The Vampire of The Mists

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ส.ค. 62

บทนำ


+++++++++++++++++++

สถานที่และปีค.ศ.ต่าง ๆ เป็นสิ่งที่ผู้เขียนกำหนดขึ้นมาเอง

ไม่มีเค้าโครงเรื่องจริงบนผืนแผ่นดินใดทั้งสิ้น

+++++++++++++++++++


ทรานซิลเวเนีย เมื่อ 1,000 ปีก่อน

อ๊าาา!

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนหนึ่งดังไปทั่วผืนหญ้าในยามค่ำคืนซึ่งไม่มีใครสามารถได้ยินได้ เนื่องจากบริเวณนั้นร้างไร้ผู้คน จะมีก็แต่…

เงาร่างสูงใหญ่ของสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ซึ่งกำลังลุกขึ้นยืนบนผืนหญ้า ใกล้ ๆ กันนั้นมีซากศพแสนซีดเซียวของหญิงสาวผู้หนึ่ง ดวงตาถลนออกมานอกเบ้า ใบหน้าซูบตอบ สีหน้าก่อนตายของเธอนั้นเหมือนตกใจกลัวอะไรบางอย่างจนสุดขีด ...เธอคือหญิงสาวที่เป็นเจ้าของเสียงร้องนั่นเอง

เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่หันไปมองเหยื่อที่ไร้วิญญาณของตนอย่างพอใจ เขาเลียเลือดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ริมฝีปากก่อนจะตรวจสอบตนเองว่าไม่ได้มีรอยเลือดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของตน แล้วจึงเดินออกไปจากที่แห่งนั้นอย่างเงียบเชียบ เขาค่อย ๆ เดินลัดเลาะเข้าสู่หมู่บ้านสายหมอก สถานที่ ๆ เขามักจะไปเที่ยวดูกิจกรรมแปลก ๆ ของมนุษย์เพื่อศึกษาความเป็นอยู่ของเหล่าว่าที่อาหารของตนและเพื่อทำตัวให้กลมกลืน

อ้ากกก!

เสียงร้องของชายคนหนึ่งดังขึ้นเรียกความสนใจของเขาจนต้องตามที่มาของเสียงไป ...เขาเห็นชายวัยกลางคน ๆ หนึ่งถูกกลุ่มโจรวัยรุ่นรุมแทงเพื่อที่จะปล้นทรัพย์ ถึงแม้เขาจะไม่สนใจชีวิตมนุษย์เลยก็ตาม แต่สิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดก็คือการรุมทำร้ายอย่างไร้เกียรติ์ เพราะเขาเองก็เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อนสมัยที่ยังคงเป็นมนุษย์

ฟึ่บ ...อ้าก!!!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมเสียงร้องโหยหวนราวกับจะขาดใจตายของเหล่าวัยรุ่นดังขึ้นไล่เลี่ยกันก่อนที่จะล้มลงไปกองกับพื้น เหลือก็แต่ชายคนนั้น...

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาชายที่ถูกแทง คนผู้นั้นเริ่มหายใจรวยรินและอีกไม่นานก็คงจะสายเกินไป ...เขาโน้มใบหน้าลงไปที่ลำคอของชายผู้นั้น อ้าปากให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมก่อนที่จะฝังมันไว้บนลำคอของเหยื่อที่ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นผู้เคราะห์ร้ายได้หรือไม่ หลังจากนั้นเขาจึงใช้เล็บกรีดลงไปที่ข้อมือของตนเองและจับชายผู้นั้นให้อ้าปาก ...โลหิตของปีศาจไหลเข้าสู่ลำคอของชายวัยกลางคนผู้นั้น เพียงไม่นานชายคนดังกล่าวก็กรีดร้องด้วยความทรมานอีกครั้ง รู้สึกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผาอยู่ภายใน ทรมาน...ยิ่งกว่าโดนมีดนับสิบเล่มแทงเสียอีก เขาร้องอยู่อย่างนั้นจนหมดสติไปในที่สุด

เพียงเวลาไม่นาน… ชายที่ได้ลิ้มรสโลหิตของปีศาจก็ลืมตาตื่นขึ้นมาจากความทรมาน เขาเห็นชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ผมหยักศกยาวไปจนถึงกลางหลังยืนกอดอกมองเขาอยู่ เมื่อเขาลุกขึ้นก็เห็นร่างของกลุ่มโจรวัยรุ่นที่เข้ามาทำร้ายเขาในคราแรกซึ่งถูกทิ้งให้เป็นศพเกลื่อนกลาดอยู่ใกล้ ๆ

“ฟื้นแล้วรึ” อีกฝ่ายถามอย่างไม่ยี่หระว่าจะต้องได้รับคำตอบจากเขาหรือไม่ เพราะก็เห็น ๆ อยู่ตรงหน้านี่แล้ว

“ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ใช่หรือไม่…”

คนที่ถูกถามตอบกลับด้วยคำถามอีกทีหนึ่ง เขาจำไม่ได้ถึงภาพเหตุการณ์หลังจากที่ถูกแทง เนื่องจากในเวลานั้นเขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะลืมตาขึ้นมาดูเหตุการณ์รอบ ๆ ตัว จำได้เพียงเสียงร้องโหยหวนของเหล่าโจรพวกนั้นและความเจ็บปวดที่ได้รับบริเวณลำคอของตน ตามมาด้วยความทรมานภายในร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่สติจะดับวูบและฟื้นขึ้นมาใหม่ในครานี้ ...เป็นการฟื้นที่ราวกับเกิดใหม่ เพราะเขารู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่เคยหายไปนั้นกลับฟื้นคืนมายิ่งกว่าเดิม สายตาที่เคยพร่ามัวกลับดีขึ้น อาการปวดเมื่อยต่าง ๆ ตามร่างกายพลันหายไป  อีกทั้งน้ำเสียงที่ดูแข็งแรงและดูมีพลังขึ้นกว่าแต่ก่อน ทุกอย่างในร่างกายของเขาในยามนี้กลับมาทำงานได้ดียิ่งขึ้นกว่าที่เคยเป็น…

“ก็อย่างที่เห็น ว่าแต่ฟังจากสำเนียงของเจ้า ...เจ้าไม่ใช่คนที่นี่อย่างนั้นรึ” ปีศาจในร่างมนุษย์ถามอย่างสงสัย หัวคิ้วขมวดมุ่นราวกับจริงจังกับคำถามนี้เป็นที่สุด ...ในคราแรกเขานึกว่าเป็นชาวโรมาเนียเช่นเดียวกันเสียอีก

"ข้าเป็นชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่กับลูก ๆ ...ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ ข้าขอกลับไปดูลูก ๆ ของข้าก่อน ป่านนี้คงหิวแย่แล้ว"

...หิว

ฉับพลัน ความรู้สึกแปลกประหลาดก็พลันแล่นลิ่วขึ้นมาในสมอง ...ความรู้สึกหิวกระหายบางสิ่งกำลังลุกโชนอยู่ภายใน

สายตาเหลือบไปเห็นกระต่ายตัวหนึ่ง ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขาพุ่งเข้าหาสิ่งมีชีวิตนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วจัดการดูดเลือดเจ้ากระต่ายอวบอ้วนที่อยู่ตรงหน้านั้นอย่างหิวกระหาย เขาดูดเลือดมันอยู่อย่างนั้นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนกระทั่ง…

"พอได้แล้ว ถ้าไม่หยุดเดี๋ยวเจ้าจะตายเอาได้นะ แวมไพร์น่ะไม่สามารถดูดเลือดของเหยื่อที่หยุดหายใจแล้วได้ ไม่เช่นนั้นเลือดที่เจ้ากินเข้าไปนั้นจะกลายเป็นยาพิษที่ทำลายอวัยวะภายในร่างกาย แล้วร่างของเจ้าจะแหลกสลายกลายเป็นธุลีไปสิ้น"

เมื่อได้ยินแล้ว ชายผู้นั้นจึงได้หยุดการกระทำทุกอย่าง เขามองเจ้ากระต่ายตัวน้อยที่กำลังหายใจรวยรินอยู่ในอุ้งมือของตนเองอย่างสับสนปนสงสาร แต่ความรู้สึกหิวกระหายเช่นเมื่อครู่นี้เขาควบคุมมันไม่ได้เลยจริง ๆ ...นี่เขาเป็นแวมไพร์ไปแล้วจริง ๆ อย่างนั้นหรือ

"...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" เขาพึมพำอยู่กับตัวเองด้วยความสับสน และไม่เคยคิดว่าจะมีสิ่งที่เรียกว่าแวมไพร์อยู่บนโลกนี้จริง ๆ

"ก็ตั้งแต่ที่ข้าช่วยเจ้าให้พ้นจากพวกโจรชั่วนั่นอย่างไรเล่า"

เขาทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยากเมื่อได้ฟังชายแปลกหน้าผู้ที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้ ...ชีวิตของเขาที่มันจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป แล้วอย่างนี้ลูก ๆ ของเขาจะเป็นเช่นไรหากต้องเห็นพ่อของตัวเองเป็นปีศาจที่คอยทำร้ายผู้คน ...จะเป็นเช่นไรหากพวกเขาเห็นพ่อของตัวเองไม่แก่ลงเลย และจะเป็นเช่นไรหากเขาต้องเห็นลูก ๆ ตายไปก่อนทีละคน…

"หากเจ้าเป็นห่วงลูก ๆ ของเจ้า ก็แค่ทำให้พวกเขาเป็นเหมือนเจ้า… เพียงแค่นี้เขาก็จะไม่มองว่าเจ้าเป็นตัวประหลาดและจะได้อยู่กับเจ้าตลอดไป" คนพูด ๆ ราวกับว่ามันไม่ได้เป็นสิ่งที่ยากเย็น เพราะเขาเองก็ทำให้คนใกล้ตัวเป็นเช่นนี้มานักต่อนักแล้ว

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยสอนวิถีแวมไพร์ให้แก่เจ้า หากเจ้าไม่อยากฆ่าใครก็ย่อมทำได้ เพียงแค่เจ้าทำตามที่ข้าบอกเรื่องนึงเท่านั้น”

“ท่านต้องการอะไร…”

“ต่อแต่นี้ไป เมื่อเจ้าและลูก ๆ เป็นแวมไพร์แล้วจงอาศัยอยู่แต่ภายในป่าสายหมอก เจ้าทำได้หรือไม่”

“ย่อมได้ ขอแค่ข้าและลูก ๆ ได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขตลอดไปก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว” ใช่แล้ว ...ขอแค่ได้อยู่กับครอบครัว ได้อยู่กับคนที่รักตลอดไป ...ไยต้องสนใจสิ่งอื่นด้วยเล่า


.

.

.

Writer’s Talk: สวัสดีค่ะรีดเดอร์ทุกทั่น ตอนนี้เป็นบทนำไปก่อนนะคะ เป็นบทนำที่น่าตรบมาก 555 จะพยายามมาอัพอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งนะคะ บอกไม่ได้ว่าจะเป็นวันไหน เพราะไม่เคยตั้งกฎเกณฑ์อะไรกับเค้าเลย แต่ยังไงก็ไม่อยากทิ้งไป ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ //โค้ง




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 AomW (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 11:37

    ว้าว สนุกมากก

    #1
    1
    • #1-1 Sakurai Winter {::: Gg :::}(จากตอนที่ 1)
      30 พฤศจิกายน 2562 / 06:38
      ขอบคุณค่ะพี่ออม แต่เดี๋ยวหนูจะยกนิยายเรื่องนี้ไปลงในไอดีใหม่นะคะ (นามปากกาใหม่ชื่อเรื่องใหม่เลยค่ะ) เดี๋ยวแจ้งในหน้านิยายอีกทีนะคะ
      #1-1