{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 10 : Love You, My Herbivore - Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

รถสปอตสีแดงหยุดลงตรงหน้าประตูทางเข้าโกคุโยแลนด์ สึนะและดีโน่พากันลงจากรถด้วยความรวดเร็วและพยายามให้เงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้เพื่อไม่ให้เจ้าถิ่นรู้ตัว และพาเข้าไปยังภายในเพียงสองคน ส่วนลูกน้องดีโน่คอยเฝ้าดูเหตุการณ์จากภายนอกและคอยเป็นกำลังเสริมให้หากมีอะไรผิดปกติ


...แม้กระทั่งรีบอร์นก็ไม่แม้แต่จะเข้าไปข้างในเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องภายในของแฟมิลี่ และเขารู้ดีว่า ยังไง ๆ มุคุโร่ก็ไม่ทำอะไรสึนะอย่างแน่นอน...


ท้องนภาทั้งสองค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ตัวอาคารอย่างช้า ๆ แล้วก็ได้พบกับเคนและจิคุสะที่มาดักรอไว้อยู่ก่อนแล้ว... ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการปะทะกัน




คุซาคาเบะพาฮิบาริมาถึงโกคุโยแลนด์ตอนที่สึนะและดีโน่กำลังต่อสู้อยู่กับสมุนของมุคุโร่ ฮิบาริจึงได้โอกาสลอบเข้าไปในตัวอาคารได้อย่างง่ายดาย... และไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่พวกตนอยู่... 


คึหึหึ พวกตัวยุ่งพากันมาอีกแล้วสินะ ...ผมจะให้พวกคุณผ่านไปก่อนก็ได้ ...เพราะผมมีเรื่องสำคัญกว่านี้ที่ต้องทำ ...สึนะโยชิคุง คุณเสร็จผมแน่




...ในขณะที่กำลังต่อสู้กันอยู่นั้น สึนะรู้สึกได้ว่า ...น่าแปลก ...น่าแปลกที่ทั้งเคนและจิคุสะไม่มีใครเข้ามาทำร้ายตนเลย ผิดกับดีโน่ที่โดนทั้งสองคนรุกไล่อย่างเจตนา สึนะจึงใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าเล่นงานเคนและจิคุสะที่เอาแต่ปัดป้องจนเสียหลัก จึงโดนจับมัดไว้ด้วยกันและให้ลูกน้องที่อยู่ข้างนอกคอยเฝ้าไว้ไม่ให้คลาดสายตา




ฮิบาริเดินสำรวจอาคารไปเรื่อยโดยมีคุซาคาเบะคอยติดตามอยู่ไม่ห่าง ภายในตัวตึกเก่าทรุดโทรมเงียบเชียบราวกับไม่มีคนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นแล้วก็ยังมีดวงไฟบางดวงถูกเปิดทิ้งไว้ ...บางจุดมืด บางจุดสว่าง ราวกับเป็นแสงไฟนำทางให้เดินไปตามที่กำหนด ...เหมือนมีใครสักคนต้องการให้เขาพบเจอ ...หัวหน้ากรรมการคุมกฎเดินไปตามแสงไฟเรื่อย ๆ จนมาเจอเข้ากับโคลม ...เขาจึงรีบชักทอนฟาออกมาด้วยความไม่ไว้ใจ


"เก็บอาวุธของคุณเถอะค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก ฉันจะพาคุณไปพบคนรักของคุณเอง"


เพราะรู้ดีว่าหัวหน้ากรรมการคุมกฎมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร และด้วยความที่ตนเองไม่เห็นด้วยกับการกระทำของคนที่ป็นเจ้านาย หญิงสาวจึงเอ่ยอาสาจะพาฮิบาริไปยังห้องที่ใช้ขังวายุมือขวา ...แต่ก็ไม่ได้บอกว่ามีคนที่เขาเกลียดที่สุดอยู่ที่นั่นด้วย


"ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง ในเมื่อเธอเป็นคนของเจ้าพืชไร่นั่น"


เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความไม่ไว้ใจ ...ไม่แน่ว่ามุคุโร่อาจมีแผนอะไรอีกก็เป็นได้


"เหตุผลส่วนตัวค่ะ เอาเป็นว่าคุณตามฉันมาก็แล้วกัน ฉันไม่โกหกคุณหรอก วางใจได้"


เหตุผลส่วนตัวงั้นเหรอ ...นั่นสินะ คนเราสามารถทำอะไรก็ได้ทั้งดีและชั่วเพราะเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง ...ฉันจะลองเชื่อเธอดูก็แล้วกัน... 


คิดได้อย่างนั้นแล้วเขาจึงเดินตามหญิงสาวไป และสั่งให้คุซาคาเบะยืนรอด้านนอก




สึนะและดีโน่เมื่อจัดการกับสมุนของมุคุโร่ได้แล้ว จึงพากันเดินเข้าไปภายในตัวตึกอย่างระมัดระวัง... มุคุโร่ที่เฝ้ารออยู่ก่อนแล้วเห็นดีโน่คอยตามติดสึนะอยู่ตลอดเวลาไม่ยอมห่าง ทำให้สายหมอกหนุ่มเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาใช้ภาพมายาหลอกล่อให้ทั้งสองพลัดหลงกันไปคนละทาง...




โคลมพาหัวหน้ากรรมการคุมกฎไปยังห้องที่ใช้ขังโกคุเดระตามที่พูดไว้ หญิงสาวเปิดประตูให้เขาเข้าไป แต่ขาก็รอบคอบพอที่จะไม่ยอมเข้าไปเพียงคนเดียวลำพัง เขาให้สายหมอกสาวเดินเข้าไปก่อน แล้วค่อยเดินตามเข้าไป ...สายตาสีดำพยายามสอดส่ายสายตามองหาคนรักของตนในความมืด เพราะเป็นห้องเก็บของที่ไม่ได้ใช้งานมานานจึงขาดการดูแล หลอดไฟในห้องนี้จึงใช้การไม่ได้ ...ถึงแม้จะมืดจนมองอะไรแทบไม่เห็น แต่ก็เงียบพอที่จะได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกของมนุษย์ ...น่าจะเกินหนึ่งคน


"เจ้าสัตว์กินพืชฮายาโตะ ...อยู่ที่นี่หรือเปล่า"


...โกคุเดระที่นั่งหลับอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเรียกอันคุ้นเคยของคนที่อยากเจอมากที่สุด จึงลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเขียวหม่นหมองกระพริบถี่เพื่อจะปรับระยะการมองเห็นให้เร็วที่สุด


"...เคียวยะ?"


เมื่อคนรักทั้งสองได้พบกัน ต่างฝ่ายต่างโผเข้ากอดกันอย่างแนบแน่น ความรู้สึกคิดถึง โหยหา และความห่วงใยที่มีให้กันมันมากล้น จนคนที่นั่งข้าง ๆ ได้แต่มองดูด้วยความเจ็บปวด ...เขาสู้ฮิบาริไม่ได้เลยจริง ๆ


ฮิบาริเริ่มปรับสายตาให้ชินกับความมืดได้แล้วจึงมองเห็นคนที่เขาอยากจะฆ่าให้ตายมากที่สุด ...เขารีบปรี่ไปหายามาโมโตะพร้อมด้วยทอนฟาคู่ใจที่ถูกนำขึ้นมาจับกระชับไว้แน่น...


"แก... ไอ้สัตว์กินเนื้อ!"


ฮิบาริฟาดทอนฟาใส่ยามาโมโตะไม่ยั้ง ทั้งความโกรธ ความเกลียด ความอาฆาตแค้นได้ถูกส่งเข้าไปในอาวุธคู่กายของเขาให้โจมตีจนสุดกำลังที่มี ...ในขณะที่ชายหนุ่มนักกีฬาก็ไม่ยอมตอบโต้ ยอมให้อีกฝ่ายกระหน่ำอาวุธลงมาอย่างรุนแรงจนตามร่างกายเริ่มเขียวช้ำ 


ในขณะที่คนที่เพิ่งหนีออกจากโรงพยาบาลมาอาการก็ยังไม่หายดีนัก ...ยิ่งฟาด เลือดจากแผลเก่าที่กลางหลังก็ยิ่งไหลซึมออกมา ...ยิ่งฟาดก็เริ่มอ่อนแรง โกคุเดระเห็นท่าไม่ดีจึงเอาตัวเข้าไปขวางเพื่อไม่ให้คนรักอาการหนักไปมากกว่านี้ ฮิบาริตกใจมาก ...แต่ทอนฟาที่กระหน่ำลงมาด้วยความอาฆาตก็ไม่สามารถหยุดมือไว้ได้ทัน ...เขากำลังจะทำร้ายคนที่เขารัก ...


"อ๊ะ!"


"............!!!"


แต่ก่อนที่ทอนฟาจะถึงตัววายุแสนสวย ยามาโมโตะรีบลุกขึ้นมากอดโกคุเดระจากทางด้านหลัง และหมุนตัวให้หลังของตัวเองรองรับทอนฟานั้นไว้แทน ...ยามาโมโตะโดนฟาดเข้าที่ไหล่ขวาอย่างแรงจนเจ้าตัวทรุดลงไปกองกับพื้น


"ไอ้บ้าเบสบอล!"


โกคุเดระหันไปมองคนที่ช่วยตัวเองเอาไว้ด้วยความตกใจในขณะที่ฮิบาริยืนมองด้วยใจหายวาบ อีกนิดเดียว เขาเกือบทำร้ายคนที่เขารัก ...นิดเดียวเท่านั้น


"แก ไอ้บ้าเบสบอล ไม่เห็นจะต้องทำอย่างนี้เลย เดี๋ยวฉันก็หลบของฉันได้เองอยู่แล้ว"


"ฮะฮะ ไม่เป็นไรหรอกโกคุเดระ เรื่องแค่นี้เอง ฉันรับไหวน่า ...ว่าแต่ฮิบาริเนี่ย นายคงโกรธฉันมากเลยสินะ ...นี่ ฉันมีอะไรจะบอก ...ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ยุ่งวุ่นวายอะไรกับนายสองคนอีกแล้วล่ะ ...ขอโทษนะกับเรื่องที่ผ่าน ๆ มา"


คนพูด พูดด้วยเสียงที่พยายามปรับให้ดูร่าเริงเหมือนที่เคยเป็น


...เขายอมแล้ว ...เขาแพ้แล้ว


หัวหน้ากรรมการคุมกฎหันไปมองคนที่คนรักของตนชอบเรียกว่าไอ้บ้าเบสบอลด้วยความประหลาดใจ และรู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยโกคุเดระเอาไว้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คนรักของเขาคงต้องลงไปอยู่ในสภาพแบบนั้นซะเอง ...แต่ถึงจะรู้สึกขอบคุณยังไงเขาก็ไม่มีทางเอ่ยปากบอกอีกฝ่ายเป็นแน่ ...ก็สมควรแล้วที่โดนแบบนี้


"หึ คิดได้อย่างนี้ก็ดีแล้ว จำคำพูดของแกไว้ก็แล้วกัน..."


"เคียวยะ! แกเลือดออกเยอะมาก ต้องรีบไปหาหมอนะ รีบไปกันเถอะ" โกคุเดระเรียกให้ชายคนรักออกไปจากที่นี่ เพื่อที่จะพาตัวไปรักษาที่โรงพยาบาล ...ถ้าหากต้องมาช่วยเขาในขณะที่ตัวเองยังไม่หายบาดเจ็บอย่างนี้ ...เขายอมอยู่ที่นี่นานกว่านี้ ...สักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็จะไม่เป็นอะไรเลย ถึงอย่างไร รุ่นที่สิบก็ต้องมาช่วยเขาอยู่ดี


"ยัง มันยังไม่จบ ฉันยังไปไหนไม่ได้ ต้องจัดการไอ้พืชไร่ให้ได้ก่อน"


"จริงด้วย ไอ้หัวสับปะรดนั่นมันเป็นตัวการที่ทำให้เกิดเรื่อง แล้วตอนแกเข้ามาไม่เห็นมันเลยเหรอ แล้วรุ่นที่สิบล่ะ ฉันรู้ว่ารุ่นที่สิบจะต้องมาช่วยฉันแน่ ๆ"


"เจ้าพืชไร่นั่นฉันไม่เห็นมัน แต่มันคงเห็นฉันแล้วก็ได้ คงจะรอเล่นงานเจ้าสัตว์น้ำกับเจ้าม้าพยศนั่นอยู่ ...พวกนั้นมาช่วยแก"


"งั้นคราวนี้ฉันจะไปช่วยรุ่นที่สิบก่อน ส่วนเคียวยะ... แกต้องรีบไปโรงพยาบาลนะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง"


"ฉันจะอยู่ด้วย เสร็จงานนี้ค่อยไปก็ได้ ...แกต้องพาฉันไปคนเดียวเท่านั้น"


คนที่เลือดออกกลางหลังพูดพร้อมจ้องตาคนรักด้วยความมุ่งมั่น ...เขาจะไม่ไปไหนทั้งนั้นหากคนรักของเขายังไม่ปลอดภัยดี ...เขาไม่ยอมให้เจ้าของใบหน้าสวยคนนี้เป็นอะไรไปอย่างแน่นอน ...ยังไงก็จะต้องอยู่ดูแลเจ้าตัวดีคนนี้ไปจนจบเรื่อง...




To Be Continued............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #108 yamagoku8059 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 13:04
    ขอฟินน้ำลายยืดตายสักแป๊บนะคะ.......ไปปลดปล่อยก่อน......
    ///อ๊าาาาายามะน่ารักจูบก๊กทำไมอ๊าาาาน่ารักกกก
    //╯▂╰
    #108
    0
  2. วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 14:16
    อ่านไปขนลุกไป
    #89
    0
  3. #83 Dark_Lune (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:25
    ฉานจะฆ่าแกกกกกกกกกกกยาม้าาาาาาาาาาาาาาามุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุุ
    #83
    0
  4. #44 Hayakiyo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:32
    มุคุ ยามะ พวกนายสองคน เชิญรักกันเองเลยค่ะ
    จะได้ไม่เป็นภาระของ1859
    #44
    0
  5. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 21:32
    ยามะคุง////w////// นายกลับตัวกลับใจแล้วมาฮักอิฮั้นแทนได้นะ #ผิด
    ฉันจะรอนายคนเดียวน๊าาาาาา//ยกเว้นท่านโนบุ-..- #กรี๊ด
    #33
    0
  6. #14 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 15:56
    ยามะหล่อเลวมาก T//T เกลียดไม่ลงเลอ 555555 แอบสงสารที่ก๊กไม่รัก ;-;
    มุคุมันไว้ใจไม่ได้ชัวร์ๆ รังสีอันตรายแผ่ออกมาเชียวว 

    #14
    0