{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 11 : Love You, My Herbivore - Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

ขายาวของชายผู้เป็นดั่งท้องนภาจากอิตาลีก้าวเดินไปตามทางที่ถูกบดบังไปด้วยสายหมอกเรื่อย ๆ เพื่อตามหาคนที่มาด้วยกัน ...อยู่ ๆ ก็มีหมอกหนาทึบขึ้นภายในตัวอาคาร แล้วสึนะก็วิ่งไปข้างหน้าราวกับจะวิ่งตามอะไรสักอย่างไป พอเขาวิ่งตามไปก็คลาดกันซะแล้ว…




ท้องนภาร่างเล็กยืนโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง ใบหน้าน่ารักหันซ้ายแลขวามองหาคนที่เข้ามาในตัวตึกด้วยกัน ท่ามกลางสายหมอกหนาทึบที่รายล้อมรอบตัวจนมองอะไรแทบไม่เห็น เท้าเล็ก ๆ ก้าวเดินตรงไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ...สิ่งที่เขาเห็น สถานที่ ๆ เขาอยู่ในเวลานี้คงไม่ใช่ของจริงอย่างแน่นอน เขากำลังอยู่ในภาพลวงตา... 


ทันทีที่คิดได้ ฉับพลันสภาพรอบกายจึงค่อย ๆ แปรเปลี่ยน สายหมอกรอบ ๆ ตัวก็ค่อย ๆ สลายหายไป กลายเป็นโรงหนังเก่า ๆ ทรุดโทรมโรงหนึ่งในโกคุโยแลนด์ ดวงตาสีส้มกลมโตมองไปรอบ ๆ กายหมายจะหาเจ้าตัวต้นเหตุให้พบ ด้วยเพราะลางสังหรณ์สุดยอดแห่งวองโกเล่ที่มีอยู่ในสายเลือดทำให้เขารู้สึกได้ว่าภายในโรงหนังแห่งนี้ไม่ได้มีเขาอยู่แค่เพียงคนเดียว


...เท้าเล็ก ๆ แกล้งทำเป็นเดินไปที่ประตูทางออก ถ้าหลอกให้เขามาที่นี้แล้วทำพิรี้พิไรไม่ยอมปรากฏตัวให้เห็นแบบนี้ล่ะก็ เขาก็จะเดินออกไปเอง...


เมื่อใกล้จะถึงประตูทางออก อยู่ดี ๆ สายหมอกหนาทึบก็เข้ามาปกคลุมรอบกายวองโกเล่รุ่นที่สิบอีกครั้ง คราวนี้เขาก้าวเดินไปไหนไม่ได้ราวกับถูกสายหมอกตรึงไว้ให้หยุดอยู่กับที่ ...แล้วสายหมอกที่รั้งตัวเขาไว้ก็ค่อย ๆ กลายสภาพเป็นขายหนุ่มคนหนึ่ง ...โรคุโดมุคุโร่


...สายหมอกหายไปแล้ว เหลือเพียงท่อนแขนแข็งแรงที่โอบกอดเขาไว้จากทางด้านหลัง สึนะพยายามดิ้นจนหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันมามองหน้าคนที่เป็นต้นเหตุของทุกอย่างอย่างเอาเรื่อง


"นายจับโกคุเดระกับยามาโมโตะ และทำร้ายคุณฮิบาริทำไม ฉันกับเพื่อนเคยไปทำอะไรให้ ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้"


"ใจเย็น ๆ สิครับ วองโกเล่ ผมแค่พาพวกเขาทั้งสองคนมาปรับความเข้าใจกันเท่านั้นเอง"


"ปรับความเข้าใจเรื่องอะไร"


"ปัญหาหัวใจน่ะสิครับ ...ผมเห็นคุณฮิบาริเข้าไปร่วมวงด้วยอีกคนแล้ว เดี๋ยวสักพักก็คงจะออกมาเองนั่นแหล่ะ ...แต่ผมกับคุณ เรายังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันเลยนะ"


นัยน์ตาสองสีมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ความจริงเขาไม่ได้มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกับเจ้าคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้เลยแม้แต่น้อย แต่เพราะ...



"ปรับความเข้าใจเรื่องอะไร ฉันกับนายไม่เคยมีเรื่องอะไรแค้นเคืองกันเลย ยังต้องปรับความเข้าใจอะไรอีก ...นายต้องการอะไรกันแน่"


"ล้มล้างมาเฟียไงล่ะครับ"



คำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับนิ่งค้าง หูของเขาได้ยินไม่ผิดแน่ ...เขารู้ว่าลึก ๆ แล้วมุคุโร่ไม่ชอบและเกลียดพวกมาเฟียมากแค่ไหน เขาเคยคิดว่าการที่ทำตัวเป็นมิตร คอยถามไถ่ คอยเป็นห่วงอีกฝ่ายจะทำให้สายหมอกคนนี้ยอมเปิดใจให้กับพวกเขาบ้าง ...อย่างน้อยอีกฝ่ายก็น่าจะรู้ ว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้อยากเป็นมาเฟียด้วยซ้ำ ...แล้วทำไมกัน


"ผมรู้ว่าคุณน่ะไม่ได้อยากเป็นมาเฟีย..."


ราวกับอ่านใจคนตัวเล็กออก สายหมอกจอมเจ้าเล่ห์จึงชิงพูดก่อนที่อีกฝ่ายจะถามอะไรตนไปมากกว่านี้


"...และผมก็เกลียดมาเฟีย"


"............"


"ผมเห็นคนพวกนั้นล้อมหน้าล้อมหลังอยู่รอบ ๆ ตัวคุณตลอดเวลา คุณคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อน แต่พวกนั้นน่ะเห็นคุณเป็นแค่หัวหน้าแฟมิลี่ ไม่ก็อยากเล่นเกมเป็นมาเฟีย ไม่ได้นึกถึงคุณเลยแม้แต่นิดเดียว ...ผมเลยจะช่วยจัดการให้ยังไงล่ะ"


"หมายความว่ายังไง"


"จัดการล้มล้างวองโกเล่ให้คุณยังไงล่ะครับ ถ้าไม่มีวองโกเล่แล้วคุณก็จะได้เป็นอิสระ ได้ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาแบบที่คุณต้องการ ไม่ดีรึยังไง"


"ไม่ได้นะ! ฉันจะไม่ยอมให้นายทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด ยังไงพวกเขาก็เป็นเพื่อนของฉัน มันจะดีได้ยังไง ถ้าไม่มีทุกคนอยู่แล้วฉันจะต้องอยู่ตัวคนเดียวน่ะ"




โครมเดินนำทางฮิบาริ โกคุเดระ และยามาโมโตะ เพื่อจะพาไปช่วยสึนะและดีโน่ หลังจากที่นำเสื้อสีดำที่เอามาจากห้องของเคนกับจิคุสะมาให้โกคุเดระใส่เพื่อปกปิดร่างกายเปล่าเปลือยช่วงบนและเพื่อปกปิดร่องรอยที่ยามาโมโตะทำไว้ เพื่อไม่ให้ฮิบาริแค้นใจและทำร้ายชายหนุ่มนักกีฬาจนตัวเองต้องเจ็บไปมากกว่านี้ เพราะเสื้อตัวเก่าของโกคุเดระนั้นโดนชายหนุ่มนักดาบฉีกจนขาดวิ่นไม่สามารถนำมาใส่อีกได้


ยามาโมโตะมองคนรักทั้งสองที่เดินจับมือเคียงคู่กันอยู่ข้างหน้าก็ให้นึกน้อยใจ ...เขาอุตส่าห์เสี่ยงตายเอาตัวไปช่วยโกคุเดระไว้จนตัวเองบาดเจ็บแท้ ๆ ยังไม่หันมาสนใจ ...แม้แต่จะหันมาถามว่าเดินไหวไหมก็ไม่มี... แต่ถึงจะน้อยใจยังไง เขาก็มีความสุขที่ได้เห็นสีหน้าที่ดูดีมีความสุขของคนที่ตนแอบชอบเมื่อได้เจอกับคนรักแล้ว และมันทำให้ยามาโมโตะมีความสุขยิ่งกว่าใบหน้าเศร้าซึมยามที่อยู่กับเขา


ใบหน้าที่ทุกข์ทรมานของโกคุเดระ เขาไม่อยากเห็นอีกแล้ว


"ไหวแน่นะ ไอ้บ้าคุมกฎ"


เสียงใสเอ่ยถามชายคนรักที่เดินจับมือกันอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วงว่าแผลที่โดนแทงจะเปิดให้เลือดไหลมากขึ้นไปกว่าเดิม เพราะความดื้อรั้นของเจ้าตัวที่ไม่ยอมไปหาหมอเพียงคนเดียว


...อย่างนี้รึเปล่านะที่เขาเรียกกันว่า ...อ้อนเงียบ


"ไหวสิ ...ฮายาโตะ" คนตอบ ๆ ด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตามีเลศนัยน์ที่ส่งมาให้วายุแสนสวย ที่ดูเหมือนอยากจะกินเขาอยู่ตลอดเวลานั้น มันก็ทำให้คนถามเขินอายจนต้องบีบมือคนเจ้าเล่ห์แรง ๆ เพื่อให้หยุดเล่นเสียที



"ขออะไรอย่างได้มั๊ยคะ” เสียงโครมดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว


 “อย่าทำอะไรท่านมุคุโร่รุนแรงเลยนะ ที่ฉันช่วยพวกคุณเพราะฉันไม่เห็นด้วยกับท่านมุคุโร่ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเห็นท่านมุคุโร่เป็นอะไรไป"


คำอ้อนวอนของสายหมอกสาวดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปตามอากาศ เมื่อทั้งหมดต่างเงียบกริบและเดินต่อไปโดยทำเป็นไม่ได้ยิน 


...พวกเขาไม่สามารถตกปากรับคำกับหญิงสาวได้ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อได้เจอเจ้านั่นแล้วจะเก็บกักอารมณ์ไว้ได้มากน้อยแค่ไหน โดยเฉพาะกับยามาโมโตะด้วยแล้ว ยิ่งยากจะให้อภัยคนที่หักหลังตนได้อย่างแสบทรวง




"ถ้าคุณไม่อยากให้เพื่อน ๆ ของคุณเป็นอะไรไปล่ะก็ ...งั้นคุณก็ต้องไปกับผม"


"ไปไหน"


"ก็ไปอยู่กับผมยังไงล่ะ ในเมื่อคุณไม่อยากเป็นมาเฟีย และผมเองก็เกลียดมาเฟีย เราควรจะไปอยู่ด้วยกัน ที่ไหนก็ได้ให้ไกลจากพวกวองโกเล่"


"แล้วทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย ให้ไปอยู่กับนายน่ะเหรอ ฉันไม่เอาด้วยหรอก"


เพราะถ้อยคำแทงใจดำของอีกฝ่ายทำให้ชายหนุ่มนัยน์ตาสองสีเริ่มหัวเสีย...


"ถ้าคุณไม่ไป ผมก็จะทำลายวองโกเล่ ทำลายเพื่อน ๆ ของคุณทุกคน ...ก็แค่นั้นเองไม่มีอะไรมาก"


คำตอบที่ได้ยินทำให้นภาร่างเล็กกัดฟันกรอด มือกำมัดแน่นด้วยความโมโห ...มันจะมากเกินไปแล้วนะ มุคุโร่


"หรือถ้าไม่เอาทั้งสองอย่าง คุณก็ต้องเอาชนะผมให้ได้ แต่อย่าลืมนะว่าอัลโกบาเลโน่ไม่ได้เข้ามากับคุณด้วย ถ้าคิดว่าตัวเองสู้ผมได้โดยที่ไม่ต้องมีกระสุนดับเครื่องชนก็มาเลย แต่บอกอะไรอย่าง ผมน่ะไม่ชอบวิธีแบบนี้เลยจริง ๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ไปกับผมดีกว่าน่า ซาวาดะ สึนะโยชิ"


สึนะโมโหมาก สองมือกำหมัดแน่น เรียวขาเล็กแยกออกจากกันเล็กน้อย ...ตั้งท่าเตรียมจะสู้ 


...ในเมื่อรีบอร์นไม่อยู่ ฉันก็จะสู้ด้วยตัวของฉันเอง


"ฉันจะสู้ ...ถ้าเพื่อน ๆ ของฉันต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องงี่เง่าพรรค์นี้น่ะ ให้สู้จนตายฉันก็ยอม"


มุคุโร่จ้องมองภาพคนอวดดีตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ไม่ว่าจะขี้ขลาดขนาดไหน หรือจะเป็นจอมห่วยยังไง ...ถ้าเพื่อเพื่อนแล้ว ย่อมสำคัญกว่าตัวเองเสมอสำหรับคน ๆ นี้


มุคุโร่เรียกสามง่ามอาวุธประจำตัวของตัวเองออกมา และโยนทิ้งไว้ใกล้ ๆ  ตัว ...เขาจะไม่ใช้อาวุธในครั้งนี้กับคน ๆ นี้ เพราะเชื่อว่า ไม่ว่ายังไง อีกฝ่ายก็ต้องเสียท่าให้ตนแน่


การต่อสู้แบบไร้อาวุธเริ่มขึ้นโดยสึนะเป็นผู้รุกก่อน หมัดเล็ก ๆ พุ่งตรงเข้าไปที่ใบหน้าคมของมุคุโร่ แต่สายหมอกหนุ่มเอี้ยวตัวหลบได้ทันที มือข้างหนึ่งดึงแขนเล็ก ๆ เข้ามาหาตัวให้สายตาทั้งคู่สบประสานกัน แล้วโปรยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกฝ่าย แต่วองโกเล่ร่างเล็กก็ใช้มืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระอยู่ผลักคนตรงหน้าจนสุดแรง และพยายามใช้แขนขาเตะต่อยให้โดนอีกฝ่าย แต่มุคุโร่ก็หลบได้ทุกครั้ง ...หลบอย่างเดียวไม่คิดจะตอบโต้


เขาไม่ได้ตั้งใจสู้จริงจังนัก ก็แค่อยากเล่นเตะต่อยด้วยไปเรื่อย ๆ จนเหยื่อตัวเล็ก ๆ คนนี้จะหมดแรงไปเอง ...จะได้อุ้มไปกินได้ง่าย ๆ



แต่แล้ว...


"!"


เสียงแส้แหวกอากาศอย่างรวดเร็วดังมาจากทางด้านหลังของมุคุโร่ ดีโน่หลุดออกจากภาพลวงตาได้แล้วและกำลังจะใช้อาวุธประจำตัวของตัวเองฟาดเข้าใส่กลางหลังสายหมอกหนุ่มเพื่อที่จะช่วยคนรัก แต่ทว่า...


"อย่า! โอ๊ย!"


เสียงร้องห้ามของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งร้องให้ดีโน่หยุดใช้อาวุธ แต่มือที่ตวัดแส้ออกไปอย่างสุดแรงแล้วนั้นยากที่จะหยุดได้ หญิงสาวจึงเอาตัวไปรับอาวุธนั้นแทน ...โคลมล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยเพราะบาดเจ็บจากแรงปะทะที่ได้รับเข้าไปเต็ม ๆ บริเวณหน้าอกเฉียงไปจนถึงเอว


มุคุโร่หันไปดูโคลมด้วยความตกใจ ด้วยความโกรธและความหมั่นไส้ท้องนภาจากอิตาลีที่ชอบมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ คนที่ตัวเองหมายปองอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เขาจึงเรียกสามง่ามมาไว้ในมือ และพุ่งตัวไปหาเจ้าของแส้อย่างรวดเร็ว


แต่เพราะไดนาไมท์ของโกคุเดระที่เข้ามาขัดขวางการโจมตีซะก่อน ทำให้สายหมอกหนุ่มกระเด็นไปอีกทาง หลังกระแทกฝาผนังอย่างแรงจนแทบจุก


มุคุโร่ลุกขึ้นยืนและพุ่งเข้าไปจะทำร้ายโกคุเดระแทน ...ถ้าไม่มีระเบิดที่คอยคุ้มกันให้ ก็ไม่มีอะไรมาขัดขวางเขาเหมือนก่อนหน้านี้ได้อีก


แต่การที่จะทำร้ายวายุแสนสวยนั้นก็ไม่อาจทำได้ง่าย ๆ เมื่อฮิบาริเอาทอนฟามาปัดป้องสามง่ามไว้ไม่ให้ถึงตัวคนรักของตนได้ และเข้ารุกไล่สายหมอกจอมเจ้าเล่ห์แทน


การต่อสู้ของเมฆาและสายหมอกเป็นไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งบาดแผลเก่าที่โดนทำร้ายเมื่อครั้งก่อนเริ่มเปิดมากขึ้นจนแผลด้านหลังของฮิบาริมีเลือดไหลซึมออกมามากเกินปกติ ...หัวหน้ากรรมการคุมกฎจึงเริ่มเป็นฝ่ายเสียเปรียบ


มุคุโร่เห็นท่าทางไม่ดีของอีกฝ่ายจึงรุกไล่หนักขึ้น แต่ฮิบาริก็ยังคงใจแข็ง อดทนต่อความเจ็บปวด รับได้ทุกท่า มุคุโร่จึงคอยเล็งทำร้ายแต่บาดแผลทางด้านหลังจนฮิบาริทรุดลงไปกองกับพื้นที่เวลานี้เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากที่หลังของตัวเอง


"คึหึหึ คราวนี้ล่ะคุณเมฆา จะได้ตายสมใจสักที ลาก่อนนะครับ"


มุคุโร่ได้ทีจึงเงื้อสามง่ามขึ้นมาหมายจะแทงคนบาดเจ็บให้ตาย แต่โกคุเดระก็ไวพอที่จะใช้ไดนาไมท์ระเบิดใส่มุคุโร่จนกระเด็นไปติดผนังอีกฝั่ง วายุแสนสวยวิ่งไปหาชายคนรักด้วยความร้อนรน คอยยืนกันท่าไว้ให้ และคอยหันไปมองรุ่นที่สิบของตัวเองไว้ไม่ให้คลาดสายตาเป็นระยะ ๆ


มุคุโร่จิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ ...เมื่อจะทำร้ายคนหนึ่ง อีกคนก็มาช่วย พอจะทำร้ายอีกคน ก็มีคนมาช่วยอีก สับเปลี่ยนกันไปเรื่อย ๆ


ชักจะเล่นไม่ง่ายซะแล้ว เกมเตะต่อยเกมนี้


ยามาโมโตะเมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงตรงดิ่งเข้าไปหามุคุโร่ที่ยังคงนั่งพิงผนังอยู่ และเพราะแรงกระแทกอย่างหนักที่โดนซ้ำที่เดิมถึงสองครั้งสองครา จึงทำให้ร่างกายภายในของชายนัยน์ตาสองสีบอบช้ำเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มพิรุณคลั่งที่ในเวลานี้ไร้ซึ่งอาวุธเพราะโดนจับตัวมาจึงเข้าไปเตะที่ข้างหลังของสายหมอกหนุ่มซ้ำ ๆ ด้วยความแค้นอย่างสุดแรงจนมุคุโร่กระอักเลือดและหมดสติไปในที่สุด...




To Be Continued............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #109 yamagoku8059 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 13:06
    ดีๆๆๆสนุกกันเข้าไปภาพมายาใช่มั้ยล่ะฮึ่อ!!!แอบตกใจนะพ่อยามะอายุ42ป๊าดดดเท่าพ่อเค้าเลยค่ะพี่
    #109
    0
  2. #91 aries kik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 13:35
    ฆ่า ฆ่ามันนนนนนนนนนนน
    #91
    0
  3. #84 Dark_Lune (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:28
    ภาพลวงตาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #84
    0
  4. #45 Hayakiyo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:34
    สัปปป้า นายกับยามะ

    นังนี่ก็ชงคู่นี้จริง 555555

    ท่านฮิจัดการค่าาา 
    #45
    0
  5. #15 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 16:00
    โอ้..... เอาแล้ว.... นั่นก๊กเหรอ ;-; สัปป้าแปลงมาใช่มั้ยย แง้ ท่านฮิใจเย็นอย่าเพิ่งเชื่อน้าา 
    #15
    0