{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 7 : Love You, My Herbivore - Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

“ปล่อย! ปล่อยนะไอ้เบสบอลบ้า ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ...ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้! ฉันจะไปหาเคียวยะ ฉันไม่มีทางไปกับแกเด็ดขาด ไม่มีทาง!!!"


เสียงร้องไห้โวยวายตะโกนด่าคนที่อุ้มตัวเองพาดบ่าซ้ำไปซ้ำมาตลอดทาง ...ริมฝีปากบอบช้ำร่ำร้องจะกลับไปหาชายคนรัก บัดนี้ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาเม็ดโตที่ไหลอาบแก้มเป็นทางยาวยากที่จะหยุดไหล ...อยากจะร้อง ร้องไห้ให้ดังที่สุด ตะโกนให้ดังที่สุด ให้คนที่อุ้มตนอยู่ทนไม่ไหวจะได้ปล่อยตัวเองไปสักที…


และก็เป็นดังคาด ยามาโมโตะทนเสียงร้องของอีกคนไม่ไหวจริง ๆ จึงวางโกคุเดระลงยืนกับพื้น ทันทีที่คิดว่าได้รับอิสระร่างบางจึงเตรียมจะวิ่งกลับไปยังที่ ๆ เพิ่งจากมาเมื่อครู่ ...ที่ ๆ คนบ้าคุมกฎคนรักของตนถูกทำร้ายจนป่านนี้จะเป็นหรือตายอย่างไรก็ไม่อาจทราบได้


"อ๊ะ!!"


แต่มีหรือที่คนอย่างยามาโมโตะจะยอมปล่อยโอกาสที่จะได้ครอบครองคนที่ตนรักให้หลุดลอยไปได้ง่าย ๆ มือหนาข้างหนึ่งรวบกายของอีกฝ่ายเข้ามาหาตัว อีกข้างหนึ่งบีบรัดต้นแขนคนที่ตนรักไว้แน่นแล้วยกเรือนร่างสีน้ำนมขึ้นอุ้มอีกครั้งด้วยท่าเจ้าสาวแทน ใบหน้าหล่อคมก้มลงมามองใบหน้าเจ้าของร่างที่อยู่ในอ้อมอก นัยน์ตาสีเปลือกไม้จ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีมรกตใส นัยน์ตาที่บัดนี้สะท้อนแต่ภาพของเขาเพียงคนเดียว แต่เป็นเพราะแรงบังคับที่มีมากกว่าของตน... ไม่ใช่ด้วยความเต็มใจ


"อ๊ะ! ยะ.... ..อื้อ"


ริมฝีปากบางช้ำถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากหนา เรียวลิ้นช่ำชองดุนดันรุกไล่ล้ำเข้ามาในโพรงปากบาง ในขณะที่ลิ้นเล็กไร้เรี่ยวแรงจะถอยหนี ยังคงถูกไล่ต้อนอยู่อย่างนั้น... ความหวานข้างในไม่ได้ลดน้อยลงไปจากคราแรกที่ตนเคยลิ้มลองเลย แต่เป็นความหวานที่ปนขม ...ขมในความรู้สึก ความรู้สึกของผู้ที่ถูกกระทำที่ถูกส่งผ่านมาถึงตัวเขาได้อย่างชัดเจน ...ความรู้สึกเจ็บปวด เมื่อรสจูบที่หวังจะให้หวานนั้นมันกลับขมจนทนไม่ไหว จึงละออกมาเพียงแค่นั้น…


นี่นายคงรักมันมากเลยสินะ เพิ่งคบได้วันเดียวแท้ ๆ ทำไมเป็นได้ถึงขนาดนี้ หรือว่านายจะชอบมันมานานแล้ว... แต่เอาเถอะ ยังไงตอนนี้นายก็อยู่ข้าง ๆ ฉัน ...จะไม่มีวันปล่อยนายไปเด็ดขาด


"ถ้านายยังไม่หยุดร้องโวยวาย ฉันจะปิดปากนายด้วยปากของคนชั่วอย่างฉันไปตลอดทาง ..จะลองดูอีกรอบก็ได้นะ"


ด้วยคำขู่แสนร้ายกาจที่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหนาของชายหนุ่มนักกีฬา ทำให้เจ้าของใบหน้าสวยนิ่งเงียบ หยุดการกระทำเมื่อครู่ทุกอย่าง แต่หยาดน้ำตาที่หลั่งรินออกมาจากมรกตคู่สวยเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ไม่สามารถหยุดได้ ...มันยังคงไหลอยู่อย่างนั้น  จนกระทั่งหมดแรงหลับไปเองภายในอ้อมแขนแข็งแกร่ง


ยามาโมโตะพาโกคุเดระมาถึงโรงฝึกดาบประจำตระกูลที่ตั้งอยู่ทางด้านหลังของร้านทาเคซูชิ ...สถานที่อันเงียบสงบปราศจากสิ่งใดรบกวน ด้วยระยะห่างจากที่นี่กับที่ร้านแม้จะไม่ได้ไกลกันมากนักแต่ก็ไม่ได้ใกล้มากถึงขนาดที่จะเดินเพียงแค่สิบก้าวจึงจะมาถึงได้ เพราะพ่อของเขาไม่ได้เข้ามาใช้ที่นี่นานแล้ว และด้วยเป็นที่ ๆ มีตนเพียงผู้เดียวที่เข้ามาฝึกวิชาอยู่เป็นประจำ จึงเป็นสถานที่ ๆ เหมาะสมที่สุดที่เขาจะเก็บคนที่เขารักมากที่สุดให้อยู่ในนี้ไปตลอด ไม่อยากให้หนีหายไปไหน ไม่อยากให้ใครได้พบเจอ ...อยากจะขังเจ้านกน้อยสีเงินตัวนี้ไว้ข้าง ๆ กายตน ...ตลอดไป


ร่างบางที่ยังคงนอนหมดสติถูกวางลงบนฟูกนอนในห้องเล็ก ๆ ภายในโรงฝึกดาบ ห้องที่เขาใช้นอนเวลาที่ฝึกอย่างหนัก ....ฝึกเพื่อที่จะปกป้องคนสำคัญของตนเอง


เจ้าของโรงฝึกลงนอนตะแคงข้าง ๆ ว่าที่มือขวาแห่งวองโกเล่ มือหยาบถือวิสาสะค่อย ๆ เลื่อนล้วงเข้าไปภายใต้สาบเสื้อ ผิวเนื้อนุ่มนิ่มน่าสัมผัสของคนที่ตนรักทำเอาใจเต้นไม่เป็นส่ำ อยากสัมผัสมากกว่านี้ ...อยากโอบกอดให้แนบแน่นและเนิ่นนานมากกว่านี้ ...อยากเป็นเจ้าของคน ๆ นี้


มือสากซุกซนลูบไล้ไปทั่วบริเวณผิวเนื้อบาง เขาค่อย ๆ เลิกชายเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นจนเห็นผิวสีน้ำนมนวลเนียนที่ยังคงมีร่องรอยความรักของคนที่เป็นดั่งศัตรูหัวใจประทับอยู่ทั่ว ...ร่องรอยที่เป็นของฮิบาริ เคียวยะ


รอยที่มันทำไว้ ฉันจะลบมันด้วยรอยใหม่ของฉันเอง... 


...สัมผัสร้อนหยาบที่แปะอยู่บนผิวกายบางของตัวเองทำให้คนที่นอนอยู่เริ่มได้สติลืมตาขึ้นมา เมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่ตนจะหมดสติไปเกิดอะไรขึ้นกับตนและเห็นว่าคนที่ฉุดคร่าตนมากำลังจะทำอะไรในเวลานี้ โกคุเดระจึงเริ่มดิ้น เสียงที่เคยเงียบหายกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง


"ปะ ปล่อยนะ จะทำอะไรน่ะ ไอ้โรคจิต ..อ๊ะ!"


ยามาโมโตะพลิกตัวขึ้นคร่อมคนขี้โวยวาย ยิ่งดิ้นก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น ยิ่งโวยวาย เขาก็จะเปลี่ยนให้เป็นเสียงอย่างอื่นที่เขาอยากฟังมากที่สุดแทน ...เสียงที่เขาเป็นคนทำให้เกิด


"อ๊ะ อื้อ ปล่อยนะไอ้บ้า"


ชายหนุ่มนักดาบแลบลิ้นร้อนไล้เลียลิ้มรสผิวกายของคนใต้ร่าง เจ้าของร่างข้างใต้อ่อนยวบด้วยความที่เพิ่งฟื้นจากอาการเหนื่อยล้าและการปลุกเร้าที่รุนแรงของอีกฝ่าย ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างเค้นคลึงยอดทับทิมสีอ่อนเรียกเสียงครางครือของอีกฝ่ายให้เล็ดลอดออกมาได้มาก ...แต่เสียงที่ออกมาจากริมฝีปากสีหวานนั้นฟังดูช่างทรมานยิ่งนัก ถึงจะเป็นอย่างนั้นยามาโมโตะคนนี้ก็ไม่สนใจอีกต่อไป ...หากครั้งนี้มันจะขมเพราะตัวเขาเอง เขาก็จะทำให้มันหวานด้วยตัวของเขาเองในครั้งต่อ ๆ ไปได้เหมือนกัน…


นายต้องเป็นของฉัน ...โกคุเดระ



กริ๊งงง!!!


เสียงโทรศัพท์มือถือของยามาโมโตะดังขึ้นเรียกให้ตนจำต้องหยุดการกระทำทั้งหมดและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นหน้าจอมือถือแสดงชื่อของบุคคลสำคัญที่ไม่สามารถตัดสายทิ้งได้จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนที่จะรับสาย…


[ทาเคชิ แกอยู่ไหน รีบมาช่วยเก็บร้านเร็วเข้า วันนี้พนักงานขอกลับก่อนสองคน รีบมาเร็ว ๆ นะไอ้ลูกชาย]


"ครับ ๆ เดี๋ยวจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะพ่อ"


ทันทีที่วางสาย ยามาโมโตะจึงหอมแก้มใสของอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วจึงรีบออกไปนอกห้องโดยไม่ลืมที่จะใช้แม่กุญแจล๊อคประตูไว้ภายนอก ...ขัง... เขาจะขังคนสวยของเขาไว้ในนี้ จะขอเชยชมเพียงคนเดียว ...คงไม่มากเกินไปใช่มั๊ยนะ


โกคุเดระนอนน้ำตานองอยู่ภายในห้องเล็ก ๆ อย่างโดดเดี่ยว ครั้งนี้เขาโชคดี แต่ครั้งหน้าล่ะ ..โชคจะยังเข้าข้างเขาอยู่บ้างไหมนะ


เคียวยะ ป่านนี้แกจะเป็นยังไงบ้าง ฉันอยากไปหาแกเหลือเกิน หากแกยังอยู่ ฉันก็จะอยู่เพื่อรอวันได้พบกับแก แต่หากแกไม่อยู่แล้ว ฉันก็จะตามแกไปในที่ ๆ ไม่มีใครมาขัดขวางเราได้…



ร่างสูงโปร่งของสายหมอกจอมมารยายืนอยู่ข้าง ๆ หัวหน้ากรรมการคุมกฎที่นอนหายใจรวยรินท่ามกลางของเหลวสีแดงสดที่ไหลออกมามากมายจนกลายเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ นัยน์ตาสองสีก้มลงมองร่าง ๆ นั้นด้วยสายตาเจ้าเล่ห์…


"คึหึหึ คุณนี่ทำให้ผมลำบากใจจริง ๆ เลยนะครับฮิบาริ เคียวยะ.. ผมจะฆ่าคุณด้วยอาวุธด้ามยาว ๆ ของผมนี่ดี หรือจะค่อย ๆ ปล่อยให้น้ำสีแดง ๆ ข้น ๆ นี่ไหลออกมาจากตัวคุณจนหมดดี.. เอาล่ะผมจะให้คุณเลือก... ถ้าเป็นคุณ... คุณจะเลือกตายแบบไหน"


"..." 


เงียบ ...ไม่มีเสียงตอบรับจากหัวหน้ากรรมการคุมกฎ ผู้พิทักษ์เมฆาที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในวองโกเล่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังเพียงแผ่วผิวเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนาที่บัดนี้เริ่มซีดจางไร้สีแห่งชีวิตไปหล่อเลี้ยง ซีดจนน่ากลัว…


"น่าเสียดายจังนะครับที่ต่อจากนี้เรื่องของคุณมันจะเป็นเพียงแค่เรื่องเล่าของวองโกเล่รุ่นต่อ ๆ ไป เอ... หรือว่าจะไม่มีวองโกเล่อีกต่อไปแล้ว ...ไม่แน่ว่ามันอาจหยุดอยู่แค่รุ่นที่สิบนี่ล่ะ ...คึหึหึ"


สายหมอกจอมเจ้าเล่ห์เหยียดยิ้มร้าย ...ใช่แล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยยามาโมโตะอย่างจริงใจ สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ...คือทำลายวองโกเล่... ทำลายสิ่งเดียวที่สำคัญของซาวาดะ สึนะโยชิ ...ทำลายเพื่อนและคนที่รักเพื่อให้ได้อยู่โดดเดี่ยวเช่นตนที่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืดซึ่งปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบในจิตใจบ้าง แล้วยิ่ง 'หมอนั่น' ไม่ได้อยู่เกะกะขวางทางเขาในตอนนี้ด้วยแล้ว ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่


ฮิบาริ เคียวยะที่ได้ยินถึงกับนิ่งค้าง แต่ก็ยังคงไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้


นี่สินะ อันตรายของสายหมอกที่หลบเร้นอยู่ในซอกหลืบ... หึ จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ อย่าทำร้ายฮายาโตะของฉันก็แล้วกัน


มุคุโร่เตรียมเงื้อสามง่ามหมายจะส่งให้อีกฝ่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์อย่างสงบ ในขณะที่คนที่นอนบาดเจ็บหลับตาเตรียมรับชะตากรรมของตนเอง…


ลาก่อนนะ... ฮายาโตะ


"ลาก่อนนะครับ... ฮิบาริ เคียวยะ"



แต่ทันใดนั้นเอง…


"คุณฮิบาริครับ อยู่ที่ไหนครับ ได้ยินพวกเรามั๊ย!!!" 


เสียงเรียกคนบาดเจ็บที่ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนั้นพลันเรียกสติชายหนุ่มนัยน์ตาสองสีได้เป็นอย่างดี ...มุคุโร่จิ๊ปากพร้อมรำพึงในใจเบา ๆ ...อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ...อีกแค่นิดเดียวเขาก็จะทำลายคนที่เป็นดั่งป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่ได้อยู่แล้วเชียว


"อยู่นั่นไง บาดเจ็บอยู่ด้วย เรียกรถพยาบาลมาเร็ว!!!"


ด้วยเพราะยังไม่ต้องการให้ใครเห็นโจ่งแจ้ง สายหมอกจอมมารยาจึงรีบรุดออกไปจากที่เกิดเหตุ ...ปล่อยให้ฮิบาริ เคียวยะนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่กับสายโลหิตและกลิ่นคาวเลือดของตัวเองอยู่อย่างนั้น ยังดีที่เขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงามากพอสมควร ยังแฝงตัวไปกับเงาไม้ใหญ่และค่อย ๆ หายไปกับสายหมอกได้ในที่สุด



"เคียวยะ อย่าเป็นอะไรไปนะ ฉันรักนาย เคียวยะ!!!" เสียงร้องละเมอถึงชายคนรักปลุกให้คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ  ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล หลังจากที่ยามาโมโตะช่วยผู้เป็นบิดาเก็บร้านเสร็จแล้วจึงขอตัวไปซ้อมดาบที่โรงฝึกต่อ เมื่อกลับมาเห็นคนที่เป็นดั่งดวงใจหลับไปพร้อมคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักจึงเอนตัวลงนอนข้าง ๆ เฉย ๆ เพราะไม่อยากให้ดวงหน้าหวานที่ตนหลงใหลบอบช้ำมากไปกว่านี้…



ที่หน้าห้องไอซียู โรงพยาบาลนามิโมริ


คุซาคาเบะ รองหัวหน้ากรรมการคุมกฏและกรรมการคุมกฎคนอื่น ๆ ต่างก็นั่งเฝ้ารอฟังอาการหัวหน้าของพวกตนด้วยความร้อนใจ โดยเฉพาะคุซาคาเบะลูกน้องคนสนิทที่นั่งไม่ติดเก้าอี้ ยังคงผุดลุกผุดนั่งอยู่อย่างนั้นรอให้แพทย์ที่เข้าไปตรวจดูอาการออกมาสักที…



เครื่องบินส่วนตัวลำใหญ่ลอยอยู่เหนือท้องนภากว้าง สายตาสีทองเช่นเดียวกับสีผมจดจ้องมองลงไปที่ตึกรามบ้านช่องที่ตั้งเรียงรายอยู่เบื้องล่าง อีกไม่นานเขาก็จะได้ไปเยี่ยมศิษย์น้องเจ้าของใบหน้าน่ารักที่แสนคิดถึง...  


"ใจเย็น ๆ สิครับคุณดีโน่ ผมรู้ว่าคุณอยากเจอคุณซาวาดะมาก แต่ถ้าคุณทำแบบนั้นระวังว่าคุณจะไม่ได้ไปหาเขาที่บ้านแต่เขาจะไปเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาลแทนนะครับ"


โรมาริโอ้ ลูกน้องคนสนิทผู้ซื่อสัตย์ของบอสแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่เอ่ยปรามนายเหนือด้วยความเป็นห่วง ไม่ว่าอย่างไรเจ้านายของตนก็ยังคงนึกถึงแต่ทายาทมาเฟียรุ่นที่สิบของวองโกเล่และยกให้เป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าเรื่องของตัวเอง


นายจะเป็นยังไงบ้างนะสึนะ ฉันอยากเจอนายจริง ๆ ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากจะกระโดดลงไปโผล่ที่หลังคาบ้านนายตอนนี้เลยให้ตายสิ ...ฮะฮะ


ขายาวของชายหนุ่มธาตุนภาเจิดแสงผู้มาจากต่างถิ่นก้าวลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวหลังจากที่ลงจอดบนลานจอดวีไอพีที่ตนสั่งให้สร้างขึ้นไม่ไกลจากบ้านของสึนะ


สายตาสีทองเจิดจรัสทอดมองไปยังหลังคาบ้านของศิษย์น้องแสนรักด้วยแววตาที่แจ่มใส สามเดือนแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกัน มาเที่ยวนี้เขาคงต้องอยู่นานสักหน่อยเพราะภารกิจต่าง ๆ ได้สะสางไปหมดเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาสักทีที่เขาจะได้จัดการภารกิจหัวใจของตนเองบ้าง…




To Be Continued............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #105 yamagoku8059 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 12:50
    ตายและแม่คุณทูลหัวจะสนใจกฏทำไมมันมีไว้แหก!!!!เท่านั้น!!!
    #105
    0
  2. วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 13:58
    เลขสวย
    #88
    0
  3. #80 Dark_Lune (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:12
    //กำเดาไหล+สลบไปแล้ว
    #80
    0
  4. #41 Hayakiyo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:20
    กำลังฟินค่ะ
    แต่พอท่านฮิบอกว่า
    ต้องเคารพสถานที่ หนูหลุดขำเลยค่ะ
    รัก โรงเรียน จริงๆ

    น่ารัก ก๊กจังนี่แอบหวังสินะ
    #41
    0
  5. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 19:35
    ในที่สุดก็กดจนได้ *[]*#ฟิน
    กว่าจะกดได้นะหึหึๆ...ใช่แล้วต้องเคารพสถานที่ซะบ้าง!!
    เพราะฉะนั้นถ้าพวกนายสองคนสอบเสร็จเมื่อไรก็ค่อยที่รร.นะ!! #โดนตบ
    #30
    0
  6. #11 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 16:19
    -.,- ท่านฮิกดโกคุแล้วววว *จุดพลุ* 
    #11
    0