○○Hello my girl! รักนาย เจ้าหญิงของฉัน!?○○

ตอนที่ 24 : ○ Chapter 22 โลกใบเดิม ○

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 เม.ย. 55





22

โลกใบเดิม

 
 


อย่างไม่ต้องสงสัย... ตลอดบ่ายวันนั้นฉันโดนนายเค้กปอนด์สวดยับ ไม่ว่าจะเรื่องหนีออกจากบ้าน ลามมาถึงเรื่องที่ออกัสมาส่งฉัน ถึงแม้ว่าออกัสจะเป็นคนช่วยฉันเอาไว้ก็เถอะ แต่มีเหรอที่พี่ชายจอมหวงน้องสาวอย่างเขาจะเว้นให้ กว่าออกัสจะได้กลับบ้านก็เย็น โดนสอบสวนเป็นสิบจบ -_-;

และถ้านับจากวันนั้นจนถึงวันนี้...

นี่ก็สองอาทิตย์เข้าไปแล้ว... ที่ฉันไม่ได้ข่าวคราวของนิวเยียร์อีกเลย

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากรู้ แต่เป็นเพราะฉันกลัว... กลัวว่าถ้ารู้แล้วความรู้สึกที่มีทั้งหมดจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

ภาพที่ฉันเห็น ทุกสิ่งที่เขาทำ รวมถึงตอนที่เขาส่งยิ้มให้แพรไหมที่หน้าประตูห้อง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้อธิบายเหตุผลอะไรมากมาย แต่ฉันก็คิดว่า... เท่านี้ก็มากพอแล้ว

กับที่เขาหลอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เท่านี้... ก็มากพอแล้ว

“ยัยพาย! แกไดเอทเหรอ =O=”

ฉันสะดุ้งเฮือกทันทีที่เสียงแปร๋นๆ ของยัยนับดาวเจ้าเก่าดังผ่านลมเข้ามายังโสตประสาทผ่านรูหูประมวลเข้าสมอง (พอเถอะ -_-^) ของฉัน เมื่อก้มลงมองถ้วยไอติมที่อยู่ตรงหน้า ก็พบว่ามันละลายเหลวเป๋วกลายเป็นน้ำไปหมดแล้ว

“เปล่า ไม่ได้ไดเอทสักหน่อย”

ถึงจะตอบไปอย่างนั้น แต่เครื่องหมายคำถามบนใบหน้าเพื่อนทั้งสามที่นั่งอยู่ตรงข้าม ก็ยังคงแปะอยู่กลางหน้าผากพวกมันอย่างเด่นหราไม่จางหาย จะเว้นก็แต่คนที่นั่งข้างๆ ฉันเท่านั้น ที่จ้องมองมาด้วยสายตาแตกต่างออกไป

ฉันรีบหลบสายตาออกัสแล้วหันกลับมาคนซากไอติมเล่นอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี และถ้าถามว่าทำไมเขาถึงมานั่งข้างฉัน (ในขณะที่เพื่อนคนอื่นนั่งตรงข้ามกันหมด) แบบนี้ได้ ก็คงต้องถามยัยนับดาวคนจัดที่นั่ง (พร้อมแผนจับคู่ประหลาดๆ ในหัว) แล้วล่ะ -_-^

ฉันคงคิดผิดจริงๆ ที่ไปหลุดปากบอกให้พวกนั้นรู้ว่าฉันกับออกัสติดต่อกันบ่อยๆ นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่คอนโดฯ ในครั้งนั้น (ฉันบอกแค่ติดต่อเท่านั้น เรื่องที่คอนโดฯ ไม่ได้พูดถึง) แต่... มันก็ไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากคำว่าเพื่อนจริงๆ และดูท่าว่าออกัสจะคิดอย่างนั้นเหมือนกัน เขาคอยให้คำปรึกษาฉันเสมอ แถมยังเล่าเรื่องตลกให้ฟังเยอะแยะ ในขณะที่เพื่อนๆ ฉันไม่ยอมรับโทรศัพท์หนีเที่ยวยาวก่อนเปิดเทอมกันหมด -_-;

และสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจที่สุดเลยก็คือ...

ทำไมพอเปิดเทอมแล้ว พวกมันต้องยกขโยงมากินไอติมที่ร้านเดิมกับตอนปิดเทอมแทบทุกเย็นด้วยเนี่ย! T_T

“ถ้าไม่มีอะไรมันก็ดีอยู่หรอก... แต่ดูเข้าสิ”

“ใช่ๆ สีหน้าก็ดูหมองหม่น แถมเหม่อลอยบ่อยๆ ด้วย”

“ขนาดมีออกัสอยู่ทั้งคนนะ

“นี่... พวกแกพูดเรื่องอะไรกัน –O-

เผลอแป๊ปเดียว เงยหน้าขึ้นมาอีกที ฉันก็เห็นว่าเพื่อนทั้งสามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามปิดปากตั้งวงซุบซิบนินทากันซะแล้ว ยัยปุ๊กลุกหันมาขมวดคิ้วให้ฉัน พร้อมทำกับหน้าไม่พอใจ

“แกเป็นอะไรกันแน่พาย ทำไมถึงไม่บอกพวกเรา”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ^^;”

“ถ้าพวกฉันไม่ใช่เพื่อนแก ฉันคงเชื่อแกไปแล้ว แต่นี่... แค่ดูแว้บเดียวก็รู้แล้วว่าแกมีเรื่องไม่สบายใจ”

สีหน้าฉันแสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอ...

ฉันหันไปมองขอความเห็นจากออกัส แต่ก็พบกับสายตาเขาที่มองมาอย่างเป็นห่วงไม่แพ้กัน ทำไมพวกเขาต้องทำหน้าเหมือนฉันเป็นผู้ป่วยระยะสุดท้ายกันด้วยนะ

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ พวกแกกินไอติมกันต่อเถอะ ยัยแจม... ของแกจะละลายหมดแล้ว”

“พาย จะไม่บอกพวกเราแน่เหรอ”

“...”

“ฉันสนิทกับแกมาตั้งกี่ปี ทำไมฉันจะไม่รู้ ไอ้โรคขี้เกรงใจ กลัวปรึกษาไปแล้วคนอื่นจะคิดมากตามของแกเนี่ย ปล่อยๆ มันบ้างซะเถอะ พวกเราเป็นเพื่อนนะ เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ”

ยัยนับดาวจ้องมองฉันด้วยสีหน้าดุๆ จริงอย่างที่เธอว่า ฉันไม่อยากให้ใครมาคอยคิดมากกับปัญหาของฉัน โดยเฉพาะเพื่อนและคนรอบตัวฉัน และถึงเพื่อนจะพูดแบบนั้น แต่ฉัน...

“ขอโทษนะ ฉันพูดไม่ได้จริงๆ ฉันไม่อยากพูดถึงมันตอนนี้... เอาไว้สักวัน เผื่อฉันทำใจได้บ้าง ฉันจะเล่าให้พวกแกฟังนะ ^^”

แทบทุกคนในโต๊ะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ออกัสที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันก็เช่นกัน ก่อนที่ปุ๊กลุกจะเอื้อมมือมากุมมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะเอาไว้พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่แกละกันพายฟู วันไหนอยากเล่าก็ค่อยเล่าเนอะ ^_^”

คำพูดกับรอยยิ้มของปุ๊กลุกทำให้ฉันเผลอยิ้มตอบออกมา แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็รู้สึกถึงแรงสั่นจากในกระเป๋าเสียก่อน

และทันทีที่ฉันหยิบมือถือที่อยู่ข้างในออกมาดู... คิ้วทั้งสองของฉันก็ขมวดลงโดยไม่รู้ตัว

“มีอะไรเหรอพาย?”

...พี่เค้กปอนด์โทรเข้ามา

ฉันไม่ได้ตอบคำถามของนับดาว แต่กลับจ้องมองจอโทรศัพท์จนกระทั่งมันดับไป

จะว่าฉันแบนด์พี่ชายตัวเองก็ได้ เพราะฉันแทบไม่ยอมคุยกับเขาเลยนับตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น อย่างน้อยๆ ฉันก็โมโหที่เขาหาเรื่องออกัสอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆ ที่ออกัสคอยช่วยเหลือฉันแท้ๆ และไม่ใช่ว่าหมอนั่นไม่รู้ว่าฉันโกรธ เขารู้ซะยิ่งกว่ารู้อีก ที่น่าแปลกก็คือ... ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ มันไม่น่าจะมีเหตุผลอะไรให้เขาโทรหาฉันนี่นา อีกอย่างนายเค้กปอนด์ก็ย้ายกลับหอไปตั้งแต่ฉันเปิดเทอมแล้วด้วย

“ไม่รับเหรอ?”

คราวนี้เป็นออกัสที่คงจะหันมาสังเกตเห็น ฉันส่ายหน้าให้เขาอย่างเงียบๆ แต่ไม่ทันไรมือถือในมือก็เกิดสั่นขึ้นมาอีก

คุณได้รับ 1 ข้อความ

ชิ! โทรไม่ติดเลยส่งข้อความแทนเหรอ! :( ไม่รู้ล่ะ ฉันจะไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว มีเรื่องอะไรก็ช่าง ลองเขาโทรมาแบบนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องก่อกวนสมอง กวนประสาทเหมือนเคยนั่นแหละ

“พาย พวกฉันกินเสร็จแล้ว จะกลับกันเลยมั้ย?”

ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของยัยนับดาว ก่อนจะพยักหน้าอย่างขอไปที แล้วก้มลงมองมือถือที่สั่นไม่หยุดด้วยความหงุดหงิดใจ เมื่อไหร่หมอนั่นจะเลิกโทรมาหาฉันสักทีนะ ข้อความก็ส่งมาแล้ว ร้อยวันพันปีก็ไม่เคยนึกพิศวาสอยากจะคุยกับฉันขนาดนี้เลยนี่

“ปุ๊กลุก แจม พวกแกกลับยังไงอ่ะ”

“เดี๋ยวฉันกับแจมจะนั่งแท็กซี่ วันนี้แจมมันไปทำธุระบ้านญาติทางผ่านบ้านฉันพอดี”

“แล้วแกล่ะ”

“...”

“พาย... ยัยพาย

“ฮะ หา!?

เมื่อกี้นับดาวเรียกฉันเหรอ!? O_O

คงเพราะฉันมัวแต่จ้องหน้าจอมือถือจนเพลิน เลยไม่ทันได้สนใจฟังสิ่งที่เพื่อนพูด และพอเงยหน้าขึ้นมา ก็พบว่าทุกคนกำลังมองฉันอยู่ด้วยสายตาเป็นห่วง

“แกดูท่าไม่ดีเลยนะพาย”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก...”

“เลิกพูดอย่างนั้นสักที เอางี้ดีกว่า... ออกัส นายเอารถมาใช่ไหม”

“อ่าฮะ” ออกัสชูกุญแจรถที่ห้อยอยู่กับนิ้วชี้ขึ้นมา

“ฉันฝากพายไว้กับนายแล้วกันนะ ^^”

แน่นอนว่า... ออกัสยกยิ้มอย่างเต็มใจเลยล่ะ

 

รถของออกัสจอดลงที่หน้าบ้านฉันในเวลาหกโมงกว่าๆ แต่ถึงอย่างนั้นท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ตลอดทางมีเพียงแค่เสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุเท่านั้น ออกัสเพียงแค่ส่งสายตาเป็นห่วงมาทางฉันเป็นพักๆ ในขณะที่เค้กปอนด์เลิกโทรหาฉันและทิ้ง 5 missed calls เอาไว้

“ที่บ้านมีคนอยู่เหรอ”

ออกัสชะเง้อคอมองบ้านที่เปิดไฟสว่างจ้าของฉันผ่านกระจกรถ ซึ่งมันมักจะเป็นแบบนี้เสมอนับตั้งแต่เปิดเทอมมา

“อื้ม พ่อกับแม่น่ะ”

พอฉันกลับเข้าไปในบ้าน ก็จะพบกับอาหารของแม่ที่วางอยู่บนโต๊ะ และพ่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ก่อนจะขึ้นไปพบกับประตูห้องนอนของพี่ที่ปิดสนิท... ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเมื่อตอนนั้น เหมือนก่อนที่ฉันได้เจอกับนิวเยียร์

“เธอไม่เป็นไรแน่นะ”

“อื้ม ฉันไม่เป็นไร ^^”

ฉันส่งยิ้มบางๆ ให้ออกัส นับตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น เขาก็มักจะถามคำถามนี้กับฉันเสมอ และฉันก็จะตอบว่าไม่เป็นไรทุกครั้งไป ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะรู้ว่าจริงๆ แล้วฉันไม่ได้รู้สึก ไม่เป็นไรอย่างที่พูด แต่เขาเลือกที่จะไม่เซ้าซี้ต่อก็เท่านั้น

“งั้นถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะ O_<”

“ฮะๆ นายเป็นเซเว่นรึไงถึงได้เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“ไม่เอาน่า ฉันพูดจริงนะ ถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ ฉันจะรีบรับโทรศัพท์เธอทันทีเลยล่ะ”

“แล้วถ้าฉันมีเรื่องสบายใจ ก็โทรไม่ได้งั้นสิ?”

“ไม่ใช่สักหน่อย =O=; รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวพ่อแม่จะเป็นห่วงเอานะ หาว่าหนุ่มหล่อๆ ที่ไหนพาลูกสาวมาส่งซะมืดค่ำ”

“จ้า พ่อคนหล่อ -_-; ฉันไปนะ”

“ครับ บ๊ายบาย ^^

ให้ตายเถอะออกัส เขาเป็นผู้ชายที่น่ารักจริงๆ สักวันฉันคงต้องเลี้ยงข้าวขอบคุณเขาแน่ที่อุตส่าห์ช่วยเหลือฉันไว้มากมายหลายเรื่องขนาดนี้

ฉันลงจากรถออกัสมา และโบกมือลาเขาด้วยรอยยิ้ม มันช่างน่าตลกที่พอรถเขาเลี้ยวออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าฉันก็ค่อยๆ จางลงทันที

อีกวัน... กับโลกใบเดิม

โลกที่ไม่มีนิวเยียร์

 

“พ่อแม่คะ พายกลับมาแล้ว ^^;

เสียงตะโกนของฉันดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องแล้วกลับพบว่าไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว มีเพียงไฟและทีวีที่ถูกเปิดทิ้งไว้อย่างเงียบๆ เท่านั้น... สงสัยคงจะอยู่ชั้นสองกันล่ะมั้ง

เฮ้อ...

พอกลับมาเจอบ้านโล่งๆ ไม่มีคนอยู่แบบนี้แล้ว ความรู้สึกแย่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ฉันเผลอถอนหายใจออกมาเสียงดัง แล้วเดินไปยังโต๊ะกินข้าวที่เป็นที่มาของกลิ่นหอมฉุย กับข้าววันนี้คือผัดผักฝีมือแม่เหมือนเคย ทั้งที่เมื่อวานฉันก็เพิ่งกินมันไปแท้ๆ ต่อจากผัดผักก็มีอีกสารพัดผัดไม่ว่าจะข้าวผัด ผัดผักบุ้ง หรือผัดอะไรสักอย่างที่ฉันดูไม่ค่อยออก

ครืดดด...

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้แล้วตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือที่เมินมานานออกมาในที่สุด 5 missed calls ของพี่ชายยังคงโชว์หราอยู่บนหน้าจอ และนอกจากนั้นแล้วยังมีข้อความ...

เดี๋ยวนะ! O_O

ข้อความนี่เป็นของเค้กปอนด์ไม่ใช่รึไง แล้วทำไมมันถึงขึ้นว่าแม่เป็นคนส่งมาได้ล่ะ!? OoO

ฉันกดดูข้อความเก่าๆ และพบว่ามันไม่มีข้อความของเค้กปอนด์จริงๆ ด้วย! ถ้าอย่างนั้นตอนนั้นฉันก็มองเบอร์ผิดนะสิ แล้วแม่จะส่งข้อความมาหาฉันทำไม ในเมื่อตอนนั้นมันเพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ เองนี่นา

ฉันรีบกดเปิดอ่านข้อความอย่างไม่รอช้า และตัวหนังสือที่เรียงรายอยู่ในนั้นก็ถึงกับทำให้ฉันมือไม้อ่อน โทรศัพท์มือถือที่เคยอยู่ในมือหล่นลงไปบนพื้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รู้สึกตัวได้ว่ามีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง

และเมื่อหันไปมอง...

น้ำตาที่กลั้นเอาไว้หลายวันก็ไหลออกมาไม่หยุด

 

วันนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้านนะจ๊ะพาย

เรามีนัดไปงานเลี้ยงข้างนอกนิดหน่อย แต่จะรีบกลับมาจ้ะ

กับข้าวแม่ไม่ได้ทำไว้ อย่าลืมกินมาจากข้างนอกล่ะ

ปล. เมื่อกี้เพื่อนเค้กปอนด์มาหาแม่เลยให้เขารออยู่ในบ้าน สงสัยเขาจะไม่รู้ว่าพี่ชายเราอยู่หอล่ะมั้ง หน้าตาสวยเชียว ยังไงก็ฝากดูแลแขกด้วยนะจ๊ะ รักลูกมาก

จาก.. แม่เอง O_<


 

 

คิดถึงกันมั้ยเอ่ย??

รู้ตัวว่าหายไปนานมากกกกก 555
คงต้องขอโทษทุกคนจริงๆ ค่ะ
หนีไปเที่ยวแล้วกลับมาก็ดันติดธุระมากมายก่ายกอง

สำหรับแชปเตอร์นี้...
เอารูปคนขี้โกหกมาลงให้ดูกันหน่อย ;')
แต่อย่าเพิ่งเกลียดพระเอกของเราเลยน้า เขาต้องมีเหตุผลดีๆ แน่
(แต่เขียนไปก็แอบหมั่นไส้ไป ปกติไม่ชอบคนโกหกแบบนี้เท่าไหร่ =_=;)

ช่วงนี้ตูนติดนิยายญี่ปุ่นมากเลยค่ะ
ชอบบรรยากาศ กลิ่นอายวัฒนธรรมอ่านไปก็ดราม่าตามนิยายไป
ที่อ่านอยู่ตอนนี้คือเรื่อง "เสียงเพรียกแห่งดวงดาว" ของ มาโคโตะ ชินไค
แต่ยังไม่เคยดูเป็นแบบอนิเมชั่นหรอกนะคะ (แอบอยากดูอยู่แต่ไม่มีเวลา TT)
ใครเคยดู เคยอ่าน มาแชร์คุยกันได้น่อ

ปล. นิวเยียร์ใกล้จบเต็มทีแล้วน้า... นิยายเรื่องแรกในชีวิตที่เขียนจนจบ!
ปล.2 แปะลิ้งค์เฟสบุคไว้ในหน้า ID ไม่รู้ว่ามีใครอยากจะติดต่อกันบ้างมั้ย 555 ใครสนใจแอดมาคุยเล่นกันได้ค่ะ


สุดท้ายนี้ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ (ที่เปิดเรื่องทิ้งไว้นานแล้ว) เรื่องนี้จบเมื่อไหร่ เราได้เจอกันแน่ค่ะ!

 
 
แบนเนอร์พร้อมแลก ใครสนใจติดต่อที่หน้านิยายได้เลยค่ะ <3


แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

To be cont..



Matesoul my

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

424 ความคิดเห็น

  1. #423 Freshhom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:05
    อร๊ายยยยยยยยย >//////< นิวเยียร์มาแล้ว T^T กลับมาซะที
    #423
    0
  2. #397 ยัยตัวเล็ก (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 08:20
     นิวเยียร์ T___T
    #397
    0
  3. #390 ☀Relax☀ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 17:40
    นิวเยียร์คัมแ็บ็ก อร๊ายยย > #390
    0
  4. #389 *0* (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 12:26
    รอ รอ รอ รอ รอ ลุ้นระทึก



    :P'
    #389
    0
  5. #388 moko_cheese (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 10:02
     อธิบายให้พายเข้าใจซะนะ รออัพต่อนะคะ ^^
    #388
    0
  6. #363 Rorofalgar.miyoung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 12:53
    นิวเยียร์กลับมาแล้ว - 3-
    #363
    0
  7. #353 la femme (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2555 / 20:11
    นิวววว <3
    #353
    0
  8. #352 summer_key (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 21:57
    อ๊ายยยยยยยยย พี่นิวเยียร์จะกลับมาแล้วแน่ๆเลย
    #352
    0
  9. #351 ~★Fizzy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 20:39
    ถึงจะนิสัยดีแค่ไหน ถึงจะน่ารักแค่ไหน ถึงจะหล่อแค่ไหน
    แต่เมื่อพ่นคำโกหกออกมา คะแนนก็ติดลบแล้วล่ะ
    ถ้าเป็นเรานะ คนแบบนี้ไม่ค่อยอยากจะยุ่งด้วยเลย รับไม่ได้ คนโกหกเนี่ย รับไม่ได้จริงๆ


    #351
    0
  10. #350 JongJunJin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 14:37
     มาอัพเร็วๆเน้ออออ
    #350
    0
  11. #349 JG.smile (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 13:12
    นิวเยียร์มาแล้ว ><
    #349
    0
  12. #348 Ni_นิว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 11:20
     นิวเยียร์ XD 
    #348
    0
  13. #347 -0- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 23:40
    หนุกๆอัพอีกนะตัวเทอ
    #347
    0
  14. #342 rrrrrrrrrrrrrrrrr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 21:35
    มาอัพแล้วววว สนุกเหมือนเคยค่า :D

    สงสัยคนนั้นต้องเป็นนิวเยียร์แหงมๆ -..-
    #342
    0