{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 12 : Love You, My Herbivore - Chapter 12 (End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

...เรื่องราวทุกอย่างจบลงแล้ว เคนและจิคุสะถูกนำตัวกลับไปขังไว้ที่คุกวินดิเช่อีกครั้ง ส่วนโคลมถูกนำตัวไปรักษาที่โรงพยาบาล...ในขณะที่มุคุโร่โดนบังคับให้กินยาเม็ดชนิดพิเศษที่ทำให้ไม่สามารถถอดร่างออกไปไหนได้อีก


          ...สายหมอกจอมมายาถูกพันธนาการอยู่ในคุกน้ำดำมืดไม่สามารถพบเจอแสงสว่างได้อีกต่อไป...




โรงพยาบาลนามิโมริ บริเวณลานจอดรถ



          ดีโน่ สึนะ รีบอร์น และยามาโมโตะ กำลังคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่ออกมาจากการเข้าเยี่ยมฮิบาริแล้ว ยามาโมโตะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทุกคนฟัง และยอมรับความผิดที่ตนได้ทำไป เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่ามุคุโร่จะมีแผนชั่วร้าย ...เขาเองที่หลงเข้าไปในเกมของมุคุโร่ จนทำให้แฟมิลี่ต้องตกอยู่ในอันตราย


          "ขอโทษนะ สึนะ ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ จะพาฉันไปขังที่คุกมาเฟียอะไรนั่นก็ได้ ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ เรื่องมันเลวร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้มาก ขอโทษจริง ๆ"


          นักกีฬาเบสบอลว่าพลางก้มหัวให้เพื่อนตัวเล็กหลาย ๆ รอบ เพราะยอมรับในสิ่งที่ตนทำ เขานึกไม่ออกเลยว่าถ้ามุคุโร่ไม่หักหลังเขาซะก่อน ต่อไปโกคุเดระที่อยู่ในกำมือเขานั้นจะมีสภาพเป็นอย่างไร ...เขาอาจกักขังเจ้านกน้อยสีเงินเอาไว้ให้อยู่กับตัวเองไปตลอดโดยไม่บอกใครก็เป็นได้ และโกคุเดระอาจไม่มีความสุขไปตลอดชีวิตเพราะฝีมือของเขาเอง...


          "ไม่เป็นไร ๆ ยามาโมโตะคุง เลิกทำอย่างนี้ได้แล้ว ฉันรู้มานานแล้วว่านายแอบชอบโกคุเดระคุง แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำแบบนี้ ...ยังไงก็ช่างเถอะ ฉันเข้าใจนายนะ"


          นตัวเล็กว่าพลางเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนตัวสูงกว่าเป็นการให้อภัย ...อย่างน้อยเรื่องราวที่เกิดในครั้งนี้ก็ได้สอนอะไรหลาย ๆ อย่างให้กับยามาโมโตะ และอย่างน้อยก็ไม่มีใครเป็นอะไรจากเหตุการณ์นี้



          ...ยกเว้นใครบางคนที่จะไม่หายดีง่าย ๆ และอาจจะเป็นอะไรไป เพราะความดื้อรั้นที่ไม่ยอมกินอาหารผู้ป่วยนี่แหล่ะ...




โรงพยาบาลนามิโมริ ภายในห้องผู้ป่วยหมายเลข 18 (อีกครั้ง)



          "นี่ อ้าปากสิ ไอ้บ้าคุมกฎ" เสียงหวานใสของโกคุเดระเอ่ยเรียกชายคนรักที่ยังคงกึ่งนั่งกึ่งนอนทำหน้านิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ คนป่วยตัวดีคนนี้ไม่ยอมอ้าปากกินข้าวต้มร้อนที่ตัวเองเอามาป้อนให้


          คนอะไร ดื้อจริง ๆ ขนาดพามาหาหมอหลังจากจบเรื่องแล้วก็ยังไม่วายบังคับให้เขาอยู่เฝ้าไม่ยอมให้ออกไปไหน แม้กระทั่งจะลงไปซื้ออาหารที่ร้านใกล้ ๆ โรงพยาบาลยังไม่ให้ไป ...มีอะไรก็ให้คุซาคาเบะไปแทนตลอด... จะไปโรงเรียนยังไปไม่ได้...นี่มันจะมากเกินไปมั้ยเนี่ย


          "เคียวยะ..." น้ำเสียงเรียบนิ่งของคนที่อยู่บนเตียงคนไข้เอ่ยขึ้น... เรียกให้คนที่นั่งเฝ้าหันมามองด้วยความสงสัย


          "อะไร"


          "ฉันบอกให้เรียกเคียวยะ"



          ...ก็แค่อยากอ้อน



          "เออ ๆ เคียวยะ"


          "พูดใหม่ทั้งหมดตั้งแต่แรกสิ เจ้าสัตว์กินพืชฮายาโตะ"


          "แกก็เรียกฉันธรรมดาไม่ต้องมีสัตว์กินพืชได้มั๊ยล่ะ ถ้าทำได้ฉันจะพูดใหม่ทั้งหมดตั้งแต่แรกเลย"


          เสียงหวานใสต่อรองอีกฝ่ายที่เห็นคนอื่นเป็นสัตว์กินพืชไปซะหมด นี่เขาก็กินเนื้อได้เหมือนกันนะ


          "พูดใหม่ทั้งหมดตั้งแต่แรกสิ ...ฮายาโตะ"


          "เออ! มันต้องอย่างนี้! ...อะนี่ ๆ อ้าปากสิ ไอ้บ้า ..เคียวยะ"


          ข้าวต้มร้อน ๆ ที่ถูกเป่าจนอุ่นให้พอกินได้ถูกป้อนเข้าไปในปากหัวหน้ากรรมการคุมกฎอย่างช้า ๆ ด้วยเพราะคนป้อนกลัวมันจะไม่อุ่นพอ ...คนที่ถูกเรียกว่าเคียวยะที่อ้าปากรออยู่นานแล้วจึงเริ่มทนไม่ไหว จับมือของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วจึงจัดการอาหารในช้อนจนหมดด้วยความรวดเร็ว ...เขาค่อย ๆ กลืนกินสิ่งที่อยู่ในปากด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยจะพอใจนัก จึงช้อนตามองคนรักแล้วพูดขึ้นว่า


          "ข้าวต้มปลานี่ไม่อร่อยเลย"


          "ไม่อร่อยก็ต้องกิน แกน่ะเป็นคนป่วย สำเหนียกตัวเองหน่อย ไอ้คนไข้แหกโรงพยาบาล!"


          เสียงใสบ่น... ยังไม่หายดีแท้ ๆ ยังจะหนีไปหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองต้องเจ็บตัวเพิ่มอีก


          "แหกเพื่อไปช่วยสัตว์กินพืชงี่เง่าที่ไหนก็ไม่รู้ ...อยู่ดี ๆ ก็วิ่งมาให้คนอื่นจับตัวไป แย่ ๆ"


          ได้ทีแซวกลับอย่างไม่ยอมรับความผิด


          "ก็วิ่งไปหาแกนั่นแหล่ะ ไอ้บ้า"



          อยู่ดี ๆ ความเงียบก็เข้ามาปกคลุม ภาพเหตุการณ์ที่สวนสาธารณะในครั้งนั้นหวนกลับเข้ามาในสมองของคนทั้งคู่ ...เหตุการณ์ที่ทำเอาหัวใจทั้งสองดวงหล่นวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อต่างก็คิดว่าตนเองสูญเสียคนรักไปแล้วจริง ๆ ก็กลับมาด้วย...



          ต่างคนต่างมองหน้ากันพร้อมด้วยหยาดน้ำเม็ดเล็กที่เอ่อล้นตรงขอบตา... ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่ง...


          "เจ้าสัตว์กินเนื้อนั่น ไม่ได้ทำอะไรแกใช่มั้ย"


          คนถามเอ่ยพร้อมหันไปมองคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ยังรักเจ้าคนหัวเงินคนนี้อยู่ดี


          ...ก็แค่อยากรู้


          "ก็เกือบแล้วล่ะ ...เอ้า กิน ๆ เข้าไป อีกนิดเดียวก็จะหมดแล้ว"


          ...เปลี่ยนเรื่องคุย ไม่อยากนึกถึง


          "ป้อนให้หน่อย..." คนป่วยพูดพร้อมชายตามองคนที่ถือช้อนข้าวต้มอีกคำหนึ่งคาไว้ด้วยสายตาที่พยามจะทำให้ดูเหมือนแมวขี้อ้อนมากที่สุด แต่ไม่รู้ว่าทำอีท่าไหน สายตาสีดำที่อีกคนเห็นนั้นมันถึงได้เหมือนเสือที่เตรียมจะขย้ำเหยื่อยังไงยังงั้น


          ...อยากกินคนตรงหน้ามากกว่า


          "ก็ป้อนอยู่นี่ไง จะเอาอะไรอีกหา" สายตาสีมรกตจ้องมองเจ้าคนป่วยเอาแต่ใจอย่างเอาเรื่อง 


          ...เรื่องมากดีนัก เดี๋ยวเอาระเบิดยัดปากซะเลย ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนป่วยนะ!


          "ป้อนแบบปากต่อปากสิ... เมาท์ทูเมาท์น่ะ"


          ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์มองหน้าคนป้อนอย่างเป็นต่อ ...คนป่วยจะเรียกร้องอะไรย่อมไม่ผิด ทำเอาเจ้าของใบหน้าสวยถึงกับหน้าขึ้นสีระเรื่อ 


          จะว่าไป เจ้าบ้านี่ก็มีมุมน่ารัก ๆ กับเค้าด้วยเหมือนกันแฮะ


          "กะ แกจะบ้าเหรอ!! นี่มันโรงพยาบาลนะ สำรวม ๆ หน่อย ไอ้คนไข้ไม่เจียมตัว"


          ริมฝีปากบางพูด พร้อมเสมองไปทางประตูด้วยกลัวว่าใครจะเข้ามาเห็นแล้วหันกลับมาจ้องหน้าคนไข้จอมเอาแต่ใจ

          

          "ไม่มีใครเห็นนี่ ฮายาโตะ ...จ๋า" หางเสียงสุดท้ายที่ได้ยินทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับห้ามตัวเองไม่ให้หลุดขำออกมาไม่ได้ ก็คนอย่างฮิบาริน่ะ เคยพูดจาแบบนี้ซะที่ไหน ...


          "เออ!! ก็ได้โว้ย ทีเดียวนะ นี่ถ้าไม่เห็นว่าป่วย ไม่ทำให้หรอกนะ" ว่าเสร็จใบหน้าสวยก็ก้มลงประทับริมฝีปากของตนกับอีกฝ่าย แล้วรีบผละออกมาอย่างรวดเร็ว ...เขาก็อายเป็นเหมือนกันนะ!


          แต่ว่า...


          "เดี๋ยว..."


          "อะไรอีก"


          "เอาแบบเมาท์ทูเมาท์สิ" เจ้าของเสียงทุ้มเรียกร้องอย่างเอาแต่ใจ ในเมื่ออีกฝ่ายทำผิดโจทย์ที่ตั้งเอาไว้


          ...ป้อนแบบเมาท์ทูเมาท์ ไม่ใช่การจูบสักหน่อย


          "ก็ทำให้แล้วไงเล่า จะเอาอะไรอีกไอ้บ้านี่ เดี๋ยวก็ให้คุซาคาเบะมาป้อนให้ซะเลย"

          

          "ก็ป้อนแบบเมาท์ทูเมาท์ไง ...เมื่อกี้มันไม่ใช่นี่"


          ".ช่วยไม่ได้นี่ ก็แกอยากบอกไม่ชัดเจนเอง ถือว่าทำไปแล้วก็แล้วกัน"


          ...ความจริงก็รู้นะ ว่าต้องการอะไร ...แต่คนมันเขิน เข้าใจมั้ย


          "อ๊ะ!! นี่ ไอ้เคียวยะบ้า แกจะทำอะไรน่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย อึดอัดนะเว้ย" ร่างบอบบางดิ้นขลุกขลักเมื่อลำตัวของตนถูกแขนข้างหนึ่งของคนป่วยรวบเข้ามากอดจนทั้งตัวทั้งใบหน้าเริ่มชิดกัน ให้สายตาสีเขียวและสีดำจดจ้องมองกันและกันอยู่เนิ่นนาน...


          "ไม่ปล่อย ต้องป้อนแบบเมาท์ทูเมาท์ก่อน ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะกินแกแทน ในโรงพยาบาลนี่ล่ะ"


          คนป่วยเอาแต่ใจยื่นคำขาด พร้อมส่งสายตาหื่นกระหายไปให้เจ้าคนขี้โวยวาย ...ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนที่เขารัก... เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ


          เจ้าของใบหน้าหวานมองหน้าชายคนรักและรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น จึงตัดสินใจยอมทำตามคำขอร้องแกมบังคับของอีกฝ่าย วายุแสนสวยตักข้าวต้มที่เวลานี้ชักจะเริ่มอุ่นลงแล้วเข้าปากตัวเอง แล้วใช้สายตามองหน้าอีกฝ่ายค้อน ๆ เป็นสัญญาณว่าให้อ้าปากได้


          เรียวลิ้นร้อนไล้เลียละเลียดเอาสิ่งที่เรียกว่าอาหารคนป่วยเข้ามาในปากของตัวเองแล้วกลืนกินเข้าไปจนหมดแต่ก็ไม่ยอมละจากอีกฝ่ายเสียที ในเมื่อรสชาติของคนรักนั้นหอมหวานเสียยิ่งกว่าข้าวต้มด้วยซ้ำ


          ...เป็นใคร ๆ จะอดใจไหว...


          เรียวลิ้นร้อนของคนป่วยจึงเริ่มรุกไล่อีกฝ่ายที่เริ่มอ่อนแรงจากการถูกรุกราน ดวงหน้าหวานร้อนผ่าว อุณหภูมิที่ใบหน้าเริ่มสูงขึ้นอย่างกับจะสุกให้ได้ ...ทั้งหมดที่คนที่ตัวเองชอบเรียกว่าไอ้บ้าคุมกฎกำลังทำนั้นเรียกความรู้สึกบางอย่างให้ปะทุออกมาได้เป็นอย่างดี

          "คุซาคาเบะเฝ้าข้างนอกไว้ อย่าให้ใครเข้ามาได้นะ"


          [ครับ]


          "นี่แกจะทำอะไรของแกน่ะ!แกยังกินไม่หมดเลยนะ ยาหลังอาหารด้วย" เจ้าของใบหน้าสวยหันไปแว้ดใส่เจ้าคนป่วยที่เพิ่งโทรไปบอกคุซาคาเบะไม่ให้มีใครเข้ามารบกวนตนได้ ...นี่คิดจะทำอย่างนั้นกันที่นี่จริง ๆ เลยใช่มั๊ย


          "ช่วยไม่ได้ แกอยากน่ากินเอง ...อยากให้ฉันกินให้อิ่มไม่ใช่เหรอ"


          "มะ มันก็ใช่ แต่ไม่ใช่แบบนี้นี่ แล้วทางโรงพยาบาลล่ะ มาทำแบบนี้ในโรงพยาบาลมันไม่ดีเลยนะ ปล่อยเลยนะ ไอ้เคียวยะบ้า"


          "ขอกินปลาหมึกหน่อยไม่ได้หรือไง ...ใจร้ายจังนะฮายาโตะ คนเค้าเป็นห่วงแทบแย่ อีกอย่าง ...โรงพยาบาลนี้ ฉันเป็นคนคุ้มครองอยู่ ไม่มีใครมาว่าเราได้หรอก"


          คนพูด ๆ อย่างถือสิทธิ์ ...สิทธิ์ในโรงพยาบาล และสิทธิ์ในตัววายุแสนสวยเอง


          "ขอกินหน่อยนะ"


          พูดไม่พูดเปล่า...


          "อ๊ะ อ๊า ไอ้บ้า เคียวยะ!"


          แล้วเสียงเพลงรักที่บรรเลงโดยคนทั้งสองก็ดังเล็ดลอดออกมาให้คนข้างนอกได้ยิน ...ฮิบาริ เคียวยะ ตั้งใจจะประกาศตัวอย่างเปิดเผยกับคนในโรงพยาบาล และทุกคนที่มาเยี่ยม ว่า ...โกคุเดระ ฮายาโตะ เป็นคนรักของเขา และจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้าย ทำลายคนที่เขารักได้อีกเป็นอันขาด...




Story never ends............

สวัสดีค่า รีดเดอร์ที่น่ารัก ...จบ จบแล้วค่า 555 ไรเตอร์ยอมรับนะ ว่ายังแต่งไม่ได้เก่งอะไรมาก เนื้อเรื่องมันอาจจะดูไม่ซับซ้อนอะไร แต่นี่คือฟิคเรื่องแรก และวางพล็อตเอาไว้แบบนี้จนจบตั้งแต่แรกแล้ว 

ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอด ขอบคุณนักอ่านทั้งที่คอมเม้นท์และไม่คอมเม้นท์ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ ไรเตอร์จะพยายามปรับปรุงงานเขียนให้ดีขึ้นกว่านี้นะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #110 yamagoku8059 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 13:12
    อิยาม๊าาาาาไม่คิดว่าจะร้าบขนาดนี้ทำไมทำกะฮิจังได้ลงคอเด่วโน่ก้อมาเชือดคอหรอก//แต่แอบฟินนะอยากรู้ว่ารักของยามะกะก๊กจะเป็นไงถ้าเกิดเหตุสะเทือนจิตใจขนาดนี้>_<¦¦¦
    #110
    0
  2. #85 Dark_Lune (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:38
    ฉันเกลียดแก๊๊๊๊๊๊๊๊ คิดถูกแล้วที่จิ้น 1859ตั้งแต่ปีที่แล้ววววววววววววว
    #85
    0
  3. #46 Hayakiyo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:37
    เรื่องนี้มันซับซ้อนซ่อนเงื่อน
    อ้ากกกกกกก
    เคียวยะอย่าเป็นอะไรไปนะ
    น้องก๊กจะเป็นม่าย

    ฮืออ
    #46
    0
  4. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 21:42
    เอ๊ะ? หรือว่าที่จริงแล้วสัปป้าแอบชอบฮิจัง(?)
    #34
    0
  5. #16 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 16:04
    ท่านฮิของน้องงงงงงง (?) T^T ก๊กโดนอุ้มไปแล้วน้าาา 
    มุคุอย่าทำอะไรท่านฮินะเว้ยยยย 
    #16
    0