คัดลอกลิงก์เเล้ว

Love never die รักไม่มีวันตาย นายเนตรสีขาว (Sample)

โดย sakuya2255

นี่มัน....อะไรกันเนี่ย?! นั่งรถกลับบ้านอยู่ดีๆ อยู่ๆก็ทะลุมิติมาโลกนินจาซะงั้น แถมยัง.. โผล่มาตอนไหนไม่โผล่ ดันโผล่มาตอนที่พวกเขากำลังทำสงครามกันอีก!

ยอดวิวรวม

207

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


207

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.พ. 62 / 20:45 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ทำไม...ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ! T^T   จู่ๆก็มีใครก็ไม่รู้มาสวมรอยแทนคุณลุงที่มารับฉันกลับบ้าน  แค่นั้นยังไม่พอ อีตานั่นยังพาฉันไปโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้!!  พอถามเขาก็ไม่ตอบ เอาแต่พึมพำว่า “ผิดพลาดๆ ” อะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียวอยู่ได้  แล้วนี่ฉันจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ  ฉันจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยเหรอ?  ฮือออออ~ ไม่เอาน้า  ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อ่ะ  ฉันอยากกลับบ้าน!!!  ใครก็ได้ ช่วยฉันทีTOT.

.

.

.

.

มารู้จักกับตัวละครหลักกันโหน่ยยยยยยย



ฮิวงะ  เนจิ 

คู่จิ้น(?)  ของคามิกามิ  โคริ



โลกิ 

เทพผู้อาพับ???  



คามิกามิ โคริ

สาวดวงตกผู้อาพับซะยิ่งกว่าโลกิ



เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 23 ก.พ. 62 / 20:45

บันทึกเป็น Favorite


"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!" 
ฟรึ่บ!
หลังจากที่ฉันกรี๊ดออกมาสุดเสียง ก็มีคนเข้ามารับตัวฉันไว้ในท่าเจ้าสาว ก่อนที่ฉันจะตกลงไปหัวโหม่งพื้นโลกตายซะก่อน=_=
"อยากให้คนอื่นช่วยก็หัดพูดดีๆซะบ้างสิคุณ"
"..........."
"เฮ้อออออ คุณนี่มัน--"
"ขอบ....คุณ"
"ห๊ะ?"
"ก็บอกว่าขอบ---"
ตู้มมมมมม!!!

ห....เห้ยยย !!

“โคริ ระวัง!!”

ปึ้ก!  โคร่ม!! 

อยู่ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นข้างหลังฉัน  แล้วอีตาจอมปลิ้นปล้อน(ตั้งชื่อให้เมื่อกี้)ก็กระโจนมาดึงฉันให้หมอบลงแล้วเอาตัวเองบังร่างฉันไว้

น..นี่มัน  อะไร..

สงคราม งั้นเหรอ!! 

"คุณรีบไปหลบตรงนั้นก่อนเร็ว!"

"อ..อื้อ!" ฉันรีบวิ่งไปหลบตรงที่เขาบอก "ทำอะไรอยู่น่ะ ตามมาสิ"

"ชินเงคาคุเรน!"

วิ้งง! พรึ่บบ!!

ท...ที่ไหนอีกวะเนี่ย=[]=!

แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ ทำไมฉันรู้สึกว่าฉากมันคุณๆจังล่ะ  เหมือนเคยเห็นมาก่อนเลยแฮะ

"ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย  ตรงนี้มีใครเป็นนินจาแพทย์มั้ยคะ ช่วยรักษาพี่เนจิที" 

จู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงวิ่งกระหืดกระหอบมาขอความช่วยเหลือจากคนแถวนี้  แต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ เอาแต่ยืนอ้ำๆอึ้งๆกันอยู่อย่างเดียว

จะว่าไป...หน้าของเธอก็คุ้นๆอยู่เหมือนกันนะ แต่เห็นหน้าเธอไม่ค่อยชัดเลยอ่ะ อ๊ะ!  นั่นไงๆ เธอหันมามองฉันแล้ว

"อ๊ะ! โคริจัง  ดีจังเลยที่เธออยู่ที่นี่น่ะ" เธอทำท่าเหมือนดีใจแล้ววิ่งมาคว้ามือฉันไว้ 

คว้า? เดี๋ยว เฮ้ยยยยยยยย!!!  นั่นมัน ฮินาตะจากเรื่องนารูโตะนี่หว่า!  ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ แถมยังรู้จักชื่อฉันด้วยไม่สิๆ เธอเป็นตัวการ์ตูนนะ จะมาอยู่ที่นี่ได้ไงล่ะจริงมั้ย ส่วนที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้านี่ก็คงจะเป็นพวกคลอสเพลย์อะไรเทือกๆนั้นล่ะมั้ง

"โคริจังช่วยไปรักษาพี่เนจิให้ทีนะ เค้ากำลังจะแย่แล้ว!"

พูดจบ ยัยนั่นก็ลากฉันออกไปจากตรงนั้น พาวิ่งไปตามทางที่มีแต่คนบาดเจ็บแล้วก็คนแต่งชุดแปลกๆเหมือนในอะนิเมะเปรี๊ยบ! กำลังยืนอยู่เต็มไปหมด พอถึงที่เธอก็ปล่อยมือฉันแล้วนั่งลงประคองร่างของชายคนนึงขึ้นมาไว้บนตัก

"ช่วยรักษาเขาทีสิ"

"เอ่อ... คือ ฉันไม่..."

'ใช้วิชาแพทย์สิ'

'อะ..ห๊ะ?'

'เร็วเข้า!'

ฟรึ่บ!

ฉันรีบเอามือมาซ้อนกันเหมือนท่าปั้มหัวใจ แล้วเอาไปทาบที่อกเขาเหมือนที่เคยเห็นท่านสึนาเดะทำในอนิเมะ แต่ว่านะ...

ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะเฟ้ย!=[]=

'ประสานอินก่อนเซ่!'

'ยังไงเล่า'

กุน มะแม เถาะ ขาน กุน มะแม กุน เถาะ ขาน วอก ขาน 

อยู่ๆก็มีคำพูดกับท่าประสานอินอะไรก็ไม่รู้ผุดเข้ามาในหัวฉันเยอะแยะมากมายจนฉันงงไปหมด ฉันรีบประสานมือตามภาพที่ปรากฏในหัวอย่างไว แล้วจบด้วยท่าประสานมืออีกครั้ง

รอบนี้ไม่เหมือนรอบที่แล้ว  บริเวณที่ฉันใช้ฝ่ามือทาบลงไปมีแสงสว่างออกมา!  ด...ได้ผลแล้ว  ฉันรักษาเขาได้แล้ว!

อ๊ะ นั่นๆ  เขาค่อยๆขยับตัวแล้ว!

"พี่เนจิ... พี่เนจิฟื้นแล้ว!  พี่เนจิฟื้นแล้วล่ะ นารูโตะคุง!!!"

ห๊ะ? นารูโตะกับเนจิงั้นเหรอ?

ขวับ!

ช...ใช่จริงๆด้วยเว้ย!  นารูโตะตัวจริงเสียงจริง!

"ห๊ะๆ ไหนอ่ะๆ เนจิฟื้นแล้วจริงเหรอ?"  นารูโตะรีบวิ่งพรวดเข้ามาหาทันที  "เนจิ!  นายยังไม่ตายจริงๆด้วย"

พอเห็นว่าคนที่เขาพูดถึงกำลังยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เขาก็รีบพุ่งเข้ากอดเนจิแทบจะทันที ทำเอาหมอนั่นล้มลงไปนอนอีกรอบ

"อึก! น...นารูโตะ ฉันเจ็บ.." เนจิโอดครวญออกมาเบาๆ

"โทษทีๆ ฉันดีใจไปหน่อยน่ะ" คนที่ชื่อนารูโตะกล่าวขอโทษเบาๆแล้วประคองให้เพื่อนตัวเองลุกขึ้น "แล้วนี่..ทำไมนายถึงฟื้นได้ล่ะ  ตอนแรกคิดว่าจะซี้ม่องเท่งไปแล้วซะอีก"

"โคริช่วยรักษาพี่เนจิให้น่ะ"

"หืม?  จริงหรอ? สุดยอดเลย!!"

"อ...อื้อ^^;;" 

ใครก็ได้ อธิบายที!  ไอ้ฝูงชนคลอสเพลย์โคตรเหมือนนี่มันอะไร?  นี่ฉันโผล่มาอยู่ในการ์ตูนจริงๆหรือฉันแค่ฝันไปกันแน่เนี่ย!

"ขอบคุณมากๆเลยนะจ๊ะ โคริจัง ถ้าไม่ได้เธอ พี่เนจิต้องแย่แน่ๆ"เธอพูดแล้วคว้ามือฉันไปจับไว้

"ม...ไม่เป็นไร เอ่อ..ไหนๆหมอนั่นก็ฟื้นแล้วอ่ะ ฉันขอตัวก่อนนะ" ฉันรีบดึงมือออกจากการเกาะกุมของผู้หญิงตรงหน้าแล้วตั้งท่าจะวิ่งไปอีกทาง แต่ทว่า....

บึ้มมมมมม!!

"ไปจับตัวนางหนูนั่นมาให้ได้!!" 

อยู่ๆก็มีใครก็ไม่รู้ โผล่พรวดมาจากกลุ่มควันแล้วกระโจนเข้ามาหาฉันอย่างไว ด้วยความตกใจฉันเลยถอยหลังกรูดไป จนชนเข้ากับแผงอกของอีกคน

"ไปหลบข้างหลังก่อนนะ โคริจัง" เขาก้มลงมากระซิบข้างหูฉันแล้วดึงฉันให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเขาแทน

นี่นายจะทำอะไรเนี่ยนายหัวทอง!  พวกนั้นมีกันเป็นฝูงเลยนะ แถมยัง..ตัวใหญ่เบิ้มกันทั้งนั้น นายไม่เห็นเหรอ!  อยู่ตัวคนเดียว หัวเดียวกระเทียมรีบแบบนี้จะไปสู้อะไนเขาได้เล่า

"น..นายจะทำอะไรอ่ะ หลบไปนะ เดี๋ยวก็ตายหรอก!"

หมับ!  ฟรึ่บ!  เคร้ง!  ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ว...เหวออออ  อยู่ๆเนจิก็พุ่งมาคว้าเอวฉันไว้แล้วพาออกห่างจากจุดที่นารูโตะ(คลอสเพลย์)ยืนอยู่

ส่วนผู้หญิงอีกคนก็ปาอะไรซักอย่าง รูปร่างคล้ายดาวกระจาย ไปชนกับคุไน? ของอีกฝ่ายจนกระเด็นไปคนละทาง

  หลังจากนั้น พวกเขาก็สู็กันอย่างดุเดือด สองคนนั้นฝีมือดีมาก สามารถรับการโจมตีของฝ่ายตรงข้างได้ทุกท่าแถมตอกกลับไปได้รุนแรงกว่าด้วย 

แสดงเหมือนมากๆเลยแฮะ พวกนี้น่ะ (นี่เจ๊ยังคิดว่าเขาแสดงกันอยู่อีกเรอะ!)

ฟิ่ว~   ฉึก!!!

o_O  ฉันถึงกับยืนอึ้งค้างไปเลย  ก็จะอะไรซะอีกล่ะ  ไอ้ฟิ่ว ฉึก เมื่อกี้นี่คือเสียงคุไนที่ฉันคิดว่าเป็นของปลอมมาตลอดตั้งแต่แรกจนถึงเมื่อกี้ที่มันลอยมาปักต้นไม้ใกล้ๆหัวฉันเนี่ย  ถึงได้รู้ว่ามันเป็นของจริง!  ดีนะที่เมื่อกี้ฉันตัดสินใจหลบ ไม่งั้นคงโดนปักกลางกบาลแน่ๆอ่ะ

"พี่เจิ  รีบพาโคริจังออกไปจากที่นี่เร็วเข้า!" 

"แต่ว่า..ท่านฮินาตะ"

"ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วง  ฉันกับนารูโตะคุงจัดการได้ค่ะ" เธอรีบหันมาแย้ง "มวยอ่อนแปดทิศ! หกสิบสี่ฝ่ามือ!!!"

"อ้ากกกกกกกกกกก!!!"

"ครับ!"

หมับ!  ฟรึ่บ!

"ด...เดี๋ยว นี่!  นายจะทำอะไรน่ะ" ฉัยโวยลั่น

อยู่ๆเนจิก็พุ่งพรวดมาช้อนตัวฉันไว้ในวงแขนแล้วรีบกระโจนออกจากตรงนั้นทันที  หมอนี่วิ่งไวอย่างกับลิง กระโดดขึ้นต้นไม้บ้าง วิ่งไปตามพื้นบ้าง เคลื่อนไหวร่างกายได้คล่องแคล่วซะจนฉันลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้เข้าเจ็บปางตายอยู่น่ะ=_=

   ตลอดทางที่เนจิอุ้มฉันมา เขาไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรสักคำ เอาแต่มองทางข้างหน้าแล้วเหลือบมามองฉันบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาอยู่ดี

"เมื่อกี้....โดนรึเปล่า?"

"หืม?" ฉันขานรับในลำคอเบาๆ

"คุไนเมื่อกี้น่ะ โดนเธอรึเปล่า" เขาพูดต่อ

อ....อะไรของเขาวะเนี่ย พึ่งจะมาถามตอนนี้เนี่ยนะ  นี่ถ้าฉันโดนเข้าจริงๆคงเลือดไหลหมดตัวไปแล้วล่ะ=_=

"ไม่" ฉันตอบสั้นๆ "ที่จริงนายปล่อยฉันลงก็ได้นะ ฉันวิ่งเองได้"

"............." เขาเงียบใส่

"ก็...แบบนี้มันลำบากนายนี่  นายพึ่งจะฟื้นนะ แถมต้องมาอุ้มฉันแบบนี้คงเหนื่อยแย่......"

"ฉันบอกเหรอว่าเหนื่อยน่ะ" เขาตอบเสียงเรียบ

"ก็...เปล่า"

"งั้นก็แสดงว่าฉันไม่เหนื่อย  อยู่นิ่งๆให้ฉันอุ้มไปเหอะน่า" 

เอ้า!  อีตานี่หนิ คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่าจะเมื่อย นอกจากจะไม่รับความเป็นห่วงฉันแล้วยังจะมาย้อนฉันซะหน้าหงายอีก  ฉันเชื่อแล้วล่ะว่าหมอนี่คือเนจิตัวจริง เพราะถ้าไม่ใช่ หมอนี่ก็คงจะเป็นผู้ชายที่ปากร้ายที่สุดในสามโลกแล้วล่ะ!! =^=

"ไม่ต้องมาด่าฉันในใจแบบนั้นเลย"

"อะไร ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ อย่ามามั่วสิ"

"หน้าเธอมันฟ้อง"



__________________________________________________________

ฮายยยยยยยยยยย!  ท่านผู้อ่านทุกท่าน  วันนี้ไรท์หนี เอ้ย!  แอบเอาฟิคสั้นมาให้ทุกท่านอ่านด้วยแหละ  ขอกระซิบนิดนึงว่า เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นส่วนนึงของเรื่องใหม่ที่ไรท์กำลังปั่นอยู่ด้วยนะ!  "อ่าวไรท์ นี่คิดจะเทเรื่องเก่าหรอ!!?"  

ป่าวน้าาาา  ตอนนี้ไรท์กำลังพยายามปั่นเรื่องใหม่ให้เสร็จก่อนเปิดเทอมอยู่ แล้วจะเอามาลงพร้อมๆกันกับเรื่องเก่าที่ดองไว้เป็นเวลานับพันปีได้ (เว่อร์)

เอาล่ะ เริ่มอยากอ่านกันแล้วใช่มั้ยล่าาาา  เอาตอนนี้ไปอ่านเรียกน้ำย่อยกันก่อนแล้วกันนะ แล้วมาพบปะกับพวกเขาแบบเต็มรูปแบบได้ใน..... "Love never die รักไม่มีวันตาย นายเนตรสีขาว" นะจ๊ะ^^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ sakuya2255 จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 น้องเอง
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:07

    น่าสนุกง่าาาาา

    #3
    0
  2. วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 10:55
    รอออออ
    #2
    0
  3. วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:27
    ชอบเนจิรออ่านๆๆ
    #1
    0