{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 3 : Love You, My Herbivore - Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

"สายไปหนึ่งชั่วโมง เจ้าสัตว์กินพืช!! " เสียงฮิบาริ เคียวยะเรียกสติให้โกคุเดระ ฮายาโตะหลุดออกจากภวังค์


"ฮิบาริ!!!!! "


"เมื่อคืนฉันบอกแล้วใช่มั๊ยว่าถ้าวันนี้แกมาโรงเรียนสายอีกแกโดนขย้ำเป็นสองเท่าแน่"


สายตาคมจ้องมองมาอย่างมีเลศนัย ริมฝีปากหนาพูดพร้อมสาวเท้าเข้ามาใกล้พร้อมเอามือเชยคางมนขึ้นมาให้สบตาตนเอง แล้วยื่นหน้ามากระซิบที่ใบหูบางว่า


"เอ๊ะ..หรือว่าอยากจะโดนอีกหลาย ๆ เท่า"


"บ้าเหรอ ใครบอกล่ะว่าอยากจะโดนทำโทษน่ะ ฉันไม่ได้โรคจิตเหมือนแกนี่ วัน ๆ เอาแต่คุมกฏบ้า ๆ บอ ๆ ได้ทั้งวัน ไม่เบื่อบ้างรึยังไง"


คนโดนแซวรีบปัดมือของอีกคนออกด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ที่ใบหน้า กี่ครั้งแล้วที่เขาเป็นแบบนี้


"วันนี้ตอนเที่ยงมาพบฉันที่เดิม" ไม่มีคำตอบจากหัวหน้ากรรมการคุมกฎ มีแต่คำสั่งเดิม ๆ เพื่อตัดบทให้อีกคนเข้าไปในโรงเรียนได้แล้ว


วัน ๆ ฉันไม่ได้เอาแต่เฝ้าแต่กฎอย่างเดียว ฉันเฝ้าแกด้วยต่างหากล่ะเจ้าสัตว์กินพืชฮายาโตะ


"อือ" ว่าแล้วมือขวาหน้าสวยจึงเดินเข้าไปในตัวอาคารเรียน



ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ห้องเรียนของตัวเองมากเท่าไหร่ หัวใจของร่างบอบบางก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเท่านั้น เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงถ้าต้องเจอหน้าคนที่คิดจะข่มเหงตนเมื่อวาน ใจนึงก็โกรธ แต่อีกใจนึงก็ยังคิดอยู่ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นเพื่อน ยังพอให้อภัยได้ เพราะเคยผ่านการต่อสู้มากมายมาด้วยกัน น่าจะปรับความเข้าใจกันได้อยู่บ้าง


เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้อง ทุกคนหันมามองโกคุเดระเป็นตาเดียว ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะตัวเองมาสาย เข้าไปเวลานี้ทุกคนก็ต้องหันมามองเป็นธรรมดา แต่ทว่าสายตาบางคู่ที่มองมานั้นมันไม่เหมือนเดิม ทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก


โกคุเดระเดินไปที่โต๊ะของตัวเองโดยพยายามทำเป็นไม่สนใจคนในห้อง ระหว่างทางที่เดินไปนั้นก็ต้องผ่านโต๊ะของยามาโมโตะด้วย ร่างบางจึงเดินผ่านและทำเป็นไม่สนใจ แต่เจ้าของนัยน์ตาสีเปลือกไม้กลับรั้งแขนตนไว้พร้อมกับยกยิ้มให้ตนด้วยท่าทีที่แปลกออกไปจากที่เคย


แปลก... รอยยิ้มของคน ๆ นี้มันไม่เหมือนเดิมเลยสักนิดเดียว มันดูเจ้าเล่ห์และไม่จริงใจ เหมือนไม่ใช่คน ๆ เดิมที่เคยรู้จักด้วยซ้ำ ...เหมือนเป็นคนละคนกัน


มือบางพยายามสะบัดให้หลุดจากอุ้งมือหนาของอีกฝ่ายแล้วจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง จากตอนแรกที่คิดว่าน่าจะปรับความเข้าใจกันได้ แต่พอมาเจอรอยยิ้มแบบนี้ มันเหมือนมีอะไรบอกกับตัวเองว่า... นี่ไม่ใช่ยามาโมโตะที่เขารู้จัก



เวลาผ่านไปจนถึงตอนพักเที่ยง โกคุเดระฟุบหน้าลงกับโต๊ะให้เหมือนว่าตัวเองนอนหลับอยู่เพื่อที่จะได้ไม่มีใครมารบกวนตน โดยเฉพาะเจ้านักกีฬาเบสบอลประจำโรงเรียน ...เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง ไม่อยากไปกินข้าวด้วย ได้แต่แกล้งทำเป็นหลับ คิดว่าพอคนในห้องไปกันหมดแล้วค่อยออกไปกินข้าวตามลำพัง


"นี่พวกเธอ วันนี้ฉันมีเรื่องของคนในห้องเราบางคนจะเล่าให้ฟังก่อนจะลงไปกินข้าวล่ะ" เสียงเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งพูดขณะกำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมไปเรียนห้องอื่นหลังพักเที่ยง


หึ นินทาชาวบ้านอีกแล้วสินะ พวกผู้หญิงนี่น่ารำคาญชะมัด


เมื่อรู้ถึงกิจกรรมยามว่างของพวกนักเรียนหญิงในห้องแล้วโกคุเดระก็ถึงกับเอือม จึงทำเป็นไม่สนใจ ...ยังคงฟุบต่อไป

แต่ทว่า...


"นี่ ๆ เมื่อวานประมาณสองทุ่ม เพื่อนของพี่ชายฉันที่อยู่คนละโรงเรียนกันเค้าเล่าให้ฟังว่า มีนักเรียนโรงเรียนเราตีกันกับพวกกลุ่มอันธพาลล่ะ"


"............"


"ก็ ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลยนี่ เด็กนักเรียนตีกันมันเป็นเรื่องธรรมดาของสังคมสมัยนี้ไปแล้ว ถ้าโกคุเดระมีแฟนเป็นผู้ชายสิแปลกกว่าอีก ทั้งหล่อ ทั้งฉลาด แถมเท่ห์อีกต่างหาก อร๊ายยย!!! " เมื่อได้ยินชื่อของตัวเองและได้ยินเรื่องเด็กตีกัน คนที่แกล้งหลับอยู่ก็หูผึ่งขึ้นมาทันที


"............"


"ก็นั่นแหล่ะที่ฉันอยากจะเล่า โกคุเดระมีแฟนเป็นผู้ชาย แล้วรู้มั๊ยใครเป็นแฟนโกคุเดระ ก็ฮิบาริ เคียวยะไง" คนพูด ๆ พลางปรายตาไปมองโกคุเดระที่เข้าใจว่ากำลังหลับอยู่เล็กน้อย


"ต๊ายย เธอไปเอาที่ไหนมาพูดยะ ฮิบาริออกจะโหดซะขนาดนั้น ส่วนโกคุเดระคุงก็เท่ห์ออกขนาดนี้ สองคนนั่นดูไม่ค่อยถูกกันด้วยซ้ำ บางทีเพื่อนพี่เธออาจจะใส่ไข่ขึ้นมาเพื่อให้มันดูน่าสนใจก็ได้"


"หึ ผิดถนัดเลยล่ะ เค้ายืนยันว่าได้ยินมาเต็มสองรูหูเลยนะ ว่าฮิบาริพอจัดการพวกอันธพาลได้ก็บอกว่าอย่ามายุ่งกับสัตว์กินพืชของฉัน แล้วเดินจับมือกันเดินไปทางแมนชั่นที่โกคุเดระอยู่ด้วย สงสัยจะอยู่ด้วยกันทั้งคืน"


ปัง!!!!!!!!!!!!!!


มือบางตบโต๊ะนักเรียนอย่างแรงพร้อมกับหยิบกระเป๋าแล้วลุกออกไปจากห้องด้วยความไม่พอใจ ...ไม่ไหว ทนไม่ไหวแล้ว ผู้หญิงพวกนี้ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียดจริง ๆ


ผู้หญิงพวกนี้นี่มันอะไรกัน ไม่ได้โกรธอะไรมากมายหรอกนะ แต่มันไม่จริงต่างหาก ฉันกับฮิบาริ เคียวยะน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เจ้านั่นมันก็แค่โกหกเพื่อช่วยฉัน ...ก็เท่านั้นเอง


แค่โกหกเท่านั้น


ขาเรียววิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า สถานที่ ๆ เคยเกิดเหตุการณ์แย่ ๆ กับตนเองเมื่อวาน และยังเป็นที่ ๆ โกคุเดระ ฮายาโตะมักจะชอบขึ้นมาเวลาอยากอยู่คนเดียวและเวลาที่ไม่สบายใจ


มือบางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ สายตาสีมรกตใสจ้องมองไปยังก้อนเมฆที่ลอยไปตามลมพลางพ่นควันพิษออกจากปากไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง และไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่ตนอยู่


อยู่ดี ๆ น้ำตาสีใส ก็ไหลรื้นออกมาจากนัยน์ตาคู่สวยโดยไม่รู้ตัว รู้สึกแปลก ๆ กับสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา


แล้วถ้ามันเป็นจริงล่ะ


จู่ ๆ ความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในสมอง ถ้ามันเป็นจริงก็คงไม่ต้องมาทรมานใจขนาดนี้ นี่เราเป็นอะไรไป


"เป็นอะไรไปเจ้าสัตว์กินพืช"


"ฮิบาริ! " คนถูกเรียกสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงคนที่รู้ว่าใครดังขึ้นใกล้ๆ ในเวลาที่อยู่คนเดียวเงียบ ๆ แบบนี้อะไร ๆ ก็สามารถทำให้โกคุเดระตกใจได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะเสียงของฮิบาริ เคียวยะ


เจ้าบ้านี่ แวบไปแวบมาในโรงเรียนได้รึไงกันนะ ไปไหนก็เจอ ยังกับสโตรกเกอร์


ฮิบาริ เคียวยะสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้สัตว์กินพืชของตัวเองในระยะประชิด ...ไม่สิ ยังไม่ได้เป็นของตัวเอง ต้องเรียกว่าสัตว์กินพืชที่แอบเฝ้าตามดูมาตลอดซะมากกว่า


"เอ๊ะ เอามานะ นี่มันของฉันนะเจ้าบ้า" หัวหน้ากรรมการคุมกฎแย่งบุหรี่ของคนคิดมากไป แล้วโยนมันลงพื้นก่อนจะเหยียบและบดขยี้บุหรี่นั้นให้แหลกคาเท้า


"การสูบบุหรี่ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นมา และอีกอย่างมันผิดกฎ"


"............"


คนถูกแย่งบุหรี่ยืนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ทำให้อีกคนจ้องมองมาด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วเวลาที่คนตรงหน้าโดนแย่งของ ๆ ตัวเองไปจะต้องโวยวายเสียงดังขึ้นมาทันที แต่นี่กลับ...


"ร้องไห้? "


มือหนาเอื้อมมาปาดน้ำตาของคนตรงหน้าออกพร้อมเอามืออีกข้างเสยเส้นไหมสีเงินไปข้างหลังให้อย่างนุ่มนวล


"คิดเรื่องเมื่อวานอยู่เหรอไง หืม"


ใช่แล้ว เขาเองก็คิด เมื่อวานเขาซ้อมเจ้าบ้ายามาโมโตะจนเจ็บปางตายซะขนาดนั้น แต่ทำไมยังมาโรงเรียนอยู่ได้ แล้วที่แปลกที่สุดก็คือรอยฟกช้ำดำเขียวที่ตนฝากเอาไว้มันหายไปหมดราวกับไม่ได้โดนอะไรมาเลย


"เรื่องเมื่อวานที่สู้กับพวกอันธพาล มีคนเอามาพูดในห้องเรียน"


แสดงว่ายังไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเองโดนฉันซ้อมสินะ


"บอกว่า... ฉันกับแกเป็นแฟนกัน มันไม่จริงเลยสักนิด อ๊ะ! "


อยู่ดี ๆ เจ้าโรคจิตคุมกฎที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เอานิ้วหนาขึ้นมาปิดปากโกคุเดระไม่ให้ได้พูดต่อ


"ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง แค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ด้วย"


"............"


"...รังเกียจฉันสินะ"


"ไม่ใช่สักหน่อย แค่เจ็บใจที่มีคนเอาไปพูดพล่อย ๆ ทั้งที่มันไม่จริงเลยสักนิด"


"แล้วถ้ามันจะเป็นความจริงตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ ...หืม เจ้าสัตว์กินพืชฮายาโตะ"


"มะ หมายความว่ายังไง"


"ก็ตามนั้นแหล่ะ ยังไม่เข้าใจอีกรึไง" เพราะไม่เคยบอกรักจึงไม่รู้ว่าจะพูดคำรักออกมาได้ยังไง ได้แต่พูดให้อีกฝ่ายคิดเอาเอง


"ว่าไง.. เจ้าสัตว์กินพืชฮายาโตะ"


"............"


เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตคู่สวยไม่ยอมตอบ เพราะมัวแต่อึ้งกับคำบอกรักในแบบฉบับของเจ้าบ้าคุมกฎที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าสวยแดงก่ำราวกับลูกตำลึง


"ต่อไปนี้เวลาที่ใครพูดถึงแกกับฉัน มันจะได้เป็นความจริง ไม่ต้องหนี ไม่ต้องอาย ดีมั๊ย"


"............"


"ไม่ตอบถือว่ายอมรับนะ ฮายาโตะ"


"อื้อ เจ้าบ้าเคียวยะ" ต่างคนต่างเรียกชื่อของกันและกันโดยที่ไม่ต้องบอก แค่มองตากันก็เข้าใจกันอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว


ในความเป็นจริง ต่างคนต่างรู้สึกเหมือน ๆ กันมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่เพราะเพศสภาพและอะไรหลาย ๆ อย่างจึงทำให้ไม่ได้มีโอกาสได้เปิดใจกันสักที


"เอ๊ะ! เจ้าคุมกฎบ้า จะทำอะไรน่ะ" อยู่ดี ๆ ฮิบาริ เคียวยะ ก็ช้อนตัวโกคุเดระขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว ทำให้คนถูกอุ้มตกใจเป็นอย่างมาก


"พาไปลงโทษไง อย่าลืมว่าแกจะต้องโดนขย้ำเป็นสองเท่านะ" ทันทีที่หัวหน้ากรรมการคุมกฎพูดขึ้น โกคุเดระเริ่มหน้าขึ้นสีมากขึ้นกว่าเก่า เพราะพอจะเข้าใจแล้วว่าตนเองจะโดนขย้ำในความหมายไหน


"จะ จะบ้าเหรอ นี่มันโรงเรียนนะ เคารพสถานที่บ้างสิ แล้วก็...วันแรกด้วย" ร่างบางทักท้วง ถึงสถานที่ ๆ ที่ไม่เหมาะสม และระยะเวลาในการดูใจกัน


"นี่เจ้าสัตว์กินพืช ที่บอกว่าจะขย้ำน่ะ คือจะทำโทษ ทำโทษในโรงเรียนมันก็ถูกแล้วไม่ใช่รึไง หรือว่าคิดเป็นอย่างอื่น"


"ก็ไม่รู้นี่ ก็แกมันโรคจิตนี่นา ความคิดแกน่ะเหมือนมนุษย์มนาเค้าซะที่ไหน"


"หึแกก็โรคจิตเหมือนกันแหล่ะ ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี"


"แล้วจะลงโทษอะไร ให้ไปถูพื้นห้องแกเหรอ"


"เดี๋ยวก็รู้ อย่าใจร้อนสิที่รัก"


"บ้า!!"


หัวหน้ากรรมการคุมกฎอุ้มสัตว์กินพืชสีเงินที่ตนหวงแหนเข้าไปในห้องรับแขก โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาต่างสีคู่หนึ่งที่จ้องมองมาด้วยความเจ้าเล่ห์


"คึหึหึหึ มีความสุขกันให้พอนะครับ เพราะหลังจากวันนี้ไปจะไม่มีอีกแล้วล่ะ ฮิบาริ เคียวยะ ผมจะเอาโกคุเดระ ฮายาโตะมาให้ได้"




To Be Continued.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #101 yamagoku8059 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 12:27
    ฮ้าาาาาชื่นใจฟินกระจาย-ส่วนสูงความเคะสินะๆม่ต่างกันเท่าไหร่55+
    #101
    0
  2. #95 emmy-18 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 14:35
    มามา มาหาท่านฮิดีกว่า
    #95
    0
  3. #86 ~kikky-chan~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 12:30
    ท่านนนนนฮิ!! ท่านมาแบบน่ารักมุ้งมิ้งมากอ่าาาา >0< จริงๆชอบ 8018 นะ แต่พอมาเห็น 1859 แล้วก็น่ารักไปอีกแบบอ่าาาาา (เสียใจเล็กๆเพราะยามะดูเลวมากอ่ะ บอกตรงงงงงง ToT )
    #86
    0
  4. #76 Dark_Lune (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 15:54
    คู่จิ้นคู่โปรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #76
    0
  5. #37 Hayakiyo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:09
    กรี้ดดดดดดดดดด. น่ารักมากค่า เห็นภาพ
    อ้ากกกก อิจฉาท่านฮิ ขอบ้างได้มั๊ยแบบนี้
    ><
    #37
    0
  6. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 19:20
    ท่านฮิบาริท่านเคยเป็นฝาแฝดกับโกคุเดระึรึเปล่าถึงมีพลังจิตสื่อถึงกัน? #จะบ้าเรอะ!
    (รักร่วมสายเลือดก็ดีนะ////////7//////)
    กรี๊ดดดดด(รอบที่เท่าไรเนี่ย?) ท่าฮิทำไมท่านใจดีขนาดเน้----- 

    #26
    0
  7. #8 sawada_>.O (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 22:37
    โกคุน่ารักนิ =,,=
    #8
    0
  8. #4 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 13:46
    งื้อออออ ฮิบาริอ่าาาา T/////T เป็นอะไรที่ละมุนมาก 
    *เอาโกคุใส่พานแล้วถวายให้* 
    #4
    0