{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 5 : Love You, My Herbivore - Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

8.30 น.


แสงแดดรำไรสอดส่องลอดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง เสียงนกร้องขับขานเป็นทำนองเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างราวกับจะทักทายสองร่างที่ยังคงกอดก่ายให้ความอบอุ่นกันและกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาหลังจากผ่านกิจกรรมเข้าจังหวะมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง จนเพิ่งได้นอนจริง ๆ ก็เมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว


"อือ"


ฮิบาริ เคียวยะเริ่มรู้สึกตัวหลุดออกมาจากห้วงนิทราเพราะแสงสีส้มที่มาเยือนในยามสาย นัยน์ตาสีดำค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แลเห็นนก 2 ตัวที่เกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างส่งเสียงแหลมเล็กคุยกันจอแจแล้วก็ให้นึกเอ็นดู ถึงแม้จะได้นอนเพียงแค่สามชั่วโมงแต่ก็ต้องตื่น เพราะปกติเป็นคนตื่นเช้าด้วยหน้าที่ของหัวหน้ากรรมการคุมกฎที่ต้องคอยดักจับนักเรียนที่มาสายเป็นประจำ


"อือ ...ไอ้คุมกฎบ้า"


เสียงละเมอของคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ พลิกตัวหันหน้าเข้ามาหา เปลือกตาบางปิดสนิท ริมฝีปากสีหวานเรียกชื่อชายคนรักที่ทำให้ตนไม่ได้นอนเกือบทั้งคืนด้วยน้ำเสียงตัดพ้อและรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความเขินอายทั้ง ๆ ที่ยังคงอยู่ในภวังค์


...ละเมออยู่สินะ


คนที่ตื่นก่อนหันไปมองคนรักด้วยสายตาเอ็นดู ริมฝีปากสีกุหลาบที่เผยอขึ้นมาน้อย ๆ พร้อมกับลมหายใจที่ปล่อยออกมาเป็นระยะ ๆ เรียวขาขาวที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนใหญ่ หน้าอกนวลสีน้ำนมที่มีแต่รอยรักของตนอยู่เต็มไปหมด และด้วยความน่ารักของคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ ก็ทำให้คนมองอดใจไม่ไหวอีกจนได้


จุ๊บ...


เสียงจุ๊บเบา ๆ ที่กลีบปากบางของโกคุเดระดังขึ้นด้วยฝีมือของหัวหน้ากรรมการคุมกฏน่ารักจริง ๆ เลยนะฮายาโตะ ตอนนี้ให้พักผ่อนไปก่อนก็แล้วกัน


ฮิบาริ เคียวยะเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ แล้วจึงเดินออกจากส่วนห้องนอนเข้าไปภายในเคาเตอร์ครัวที่อยู่ไม่ห่างกัน


และหลังจากนั้นไม่นาน...


"เอ๋? " คนที่เพิ่งตื่นขึ้นจากการหลับไหลบิดขี้เกียจเล็กน้อย ทำจมูกฟุดฟิด ๆ สูดดมกลิ่นหอมของอะไรบางอย่างที่ลอยเข้ามาแตะจมูก


"ตื่นแล้วเหรอเจ้าสัตว์กินพืชฮายาโตะ ลุกขึ้นมากินข้าวเร็ว"


"โอ๊ย!!! "


ความเจ็บแปลบจากช่วงล่างแล่นลิ่วขึ้นมาสร้างความทรมาณให้แก่คนที่เพิ่งผ่านศึกหนักเป็นครั้งแรก ทำให้คนที่กำลังจะลุกทรุดลงไปนอนหน้านิ่วอยู่บนเตียงเหมือนเดิม


"ขอโทษนะฮายาโตะ" เจ้าคนต้นเหตุรีบเดินเข้าไปจับมือและดันแผ่นหลังช่วยประคองอีกคนให้ลุกขึ้นนั่งอย่างเบาที่สุด พร้อมกับคำขอโทษที่หลุดออกมาจากปาก ทำไงได้ ก็แกน่ารักจนอดใจไม่ไหวขนาดนี้นี่นะ


"มะ ไม่เป็นไรหรอก" เจ้าคนที่ลุกไปไหนไม่ได้บอกพร้อมเสหน้ามองไปทางอื่นด้วยความเขินอาย


"กินนี่ซะ"


หัวหน้ากรรมการคุมกฎที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นเชฟจำเป็นไปเรียบร้อยแล้วผายมือให้คนป่วย (?) มองอาหารที่ตนทำให้


เมื่อนัยน์ตาสีมรกตหันไปมองตามมือของคนรักก็ต้องตะลึง ใบหน้าสวยแดงเถือก เมื่อเห็นว่ามีอะไรอยู่ในจาน


"จะ เจ้าบ้าคุมกฎ แก๊!!! "


"กินไม่เป็นเหรอ แค่ราเมงกับไข่ลวกเอง"


สายตาสีเขียวใสจ้องเขม็งไปที่คนเจ้าความคิดสลับกับไข่ลวกห้าฟองที่วางแปะอยู่บนราเมงร้อน ๆ


ราเมงนี่พอจะเข้าใจ แต่แค่ไข่ลวกเอง??? แค่ไข่ลวกห้าฟองเอ๊งงง นี่กะจะบำรุงกำลังให้คืนนี้ไม่ได้นอนกันเลยใช่มั๊ยเนี่ยเจ้าบ้า


"บำรุงกำลังไง นี่ฉันอุตส่าห์เข้าครัวไปลวกไข่มาให้นะเนี่ย เห็นเมื่อคืนใช้แรงเยอะ" ว่าพลางปรายตาไปมองคนที่กำลังจ้องอาหารด้วยสายตาหื่นกระหายด้วยความอยากแกล้ง


"บะ บ้าเหรอ ไม่กินหรอกเฟ้ยยย แกกินไปคนเดียวสิ" หึย อย่ามองกันอย่างนี้ได้มั๊ยไอ้เจ้าคุมกฎบ้า ที่ฉันเป็นอย่างนี้มันเพราะใครกันเล่า


"หว๊า งั้นฉันก็มีแรงอยู่คนเดียวน่ะสิ เดี๋ยวแกจะแย่เอานะ หึหึ..." ว่าพลางยังไม่ละทิ้งสายตาแบบเดิม ยังคงจ้องมองคนผมเงินด้วยสายตาที่ไม่ว่าใครที่ถูกจ้องก็ต้องอายม้วนต้วนไปสามวันแปดวัน


"เออ ๆ กินก็ได้เฟ้ย เลิกมองได้แล้ว"


"นี่ เจ้าเคียวยะบ้า พาไปห้องน้ำทีสิ จะอาบน้ำ.. ละ ลุกไม่ขึ้น" หลังจากที่จัดการกับอาหารบำรุงกำลังโดยเชฟคนรักแล้ว เจ้าคนที่เพิ่งกินอิ่มก็เกิดอยากจะอาบน้ำขึ้นมา ใบหน้าสวยพูดพร้อมก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย ที่ลุกไม่ได้เพราะกิจกรรมที่เพิ่งทำร่วมกันเมื่อคืน...


พ่อหัวรังนกจึงเดินเข้าไปอุ้มเจ้าคนผมเงินที่นั่งอยู่บนเตียงขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วพาเข้าไปในห้องน้ำอย่างระมัดระวังแล้วค่อย ๆ วางร่างสีน้ำนมให้นั่งลงในอ่างอาบน้ำ มือเอื้อมไปเปิดน้ำให้ไหลลงมาในอ่างพร้อมปรับระดับความเย็นของน้ำไม่ให้ร้อนเกินไป


"อ๊ะ จะทำอะไรน่ะ อาบน้ำแล้วไม่ใช่เหรอ"


ระหว่างที่รอน้ำในอ่างเต็ม ฮิบาริจึงถอดเสื้อผ้าไปแขวนไว้ที่ราวแขวนผ้าในห้องน้ำ ...เปลือย จนคนที่อยู่ในอ่างหันไปมองด้วยความสงสัยปนเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำ


"อาบน้ำให้แกไง เดี๋ยวก็เปียกหมด" ทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดกันเป็นเลขแปด ยังเจ็บอยู่เลย ไอ้บ้านี่ จะให้พักบ้างไม่ได้รึไงนะ


"ไม่ทำอะไรหรอก แค่ถูตัวให้เฉย ๆ " หัวหน้ากรรมการคุมกฎเอ่ยราวกับอ่านใจของอีกคนได้ เป็นซะขนาดนี้ จะทำให้เจ็บอีกได้ยังไงกัน...



15 นาทีต่อมา ที่หน้าห้องของโกคุเดระ


"คุณฮิบาริครับ คุณฮิบาริ! "


เสียงเรียกจากคุซาคาเบะ เท็ตสึยะ รองหัวหน้ากรรมการคุมกฎ ลูกน้องคนสนิทของฮิบาริ เคียวยะดังอยู่นอกห้องเรียกให้คนที่กำลังอาบน้ำให้คนรักอยู่ต้องหยุดมือ เขาเดินไปที่ประตูห้องด้วยความหงุดหงิดเพราะไม่อยากให้มีใครมาขัดจังหวะในเวลาส่วนตัว


"มีอะไร" เจ้าของชื่อเปิดประตูห้องออกมาทักทาย (?) คนที่เรียกตนเสียงดัง ในสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบเอว ร่างกายท่อนบนมีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่ว ด้วยความรีบจึงไม่ได้เช็ดตัวก่อน


"เอ่อ..."


คนถูกถามยังไม่ตอบ เพราะมัวแต่จ้องมองหัวหน้าของตนด้วยความแปลกใจ ...ก็เมื่อวานคุณฮิบาริเป็นคนบอกเราเองว่าจะไปคุมประพฤติคุณโกคุเดระ แล้วทำไม...


สายตาของลูกน้องที่จ้องมองมาด้วยความสงสัยทำให้หัวหน้ากรรมการคุมกฎกระแอมขัดจังหวะ เรียกสติของผู้มาเยือนให้กลับคืนมา ก่อนจะบอกถึงสาหตุที่ทำให้มาที่นี่


"มีนักเรียนตีกันที่สนามฟุตบอลครับ เป็นสิบ ๆ คนเลย ทั้ง ๆ ที่เป็นวันหยุดแท้ ๆ พวกกรรมการคุมกฎคนอื่น ๆ ก็อยู่เฝ้าโรงเรียนไม่ถึงสามคน ไม่มีใครเอาพวกนั้นอยู่เลย ผมมาหาคุณที่นี่ได้ก็เพราะผมเข้าไปหาที่อยู่ของคุณโกคุเดระจากแฟ้มประวัตินักเรียน คราวนี้พวกเราไม่ไหวจริง ๆ รบกวนด้วยครับคุณฮิบาริ"


ชายที่ทำผมทรงรีเจนท์พูดพลางส่ายหน้าเอือมระอาต่อการความประพฤติของวัยรุ่นพวกนั้น แล้วหันมามองหัวหน้าของตนอย่างต้องการคำตอบ


"อือ กลับไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวจะรีบตามไป"


"ครับ คุณฮิบาริ"


ฮิบาริเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำ ที่ ๆ คนรักของตนยังคงหลับตาพริ้มอยู่ในอ่างเพราะตัวเองถูตัวให้จนเพลินหลับไป


พ่อคนงานยุ่งค่อย ๆ อุ้มคนที่ยังอยู่ในน้ำขึ้นมา เช็ดตัวให้จนแห้ง ใส่เสื้อสีขาวบางให้แล้วอุ้มไปวางไว้บนเตียงพร้อมห่มผ้าให้อย่างเบามือเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของคนรัก แล้วจึงรีบแต่งตัวเดินออกจากห้องไปยังโรงเรียนนามิโมริ



เมื่อหัวหน้ากรรมการคุมกฎเดินออกไปจากห้องของโกคุเดระได้สักพัก ที่ปลายเตียงของคนที่ยังนอนอยู่ก็เกิดสายหมอกจาง ๆ ก่อตัวขึ้นมาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ไม่ใช่ใครที่ไหน ...โรคุโด มุคุโร่


"คึหึหึหึ นอนหลับได้น่ารักจังนะครับ คุณโกคุเดระ ฮายาโตะ"


"? "


เสียงที่ไม่คุ้นเคยเรียกให้เจ้าของเตียงนุ่มรีบตื่นขึ้นมาจากภวังค์ ด้วยสัญชาตญาณที่ไม่เคยไว้ใจใครง่าย ๆ จึงรีบหันไปทางต้นเสียง...


"มะ.. มุคุโร่"


ทันทีที่โกคุเดระหันไปหาและรู้ว่าชายผู้มาเยือนนั้นเป็นใครจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่ทว่าความเจ็บปวดที่เบื้องล่างที่แล่นลิ่วขึ้นมาสร้างความเจ็บปวดให้แก่เจ้าของเรือนกายอีกเป็นรอบที่สอง ส่งผลให้คนที่จะลุกขึ้นล้มตัวลงไปนอนขดอยู่ที่เตียงเช่นเดิม


"แกมาทำไม" เจ้าของใบหน้าสวยมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาแข็งกร้าว ...เมื่อสายหมอกจอมหลอกลวงมาเยือน มันต้องมีอะไรแน่ ๆ


"คึหึหึ ฮายาโตะคุงของผม ดูท่าเมื่อคืนจะหนักสินะครับ คุณฮิบารินี่ก็จริง ๆ เลย จะอ่อนโยนกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงกันนะ" คนพูด ๆ ด้วยต้องการจะหยอกเย้าอีกฝ่ายเพื่อจะลดความตึงเครียด แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยในเมื่อสายตาสีมรกตใสยังคงจ้องหน้าเขาเขม็งอยู่อย่างนี้


"แกมีอะไรก็ว่ามา"


"ไม่มีหรอกครับ แค่อยากมาหาเฉย ๆ " ผู้มาใหม่พูดพลางทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียงใหญ่โดยที่เจ้าของเตียงไม่ได้เชื้อเชิญ


"ไม่ใช่ แกต้องมีอะไรแน่ ๆ บอกมานะ โรคุโด มุคุโร่"


"เรียกชื่อผมซะเต็มยศขนาดนี้ ผมก็เขินแย่สิครับ คึหึหึ"


เจ้าของรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เปรอะเปื้อนอยู่ทั่วริมฝีปาก สายหมอกจอมเจ้าเล่ห์พูดออกมาด้วยท่าทางสบาย ๆ สายตาจ้องมองไปที่ร่างสีน้ำนมตรงหน้าด้วยความหื่นกระหาย พร้อมโน้มใบหน้าเรียวเข้ามาใกล้เจ้าของใบหน้าสวยจนโกคุเดระต้องถอยหลังเอนกายพิงแนบกับผนังตรงหัวเตียงด้วยความหวาดระแวง พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างกายภายใต้เสื้อตัวยาวสีขาวบางที่ฮิบาริใส่ให้ก่อนจะออกไปข้างนอก และแน่นอน ...มีเพียงแค่เสื้อตัวเดียวตัวนี้เท่านั้นที่เป็นเครื่องปกปิดร่างกายชิ้นสุดท้ายและชิ้นเดียวของโกคุเดระ


"แกจะทำอะไร อย่าเข้ามาใกล้นะ! "


"ก็บอกแล้วไงครับ ว่าผมน่ะไม่ทำอะไรคุณหรอก..."


"? "


"แต่ถ้าเป็นอีกคนล่ะก็ ผมไม่รู้นะ คึหึหึหึ..."


ฉับพลัน ผู้มาเยือนธาตุสายหมอกก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนโฉมหน้าไปเป็นใครอีกคนหนึ่งที่ตนนึกไม่ถึง ...ใครอีกคนที่ตนคิดมาตลอดว่าเป็นแค่เพื่อนสนิทเท่านั้น ...ใครอีกคนที่เคยจะทำร้ายตนทางร่างกายทั้ง ๆ ที่ปากก็เอาแต่พูดคำว่ารัก ...ยามาโมโตะ ทาเคชิ


"แก!! "


เมื่อได้เห็นเพื่อนสนิทในทีแรก ความขุ่นเคืองที่อีกคนทำไว้ก็ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ มือบางยื่นออกไปประทะใบหน้าคมอย่างแรง


เพี๊ยะ!!


ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายหันไปตามแรงที่ถูกฝ่ามือบางประทะอย่างรวดเร็ว แรงตบที่เกิดจากความโมโหจากคนที่ตนแอบรักนั้นมันทั้งรุนแรง ทั้งรวดเร็วจนยากที่จะหลบได้


แต่เมื่อสายตาสีมรกตเริ่มเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติบนร่างกายของเพื่อนสนิท ความโกรธที่เคยมีกลับลดลงอย่างรวดเร็ว ความขุ่นเคืองมลายหายไป เหลือเพียงแต่ความเวทนาและความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นมาแทนที่...


คนที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงรีบดึงมือกลับเข้ามาหาตัว จะไม่ให้เวทนาได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายนั้นมีสภาพร่างกายที่บอบช้ำ ตามเนื้อตามตัวมีรอยเขียวคล้ำเป็นจ้ำใหญ่ ๆ เหมือนโดนทำร้ายแสนสาหัส


"ไปโดนอะไรมา"


น้ำเสียงที่เรียกชายหนุ่มนักกีฬาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้จะโกรธ ถึงแม้จะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดยังไงกับตน แต่ความเป็นเพื่อนที่เคยร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่และเคยฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกันมามันก็ยังคงมีอยู่


"ฮิบาริ"


คำตอบที่ได้รับทำเอานัยน์ตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ...ทำไมถึงทำร้ายกันขนาดนี้


"ฮิบาริทำร้ายฉัน และบอกว่าจะเอานายไปเป็นของเขาให้ได้ ...ทั้งตัว และหัวใจ"


ทันทีที่ได้ฟังคำตอบ ความสับสนเริ่มเข้ามาคุกคามในจิตใจ สับสน ...สับสนเหลือเกินกับเรื่องที่ผ่านมา เรื่องที่หัวหน้ากรรมการคุมกฎคอยช่วยเหลือตัวเองมาโดยตลอด คอยติดตามดูแลตนอยู่ไม่ห่าง กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทุกอย่างมันลอยวนไปมาอยู่ในหัว ความไม่เคยไว้ใจใครง่าย ๆ กลับขึ้นมาอีกครั้ง


เจ้าบ้าคุมกฎ แกรักฉันจริง ๆ หรือว่าแกต้องการอะไรกันแน่


โกคุเดระคิดพลางมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาของเพื่อนสนิทที่ลอบมองมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์พร้อมยกยิ้มที่มุมปากด้วยความสะใจ


"ไม่เป็นไรนะโกคุเดระ ถึงนายจะเป็นของฮิบาริแล้ว แต่ฉันก็ยังรอนายอยู่นะ ฉันรับได้ทุกอย่างเลย" เจ้าคนช่างยุจงใจเน้นคำว่า 'ของ' หนัก ๆ เพื่อเพิ่มอรรถรสในการยั่ว


เมื่อจบประโยคของชายหนุ่มนักกีฬา เจ้าของห้องจึงเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของคนที่อยู่ตรงหน้า แววตาสีมรกตใสกลับมาแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง


"หึ แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดแกทั้งหมดงั้นเหรอไอ้บ้าเบสบอล ในเมื่อแกเองที่อยากให้ฉันเป็นของแก แกเองที่เป็นคนทำร้ายฉันในตอนนั้น แล้วคราวนี้แกยังจะมาทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับฮิบาริอีก นี่แกรักฉันจริง ๆ รึเปล่า"


"แต่ฉันพูดจริงนะ โกคุเดระ ถ้านายไม่เช.."


"หยุด!!! ไม่ต้องพล่ามแล้ว ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น แกกับไอ้หัวสับปะรดเน่านั่นรีบไสหัวออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้! "


ทันที่ที่เจ้าของห้องเอ่ยปากไล่ ยามาโมะโตะจึงโน้มตัวเข้าไปหาคนที่ยังนั่งอยู่ตรงหัวเตียงใหญ่อย่างรวดเร็ว มือหนารวบข้อมือบางทั้งสองไว้ด้วยกัน ใบหน้าคมก้มลงมาที่ข้างแก้มใส ตั้งใจปล่อยลมหายใจใส่หลังใบหูของคนที่ถูกพันธนาการไว้แล้วพูดขึ้นว่า


"แล้วฉันจะรอ รอเวลาให้นายตาสว่าง แล้วเมื่อถึงวันนั้น ฉันจะมาเอาตัวนายไป"


เมื่อพูดจบ ยามาโมโตะใช้ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งกดที่ท้ายทอยของคนที่ถูกตรึงข้อมือเอาไว้ให้ใบหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ...บดเบียดริมฝีปากที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความปรารถนาลงบนริมฝีปากสวยของคนที่ตนแอบรักอย่างรุนแรงและเร่าร้อน แต่คนที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบก็ยังคงเม้มปากแน่นไม่ยอมให้อีกฝ่ายส่งลิ้นเข้ามารุกล้ำได้โดยง่าย มืออีกข้างหนึ่งจึงปล่อยมือบางให้เป็นอิสระ แล้วเลื่อนลงไปที่ต้นคอขาวสวยของอีกคน จงใจลูบไล้จนโกคุเดระเผลอหลุดปากออกมาด้วยความตกใจ


"อ๊ะ! จะท.. อื้อ"


ได้ทีส่งลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากบางอย่างรวดเร็ว สองมือบางที่เพิ่งได้รับอิสระเริ่มออกแรงทุบแผงอกกำยำของคนตรงหน้าอย่างสุดกำลัง แต่แล้วแรงที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบลงด้วยสู้แรงอารมณ์และแรงกายที่มีมากกว่าของชายหนุ่มนักกีฬาไม่ได้


...เมื่อเก็บเกี่ยวความหวานจากโพรงปากของอีกคนจนสมใจอยากแล้ว จึงถอนจูบออกมา นัยน์ตาสีเปลือกไม้จ้องมองใบหน้าของอีกคนที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสี จะว่าด้วยความเขินอายหรือความโมโหก็แล้วแต่ ...ยามาโมโตะ ทาเคชิคนนี้ก็ไม่สนใจทั้งนั้น


...หวาน หวานอะไรอย่างนี้โกคุเดระ หวานจนฉันอยากจะกลืนกินนายเข้าไปทั้งตัวเลยจริง ๆ แต่ฉันคงต้องรอก่อนสินะ รอให้นายกับฮิบาริแยกทางกัน ...ถึงจะรักนายมากแค่ไหน แต่ถ้านายไม่เต็มใจแบบคราวที่แล้ว ...ฉันคงทนไม่ได้ถ้านายเกลียดฉันขึ้นมาจริง ๆ ...จะโกรธฉันก็ได้ แต่อย่าเกลียดฉันเลยนะ


"ออกไปได้แล้ว"


ริมฝีปากสีระเรื่อเค้นเสียงไล่ด้วยความไม่พอใจ น้ำตารินไหลออกมาจากดวงตาสีสวยเป็นทาง ..เจ็บปวดที่คนที่เคยคิดว่าเป็นเพื่อนมาโดยตลอดจะทำกับตนแบบนี้


ถ้าแกรักฉันจริง ก็ปล่อยฉันไป อย่ามาวุ่นวายอะไรกับชีวิตของฉัน ถึงไม่มีฮิบาริ ฉันก็ไม่มีวันรักนาย ..ไอ้บ้าเบสบอล


"ก็ได้ โกคุเดระ แล้วฉันจะรอนะ ...รอนายคนเดียว"


ทันทีที่นักกีฬาเบสบอลประจำโรงเรียนพูดจบ นัยน์ตาสีเถ้าถ่านข้างขวาก็เปลี่ยนไปเป็นสีแดง บ่งบอกให้รู้ว่า ณ ตอนนี้คน ๆ นี้ไม่ใช่ยามาโมโตะ แต่เป็นมุคุโร่ที่สิงร่างเพื่อนสนิทของตนอยู่ สายหมอกจอมมารยาไม่จำเป็นต้องพรางสีตาอีกต่อไป ในเมื่อคนที่ตั้งใจจะมาหารู้แล้วว่าทั้งสองคนนั้นมาด้วยกัน แต่นอกเหนือจากนั้นแล้วโกคุเดระก็ไม่รู้เลยว่าทั้งยามาโมโตะและมุคุโร่คิดจะร่วมมือกันทำอะไรกันแน่


"คึหึหึหึ ลาก่อนนะครับคนสวย อีกไม่นานเราคงได้พบกันอีก แบบสองต่อสองจริง ๆ น่ะนะ"


แล้วมุคุโร่ก็พาร่างของยามาโมโตะเดินออกไปจากประตูอย่างช้า ๆ ไม่จำเป็นต้องหายตัว เพราะไม่อยากใช้พลังงานที่มีไม่มากอย่างสิ้นเปลือง ตราบใดที่ตนยังออกมาจากคุกวินดีเช่ไม่ได้...


ผู้มาเยือนทั้งสองจากไปแล้ว แต่สายตาสีมรกตยังคงจ้องมองไปที่ประตูห้องของตัวเองอย่างครุ่นคิด เพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นเพื่อนสนิทของตนกับชายหนุ่มนัยน์ตาสองสีอยู่ด้วยกัน


...พวกแกวางแผนจะทำอะไรอยู่กันแน่ ..ยามาโมโตะ ..มุคุโร่



To Be Continued...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #103 yamagoku8059 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 12:42
    ฉายาใหม่สโตรกเกอร์ฮิบาริจังค่าาาา....ยามะเป็นตังไรกันรอยแผลหายหมดในวันเดียว...แล้วมครมาแอบส่องต้องเปฺนมุคุโร่แน่เลย
    #103
    0
  2. #96 emmy-18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 16:27
    ตามหลักคงจะเป็นยามะสินะ แต่สำเนียงชวนนึกถึงมุคุโร่มากอ่า
    #96
    0
  3. #90 Poison_T (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 16:18
    ทาเคชิ นายดาร์กมากกกกกกกกกกกกกกกก  >. #90
    0
  4. #78 Dark_Lune (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:06
    อย่าพึ่งมีมือที่สามสิ//กัดผ้าเช็ดหน้า//ให้สองคนนี้มีไรกันก้อนนนนนนนนนนนนน
    #78
    0
  5. #39 Hayakiyo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:16
    ใครพูดคนสุดท้าย
    ระ หรือว่าาา มุคุสัปป้า

    ถูกใจค่ะตอนนี้
    น่ารักมากเลยค่ะ

    เป็นแฟนกันเป็นแฟนกัน อร้ายยยยย ><
    #39
    0
  6. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 19:29
    ท่านฮิเจ้าค่ะ น้องหนูก๊กยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ////////w///////////
    //อ๊ะ! สายตาที่แอบจ้องมอง...เมื่อหันไปก็พบ...คนหล่อ!! #กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    #28
    0
  7. #9 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 16:12
    ฮิบาริ~ เนียนเลย ขอเป็นแฟนแบบเนียนๆเลย 5555555555

    #9
    0