{ FIC KHR (reborn); YAOI: 1859 } Love You, My Herbivore

ตอนที่ 1 : Love You, My Herbivore - Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

ณ โรงเรียนนามิโมริ


ตึกตัก ๆ ๆ


เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งพยามวิ่งเข้ามาโรงเรียนให้ทันเวลา


จะทันมั๊ยฟะเนี่ย สาธุ ขอให้ไอ้เจ้าบ้าคุมกฎมันท้องเสีย มาโรงเรียนไม่ได้ รึไม่ก็มาเฝ้าหน้าประตูสายก็ยังดี ไม่อยากเจอมันเล้ย


แต่แล้ว…


"โกคุเดระ ฮายาโตะ! เจ้าสัตว์กินพืชหัวเงิน นายมาสายไปสองนาทีแถมยังแต่งตัวไม่เป็นระเบียบ พักเที่ยงไปหาฉันที่ห้องรับแขกด้วย" ฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้ากรรมการคุมกฎรูปหล่อสุดโหดประจำโรงเรียนนามิโมริ เอ่ยทักทาย (?) เจ้าคนมาสายที่พยายามวิ่งหน้าตั้ง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเข้ามาในโรงเรียน


"เออ! แค่สองนาที ทำมาเป็นเข้ม ชิ" หนุ่มหล่อหน้าสวยทักทายกลับพร้อมวิ่งเข้าไปในโรงเรียนโดยไม่สนใจพ่อหัวรังนกหน้าคมที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย


ฮิบาริมองตามคนที่วิ่งไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ พร้อมยกยิ้มที่มุมปาก


"หึ เจ้าสัตว์กินพืชตัวนี้ ฉันจะขย้ำซะให้เข็ด"



"สวัสดีคร๊าบ รุ่นที่สิบ!!! ขอโทษที่ไม่ได้ไปรับนะครับ พอดีวันนี้ตื่นสาย แหะ ๆ " โกคุเดระ ฮายาโตะ ว่าที่มือขวาของบอสวองโกเล่รุ่นที่สิบที่เจ้าตัวทึกทักเอาเองเปิดประตูตะโกนเสียงดังลั่นเข้ามาในห้องเรียนแบบไม่เกรงใจคนในห้อง พร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของนักเรียนหญิงทั้งในและนอกห้องที่ดังตามมา ด้วยความที่เป็นลูกครึ่งทำให้ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ เครื่องหน้าได้รูปราวกับถูกพระเจ้าสร้างสรรค์ปั้นแต่งอย่างปราณีต ดวงตาสีเขียวมรกตใส ผิวกายที่ขาวจัดและดูนวลเนียนยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก จึงเป็นที่ชื่นชอบของเด็กสาวจำนวนมาก และแน่นอน เด็กผู้ชายบางคนก็แอบหมายปองอยู่ไม่น้อยเช่นกัน…


"ไม่เป็นไรหรอกน่าโกคุเดระ ฉันไปรับสึนะแทนนายให้แล้วล่ะ เมื่อคืนนอนดึกเหรอถึงได้มาสาย ดีนะที่คุณครูยังไม่มา" ยามาโมโตะ ทาเคชิ นักกีฬาเบสบอลประจำโรงเรียนพูดขึ้นขัดจังหวะ อันที่จริงเขาไม่ได้จงใจจะขัดจังหวะ แต่เขาอยากกวนโทสะโกคุเดระมากกว่า


"ใครคุยกับแกมิทราบ หา! ฉันคุยกับรุ่นที่สิบหรอกเฟ้ย"


"ไม่เป็นไรหรอกโกคุเดระคุง" ซาวาดะ สึนะโยชิ บอสวองโกเล่รุ่นที่ 10 เอ่ยปรามมือขวาสุดสวย (?) เพื่อไม่ให้เพื่อนรักทั้งสองทะเลาะกันแต่เช้า


"นายจะคุยกับฉันดี ๆ แบบที่คุยกับสึนะบ้างไม่ได้รึไงกันน๊า อย่าสองมาตรฐานสิโกคุเดระ ฉันเริ่มน้อยใจแล้วนะ"


"ฮึ! ทำมาเป็นน้อยใจ เป็นตุ๊ดเหรอแกน่ะ"


สิ้นประโยคของหนุ่มหน้าสวย พ่อดาร์กเนียนสุดหล่อก็สาวเท้าเข้ามาใกล้เจ้าคนปากเก่ง มือข้างหนึ่งเชยคางมนของอีกคนขึ้นมาพร้อมกับก้มหน้าดาร์ก ๆ ลงมากระซิบที่ใบหูบางให้สาว ๆ ในห้องตาวาวเล่นว่า "ฉันไม่ได้เป็นตุ๊ด แต่ฉันเป็นยิ่งกว่านั้นอีกนะ นายอยากลองดูมั๊ยล่ะ หืม?"


ท่าทางทีเล่นทีจริงของอีกฝ่ายนั้น ทำเอาโกคุเดระกระถดตัวหนีแทบไม่ทัน ...จะเล่นมากเกินไปแล้ว "จะ.. เจ้าบ้า! พูดเล่นอะไรแบบนี้เนี่ย ขนลุกนะเฟ้ย"


"เล่นหรือจริงก็แล้วแต่นายจะคิดน๊า ..อ้อ! สึนะ วันนี้ตอนพักเที่ยง ฉันขอตัวโกคุเดระหน่อยนะ ฉันมีธุระสำคัญจะคุยกับเขาหน่อยน่ะ"


"อะ ได้เลยยามาโมโตะ งั้นฉันจะไปกินข้าวกับเคียวโกะและฮานะก็แล้วกัน แล้วก็โกคุเดระ คุยกันดี ๆ นะ อย่าทะเลาะกันอีกล่ะ"


"คร๊าบ รุ่นที่สิบ" เสียงตอบเป็นปลาหมึกหงอยที่ไม่ได้อยู่ดูแลบอสที่เคารพตอนพักเที่ยง โกคุเดระหันไปมองเจ้าตัวเนียนที่ถือวิสาสะแยกตัวเขาจากรุ่นที่สิบด้วยดวงตาเขียวปั๊ด ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงแกล้งทำหน้าเอ๋อเหรอไม่รู้เรื่องรู้ราว



พักเที่ยง


เสียงฝีเท้าสองคู่วิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าของโรงเรียน ไม่ใช่ใครที่ไหน ยามาโมโตะจับมือโกคุเดระวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้มีใครตามมา และเมื่อถึงที่หมายแล้ว มือบางจึงรีบสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายทันที


"เอ้า มีอะไรก็ว่ามา แล้วก็ปล่อยมือฉันได้แล้ว ขนลุกชะมัด"


"โกคุเดระ นายคิดยังไงกับฉัน? " คนถาม ถามไปด้วยรู้สึกหัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ทั้งอยากรู้และกลัวในคำตอบที่จะได้ยินในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า


"โธ่เอ้ย นึกว่าอะไร คงจะเป็นเรื่องที่แกถามเมื่อเช้าสินะ.. นี่ฟังนะ ฉันไม่ได้เกลียดแกเลยสักนิด แค่หมั่นไส้ที่แกชอบมาทำตีสนิทรุ่นที่สิบก็เท่านั้นเอง รุ่นที่สิบบอกให้เป็นเพื่อน ก็ต้องเป็นเพื่อนกันสิ"


".........."


"เงียบ?? เอาล่ะ ถ้ามีเรื่องแค่นี้ ฉันไปล่ะนะ เจ้าบ้าคุมกฎเรียกพบ รีบ ๆ ไปจะได้รีบ ๆ กลับไปดูแลรุ่นที่สิบ ...เอ๋? "


เมื่อเห็นอีกคนเงียบ ว่าที่มือขวาก็เตรียมจะลงไปทำธุระ แต่กลับโดนมือหนาของอีกคนฉุดไว้ พร้อมดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด จนคนถูกกอดหน้าเริ่มถอดสีเพราะความตกใจ


"ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่านายคิดยังไงกับฉัน รู้สึกกับฉันแบบไหน ฉันชอบนายนะโกคุเดระ คบกับฉันจะได้ไหม"


เมื่อได้ฟังนัยน์ตาคู่สวยถึงกับเบิกกว้างด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดเกินเลยกับตนมากไปกว่าคำว่าเพื่อน เจ้าของดวงหน้าหวานถึงกับตกใจทำอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า


"ไม่ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับแกแบบนั้น เราเป็นเพื่..... อุ๊บ" ยังไม่ทันจบประโยค มือขวาหน้าสวยก็โดนปากของอีกคนประกบจูบทันที ด้วยไม่อยากได้ยินคำว่าเพื่อนออกมาจากปากของคนที่ตนแอบรักเป็นครั้งที่สอง พร้อมกดข้อมือบางทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไปติดกับกำแพง โกคุเดระเม้มปากเน้นไม่ยอมให้อีกฝ่ายส่งลิ้นเข้ามารุกล้ำได้โดยง่าย


ทันใดนั้นเอง


"ทำอะไรน่ะ เจ้าสัตว์กินพืช!!!"


ฮิบาริ เคียวยะ พูดด้วยเสียงเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ เมื่อมาเห็นภาพของคนที่ตนแอบเฝ้ามองมานานกำลังจะถูกข่มเหง


ยามาโมโตะ เมื่อได้ยินเสียงของใครอีกคนที่เข้ามาขัดจังหวะ จึงหยุดการกระทำที่ตั้งใจไว้ทั้งหมด เพราะรู้ตัวว่าไม่สามารถสู้กับคนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างฮิบาริได้


ส่วนโกคุเดระ เมื่อเป็นอิสระจากข้อมือหนาทั้งสองข้างที่พันธนาการตนไว้จึงวิ่งหนีไปโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นหยดน้ำตาเม็ดเล็กที่เอ่อล้นตรงขอบตาสีมรกตทั้งสองข้าง


เหลือเพียงฮิบาริกับยามาโมโตะที่ยังคงยืนจ้องหน้ากันพร้อมปล่อยจิตสังหารออกมารายรอบพื้นที่บริเวณดาดฟ้า คนหนึ่งไม่พอใจเพราะมีคนมาขัดจังหวะ อีกคนหนึ่งไม่พอใจเพราะไม่ชอบให้สัตว์กินพืชหน้าไหนมาทำพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมในโรงเรียน ...ยิ่งมาทำร้ายคนที่ตนเองสนใจเป็นพิเศษด้วยแล้ว ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่


"ต่อไปนี้ สัตว์กินพืชฉวยโอกาสอย่างแก ห้ามยุ่งกับสัตว์กินพืชของฉันอีก ไม่งั้น ฉันจะขย้ำให้เละ"


"ฮะ ฮะ ไม่ได้หรอกนะฮิบาริ นายไม่ได้เป็นเจ้าของโกคุเดระสักหน่อย และอีกอย่าง..." คนพูดจงใจเว้นช่วงเพื่อแกล้งให้อีกคนหงุดหงิดระคนสงสัย


"จูบแรกของโกคุเดระก็เป็นของฉันแล้ว"


"!!!"


ทันทีที่คนปากเสียพูดจบ ฮิบาริจึงเอาทอนฟาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อออกมาฟาดกระหน่ำใส่ยามาโมโตะไม่ยั้งด้วยความโมโห อยากจะฆ่าให้ตายนัก ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นโรงเรียนล่ะก็…


ตุบ! ... เสียงร่างหนัก ๆ ล้มลงมากองอยู่ที่พื้น ยามาโมโตะนึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่ได้เอาไม้เบสบอลหรือดาบชิงุเระโซเอ็นติดตัวมาด้วย จึงทำได้แค่ใช้แขนและขาป้องกันตัว แต่ก็ป้องกันได้ไม่หมด จนตามตัวเกิดรอยช้ำเขียวเป็นจ้ำใหญ่ ๆ


"นี่แค่สั่งสอนนะ หึ.. อย่างแกน่ะก็ได้ไปแค่นั้นแหละ ไม่มีทางได้มากไปกว่านั้น เพราะที่เหลือ ทั้งตัวทั้งหัวใจของเจ้าสัตว์กินพืชนั่นต้องเป็นของฉันคนเดียว อีกอย่าง แค่สัมผัสที่ผิวปาก ไม่ใช่จูบ อย่าเอาเรื่องแค่นี้มาข่มคนอย่างฮิบาริ เคียวยะ มันน่าสมเพช จำไว้! "


พูดจบ ฮิบาริ เคียวยะก็เดินออกไปจากที่เกิดเหตุโดยไม่สนใจคนบาดเจ็บ และไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาที่เคียดแค้นจากคู่กรณีส่งมาให้ ...แค้นมาก อย่างที่ไม่เคยคิดแค้นใครอย่างนี้มาก่อน


"โกคุเดระต้องเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว ฮะฮะ.. ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ฮิบาริ นายคอยเฝ้าตามดูโกคุเดระไม่ได้ตลอดไปหรอก"



หน้าห้องรับแขก


ฮิบาริ เคียวยะ กำลังจะเปิดประตูเข้าไปในห้องรับแขกหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นบนดาดฟ้า เจ้าของห้องยื่นมือไปจับลูกบิดเพื่อเปิดประตูแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง เมื่อพอจะเดาได้ว่าเสียงร้องไห้นี้เป็นเสียงของใคร ฮิบาริจึงเปิดประตูเข้าไป เห็นโกคุเดระนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่บนโซฟาสีดำที่ตั้งอยู่ประจำในห้องของตนเอง โดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าเจ้าของห้องนั้นกลับมาแล้ว และใครคนนั้นกำลังจ้องมองมาที่ตนอยู่


"..........."


หัวหน้ากรรมการคุมกฎแห่งโรงเรียนนามิโมริยังคงเงียบ ในขณะที่อีกคนก็ยังคงร้องไห้... ฮิบาริจงใจปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ โดยที่ไม่ให้อีกคนรู้ตัว เฝ้ารอแค่เพียงปล่อยให้เวลาทำให้โกคุเดระหยุดร้องไห้ไปเอง จนเมื่ออาการดีขึ้น


"อ่ะ แฮ่ม! "


"ฮิบาริ!" ทันทีที่คนที่นั่งร้องไห้อยู่รู้สึกตัวว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง จึงรีบปาดคราบน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อเก็บอาการ


"ยังไม่ลืมที่ฉันบอกให้มาที่นี่เมื่อเช้าสินะ"


"แน่อยู่แล้ว ฉันไม่ได้ขี้ลืมสักหน่อย"


เพราะเพิ่งเจอเรื่องแย่ ๆ มาจึงทำให้คนพูด ๆ ออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือกับความรู้สึกที่ตกค้างจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทั้งตกใจกับคำบอกรักจากคนที่คิดว่าเป็นเพื่อน และยังคงสะเทือนใจที่ตนเองเกือบจะโดนข่มเหง ถ้าคนเย็นชาที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ไม่ขึ้นมาเห็นเหตุการณ์และช่วยตัวเองไว้ได้ทัน ก็ไม่รู้ว่าต่อไปตนนั้นจะเป็นยังไง อยากขอบคุณผู้ชายคนนี้ แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง เพราะด้วยนิสัยแล้ว โกคุเดระไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร ไม่เคยแม้กระทั่งพูดคำว่าขอบคุณ นอกจากรุ่นที่สิบกับท่านแม่ และก็รีบอร์น


"ไม่เป็นไร" ราวกับสื่อความรู้สึกถึงกันได้ อยู่ดี ๆ คนที่ตัวเองมักเรียกว่าเป็นเจ้าบ้าคุมกฎก็พูดคำ ๆ นี้ออกมาพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ ๆ และด้วยส่วนสูงที่ห่างกันเพียงแค่หนึ่งเซนต์ ทำให้ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมาก ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว


"! " อยู่ดี ๆ คนสวยก็รู้สึกถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนไปบนใบหน้า มันเริ่มร้อนขึ้นจนจะสุกอยู่แล้ว


ฮิบาริ เคียวยะ เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อของคนตรงหน้า อยู่ดี ๆ คำ ๆ หนึ่งก็ผุดเข้ามาในหัว น่ารัก


"! " เมื่อรู้ตัวแล้วว่าสภาพใบหน้าของตนเองในตอนนี้เป็นอย่างไร ด้วยความอายจึงหาที่หลบจากสายตาคมของคนที่จ้องมองมาโดยการเอาใบหน้าสวยซุกซ่อนไว้กับแผงอกของใครอีกคน ทำให้เจ้าของแผงอกอบอุ่นตกใจอยู่ไม่น้อย


"ขะ ขอบใจนะ... เจ้าบ้าคุมกฎ"


".........." ไม่มีเสียงตอบรับจากฮิบาริ เคียวยะ มีเพียงแขนทั้งสองข้างที่โอบรอบเอวของร่างบอบบางเอาไว้ เจ้าของใบหน้าคมซุกลงไปที่กลุ่มผมสีเงิน สูดกลิ่นแชมพูอ่อน ๆ เข้าไปในปอดราวกับจะเก็บกลิ่นนี้ไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่งผ่านความอบอุ่นไปให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดให้มากที่สุด เนิ่นนานเกว่าที่ทั้งสองจะผละออกจากกัน



To Be Continued…..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #121 นอบอ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 23:14
    all59 is here....
    #121
    0
  2. #99 yamagoku8059 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 12:20
    โอ้แม่เจ้าฮามากแกไม่ได้เป็นตุ๊ดแต่เป็นยิ่งกว่าีอกโอ้ยฮาอ่ะพี่.....และก็ได้เวลานี่ฮฺจังจะมาทวงของเล่นคืนจากหมาป่าแล้วหุหุนี่ตกลงเราจิ้น8059รึว่า1859(หมดทุกคู่แหละที่มีก๊ก)O_o
    #99
    0
  3. #98 Focus Aonyai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 16:57
    อ้ากกกก ฟินมากก ค่ะ
    #98
    0
  4. #93 emmy-18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 14:25
    ยามะดาร์ก - [] - ท่านฮิมาช่วยหนก๊กที
    #93
    0
  5. #74 Dark_Lune (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 15:43
    พระเอกมาแล้วววววว
    #74
    0
  6. #54 Sky Ami (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 11:17
    ฮึกๆๆเค้าไม่อยากได้รักสามเศร้านะT^T
    #54
    0
  7. #35 Hayakiyo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:04
    รักก๊กสวย ทุกคนต่างรุมแย่งกันเอ็นดู 
    ยามะแกเนียนเกินไปละนะ ท่านฮิขย้ำด่วนค่าาา
    โอ๊ยยยย 1859
    หัวรังนกกับหัวเงินขี้โวยวาย ><
    #35
    0
  8. วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 19:10
    โถ่ๆๆ ท่านฮิผู้น่าสงสาร บทน้อยกว่าตัวโกง(?) #โดนทั้งไม้เบสบอลและท่อนฟา
    ท่านฮิปล่อยให้หนูโกคุโดนขโมยจูบซะแล้ววว ; 3 ; #- -*
    ยามะคุง ทำไมชีวิตนายรันทดเช่นนี้ แต่ไม่เท่าฉันหรอกนะ! ขนาดคำว่าเพื่อนมันยังไม่พูดกับอิฮั้นเลย TwT #แต่ดีใจนะ(?)
    กรี๊ดดดดดดดด(ทำเพื่อ?) เน็ตกากมากกว่าจะได้เม้น ;_____; #ขอเม้นยาวๆ(?)
    #24
    0
  9. #6 sawada_>.O (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 22:24
    โว้วว ยามะรุกแรงง =,,=
    #6
    0
  10. #2 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 13:38
    นั่นนนน ท่านฮิมาแล้ว ><
    ยามะเพื่อนแอบรักเพื่อน แต่ก๊กไม่รักสินะ T^T *ดึงมากอด* ปล่อยก๊กให้ท่านฮิเถอะลูก... #โดนไม้เบสบอลฟาด
    เชียร์ทั้งสองคนเลยได้ม๊า T//////T 
    #2
    0