{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 8 : Love You, My Herbivore - Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

ขายาวของผู้ที่มาจากต่างถิ่นก้าวลงแตะพื้นลานจอดเครื่องบินส่วนตัวของตน


ดีโน่กำลังจะไปหารุ่นน้องที่เป็นดั่งท้องนภาเจิดจ้าและเป็นเหมือนหัวใจของตนอย่างเร่งรีบ โดยไม่ได้สนใจลูกน้องคนสนิทที่ตามมาเลยแม้แต่น้อย ทำให้โรมาริโอ้เร่งจังหวะการเดินให้ทันผู้เป็นนายให้เร็วขึ้น ในขณะที่มือีกอข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งที่ซื้อที่ญี่ปุ่นเมื่อสามเดือนที่แล้วมาเปิด เพราะมือถือที่ตนใช้อยู่ประจำนั้นล๊อคให้ใช้ได้ภายในอิตาลีเท่านั้น นิ้วหยาบกร้านแตะสัมผัสที่หน้าจอเพื่อหารายชื่อเพื่อนสนิทที่สุดในญี่ปุ่น ...คุซาคาเบะ รองหัวหน้ากรรมการคุมกฎแห่งนามิโมริ


"...ไงคุซาคาเบะ ...เป็นอะไรน่ะ ...ห๊ะ จริงเหรอ เดี๋ยวจะรีบไปนะ"


"มีอะไรเหรอโรมาริโอ้"


"คุณฮิบาริถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสครับ!"




ณ โรงพยาบาลนามิโมริ


เรียวขาเล็กของ ซาวาดะ สึนะโยชิ ก้าวเดินเข้ามาในโรงพยาบาลพร้อมกับรีบอ์น เด็กทารกในชุดสูทที่นั่งอยู่บนบ่าอย่างเร่งรีบ หลังจากที่เขาได้รับการติดต่อจากคุซาคาเบะเรื่องที่พบฮิบาริบาดเจ็บสาหัส จึงรีบลุกจากเตียงเพื่อมาดูอาการทันที


"สึนะ" เสียงเรียกที่ไม่ได้ยินมานานร่วมสามเดือนเรียกความสนใจให้ร่างเล็กต้องหันไปมองด้วยความสงสัย และเมื่อได้เห็นบุคคลที่เดินตามตนต้อย ๆ อยู่ทางด้านหลังก็ทำเอาดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้างด้วยไม่คิดว่าจะมาเจอชายคนนี้ในเวลานี้ 


"รุ่นพี่ดีโน่"


"!"


ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ มือหนาข้างหนึ่งของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นม้าพยศธาตุนภาแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลีก็คว้ามือเล็กมากอบกุมไว้แน่นพร้อมพาก้าวเดินไปด้วยกัน 


...ถึงแม้มีเรื่องมากมายที่อยากจะถามคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ...ถึงแม้อยากจะบอกเจ้าของใบหน้าน่ารักว่าตัวเองคิดถึงอีกฝ่ายมากแค่ไหน ...ถึงแม้อยากจะสวมกอดร่างเล็ก ๆ กระทัดรัดนี้ให้หายคิดถึงแต่ก็ยังทำไม่ได้ในเวลาแบบนี้ ขายาวจึงเลือกที่จะก้าวเดินต่อไปโดยไม่ปริปากพูดอะไรทั้งสิ้น


"คุณหมอครับ คุณฮิบาริเป็นยังไงบ้างครับ" 


คุซาคาเบะเอ่ยถามแพทย์ที่เพิ่งออกจากห้องไอซียูที่ซึ่งหัวหน้าของตนยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนด้วยความเป็นห่วง ในขณะเดียวกันกับที่ ดีโน่ สึนะ รีบอร์นและโรมาริโอ้ที่เพิ่งจะมาถึงและรับรู้อาการทันพอดี และเมื่อได้ฟังคำตอบของคุณหมอเจ้าของไข้จึงค่อยสบายใจขึ้นมาบ้าง


"คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่รอยแผลที่เกิดจากของมีคมที่แทงคนไข้จากด้านหลังนั้นคงต้องใช้เวลาสักหน่อย เพราะมันลึกเอาการเลยทีเดียว"



"ฮายาโตะ ฮายา... โตะ" 


เสียงร้องเรียกชื่อคนรักดังเล็ดลอดออกมาจากปากคนไข้ที่ยังคงนอนไม่ได้สติภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีดังขึ้นเป็นระยะ ๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทำเอาผู้ที่มาเฝ้าต่างเวทนาสงสารและสงสัยไปตาม ๆ กัน ว่าโกคุเดระ ฮายาโตะ คนรักของคนป่วยที่เรียกหานั้นหายไปไหน เพราะจากที่คุซาคาเบะเล่ามานั้นเขาก็เห็นเพียงฮิบาริคนเดียวที่นอนเจ็บอยู่ในที่เกิดเหตุ…


สึนะจ้องมองคนที่นอนพร่ำเพ้ออยู่บนเตียงด้วยความสงสัย หัวสมองในเวลานี้ของเขาครุ่นคิดไปต่าง ๆ นา ๆ


ทำไมคุณฮิบาริถึงได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แล้วโกคุเดระล่ะหายไปไหน คนรักกันก็น่าจะต้องอยู่ด้วยกันในเวลาแบบนี้สิ หรือว่าจะถูกจับตัวไป... ไหนจะรอยดาบนั่นอีก... มันยังไงกันแน่นะ


            

ณ โรงฝึกดาบ


"โกคุเดระ ฉันเอามื้อเช้ามาให้น่ะ"


ชายหนุ่มนักดาบพูดพร้อมวางชามข้าวต้มไว้ข้าง ๆ ฟูกที่อีกคนนอนอยู่


"!"


มือบางปัดถ้วยข้าวต้มออกไปให้ห่างตัวอย่างจงใจจนน้ำข้าวต้มบางส่วนกระฉอกเลอะพื้นห้อง แล้วจึงนอนหันหลังให้ถ้วยโดยที่ไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ยามาโมโตะจึงค่อย ๆ เอาน้ำเย็นเข้าลูบ


"ฮะฮะ ไดเอทรึไงโกคุเดระ ...นี่ ถ้านายไม่กินเดี๋ยวจะไม่มีแรงนะ กินหน่อยเถอะน่า"


โกคุเดระหันไปหาเจ้าของใบหน้าคมด้วยแววตานิ่งเฉย คำพูดติดตลกของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เจ้าตัวรู้สึกขำขันหรือผ่อนคลายด้วยเลยแม้แต่น้อย


"จะเอาแรงไปทำอะไรล่ะ แกจะให้ฉันกินแล้วขังฉันอยู่ในนี้เหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงน่ะเหรอ ...หึ ไม่มีทางซะหรอก"


ร่างกายกำยำเดินมานั่งใกล้ ๆ จ้องมองใบหน้าขาวนวลของอีกฝ่ายที่ทำท่าจะพลิกตัวหันหลังกลับไปทางเก่า ชายหนุ่มนักกีฬาก้มหน้าลงโน้มตัวเข้าไปกระซิบบางอย่างที่ใบหูบางให้เจ้าของใบหน้าสวยหันกลับมามองด้วยแววตาเคียดแค้น 


"ก็ทำแบบนั้นกับฉันไง"


"ไอ้เลว!!!"


มือบางเงื้อขึ้นหมายจะตบปากอีกฝ่าย แต่มือหนา ๆ ก็เร็วพอที่จะคว้าข้อมือของเจ้าตัวไว้ได้ทัน เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองโดนตบเป็นครั้งที่สองได้อีกแล้ว


"!"


ยามาโมโตะพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนในท่าที่ล่อแหลมเหมือนเมื่อคืนอีกครั้ง ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับนักกีฬาจงใจทิ้งน้ำหนักตัวกดทับอีกฝ่ายจนร่างข้างใต้ขยับแทบไม่ได้ ริมฝีปากหนาและมือหยาบจู่โจมร่างข้างใต้อย่างหยาบโลนและรุนแรงยิ่งกว่าเมื่อคืน ...เมื่อคืนเขาพลาด แต่วันนี้เขาจะไม่ยอมให้อะไรมาขวางอีกแล้ว


ฝ่ามือใหญ่ฉีกกระชากเสื้อตัวบางของร่างข้างใต้จนขาดวิ่น ริมฝีปากเหยียดยิ้มร้ายเมื่อสายตาสีเปลือกไม้มองเห็นผิวกายสีน้ำนมนวลเนียนที่ยังคงมีรอยรักของคนที่ตนเคียดแค้นให้เห็นอย่างเต็มตายิ่งกว่าเมื่อคืน ลิ้นหนาแลบเลียริมฝีปากตนเองด้วยความหื่นกระหาย ร่างขาวนวลตรงหน้านี้ ...ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเป็นของเขา


ร่างหนายังคงรุกเร้าร่างข้างใต้ต่อไป ริมฝีปากลากเลื่อนขึ้นไปพรมจูบที่บริเวณผิวคอเรื่อยขึ้นไปยังริมฝีปากแดงฉ่ำ แก้มใสที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาในเวลานี้ไม่ได้ทำให้คนกระทำใจอ่อนลงได้เลย ยามาโมโตะยกยิ้มอย่างภูมิใจ "นายยอมเป็นของฉันแล้วสินะ โกคุเดระ อย่างนี้ค่อยว่าง่ายหน่อย"


แต่ทว่า... เสียงเย่อหยิ่งของร่างข้างใต้ที่เขาคุ้นหู กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ริมฝีปากแดงระเรื่อที่เขาหลงไหลขยับเอื้อนเอ่ย กัดฟันแล้วพูดทั้งน้ำตาว่า


"เอาเลย… แกอยากจะทำอะไรก็เชิญ ถ้าแกอยากได้ตัวฉันนัก ก็เอาไปเลย ...และเมื่อทุกอย่างจบลง ฉันจะได้เกลียดแก แค้นแก สาปแช่งแกได้โดยไม่ต้องมามัวใจอ่อนนึกว่าแกเป็นเพื่อนอีกต่อไป ...นี่มันคงเป็นกรรมที่ฉันเลือกคบเพื่อนผิด ไว้ใจคนผิดจนทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้"


ยามาโมโตะเมื่อได้ยินถึงกับชะงัก หยุดการกระทำทุกสิ่งอย่างที่ตั้งใจไว้


"...ทำต่อไปสิ อยากได้ไม่ใช่เหรอ ร่างกายของฉันน่ะ เอาไปเลย ข่มเหงฉันซะให้พอ ฉันจะได้ตามเคียวยะไป ...ฉันจะตามคนที่ฉันรักไป... ได้ยินไหมไอ้เลว"


เมื่อสิ้นเสียงก่นด่าที่ถูกปล่อยออกจากปากคนที่ตนรักแล้ว ยามาโมโตะจึงลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องนอน ...ชายหนุ่มนั่งซึมอยู่ในโรงฝึกดาบ ด้วยไม่อยากให้อีกฝ่ายเกลียดตนมากไปกว่านี้ เพราะสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ร่างกายของโกคุเดระ แต่เขาต้องการทั้งหัวใจและร่างกายให้มาเป็นของเขาทั้งหมด หากได้มาเพียงร่างกายแต่กลับถูกอีกฝ่ายเมินเฉยเขาคงทนไม่ได้... ยามาโมโตะคนนี้คงทนอยู่ไม่ได้ถ้าต้องเป็นอย่างนั้นจริง ๆ



ขาเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของผู้ใหญ่ในร่างเด็กสวมชุดสูทกำลังเดินไปตามทางเดินตามลำพัง นัยน์ตากลมโตจ้องมองถนนเบื้องหน้าด้วยพยายามที่จะไม่คิดอะไร เขาเพียงแต่หวังว่าสิ่งที่เขาคิดจะไม่เป็นความจริง ...ถึงแม้จะเกิดมาเพื่อเป็นนักฆ่า แต่คนที่รักเพื่อนฝูงมากมายขนาดนั้นจะทำร้ายคนในแฟมิลี่เดียวกันได้อย่างไร ...หากไม่มีแรงจูงใจที่มากพอ ...อย่างเช่น... ความรัก…


เสียงเรียกเข้าและแรงสั่นสะเทือนจากมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงเรียกสติให้ยามาโมโตะหลุดออกจากภวังค์ มือหนาคว้าวัตถุอิเลกโทรนิกส์สีน้ำเงินเข้มออกมาเพื่อที่จะดูว่าใครกันที่โทรมาหาเขาในเวลาที่กระจิตกระใจกำลังกระเจิดกระเจิงแบบนี้ และเมื่อได้เห็นว่าคนที่โทรมาหาตนนั้นเป็นใคร จึงหายใจเข้า-ออกยาว ๆ เพื่อเรียกสติที่ล่องลอยไปไกลให้กลับคืนมา พร้อมกับบังคับกล้ามเนื้อบริเวณริมฝีปากให้ฝืนยิ้มเพื่อให้เสียงที่เปล่งออกไปดูสดใสอยู่ตลอดเวลาอย่างที่เคยเป็น


"โอ้ส สึนะ มีอะไรเหรอ โทรมาแต่เช้าเชียวนะ ฮะฮะ"


แต่ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของคนที่อยู่ปลายสายก็ทำเอารอยยิ้มที่พยายามฝืนเอาไว้หุบลงทำให้เสียงที่ควรจะสดใสกลับกลายเป็นเสียงที่เคร่งเครียดลงในทันที


"ง่ะ งั้นเหรอ... งั้นเดี๋ยวจะรีบไปนะ ...อ่า ฉันก็ไม่เห็นโกคุเดระเลยนะ โอเค ๆ เดี๋ยวฉันจะรีบไปนะ แล้วเจอกัน"


หลังจากที่วางสาย ยามาโมโตะนั่งหน้าเครียด นัยน์ตาสีเปลือกไม้มืดมนจ้องมองลงไปยังพื้นดิน ในสมองของเขากำลังคิดถึงเรื่องราวบางอย่าง ฝ่ามือหนากำสิ่งที่อยู่ในมือแน่นราวกับจะให้มันแหลกคามือ จะไม่ให้เครียดได้อย่างไรในเมื่อคนที่เป็นศัตรูหัวใจของตนยังไม่ตาย ...ฮิบาริยังคงมีชีวิตอยู่


"เป็นอะไรไปยามาโมโตะ"


เสียงเล็ก ๆ ของเด็กน้อยที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกให้นัยน์ตาขุ่นมัวหันไปมอง และเมื่อรู้ว่าเป็นใครจึงพยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติมากที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเคลือบแคลงใจ


"อ้าว เจ้าหนูนี่เอง มาทำอะไรที่นี่น่ะ เดี๋ยวฉันจะต้องออกไปข้างนอกแล้วนะ ไปเยี่ยมฮิบาริไง"


"ฉันมาพานายไปโรงพยาบาลไง เดี๋ยวหลงทางละก็แย่เลย"


"ฮะ ๆ เจ้าหนู ฉันโตแล้วนา แค่โรงพยาบาลในเมืองบ้านเกิด ฉันไม่หลงทางหรอกน่า" เสียงที่ฟังดูเหมือนจะร่าเริงของคนที่มีรูปลักษณ์ภายนอกเป็นคนโตกว่าดังขึ้นกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างในจิตใจ ...ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าคนที่เซนส์ดีอย่างเด็กน้อยรีบอร์นสงสัยอะไรในตัวเขา...



โกคุโยแลนด์


ภายในสิ่งก่อสร้างเก่า ๆ ที่เคยเป็นสวนสนุกที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองนามิโมริ ...สถานที่รกร้างที่กลายเป็นที่กบดานของสายหมอกจอมมายาและพวกพ้อง…


มุคุโร่นั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่บนโซฟาโดยที่ไม่ได้สนใจพรรคพวกอีกสามคนที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันเลยแม้แต่น้อย ...เจ็บใจนัก อีกนิดเดียว ...อีกนิดเดียวเท่านั้น ปราการที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งวองโกเล่เกือบจะพังทลายด้วยฝีมือของเขาอยู่แล้วแท้ ๆ


โรคุโด โคลม หญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มเห็นท่าทางของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาสีแดงเลือดนกแล้วก็ไม่สบายใจ จึงเอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง


"ท่านมุคุโร่ ดูท่าทางแปลก ๆ ไป เป็นอะไรรึเปล่าคะ"


"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร"


คำตอบห้วน ๆ สั้น ๆ และน้ำเสียงติดที่จะรำคาญทำเอาหญิงสาวหยุดที่จะถามต่อ เพราะรู้ดีว่า ...กับมุคุโร่ในเวลานี้ ไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง จึงหันไปมองเคนและจิคุสะที่กำลังเล่นเกมต่อสู้แข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ปล่อยให้คนที่เคยนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ลุกเดินออกไปข้างนอกเพียงคนเดียว…


ชายหนุ่มนักกีฬาเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเด็กน้อยในชุดสูทที่นั่งนิ่งอยู่บนไหล่ ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากปากของคนทั้งสอง ปล่อยให้ความเงียบและความสงสัยครอบคลุมจิตใจต่อไป ขายาวของยามาโมโตะจึงก้าวเดินต่อไปเรื่อย ๆ บนผืนคอนกรีตที่ปูทางไปยังสถานที่เป้าหมายอย่างช้า ๆ ...สถานที่ ๆ ฮิบาริ เคียวยะนอนรักษาตัวอยู่ 


เมื่อมาถึงทางเข้าโรงพยาบาล เด็กน้อยร่างเล็กก็กระโดดลงมายืนที่พื้นแล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาลโดยที่ไม่สนใจจะรอคนที่ตัวเองเพิ่งจะอาศัยไหล่เป็นพาหนะมาด้วยเลยแม้แต่น้อย


เสียงเล็ก ๆ เอ่ยประโยคนึงออกมาก่อนที่จะหายลับเข้าไปในประตูทางเข้าอย่างจงใจให้เขาได้ยิน…


"ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม ...สวยงามเพราะคนสองคนรักกัน แต่ถ้าคนใดคนหนึ่งไม่รัก ...มันก็จะกลายเป็นความทุกข์ และสุดท้ายนายเองที่จะต้องเสียใจ"


ยามาโมโตะเมื่อได้ฟังจึงแสร้งทำเป็นหัวเราะให้กับคำพูดของเด็กชายตัวน้อย ๆ  แล้วพูดไล่หลังไปว่า 


"ฮะ ๆ เจ้าหนูน้อย จะเล่นต่อคำกันงั้นเหรอ เก่งไม่เบานี่ งั้นฉันเล่นบ้างนะ ...ไม่มีอะไรจะแพ้ความพยายามได้หรอก ถ้าฉันตั้งใจจริง ทุกสิ่งที่อยากได้ก็ต้องได้... ไม่เว้นแม้แต่หัวใจ"



หน้าห้องพักผู้ป่วยที่ฮิบาริ เคียวยะกำลังรักษาตัวอยู่ มีคนในชุดสูทและชุดกักคุรันยืนออกันอยู่เต็มไปหมด เสื้อผ้าสีดำของลูกน้องดีโน่และคนที่กำลังนอนรักษาตัวอยู่ส่งผลให้บรรยากาศในโรงพยาบาลในเวลานี้น่าหดหู่และน่ากลัวยิ่งนัก จนหมอ พยาบาล และคนไข้บริเวณนั้นต่างเกรงกลัวกันจนไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่าน สึนะจึงขอร้องดีโน่และคุซาคาเบะให้ไล่ลูกน้องบางส่วนออกไปเฝ้าข้างนอก



ณ โรงฝึกดาบ


โกคุเดระนอนเหม่ออยู่ภายในห้องนอนเล็ก ๆ นัยน์ตาสีสวยที่เคยสดใสในเวลานี้กลับขุ่นมัวระรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่เพิ่งหมดไปจากการร้องไห้มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งนับตั้งแต่ที่ได้มาอยู่ที่นี่ เรือนร่างช่วงบนเปลือยเปล่าเพราะเสื้อเพียงตัวเดียวของตนถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นไป ร่างกายขาวนวลในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยรักของคนสองคนประดับอยู่บนเรือนร่าง ...รอยหนึ่งเป็นของคนรัก ...อีกรอยหนึ่งเป็นของคนที่ตนเกลียด


นัยน์ตาสีมรกตหม่นหมองก้มมองไปตามเรือนร่างของตัวเองด้วยความเจ็บช้ำใจ แม้จะยังคงปลอดภัยจากการถูกรุกล้ำแต่ก็ไม่มีอะไรมารับประกันความปลอดภัยของตนได้ แม้จะข่มขู่ให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำนั้นได้แต่มันก็ไม่แน่ว่าจะใช้ได้ผลเสมอไป ตราบใดที่ยังคงอยู่ในสถานที่แห่งนี้ เขาหันไปมองประตูหน้าต่างเพียงบานเดียวในห้องที่เวลานี้ถูกขัดจากทางด้านนอก ...ทำยังไงเขาถึงจะได้ออกไปจากที่นี่



"คึหึหึ คิดอะไรอยู่หรือครับ โกคุเดระ ฮายาโตะ"


"มุคุโร่!"



สึนะและดีโน่เดินนำยามาโมโตะเข้าไปในห้องผู้ป่วยที่ยังคงนอนบาดเจ็บไม่ได้สติอยู่ สิ่งแรกที่ยาโมโมโตะเห็นคือร่างกายแข็งแกร่งที่บัดนี้นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ มือหยาบกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปที่ฝ่ามือ ...ยิ่งได้มาเห็นกับตา ยิ่งเจ็บแค้นใจ


...ทำไมมุคุโร่ถึงไม่ฆ่ามันให้ตาย ๆ ไปจากโลกนี้สักที


ขายาวก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงคนไข้ สายตาสีเปลือกไม้มืดมนจ้องมองลงไปยังคนที่ยังคงนอนหลับไม่ได้สติด้วยความรู้สึกด้านลบที่มากเกินจะบรรยายเป็นคำพูดได้ โชคดีเหลือเกินที่สึนะและดีโน่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ไม่เช่นนั้นเขาคงเข้ามาเยี่ยมฮิบาริไม่ได้อีกเป็นแน่…


หลังจากที่เยี่ยมไข้แล้ว ทั้งสามจึงพากันเดินออกมาจากห้อง แต่ยามาโมโตะขอตัวกลับไปเข้าห้องน้ำในห้องของฮิบาริก่อนเนื่องจากทนไม่ไหวแล้ว... สึนะและดีโน่จึงเดินต่อไป เหลือเพียงยามาโมโตะที่เดินกลับเข้าไปในห้องที่เพิ่งจะออกมาอีกครั้ง...


ขายาวเดินดุ่มเข้าไปหากรรมการคุมกฎแห่งโรงเรียนนามิโมริ เขามองร่างของคนที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยสายตามืดมน ใจหนึ่งอยากจะบีบคอให้ตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่ภาพของคนที่ยังอยู่ในห้องนอนที่โรงฝึกนั้นก็ลอยเด่นชัดเข้ามาในหัวสมอง ...หากเขาฆ่าฮิบาริตาย และหากโกคุเดระรู้อาจจะฆ่าตัวตายตามไปด้วยก็ได้…


"โกคุเดระต้องเป็นของฉัน ...อย่าเพิ่งรีบฟื้นซะล่ะ ฮิบาริ เคียวยะ"


พูดจบแล้วจึงเดินออกไปโดยไม่ได้รู้เลยว่า คำพูดของตนเองนั้นไปปลุกคนที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงคนไข้ นัยน์ตาสีดำค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาไม่ได้หยุด 


...ฮายาโตะ เจ้าสัตว์กินพืชของฉัน ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง อยากเจอแกเหลือเกิน



To Be Continued............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #120 nopphasorn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 19:14
    น่ารักที่สู้ดดด เเบบนี้all59 เเหงมๆ ข้าน้อยเเฟนคลับ59รายงานขอรับ
    #120
    0
  2. #106 yamagoku8059 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 12:56
    แช่แว๊บแน่ะไงว่าแล้วมุคุโร่ต้องเป้นนายจิงๆที่จะมาแย่งก๊กไปจากฮิจังกะยามะคุงไม่ห้ายยยยย//แม่หวง(อายุเท่ากันแต่ใช้นามตัวเองว่าแม่??-มาจากคำว่าแม่ยกไง--ไร้สาระเเละ)
    #106
    0
  3. #81 Dark_Lune (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:19
    ฮิบาริ๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊ ทิ้งโกคุอย่างงั้นได้ง้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #81
    0
  4. #42 Hayakiyo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:25
    อุ๊ยยย รักกี่เส้าคะเนี่ยยย
    ก๊กหนีเร็ว 
    คนอะไรหลับไม่รู้เรื่อง ใช้แรงเยอะสินะ
    คุณฮิ กลับมาเร็วววววว
    #42
    0
  5. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 21:15
    เห้นม๊าาาา สัปป้าก็จ้องจะงาบก๊กด้วยยยยยยยย
    #31
    0
  6. #12 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 15:48
    ท่านฮิอ่อนโยนงี้ อยากได้อะไรบอกมาจะใส่พานถวายให้ งืออ T/////T
    มุคุมาแล้ว! ไม่ปลอดภัยสุดๆ 
    #12
    0