○○Hello my girl! รักนาย เจ้าหญิงของฉัน!?○○

ตอนที่ 23 : ○ Chapter 21 ชั้นสาม ○

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 มี.ค. 55

 

 

 

21
ชั้นสาม
 
‘เรื่องสำคัญที่พี่จะบอกมีสองเรื่องใหญ่ๆ ... ฟังแล้วช่วยใจเย็นด้วยนะครับน้องพาย’
ฉันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเมื่อนึกถึงคำพูดของพี่ดาวเสาร์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา แน่นนอนว่าหลังจากได้ฟังเรื่องนั้น... ฉันก็นั่งตาสว่างไปตลอดทั้งคืน
‘อย่างแรก ที่พี่จะบอกก็คือ... พี่ไม่อยากให้พายเข้าใจผิดเรื่องนิวเยียร์”
แท็กซี่คันหนึ่งกำลังแล่นมาทางนี้ และเมื่อเห็นว่ามันว่าง ฉันจึงรีบโบกและขึ้นไปนั่งในรถทันที
‘เมื่อประมาณเดือนก่อน นิวเยียร์เอารูปผู้หญิงคนหนึ่งมาให้พี่ดู โอเค มันพูดจริงนั่นแหละ ว่าจะพิชิตใจเขาให้ได้’
ลุงแท็กซี่ลอบมองฉันผ่านกระจกรถด้วยสายตาหวาดระแวง คงเพราะฉันยังอยู่ในชุดเดิมกับเมื่อวาน และกำลังแค่นหัวเราะทั้งที่มีน้ำตานองหน้า
‘มันลงทุนถึงขั้นขอยืมเสื้อผ้าที่ใช้ถ่ายแบบของพี่ชายพี่ แล้วยังมาใช้ครัวที่บ้านพี่ทำอาหารจนไฟลุกวุ่นวายไปหมด นิวเยียร์สืบจนรู้ว่าเธอชอบกินผัดผัก มันก็ทำแต่ผัดผัก พี่เคยยื่นคำขาดให้มันเลิกยุ่งกับน้องเพื่อนซะ แต่มันก็ยังยืนยันคำเดิมว่าจะทำให้เธอมาชอบมันให้ได้ ฟังดูน่าเตะใช่ไหมล่ะ พี่เกือบซัดมันไปแล้ว แต่พายรู้ไหมทำไมพี่ถึงไม่ทำ...’
ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มสว่างแล้ว ฉันนั่งกุมมือตัวเองแน่น พลางนึกไปถึงหน้านิวเยียร์และคำพูดของพี่ดาวเสาร์ ที่กำลังทำให้หัวใจฉันเต้นรัว
‘เพราะพี่ไม่เคยเห็นท่าทางมุ่งมั่นขนาดนั้นของนิวเยียร์มาก่อน แล้ววันก่อนที่มันจะย้ายไปอยู่บ้านพาย หน้าตามันมีความสุข นั่งเกากีต้าร์ฮัมเพลงทั้งคืน’
‘ถึงมันจะไม่ได้บอก แต่พี่เชื่อว่าตัวเองดูไม่ผิด... นิวเยียร์ชอบผู้หญิงในรูปคนนั้นมากจริงๆ’
ฉันบอกให้ลุงแท็กซี่จอดรถริมฟุตบาทบนถนนแห่งหนึ่ง ไม่กี่เมตรข้างหน้านั้นเป็นคอนโดหรู และถ้าข้อมูลที่ฉันรับมาไม่ผิดพลาดล่ะก็...
‘อ้อ... อีกเรื่องนึง! ไอ้นิวย้ายออกมาจากบ้านพายแล้วใช่ไหม... พี่พอจะรู้นะว่ามันอยู่ที่ไหน’
H คอนโดมิเนียม
น่าจะใช่ที่นี่... ไม่ผิดแน่!
“เอ่อ... ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าอยู่ห้องไหน รบกวนแสดงบัตรด้วยครับ”
เสียงแหบพร่าของยามผู้ดูแลทำเอาฉันถึงกับชะงักเท้าที่กำลังเดินปรี่เข้าคอนโดฯ อย่างตกใจ ก่อนที่สติทั้งหมดจะกลับมารวมกันที่สมองและประมวลผลออกเป็นคำว่า...
ยัยพาย... เธอมันโง่ซ้ำซากจริงๆ !
ฉันอ้าปากหัวเราะแหะๆ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูแก้เก้อ ในหัวก็พยายามคิดหาคำตอบให้กับลุงยาม ทั้งๆ ที่รู้ว่าคำตอบนั้นอาจจะไม่มี!
ใช่สิ! ยัยพายโง่คนนี้ไร้สติถึงขั้นออกมาจากบ้านโดยที่ยังไม่รู้รายละเอียดอะไรด้วยซ้ำ ฉันมัวแต่ตื่นเต้นที่ได้รู้ความจริงเรื่องนิวเยียร์จนลืมนึกถึงเรื่องอื่นๆ ไปเสียสนิท และถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นคอนโดฯ เดียวกับที่พี่ดาวเสาร์บอกก็จริง แต่ฉันก็ยังไม่รู้เลขที่ห้องกับชื่อจริงของคนที่จะมาหาเลยสักนิด!
ลุงยามเริ่มมองฉันด้วยสายตาจับผิดแล้ว ดีแค่ไหนที่ฉันไม่ได้ปรี่ออกมาทั้งชุดนอน ไม่อย่างนั้นลุงได้แจ้งตำรวจให้มาจับฉันเข้าโรงพยาบาลบ้าแต่เช้าแน่! TOT
แล้ว... ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ...?
ถ้าฉันโทรหาพี่ดาวเสาร์ เขาอาจจะไปบอกเค้กปอนด์ได้ว่าฉันหนีออกมา หนำซ้ำจะพาลรู้สึกผิดไปใหญ่ เพราะเขาเป็นคนบอกที่อยู่นิวเยียร์กับฉัน โดยไม่ทันคิดว่าฉันจะบ้าออกมาแต่เช้ามืดขนาดนี้!
แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ... ถ้าคุณเพิ่งได้รู้เรื่องของคนสำคัญของคุณโดยที่ทุกอย่างยังคลุมเครือ คุณก็คงอยากจะรีบมาฟังความจริงจากปากเขาเหมือนกับที่ฉันทำนั่นแหละ
“คุณลุงคะ... ไม่ทราบว่ารู้จัก... นิวเยียร์รึเปล่าคะ”
ฉันตัดสินใจเอ่ยปากถามไปในที่สุด หลังจากปล่อยให้ลุงยามมองฉันอย่างหวาดระแวงอยู่นานสองนาน แต่แล้วคำตอบที่ได้กลับเป็นหน้าตาที่ดูยุ่งและงงกว่าเดิม
“นิว... อะไรนะครับ ลุงไม่รู้หรอก คอนโดฯ นี้มีเป็นสิบชั้นนะหนู”
ขนาดลุงยังไม่รู้ แล้วหนูจะรู้ไหมเนี่ย T^T
“เอ่อ... คนที่ตัวสูงประมาณนี้ ผมซอยๆ สีน้ำตาลน่ะค่ะ แล้วก็หน้าตาสวยๆ...”
ฉันทำท่าทางประกอบการพูดให้ลุงดู แต่แกกลับยกมือขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ แล้วหรี่ตามองฉัน
“สวย? ทอมหรือผู้ชายน่ะหนู”
ตกลงลุงไม่รู้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย! T_T
ฉันหมุนตัวอย่างกระสับกระส่ายไปมา พลางทำหน้าตาจะร้องไห้ใส่ลุงยาม ไม่ใช่แค่หน้าตาจะร้องไห้หรอก จริงๆ ฉันร้องมาจนร้องไม่ออกแล้วต่างหาก ไม่เป็นไร ตอนนี้เช้าแล้ว ฉันจะรออยู่ตรงนี้อีกสักพักก็ได้ เผื่อว่าเขาจะออกมาซื้อของหรืออะไรบ้าง T^T
 
แต่ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว...
ก็ยังไม่มีวี่แววของคนที่รอเลยสักนิด!
และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ... โทรศัพท์มือถือของฉันที่กำลังสั่นไม่หยุดมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว! คงไม่ต้องเดาให้ยุ่งยากว่าใครโทรมา เพราะดูจากเวลาสายๆ แบบนี้ นายเค้กปอนด์คงจะตื่นขึ้นมาทันเห็นว่าฉันไม่อยู่ในบ้านแล้วแหละ U_U
และคงไม่แปลกถ้าพี่ชายฉันจะลืมนึกถึงพี่ดาวเสาร์ไป (ก็รายนั้นเล่นแอบเอาเบอร์ฉันมาจากไหนก็ไม่รู้ =_=;) ป่านนี้เขาคงกำลังคลั่ง ดีเลย คลั่งให้ตายฉันก็ไม่บอกหรอกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พี่ชายอย่างเขาต้องหัดปล่อยน้องสาวตัวเองซะบ้าง!
ปิ๊น! ปิ๊น!
รถสปอร์ตคันหนึ่งแล่นมาจอดข้างๆ ฉันซึ่งยืนอยู่หน้าทางเข้า และเสียงบีบแตรนั่นก็ทำให้ฉันสะดุ้งโหยงขึ้นมาอีกครั้ง
ลุงยามรีบปรี่เข้ามายังกระจกฝั่งคนขับ ก่อนที่มันจะถูกเลื่อนลง เผยให้เห็นผู้ชายผิวขาวจัดที่สวมแว่นดำคนหนึ่ง ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มของเขาถูกเซ็ทมาอย่างดี และทันทีที่ผู้ชายคนนั่นถอดแว่นตาออก ฉันก็แทบกรี๊ดสลบคาทางเข้าคอนโดฯ! =[]=!
เปล่า... เขาไม่ใช่ดารา แต่เขาเป็น...
“อะ ออกัส!?”
ใช่... คนที่นั่งอยู่ในรถสปอร์ตสุดหรูคันนี้ ต้องเป็นเขาแน่ๆ! ฉันไม่ได้เจอเขาอีกเลยตั้งแต่งานโรงเรียนนายเค้กปอนด์ครั้งนั้น! ไม่น่าเชื่อว่าเราจะมาเจอกันที่นี่!
“อ้าวพาย? ไปไงมาไงเนี่ย? O.O”
ลุงยามมองเราสองคนสลับกันไปมาอย่างงงงวย ดูเหมือนออกัสจะเพิ่งเห็นฉันเหมือนกัน เขารีบยื่นบัตรให้ลุงยามแล้วหันมาเรียกฉัน
“ฉันจะเข้าไปข้างใน ไปด้วยกันมั้ย ^^”
อาจจะฟังดูแย่ไปสักหน่อยถ้าฉันจะบอกว่า... ฉันแทบจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนรถนายออกัสในทันทีเลยล่ะ
 
“เธออยู่คอนโดฯ นี้ด้วยเหรอ?”
ออกัสถามฉันขณะที่เขาพาฉันผ่านประตูแสกนบัตรเข้าไป ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ค่อนข้างแน่นหนา และการที่ฉันได้ผ่านเข้ามาในนี้ก็ถือว่าใกล้เป้าหมายเข้าไปอีกขั้นหนึ่งแล้วล่ะ!
“เปล่าหรอก ฉัน... มาหาคนน่ะ”
“คน? เขาอยู่ห้องไหนล่ะ”
“อ่า... ฉันก็ไม่รู้ U.U”
นายออกัสหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีห่อเหี่ยวลงของฉัน และทั้งที่ฉันยังไม่ทันได้บอกอะไร แต่เขากลับเดินไปกดลิฟต์เสียแล้ว ฉันรีบวิ่งตามเขาเข้าไปทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด จะให้ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวก็คงยังไงอยู่ =_=;
“พอจะรู้ชื่อจริงหรือนามสกุลบ้างไหม เผื่อฉันจะได้โทรถามล็อบบี้ให้”
“ไม่... ฉันไม่รู้หรอก”
“อา... แบบนี้ก็หายากหน่อยนะ ลองโทรถามเขาสิ”
โทรงั้นเหรอ... จะว่าไปฉันก็ยังมีเบอร์นิวเยียร์อยู่นะ ตั้งแต่ที่เขาส่งข้อความที่หัวหินคราวนั้น... แต่เราก็ไม่เคยคุยกันในโทรศัพท์เลยสักครั้ง ถ้าฉันโทรไป... คงยากที่เขาจะยอมบอกง่ายๆ
“หืม? โทรก็ไม่ได้เหรอ...”
ดูเหมือนว่าคนข้างๆ ฉันจะดูออก เขาก้มหน้าลงมาถามฉันที่ยืนกำโทรศัพท์มือถือไว้อย่างนั้น (นายเค้กปอนด์เลิกโทรมาหาฉันแล้ว) เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงลิฟต์ดังขึ้น ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินของชั้นที่เก้าที่ออกัสกดเลือกเอาไว้ แต่แทนที่เขาจะออกไป เขากลับกดปิดประตูลิฟต์อีกครั้ง?
“นายไม่ได้อยู่ชั้นนี้หรอกเหรอ?”
“เปล่า ชั้นนี้แหละ”
“อ้าว? แล้วทำไมถึง...”
“ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่อยากช่วยเธอหาก่อน ^^”
ออกัส T_T ฉันซึ้งในน้ำใจเขามากถึงขั้นโค้งตัวขอบคุณ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ค่อยสนิทกันและไม่ได้คุยกันมานานแล้ว แต่เขาก็ยังอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยฉัน
ลิฟต์เคลื่อนตัวต่อไปได้ไม่นาน ก็หยุดลงอีกครั้ง ฉันหันไปมองเลขชั้นด้วยความสงสัย ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก... ที่ชั้นสาม ผู้หญิงร่างท้วมคนหนึ่งยืนหอบข้าวหอบของรออยู่หน้าลิฟต์
ออกัสเอื้อมมือไปกดปุ่มรอให้ผู้หญิงคนนั้นแทรกตัวเข้ามา สารพัดกระเป๋าที่เธอหอบมีเยอะมากรวมถึงขนาดตัวทำให้การเดินเข้าลิฟต์แคบๆ เป็นไปได้อย่างยากลำบาก และหลังจากที่เธอเข้ามายืนในลิฟต์คั่นกลางระหว่างฉันกับออกัส ประตูก็ปิดลง...
แต่เดี๋ยวก่อน! O_O
“ออกัส! เมื่อกี้...”
ฉันรีบหันไปเรียกคนที่อยู่อีกฝั่งในทันที! จะอะไรซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลงนั้น ฉันดันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเข้าพอดี! ถึงแม้จะเห็นเพียงแค่ด้านข้าง แต่ฉันก็จำได้อย่างแม่นยำ!
นิวเยียร์... เขาคือนิวเยียร์!
“มีอะไรเหรอพาย!?”
“ออกัส เปิดลิฟต์ก่อน! TOT”
“เจอแล้วเหรอ?”
“ใช่ TOT ฉันเจอแล้ว!”
“อา! คงต้องรอให้ลิฟต์ลงไปถึงชั้นล่างก่อน มันกดกลับขึ้นไปไม่ได้ :(”
ให้ตายเถอะ! T_T ดูเหมือนสวรรค์จะเล่นตลกกับฉัน! ผู้หญิงในลิฟต์มองเราสองคนสลับไปมาด้วยใบหน้างงงวยพอๆ กับสีหน้าของลุงยามในตอนนั้น และทันทีที่ลิฟต์เคลื่อนตัวลงมาจอดที่ฉันล็อบบี้ ฉันก็รอให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปจากนั้นรีบกดปิดมันพร้อมกับกดชั้นที่เห็นนิวเยียร์เมื่อกี้
หวังว่าเขาจะยังไม่ไปไหนนะ...
ติ๊งต่อง~
ลิฟต์หยุดลงที่ชั้นสามอีกครั้ง ฉันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดในตอนที่ประตูค่อยๆ เปิดออก ก่อนจะลืมตามาเพื่อพบกับภาพตรงหน้า...
นิวเยียร์ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ที่หน้าประตูบานเดิม
ฉันดีใจจนลืมออกัสไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวไปหมดจนแทบจะหายใจไม่ทัน ภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ฝันไปแน่ๆ นิวเยียร์ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ... และถึงแม้เราจะไม่ได้เจอกันแค่คืนเดียว แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนมันเนิ่นนานเหลือเกิน เขายังดูเหมือนเดิม ใส่เสื้อตัวเดิมกับที่ฉันเคยเห็นเขาใส่ที่บ้านและยังคงหันหน้าเข้าหาประตูห้องราวกับรออะไรบางอย่าง
ฉันคิดว่าตัวเองควรจะรีบวิ่งออกจากลิฟต์และเข้าไปหาเขา ถามความจริงทุกอย่างจากเขา ฟังคำอธิบาย แล้วกอดเขาเอาไว้
แต่ทว่า...
ประตูห้องที่อยู่หน้านิวเยียร์เพิ่งถูกเปิดออก และที่สำคัญกว่านั้น...
คนที่เดินออกมาจากห้อง... คือ...
พี่แพรไหม
 
ปึง!
ฉันเอื้อมมือไปกดปิดลิฟต์อย่างรวดเร็วโดยที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง น้ำตาที่คิดว่าร้องมาจนไม่เหลือกลับไหลออกมาอีกครั้ง ฉันร้องไห้เสียงดังอย่างไม่อาย อันที่จริงฉันแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีใครอีกคนอยู่ในลิฟต์นี้...
ออกัสที่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ นั่งลงมองฉันอย่างเห็นใจ พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ ท่ามกลางเสียงสะอื้นของฉันที่ดังไปทั่วกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้
นิวเยียร์กับแพรไหม... พวกเขาอยู่ด้วยกัน!

 



กลับมาแล้วค่า!

ก่อนอื่น มาเม้าท์กันเรื่องหนุ่มจอมสร้างปัญหาของเราดีกว่า
เรื่องเก่ายังไม่ทันหาย ก็ดันอุตส่าห์หาเรื่องเพิ่มให้พายน้อยของเราอีก

ตอนนี้ดูเหมือนตอนรวมญาติยังไงก็ไม่รู้ 555
จู่ๆ ออกัสที่หายตัวไปก็โผล่มา แถมพ่วงมาด้วยตัวร้ายแบบฉบับละครน้ำเน่าไทย.. แพรไหม -_-

พายจะทำยังไงต่อไปดีนะ...


ส่วนเรื่องคอมเม้นต์ ตูนลืมพูดถึงเมื่อตอนที่แล้ว (ขอโทษค่า OTZ)

มีคนถามถึง 99 Teddy ซึ่งตูนก็ไม่คิดว่าจะมีคนได้อ่านเรื่องนี้ด้วย
เพราะตูนลงชนิดที่ว่าลงวันนี้ลบพรุ่งนี้เอามากๆ
ส่วนเรื่องเอากลับมาแต่งต่อ ยังไม่มีแพลนเลยค่ะ พล็อตไม่ลงตัวเลย TT
ยังไงก็อ่านหนุ่มๆ Lapin แทนไปก่อนเนอะ รับรองหล่อเด็ดไม่แพ้กัน 555



ปล. จะงอนกันมั้ยถ้าตูนจะบอกว่า... อดใจไม่ไหว อัพ Lapin's Curse ก่อนกำหนดไปแล้วค่า!
เชิญทัศนาความหล่อ เอ้ยไม่ใช่! ความป่วนของคำสาปหัวใจได้ ณ บัดนาว! =.,=


 
 
แบนเนอร์พร้อมแลก ใครสนใจติดต่อที่หน้านิยายได้เลยค่ะ <3


แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

To be cont..



Matesoul my

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

424 ความคิดเห็น

  1. #408 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 19:25
    ออกัส นายเป็นคนดีมากอ่ะ อุตส่าห์หาเป็นเพื่อนพาย T^T
    #408
    0
  2. #396 ยัยตัวเล็ก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 08:10
    ฮือ ๆ สงสารพายTT
    #396
    0
  3. #387 moko_cheese (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 09:52
    มันเริ่มดราม่าแล้วนะไรเตอร์ T T
    #387
    0
  4. #341 aaass (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 19:45
    แต่งต่อนะคะ สนุกๆ
    #341
    0
  5. #340 JongJunJin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 13:36
     
    แพรไหมมาจากไหนเนี่ย
    #340
    0
  6. #339 summer_key (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 13:03
    อะไรกันเนี่ย!!!!!!!
    อัพเร็วๆนะค่ะ :]
    #339
    0
  7. #337 ribbonnie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2555 / 12:22
    เอิ่ม = =  คนเขียนชอบหักมุม
    แบบว่าหลอกให้คิดไปต่างๆนานา แล้วก็มาเฉลยแบบที่เราไม่ได้คิด
    เพราะฉะนั้นตอนนี้เลยไม่อยากจะคิดอะไรเลย นอกจาก....ออกัสแมนมากค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มีนาคม 2555 / 12:25
    #337
    0
  8. #336 u-ku (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2555 / 00:08
    ไอหยา อานิวเยียร์
    #336
    0
  9. #335 ☀Relax☀ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 19:45
    นิวเยียร์คงไม่ทำงั้นหรอกมั้ง??
    #335
    0
  10. #333 *0* (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 10:12
    -0-



    ได้ไงอ่า ค้าง ๆ T^T
    #333
    0