมือนมันกำลังจะหลุดออกร่าง ยิ่งตอนที่มาร์คฝังหน้าเข้ามาสูดดมกลิ่นกาย ลมหายใจของมาร์คกำลังทำแบมแบมเสียวสะท้านไปทั้งร่าง เจ้าตัวเล็กกำฝ่ามือแน่นเป็นการอดกลั้นความรู้สึกขยะแขยง และยืนนิ่งให้มาร์คได้สร้างรอยบนร่างกายอย่างตามใจ


“อ๊า!”เสียงครางหวานถูกปล่อยออกจากปากอวบเมื่อตอนที่ปลายลิ้นของมาร์คได้เลียไล้ตรงจุดตรงส่วนอก แบมแบมรับรู้ได้ว่าร่างกายเริ่มตอบสนองความรู้สึกที่น่าประหลาดเพราะตอนนี้รู้สึกตัวเองกำลังหายใจถี่ยิ่งขึ้น มันเป็นผลลัทธิ์ที่กำลังบอกแบมแบมว่าเขากำลังมีอารมณ์ร่วมกับคนคนนี้


คนตัวสูงค่อย ๆ ย่อตัวต่ำลงไปเช่นเดียวกันกับริมฝีปากเข้ารูปของเขาค่อย ๆ พรมจูบผิวเนียนตั้งแต่ส่วนอกยาวลงมาถึงหน้าท้อง สัมผัสนั้นทำหัวใจแบมแบมเต้นรัวด้วยอีกทั้งยังเสียวสะท้านไปทั้งร่าง เจ้าตัวเล็กพยายามกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ ตาสวยหลุบตามองคนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง มองเส้นผมสีไวน์แดงที่ขยับไปตามใบหน้าสุดเพอร์เฟ็กต์ของเขา มาร์คยังคงดมกลิ่นกายของคนตัวบางให้ตัวเองจำได้ขึ้นใจ พรมจูบหน้าท้องอยู่สองสามครั้งก็ขยับหน้าออกแล้วเงยหน้ามองเจ้าของใบหน้าสวย จากนั้นก็ส่งยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ให้


ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา มาร์คยังคงดำเนินกิจกรรมรักให้ดำเนินต่อไป มือหนาจัดการแกะเข็มขัดของแบมแบมออก นั่นเป็นสัญญาณเตือนให้แบมแบมได้รู้ตัวว่านี่ใกล้ถึงเวลาที่แสนข่มขื่นแล้ว ต่อให้จะไม่อยากให้มันเกิดมากขนาดไหน แต่มาถึงขั้นนี้แบมแบมก็ไม่มีทางยอมถอยหรอก แต่ก่อนจะให้มันเป็นไปอย่างนั้น ต้องจัดการติดกล้องเพื่อเก็บหลักฐานก่อน


“พี่มาร์คจะทำตรงนี้จริง ๆ เหรอ” เจ้าตัวเล็กทำเสียงอ้อนเพราะรู้ว่านี่เป็นจุดอ่อนของมาร์ค และมันก็ได้ผลเสียทุกครั้งเพราะมันทำให้คนฟังรู้สึกลุ่มหลง


“ฉันรอไม่ไหวแล้ว” ตอบไปแล้วก็กลืนน้ำลายฝืด ๆ ของตัวเองตามหลัง แต่ก็ไม่อยากจะรอช้าอีกเลยจัดการปลดกระดุมกางเกงของแบมแบมต่อ และนั่นทำให้เจ้าตัวเล็กต้องเริ่มเผด็จการเพราะไม่งั้นมันจะเสียแผน


“เดี๋ยวสิครับ!นี่ครั้งแรกของผมนะ ให้ผมได้เตรียมตัวเตรียมใจบ้างสิ” คนตัวบางไม่สนเรื่องมารยาทดันเจ้าของผมสีไวน์แดงให้ออกจากร่าง


“ฉันอยากทำตอนนี้” มาร์คพูดเสียงกดเสียงต่ำ ความหงุดหงิดเริ่มเกิดขึ้นข้างในเพราะไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกอารมณ์มันขาดช่วงแบบนี้ หรือเพราะฝ่ายตรงข้ามไม่เคย ความเสี่ยงในการที่โดนเบรกแบบนี้อาจจะมี


“ไม่เอา!ให้ผมได้เตรียมใจก่อนสิ” แบมแบมพูดจบก็ผลักคนตัวสูงให้ออกห่างมากกว่าเก่า มือรีบคว้ากระเป๋าติดตัวมาจากนั้นก็ถือวิสาสะรีบเดินเข้าไปในเพนท์เฮ้าส์ ส่วนคนโดนผลักแบบมาร์คทำได้เพียงขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด มองตามแผ่นหลังเล็กเห็นกำลังเดินดุ่ม ๆ โดยไม่คิดจะรอเขา ดังนั้นมาร์คจึงรีบลุกขึ้นยืนและเดินตามหลังไป


“เฮ้ย!ทำอะไรของนายเนี่ย” มาร์คตะโกนถามด้วยน้ำเสียงปนตกใจเมื่อเห็นแบมแบมกำลังวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง และนั่นทำให้เจ้าตัวเล็กยิ่งแตกตื่นเพราะกลัวจะติดตั้งกล้องตามแผนไม่สำเร็จ


“พี่มาร์คอย่าเพิ่งตามมาสิ!”ต่อให้ห้ามก็ไม่มีทางหยุด เพราะตอนนี้มาร์คกำลังไม่พอใจที่แบมแบมกำลังออกนอกเส้นทาง


“จะไปไหนของนาย!!”มาร์ครีบเดินตามหลังคนตัวเล็กไว้ เมื่ออยู่ในระยะที่แขนเอื้อมถึงแล้วก็เอามือมาจับข้อมือแบมแบมเอาไว้เป็นการกันตัวไม่ให้ไปนอกเส้นทางมากกว่านี้ “นายกำลังจะทำบ้าอะไรของนาย จะไปไหน” 


“ก็ผมจะไปที่ห้องนอนของพี่ไง” แบมแบมตอบด้วยใบหน้าใสซื่อแม้ว่าข้างในหัวใจจะเต้นรัวเพราะกลัวจับได้ก็ตาม


“จะไปทำไม”


“อ้าว!ก็พี่จะเอากับผมไม่ใช่เหรอ เราก็ต้องไปห้องนอนสิ” 


“ทำที่โซฟาก็ได้ ไม่เห็นต้องใช้เตียง” สิ้นสุดคำพูด คนตัวเล็กก็ถูกฉุดกระชากให้ลงไปชั้นล่างของเพนท์เฮ้าส์ และนั่นทำให้แบมแบมเริ่มแตกตื่น เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะติดตั้งกล้องไม่ได้ และแย่กว่านั้นอาจจะทำให้เสียตัวฟรีโดยที่ไม่ได้อะไรกลับไปเลย


“ไม่เอา!ผมไม่อยากทำบนโซฟา” แบมแบมพยายามยื้อร่างตัวเองให้อยู่ชั้นสองอย่างสุดกำลัง


“ฉันไม่ชอบให้ใครเข้าไปในห้องนอนของฉัน มันเป็นพื้นที่ส่วนตัว” และตั้งแต่ที่ร่วมรักกับใครต่อใคร มาร์คก็ไม่เคยพาใครเข้าไปถึงเตียงเขาได้เลยสักคน คนที่จะเข้าถึงพื้นที่ห้องนอนของเขาได้ได้ก็มีแต่ครอบครัวของเขา เมเนเจอร์ และเมมเบอร์ในวง เพราะพวกเขาเป็นคนที่ล้วงรู้ความลับบางอย่างของมาร์คและเขาเองก็ไว้ใจ ดังนั้นพวกเขาถึงมีสิทธิ์ได้เข้าไปเซฟโซนของมาร์ค


“แต่ผมไม่อยากทำบนโซฟาเหมือนกับคนอื่นที่พี่ทำด้วยนี่!”คำพูดนั้นทำให้มาร์คหันไปมองหน้าแบมแบมทันที เพราะเป็นประโยคที่ฟังแล้วรู้สึกขัดหูชอบกล ฟังแล้วมันตีความหมายเป็นอื่นไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเตือนให้รู้ตัว


“ถ้านายคิดว่าอยากสานสัมพันธ์พิเศษกับฉัน บอกเลยว่ามันไม่เป็นอย่างนั้นแน่ แค่วันไนท์สแตนต์ ถ้านายคิดมากกว่านั้นก็เชิญกลับไปได้เลย” มาร์คยอมพูดไปอย่างตรง ๆ ต่อให้เขาอยากจะชิมเนื้อหวาน ๆ ของแบมแบมมากขนาดไหน แต่ถ้าเจ้าตัวเล็กคิดลึกซึ้งแล้วเขาทำอะไรลงไป รับรองว่ามันจะเป็นปัญหาโลกแตกตามหลังแน่


“ผมรู้...แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นที่พี่จะได้รู้จักกับผม หลังจากนั้นเราจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน” มาร์คค่อนข้างพอใจคำตอบของแบมแบม เพราะมันเป็นคำตอบที่บอกว่ามาร์คยังคงได้เคี้ยวเจ้ากวางน้อยอยู่


“งั้นก็ถือว่าเราเข้าใจตรงกันแล้ว งั้นก็ต่อสักที” คนตัวสูงพยายามฉุดกระชากเจ้าร่างบางลงไปยังชั้นล่างอีกครั้ง แต่แบมแบมก็ยังไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นห้องนอนเท่านั้นที่จะทำได้ เพราะมันจะสามารถซ่อนกล้องได้อย่างเนียน ๆ โดยที่มาร์คไม่รู้ 


แต่ถึงยังไงถ้ามาร์คยอมให้เข้าห้องนอน แบมแบมก็ยังคิดไม่ออกว่าจะใช้ช่วงจังหวะไหนในการวางกล้อง


“ผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าผมจะไม่ทำบนโซฟา” มาร์คได้ยินแบบนั้นก็หันมองหน้าแบมแบมพร้อมขมวดคิ้วแสดงอารมณ์หงุดหงิด “พี่มาร์ค...เปลี่ยนมาทำบนเตียงกับผมเถอะนะ ถือว่าผมขอในฐานะที่นี่เป็นครั้งแรกของผม”


“ถ้านายจะเรื่องมากเรื่องเตียงขนาดนี้ ทำไมไม่บอก ฉันจะได้เปิดโรงแรมให้มันจบ ๆ ไป”

 

“พี่ไม่ทำอย่างนั้นให้ตัวเองเสี่ยงหรอกจริงไหม” เสียงอ้อนนั่นเป็นเวทมนต์ที่ทำให้จิตใจมาร์คอ่อนไหวเสียทุกครั้ง มาร์คผ่อนลมหายใจเป็นการปัดอารมณ์หงุดหงิด ทั้งที่ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้าไปในห้องนอนของเขา แต่พอมองหน้าน่ารักของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็ทำมาร์คต้องยอมใจอ่อน 


แค่ยอมตามใจครั้งเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ถือว่าแลกเปลี่ยนที่จะได้ชิมร่างนี้คนแรกก่อนใคร


“จะทำอะไรก็เอาเถอะ ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์” 


“งั้นผมขอไปเตรียมตัวในห้องพี่นะ ขอเวลาสองนาที” เจ้าตัวเล็กทำเสียงอ้อนอีกแล้ว ทั้งที่ไม่อยากให้เวลาสักวินาที แต่ก็ใจอ่อนไปแล้ว “และเมื่อผมบอกให้พี่เข้ามา...จากนั้นพี่อยากจะใส่แรงแค่ไหนผมก็ไม่ขัด ตกลงไหม” 


หลังจากที่ริมฝีปากอวบปล่อยเสียงหวานพร้อมกับประโยคกาม ๆ นั่นออกมา ก็ทำมาร์คกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกอดกลั้น ในหัวคิดภาพตัวเองกำลังได้ขย่มร่างเล็ก ก็ทำเขาปวดหนึบที่ส่วนรักขึ้นมาแล้ว


“อย่าให้ฉันต้องรอนาน ไม่งั้นฉันจะไม่ทำแบบไม่ปราณีแน่” นั่นไม่ใช่คำขู่ มาร์คทำมันจริง ๆ แน่ 


ตาคมจับจ้องไปที่ร่างบางที่กำลังเดินดุ่ม ๆ ไปยังห้องนอนของเขาอย่างถูกทาง มาร์คทำได้เพียงยืนนิ่ง ๆ และพยายามข่มความต้องการไว้ภายใน แบมแบมเป็นคนแรกที่ทำให้เขาต้องเสียเวลารอ แม้ว่านี่จะเป็นการรอที่ช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น แต่ที่ผ่านมาแค่เขาพาคู่นอนไปถึงโซฟาจากนั้นก็บรรเลงเพลงรักทันทีไม่มีการเล่นตัวไปมาแบบนี้


หรือเพราะไม่เคยเป็นของใครมาก่อน ก็ย่อมกลัวบ้างเป็นธรรมดาแหละมั้ง เอาเป็นว่ามาร์คจะพยายามเข้าใจในส่วนนี้ แต่นี่มันถึงสองนาทีหรือยัง เอาเป็นว่าเขาจะนับในใจหนึ่งถึงร้อยให้แบมแบมได้เตรียมตัวเตรียมใจก่อนที่เขาจะเริ่มแบบไม่่ผ่อนแรง


“หนึ่งถึงร้อย” หมดเวลาทำใจแล้วแบมแบม...


คนตัวสูงรีบเดินไปเปิดประตูห้องนอน และภาพแรกที่มาร์คเห็นมันทำให้ระบบหายใจของเขาทำงานผิดปกติทันที ภาพที่เห็นคือคนตัวเล็กกำลังยืนเปลือยกายอยู่ตรงข้างเตียงของเขา

.

.

.

.


** เปิดระบบเซ็นเซอร์ อ่านเวอร์ชั่นแบบไม่เซ็นเซอร์ได้ที่เดิมที่ไรท์เก็บไว้ **

.

.

.

.

.

.


ภาพนั้นทำมาร์คยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขารีบเดินตรงไปหาคนตัวเล็กด้วยความหื่นกระหาย จากนั้นก็ฝังสันจมูกลงดมกลิ่นกายเพื่อย้ำเตือนความทรงจำ


มือหนาผลักคนตัวเล็กให้นอนลงไปบนเตียง ระหว่างที่เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออกนั้น ตาคมก็จับจ้องไปที่ร่างที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อทุกอย่างพร้อมเขาก็ค่อย ๆ คลานเข่าลงบนเตียงเพื่อเข้าหา 


เมื่อได้ใกล้ชิดร่างบาง มาร์คไม่รอช้าที่จะมอบจูบที่แสนร้อนแรงให้เป็นการเปิดกิจกรรม มือหนาเลื่อนมาจับขาเรียว มือที่ว่างจับเพื่อปลุกอารมณ์ให้ร่วมกัน แต่จะให้รออีกนิดก็ทนรอไม่ได้แล้ว มาร์คอยากเริ่มเสียที ดังนั้นจึงไม่มีการรีรออะไรอีก


ได้เวลาสนุกแล้วล่ะสิ...


“อ๊าาา!!” คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกทันที หยาดน้ำตาที่กักไว้ถูกปล่อยอาบแก้มลงมา ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนหายใจแทบไม่ออก มองใบหน้าคนที่อยู่เบื้องหาก็ทำรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกำลังถูกข่มขืนด้วยคนที่เกลียดที่หน้าที่สุด แต่จะใช้คำว่าข่มขืนก็คงไม่ถูก เพราะแบมแบมเองก็ตั้งใจปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมา


ความรู้สึกภายในใจของแบมแบมช่างตรงข้ามกับมาร์คโดยสิ้นเชิง เพราะในตอนนี้มาร์คกำลังมีความสุขกับการเสพความบริสุทธิ์ของแบมแบม


มาร์คโถมกายทับร่างบางให้ผิวอย่างแนบชิด ปลายจมูกคลอเคลียเรียวคอสวย เขาดมกลิ่นกายคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกหลงใหล จากนั้นก็เริ่มนำริมฝีปากประทับไปที่ผิวเนียน มาร์คพรมจูบสลับกับสร้างรอยแสดงความเป็นเจ้าของ ทำให้ทั้งต้นคอของแบมแบมเต็มไปด้วยรอยเล็ก ๆ สีชมพูเข้ม 


“ฮึก!...” เสียงสะอื้นเล็ก ๆ ของคนตัวเล็ก ทำให้มาร์คต้องเลื่อนตาไปมองหน้าสวย และเขาก็ได้สังเกตเห็นหยดเล็ก ๆ ที่หางตา แบมแบมกำลังแสดงความเจ็บปวดผ่านทางสีหน้า มาร์คไม่ชอบที่แบมแบมทำหน้าเหมือนไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาแถมยังทำยังร้องไห้อีกด้วย มันทำให้มาร์ครู้สึกเหมือนตัวเองกำลังข่มขืนเจ้าตัวเล็กอยู่


ร่างหนาผละตัวเองให้ออกห่างจากคนตัวเล็ก มองใบหน้าสวยที่เปื้อนคราบน้ำตา ใบหน้านั้นบูดเบี้ยวแสดงการประท้วงว่าไม่ต้องการ ความอ่อนแอเริ่มทำให้แบมแบมเริ่มปล่อยเสียงสะอื้นถี่ยิ่งขึ้น เจ้าตัวน้อยในตอนนี้ช่างดูน่าสงสาร เขาควรจะปล่อยแบมแบมไปเพราะเจ้าตัวเล็กเริ่มร้องไห้หนัก


แต่ต่อให้เขาคิดแบบนั้น...ใช่ว่าเขาจะยอมหยุดความต้องการของตัวเอง


“อ๊ะ อ๊ะ!” มาร์คเริ่มกิจกรรมโปรดของเขาให้เป็นไปตามต้องการ เขาเสพสัมผัสความบริสุทธิ์ของคนตัวบางด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยสุข แม้ว่าคนใต้ร่างกำลังร้องไห้หนักมากขนาดไหน แต่ในเมื่อเขาได้กินแล้ว เขาจะไม่มีทางคายออกให้เสียของ เนื้อสดแบบนี้ปล่อยไว้นานจะไม่อร่อย


ไม่มีความปราณีใด ๆ เกิดขึ้นแม้รู้ว่านี่เป็นครั้งแรกของแบมแบม แค่เริ่มแรกเขาก็จัดเต็มแบบไม่มีการออมมือ คนตัวบางสั่นสะท้าน ทั้งเจ็บและจุกเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน หยาดน้ำตาของคนอ่อนแอยังคงไหลรินออกมาไม่มีหยุด


ทั้งที่บอกตัวเองในใจว่าต้องทนไหว แต่ในตอนนี้มันรู้สึกแย่จนกำลังจะขาดอากาศหายใจแล้ว แบมแบมคิดว่าตอนนี้น่าจะได้คลิปนิดหน่อยแล้ว งั้นก็คงไม่จำเป็นที่ต้องทนอีกต่อไป


“ปล่อย!! อ๊ะ...ผ...ผมไม่...อ๊ะ อยากทำแล้ว” แบมแบมพูดห้ามมาร์คเสียงขาดหาย พยายามดึงแขนที่ถูกฝ่ายนั้นขึงไว้กับเตียงออก แต่ทว่าพยายามออกแรงเท่าไรมันก็ไม่ออก


“เสียใจด้วยนะ ฉันคงทำตามคำขอของนายไม่ได้” มาร์คพูด หยาดน้ำตาของแบมแบมก็ยังคงไหลรินแสดงความเจ็บใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พยายามดึงแขนออกจากการจับกุมก็ทำไม่ได้เสียที


“ห...หยุด” แบมแบมรู้สึกเกลียด...เกลียดคนคนนี้มาก ๆ ทั้งเกลียดและขยะแขยง แต่ที่เกลียดมากกว่านั้นก็คือตัวเอง เพราะเกลียดที่ตัวเองส่งเสียงครางออกไปคล้ายกับว่ามีอารมณ์ร่วมกับคนคนนี้ 


มันก็คงเป็นความรู้สึกทางกายภาพเลยแสดงออกมาคล้ายกับมีความสุขด้วย แต่ทางจิตใจตอนนี้มันย่ำแย่มาก ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ริมฝีปากนั่นยังฝากสัมผัสนับครั้งไม่ถ้วน ในตอนนี้แบมแบมพยายามปลอบตัวเองว่าให้เข้มแข็งเข้าไว้ เพราะอีกไม่นานคนคนนี้จะผลกรรมที่ก่อไว้ทั้งหมด เย็นเข้าไว้...เย็นเข้าไว้...


“อื่มมม...” ร่างหนาครางเสียงทุ้มในลำคอด้วยความรู้สึกดี ตาคมจับจ้องไปที่คนใต้ร่าง มองร่างเล็กที่อยู่ในการควบคุมของเขา


รู้สึกดี...รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ทั้งเสียงและใบหน้างอแงนั่น มันทำให้ภาพโดยรวมที่มองแล้วรู้สึกน่ารักจนอยากจะแกล้งแรง ๆ อยากจะทำให้คนตัวบางเต็มไปด้วยรอยแดงจากปากของเขา อยากจะขยี้ให้แบมแบมครางเสียงหวานให้ดังกว่านี้ ทำไมถึงรู้สึกคลั่งและอยากรุนแรงแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีเซ็กส์กับคนที่เวอร์จิ้น หรือว่าเป็นเพราะแบมแบมกัน


มาร์คถอยออกจากร่างของแบมแบม เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่แบมแบมรู้สึกโล่งใจที่ความทรมานมันจบสิ้นสักที แต่ก็อย่างที่บอกว่ามันก็เสี้ยววินาทีเท่านั้น


มือหนาวางไปที่เอวบางและพลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำกับเตียงนอน ไม่มีการรีรอใด ๆ ทั้งสิ้น มาร์ครั้งเอวบางให้แอ่นตัวเพื่อให้ได้มุมที่ถนัด จากนั้น...


“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” ริมฝีปากอวบยังคงเปล่งเสียงครางหวาน ๆ 


ความคิดฟุ้งซ่านที่อยู่ในหัวของแบมแบมถูกขจัดออกจนหมด เจ้าตัวเล็กไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังปล่อยตัวเองเข้าไปอยู่ในอารมณ์กามของมาร์ค ทุกสัมผัสที่มาร์คมอบให้กล่อมประสาทจนแบมแบมไร้สิ้นสติ เมื่อได้รับจูบอย่างเร้าร้อน กำลังเคลิ้มก็ถูกเบรกโดยการถูกกดบ่าให้หน้าจุ่มกับเตียงนอน หลังจากนั้น...


“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” เสียงครางที่ขาดหายก็กลับมาอีกครั้ง 


มาร์คกัดฟันแน่นจนหน้าขึ้นสันกรามชัด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าค่ำคืนวันนี้มันช่างแสนวิเศษ ทั้งที่คนตัวเล็กไร้ซึ่งประสบการณ์เรื่องบนเตียง แต่นั่นแหละที่ทำให้เขารู้สึกวิเศษ


เซ็กส์ของแบมแบมทำให้มาร์ครู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กช่างหอมหวานเหมือนไอศกรีมรสนมและบริสุทธิ์คล้ายกับเด็กที่ไร้เดียงสา มาร์ครับรู้ได้ว่านี่คือตัวตนจริง ๆ ของแบมแบม คนที่ยั่วเขาเก่ง ๆ แบบตอนอยู่บนรถนั่นไม่ใช่ตัวตนของเจ้าตัวเล็กเลยสักนิด นี่สิแบบที่เขาชอบ สะอาดบริสุทธิ์จนน่ากัดและน่าขยี้แรง เริ่มหลงขึ้นมาซะแล้วสิ...


“ค้างกับฉันนะ...ห้ามกลับ” เป็นครั้งแรกที่มาร์คพูดอะไรแบบนี้กับคู่นอน อาจจะเป็นเพราะกำลังติดใจเจ้าตัวเล็ก และเขาก็ไม่อยากจะให้ทุกอย่างมันลืมเลือนไปหลังจากที่เขาหลับ อยากจะเล่นสนุกกับแบมแบมอีกหลังจากที่เขาชาร์ตพลังเต็มแล้ว


“ไม่” แบมแบมตอบเสียงหนักแน่น พร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เป็นการทำให้คอชุ่มชื่นหลังจากที่ปล่อยเสียงครางไปนาน หากแต่ก็ไม่ทันได้พักหายใจก็ต้องคอแห้งอีกแล้ว


“อืม...งั้นก็ช่วยไม่ได้ถ้านายไม่อยากค้างกับฉัน งั้นฉันก็คงจะต้องทำให้นายหมดแรงเดินจนกลับบ้านเองไม่ได้” แบมแบมจ้องหน้ามาร์คด้วยแววตาที่แสดงอาการตกใจ ยิ่งเห็นยิ้มร้าย ๆ ของคนตรงหน้าก็แทบจะกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ


จะเป็นอย่างนั้นไม่ได้ ไม่งั้นก็ต้องขาดทุนน่ะสิ!


“ไม่เอา!! ปล่อยผม!!”แต่ต่อให้แบมแบมร้องขอให้มาร์คหยุดเท่าไรก็ดูท่าจะไม่ได้ผล อยากทำให้เขาติดใจขึ้นมาเอง ช่วยไม่ได้...







17/01/61

อะจ้า มีการเปิดระบบเซ็นเซอร์ เพราะกลัวว่าอัปแล้วมันจะไม่แจ้งเตือนรีดว่าไรท์อัป ดังนั้นใครอยากอ่านแบบไม่เซ็นเซอร์ ไปตามลิงค์ได้ที่ใต้ไบโอทวิตเตอร์ไรท์ @theeta9397 หรือ FB : www.facebook.com/theeta9397 (ฝากกดไลค์หรือฝากกดติดตามด้วยนะคะ อิอิ) 

และแล้วเราก็ได้รู้ว่าน้องแบมได้เป็นของพี่มาร์คแล้ว แต่ดูเหมือนลูกเราจะขาดทุนเพราะพี่เค้าดันติดใจน้อง แต่ยังไงตอนนี้ก็ร่วมกันภาวนากันนะคะ ว่าอยากให้พี่จับน้องได้หรือไม่ พี่มาร์คเรื่องนี้ดูร้าย ถ้ารู้ความจริงน้องคงไม่รอดแน่เลย ฮืออ ภาวนาช่วยลูกด้วยนะคะ 

ขอกำลังใจเยอะ ๆ ด้วยนะค้า ฝากคอมเม้นและเล่นแท็ก #ลับ19มบ ด้วยนะค้า จะรีบกลับมาไขให้ฟังว่าน้องเสียตัวฟรีไหม!





07/01/61 

แค่ก ๆ มาถึงขนาดนี้แล้ว คิดว่าอีก 20% ที่เหลือจะได้อ่านฉากอะไรกันคะ แค่กๆๆๆๆ ระหว่างนั้นพี่จะเห็นกล้องที่ซ่อนอยู่ไหมน้า หรือว่าพี่จะไม่เห็นแล้วน้องทำสำเร็จ แล้วหลังจากนั้นจะเป็นยังไง จะเปิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง บอกเลยว่าเราจะแซ่บกันยาว ๆ 

อันนี้จะมีฉากซ้ำ แต่เป็นการเล่าให้รู้ความคิดของมาร์คด้วย เกลียดการที่พี่เค้านับหนึ่งถึงร้อยให้น้อง ขอบคุณมากค่ะคุณแร๊ปเปอร์ คุณเป็นคนที่ใจดีจริง ฮ่าๆๆๆๆ 

ถ้าชอบก็ฝากคอมเม้น หรือ เล่นแท็ก #ลับ19มบ ให้ไรท์ได้รู้ด้วยน้า ไรท์จะได้แอบลัดคิวมาแต่งแล้วอัปต่อ คิคิ 




04/01/61

ฉากกามยังไม่มา หึหึ แต่มาแน่นอนเพราะนี่กำลังเล่าย้อนไปฉาก Intro มีใครรออ่าน ขอคอมเม้นต์รัว ๆ เลย น้องแบมจะทำสำเร็จไหม จะโดนจับได้หรือเปล่า จะคุ้มกับที่เสียไปไหมนะ แล้วอดีตสองคนนี้เป็นยังไง มาร์คจำน้องไม่ได้เลยเหรอ หรือทำร้ายน้องแบบไม่รู้ตัว หรือยังไง หรือตั้งใจ เอ๊ะๆ หรือแกล้งลืม ไม่รู้ไม่ชี้ ฝากติดตามต่อน้า   

ฝากติดตามด้วยน้าาา ฝากเล่นแท็กด้วยค้าบ #ลับ19มบ 




28/12/61 

ไม่รู้ว่ามีคนอยากอ่านต่อไหม แต่คันไม้คันมืออยากแต่งก็เลยมาต่อ หวังว่าจะมีคนรักเรื่องนี้นะคะ นี่แค่เพิ่งเริ่ม เรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่เผ็ช และแรง ให้ไรท์ได้ปลดปล่อยความแต่งหื่นบ้าง เพราะตอนนี้เรื่องอื่นที่แต่งไม่มีเรื่องไหนอยู่ในฉากหื่น ๆ เลย 

ฝากติดตามด้วยน้าาา ฝากเล่นแท็กด้วยค้าบ #ลับ19มบ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 930 ครั้ง

2,112 ความคิดเห็น

  1. #1986 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 11:13
    โอเค้คคคค
    #1986
    0
  2. #1772 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 18:03
    พี่จะแกล้งน้องอีกแล้วหรอ แต่แบมคิดผิดจริงๆ ไม่น่าเลย
    #1772
    0
  3. #1388 callafern (@callafern) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 02:23
    อี คือ อี้เอิน แน่ๆ แต่ว่าน้องเห็นพี่สั่งเองเลยเหรอ หรือ พี่เค้ากลับใจมาช่วย...
    #1388
    0
  4. #1160 Minlaneee (@Minlaneee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 13:43
    มันจะดีนะไรท์ พี่แบมอ่อนเป็นเทียนลนไฟเยยยยย
    #1160
    0
  5. #1136 oohsebam12 (@oohsebam12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:02
    โอ๊ย...ใจเย็นกันก่อนนนนน....ช้ำหมดแล้วววว
    #1136
    0
  6. #1121 BunnyBlair (@evefiww) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:51
    เป็นแค่แมวน้อยริอาจจะเข้าถ้ำเสือ โถลูกกกก
    #1121
    0
  7. #1016 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:08
    งื้อแบมลูกกกกกกก
    #1016
    0
  8. #915 OrnLex (@OrnLex) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:40
    น้องแบมมมมม แปลว่าต้องแค้นมากแน่ๆพี่มาร์คามัยเรียนต้องทำน้องแบมไว้อย่างเจ็บแสบมากแน่ๆ น้องถึงได้ยอมลงทุนจนขาดทุนขนาดนี้ ฮือออออออออ แล้วพี่มันก็จำน้องไม่ได้อีกว่าเคยทำเลวอะไรไว้ แปลว่าตอนทำไม่ได้ริดถึงใจคนโดนเลยสินะ โอยยยย
    #915
    0
  9. #730 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 10:00
    พี่มาร์คน้องจะรับไหวไหมเนี่ยตัวก็แค่นี้ พี่ไปทำอะไรน้องไว้ในอดีตกันแน่
    #730
    0
  10. #632 dejawooo (@dejawooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:53
    รุนแรงกับน้องมาก ทั้งที่รู้ว่าเป็นครั้งแรกของน้อง พี่ทำไมใจร้ายได้ขนาดนี้ ฮือ สงสารน้องแบมสุดหัวใจ เป็นการอ่านเอ็นซีที่สุดแสนจะหน่วงหัวใจมากๆค่ะ ว่าแต่น้องจะแก้แค้นสำเร็จมั้ย แล้วปมในอดีตที่มาร์คจำไม่ได้คืออะไร ลุ้นไปหมด ต้องเป็นอะไรที่น้องฝังใจมากแน่ๆค่ะ
    #632
    0
  11. #585 pfmn_pz (@pfmn_pz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:43
    หิ้ออ น้องงงง ไหวมั้ยย ตัวแค่เนี้ย แต่พี่เค้าติดใจหนูละนะ อยากรู้ว่ามีปมอะไร เพราะดูแค้นมาก จะวุ่นวายขนาดไหนเนี่ย ไม่อยากให้น้องเสียใจ
    #585
    0
  12. #553 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:04
    โดนขังห้องแน่555555
    #553
    0
  13. #437 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:38
    คุณพี่มาร์คไปทำอะไรน้องอ่ะ ทำไมน้องถึงผูกใจเจ็บขนาดนี้ หรือน้องเข้าใจผิดไปเอง
    #437
    0
  14. #400 ptuan93 (@MyMarkkk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:27
    โอ้ยย น้องงง;-; อยสกรู้ปมในอดีตเเล้วอ่ะ
    #400
    0
  15. #397 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:32
    โอ้ลูกเอ้ยยยยย ทำไมมันพลิกล้อกงี้ล่ะ ฮืออออ
    #397
    0
  16. #396 Pxxxsct (@Ba_pim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 06:24
    โถ่ แบมเอ้ยย ลูกจะแก้แค้นเขาก็ขาดทุนแต่แรกซะละ
    #396
    0
  17. #395 mlws (@markshv) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:49
    ถ้ามาร์ครู้นี่แบมเละแน่ๆ
    #395
    0
  18. #391 Apny (@tongonea) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 06:26

    ที่บอกว่าความลับนี่เรื่องอะไรเอ่ย นี่อยากรู้แล้ววววว แต่ตอนนี้ก็สงสารน้อง โถถถ หนูลูกกกก
    #391
    0
  19. #346 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 21:06
    ถ้ามาร์คไม่ได้ทำไรผิดไว้ แบมนี่เสียหมดเลยนะ
    #346
    0
  20. #334 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:30
    แบมจะหนีออกมาได้มั้ย._.
    #334
    0
  21. #284 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 13:54
    แบมเอ๊ยยยน หนูคิดไรอยู่ลูก กลัวความแค้นที่เคยเกิดขึ้นจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเหลือเกิ้นนน
    #284
    0
  22. #250 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 07:53
    มันไม่คุ้มเลยนะกับสิ่งที่แลกไป
    #250
    0
  23. #215 moeypatchara (@moeypatchara) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:36
    ตกหลุมตัวเองแล้วแบม
    #215
    0
  24. #203 Reeya.P (@Tuck_Reeya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 13:48
    น้องแบมหนูขาดทุนยับเลยทีนี้ งื้อออออ พี่มาร์คเคยทำไรน้องไว้นะน้องถึงแค้นขนาดนี้
    #203
    0
  25. #168 Joyler (@Joyler) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:09
    มาร์คเคยทำอะไรน้องไว้
    #168
    0