○○Hello my girl! รักนาย เจ้าหญิงของฉัน!?○○

ตอนที่ 22 : ○ Chapter 20 8 missed call ○

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มี.ค. 55

 

 

 

20
8 missed call
           
I knew I loved you before I met you
I think I dreamed you into life
I knew I loved you before I met you
I have been waiting all my life

(ฉันรู้ว่าฉันรักเธอ ตั้งแต่ก่อนที่จะได้เจอเธอ
ฉันคิดว่าฉันฝันให้เธอเข้ามาในชีวิต
ฉันรู้ว่าฉันรักเธอ ตั้งแต่ก่อนที่จะได้เจอเธอ
ที่ฉันรอมาตลอดทั้งชีวิต)
 
มันเป็นเวลากว่าสามชั่วโมงแล้ว ที่ฉันนั่งเหม่ออยู่ในห้องนั่งเล่นพลางเปิดเดิมซ้ำไปซ้ำมา ทั้งเสียงนุ่มๆ ของ Savage Garden และความหมายของเพลงก็ยิ่งทำให้ความสงสัยของฉันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
ทำไมนิวเยียร์ถึงบอกว่าชอบเพลงนี้เพราะฉัน... ในเมื่อความหมายของเพลงมันไม่มีส่วนไหนที่เกี่ยวกับเรื่องหลอกลวงที่เกิดขึ้นสักนิด และถ้ามันเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ที่เขาบอกว่าชอบฉันตั้งแต่ก่อนที่เราจะเจอกัน... แล้วทำไมถึงได้ปิดปากเงียบไม่ยอมแก้ตัวอะไรเลยล่ะ
โอ๊ยยยย! เรื่องที่เกิดขึ้นทำฉันสับสนไปหมด! T_T ฉันได้แต่ตั้งคำถามล้านแปดไว้ในหัวและรอเวลาที่นายเค้กปอนด์กับนิวเยียร์กลับมาบ้านเท่านั้น แต่ดูเหมือนยิ่งรอก็ยิ่งหมดหวัง ตอนนี้ก็เกือบจะตีหนึ่งเข้าไปแล้ว แต่ยังไร้วี่แววของพวกเขา... บางทีพี่ชายฉันอาจจะเมาและบ้าจนนิวเยียร์พากลับมาไม่ได้ล่ะมั้ง ฉันควรจะไปนอนให้เต็มอิ่มแล้วรอคุยกับพวกเขาพรุ่งนี้เช้า...
ทั้งที่คิดอย่างนั้นแต่มันทำยากเหลือเกิน! TOT
ปิ๊น! ปิ๊น! ปิ๊น!
เสียงแตรรถที่ดังขึ้นมาจากหน้าบ้าน ทำเอาฉันกระเด้งตัวขึ้นจากโซฟาอย่างตกใจ! เมื่อแหวกผ้าม่านออกไปดูก็พบรถสีเงินคันคุ้นตาจอดอยู่... รถของนายเค้กปอนด์
พวกเขากลับมาแล้ว!
ฉันรีบวิ่งออกไปเปิดประตูรั้วให้พี่ชายถอยรถเข้ามาในบ้านอย่างไม่รอช้า แต่แล้วความหวังที่เต็มปรี่ของฉันก็แทบจะละลายหายไปทันที เมื่อพบว่าภายในรถที่พี่ขับมานั้น... ไม่มีนิวเยียร์
มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ... พวกเขาควรจะกลับมาด้วยกันสิ!
“นายปอนด์ แล้วนิวเยียร์ล่ะ!”
ฉันตะโกนถามทันทีที่เขาลงจากรถ ในขณะที่สองมือก็กางแขนกันทางเข้าบ้านเอาไว้ พี่ชายฉันที่กำลังเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ถึงกับหยุดและเงยหน้าขึ้นมามองฉัน สภาพรถที่ไม่มีรอยบุบใดๆ เป็นพยานได้อย่างดีว่าเขาไม่ได้เมาแน่นอน
“เธอพูดเรื่องอะไร ^^”
เค้กปอนด์ยิ้มหวานแล้วเบี่ยงตัวมาทางซ้าย ฉันจึงรีบขยับตามมาอย่างรวดเร็ว
เรื่องอะไรงั้นเหรอ...!
“เขาอยู่ไหน ทำไมไม่กลับมาด้วยกัน!”
“จะกลับมาทำไม นี่ไม่ใช่บ้านมันสักหน่อย~”
“ไม่ใช่บ้านแต่ตัวเองก็เป็นคนพาเขาเข้ามาไม่ใช่เหรอ!”
ตอนนี้ฉันโมโหคนตรงหน้ามากถึงขั้นพุ่งเข้าไปดึงเสื้อเขาเอาไว้ด้วยสองมือ! นายเค้กปอนด์ที่ดูเหมือนจะตกใจในตอนแรก ค่อยๆ ปรับสีหน้าเป็นเย็นชา และจ้องมองฉัน
“ใช่ ฉันพามันเข้ามา แต่ตอนนี้ไล่ออกไปแล้ว
“ว่าไงนะ... ทำไมพี่ถึงพูดอะไรง่ายๆ คิดจะให้เขามาก็มา จะไล่ก็ไล่ ทำแบบนี้เขาจะไปอยู่ที่ไหน!”
“เธอก็ไม่ได้อยากให้มันมาอยู่บ้านเราตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่รึไง อีกอย่างมันมีบ้านของมัน เดี๋ยวก็หาที่ซุกหัวนอนได้เองแหละ!”
นายเค้กปอนด์เริ่มโกรธแล้ว... เขาสะบัดมือฉันออกจากเสื้อแล้วตรงไปที่ประตู ฉันรีบวิ่งตามไปและดึงเสื้อเขาจากด้านหลัง ทำให้คนที่ถูกดึงหันขวับมามองด้วยสายตาน่ากลัว
“อะไร!”
“พาฉันไปหาเขาเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่องต้องเคลียร์กับเขา!”
“ฉันไม่ให้!”
“แต่เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง แล้วพี่ก็มาไล่เขา...”
“เธอยังอยากจะเคลียร์อะไรอีก! กับคนที่หลอกเธอถึงสองครั้ง!”
กึก...
คำพูดที่เค้กปอนด์พูดออกมา มันไม่ต่างอะไรไปจากการที่เขาเอาน้ำเย็นจัดมาสาดหน้าฉัน ทั้งรู้สึกชาและเถียงไม่ออก
ใช่... นิวเยียร์หลอกฉัน เขาหลอกฉันสองครั้งก็จริง แต่ครั้งแรกมันก็เป็นเพราะแผนของพี่เองไม่ใช่หรือไง
ส่วนครั้งที่สอง... ตอนแรกฉันยอมรับว่าฉันเข้าใจเหมือนที่คนอื่นคิด แต่เพราะประโยคนั้น... เพราะเพลงเพลงนั้น... ฉันถึงเชื่อว่าเขาต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่!
“ไม่ว่าพี่จะว่ายังไงก็ตาม... ฉันก็ยังยืนยันคำพูดเดิม ฉันต้องคุยกับเขา”
“ว่าไงนะ... นี่เธอไม่ฟังที่ฉันพูดบ้างเลยรึไง มันหลอกเธอได้ยินไหม!”
“แล้วไงล่ะ! ต่อให้เขาหลอกฉันสักร้อยรอบ!”
“...”
“ฉันก็... ชอบเขาไปแล้ว”
นายเค้กปอนด์มองฉันอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวมาจ้องฉัน คิ้วที่แทบจะขมวดติดกันของคนตรงหน้าทำให้มือทั้งสองข้างของฉันกำแน่นด้วยความกลัว... เธอทำดีที่สุดแล้วพาย บอกให้เขารู้ไปซะ ในเมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขนาดนี้ก็ไม่ควรจะปิดบังอะไรอีกแล้ว!
“คิดดีแล้วเหรอที่พูดออกมา”
“...!”
วะ ว่าไงนะ!?
“ฉันถามว่าคิดดีแล้วเหรอ!”
ตึง!
เค้กปอนด์ตีประตูบ้านอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เขาจ้องฉันที่กำลังยืนตัวสั่นตาไม่กระพริบ
“คะ คิดดี... แล้วสิ!”
“หึ... น้องสาวที่น่าสงสารของฉัน บอกว่าชอบผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสามอาทิตย์”
“สะ สามอาทิตย์แล้วมันยังไง!”
“ก็ไม่ยังไงหรอก... แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะ”
“...”
“เธอยังรู้จักตัวตนของมันไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ!”
พี่ชายฉันคว้ากระเป๋าตังค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดมันและค้นอะไรบางอย่าง ฉันรีบหลับตาปี๋เมื่อเห็นเขาทำท่าจะเขวี้ยงของสิ่งนั้นมาใส่ฉัน
แต่ทว่า... เมื่อมันโดนตัวฉัน กลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด
“เอาไปอ่านดู! แล้วก็ตาสว่างสักที!”
ฉันก้มลงมองเศษกระดาษบนพื้นที่ถูกพับเป็นสี่ทบ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา นายเค้กปอนด์ยืนแสยะยิ้มให้ฉัน พร้อมกับเค่นหัวเราะไม่หยุด ในขณะที่ฉันค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออก
ลายมือโย้เย้อ่านลำบากของพี่ชายเป็นสิ่งแรกที่ปรากฎแก่สายตาฉัน และต่อมาคือข้อความสั้นๆ จำนวนสี่ ห้าบรรทัด
กฏการอยู่บ้าน
1)      ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามกวนประสาท
2)      ห้ามแกล้งฉันต่อหน้าน้อง ห้ามตบหัว!
3)      ห้ามกินเลอะเทอะ (ถ้าไม่อยากทำความสะอาดโต๊ะกินข้าว)
4)      ห้ามยุ่งกับน้องสาวฉัน!
เดี๋ยวก่อนนะ... กฎบ้าๆ นี่... มันคืออะไรกัน!!?
“ฉันให้มันไว้ก่อนที่มันจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นคือเหตุผลที่ทำไมมันถึงได้กลายเป็นนิวเยียร์... หนุ่มเรียบร้อย อบอุ่น และสุภาพในสายตาเธอ”
“พี่... พี่รู้ ว่าฉันรู้...”
“ใช่ เธอคิดว่าฉันโง่รึไง ฉันดูออกตั้งแต่หลายอาทิตย์ก่อนแล้ว ว่าเธอรู้เรื่องที่มันเป็นผู้ชาย และฉันก็ฉลาดพอจะดูออกด้วยว่า... น้องสาวฉันกำลังตกหลุมรักมัน”
เค้กปอนด์... เขาไม่ใช่พี่ชายที่เล่นไปวันๆ อย่างที่ฉันคิดเอาไว้! หมอนี่รู้เรื่องทั้งหมด!
“แล้วที่เขียนมันหมายความว่ายังไง!”
“ก็หมายความว่า... นิวเยียร์ไม่ใช่คนแบบที่เธอรู้จัก ที่ผ่านมามันก็แค่สร้างภาพตามกฏที่ฉันวางไว้เท่านั้น”
มัน... มันจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกัน! สร้างภาพงั้นเหรอ! แล้วที่ผ่านมาล่ะ ตัวตนจริงๆ ของนิวเยียร์อยู่ที่ตรงไหน!?
“ก่อนหน้านั้น ฉันพยายามจะบอกเรื่องนี้กับเธอ ฉันแกล้งให้มันทำอาหาร เธอก็เห็นแล้วนี่ ว่ามันทำไม่เป็นจนครัวไหม้ ไอ้นิวไม่ใช่คนทำกับข้าวเก่ง มันทำเป็นแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้นแหละ”
ภาพของนิวเยียร์... สุดยอดเชฟที่ฉันเคยเห็นในวันนั้น ภาพที่เขาเอาอาหารหอมฉุยออกมาเสริฟ... ทำไมฉันถึงไม่ทันสังเกต ว่ามันวนเวียนอยู่แค่ไม่กี่อย่าง!
“ตอนอยู่โรงเรียนกับที่มหาลัยฯ มันชอบหาเรื่องแกล้งเพื่อน จีบสาวไปทั่ว บอลมาเบียร์หมด ทุกอย่างที่เธอไม่คิดว่ามันจะทำ มันทำหมด!”
“...”
“อ้อ... แล้วอย่างสุดท้ายที่เธอและฉันไม่คิดว่ามันจะทำคือ...”
“...”
“มันหลอกพวกเรา เรื่องที่มันเล็งเธอไว้ มันหลอกฉัน และหลอกเธอ”
 
ฉันอ่านข้อความในกระดาษแผ่นเล็กซ้ำไปซ้ำมา จนเริ่มรู้สึกปวดหัวและขยำมันเป็นก้อนก่อนจะปาทิ้งลงพื้น ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนับตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้ ทำให้น้ำตาฉันไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ หลังจากได้ฟังเรื่องจากเค้กปอนด์ ฉันก็วิ่งหนีขึ้นมาขังตัวเองในห้องนอน และฟังเสียงของนาฬิกาที่ยังคงเดินอย่างต่อเนื่อง
เวลาที่ผ่านมา... กับนิวเยียร์ที่ไม่ใช่นิวเยียร์...
ฉันอยากจะตำหนิตัวเองว่าเป็นผู้หญิงโง่ผู้ถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ฉันกลับดึงตัวเองกลับมาทุกครั้งที่เสียงเพลง I knew I loved you ดังขึ้นมาในหัว...
เพราะเพลงเพลงนี้ กับคำพูดของเขา... มันทำให้ฉันสับสนเหลือเกิน
ครืดดดด~ ครืดดดด~ ครืดดดด~
แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงทำให้ฉันหันไปมองอย่างสงสัย ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครยังจะโทรมาอีก!
ด้วยความโมโหประกอบกับอารมณ์ที่ไม่คงที่ ฉันจึงตัดสินใจปล่อยมันไว้อย่างนั้นโดยไม่แม้แต่จะเข้าไปดูเบอร์จนกระทั่งปลายสายวางสายไป
แต่แทนที่จะหยุด... มันกลับสั่นขึ้นมาอีกครั้ง!
ครืดดดด~ ครืดดดด~ ครืดดดด~
ทนไม่ไหวแล้วนะ! ถ้ารับสายแล้วไม่มีธุระด่วนอะไรล่ะก็ ฉันจะเขวี้ยงมันออกนอกหน้าต่างให้ดู!
พึ่บ!
โทรศัพท์มือถือหยุดสั่นทันทีที่ฉันคว้ามันขึ้นมาไว้ในมือ ไม่รู้ว่าใครต้องการจะเล่นตลกอะไรกับฉันหรือเปล่า เพราะเมื่อเปิดดูหน้าจอแล้ว กลับพบว่าเบอร์ที่โทรมาถึง 8 missed call นั้นเป็นเบอร์แปลกที่แสนคุ้นตา... มันคล้ายกับว่าฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...
ครืดดดด~ ครืดดดด~ ครืดดดด~
ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมันสั่นขึ้นมาอีกครั้ง! ถ้าฉันไม่ได้เผลอคิดไปเองล่ะก็... บางที... เบอร์นี้อาจเป็นของ...
กริ๊ก~
[พาย...]
“...”
[น้องพาย... รึเปล่าครับ]
“...!!?”
[นี่พี่ดาวเสาร์นะ เพื่อนไอ้ปอนด์จำได้ไหม... พอดีพี่มีเรื่องสำคัญอยากจะบอกพาย]
เสียงปลายสายทำให้ฉันถึงกับอึ้งและตอบอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ อย่างแรกคือเขาไม่ใช่คนที่ฉันคิดไว้ และอย่างที่สองคือ... เรื่องสำคัญที่เขากำลังจะพูดทำเอาฉันแทบลืมหายใจ
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า... ผู้ชายที่เป็นคนหลุดปากบอกเรื่องนิวเยียร์...
จะโทรมาหาฉัน!

 



ไม่เจอกันนานเลยนะคะ!

ถ้าพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นคงต้องพูดคำว่า sashiburi! (สะชิบุริ!)
(แต่ช่างมันก่อนเถอะ พอดีช่วงนี้นังคนแต่งอ่านสอบญี่ปุ่นจนญี่ปุ่นเข้าสายเลือดไปหน่อย T_T)

หลังสอบเสร็จก็รีบมาปั่นนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน
แต่ก็ประสบปัญหาอีกตามเคย
เนื่องจากนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งมาได้ยาวไกลขนาดนี้
ฉากไคลแมกซ์หรือฉากอารมณ์จึงเป็นอะไรที่อภิมหาโหดสำหรับตูนมาก =_=;;

คราวก่อนพูดไว้ว่าตอนที่แล้วยากมาก แต่ตอนนี้ต้องใช้คำว่า 'ยากโคตรๆ!'
ลบเป็นสิบเที่ยวนับไม่ถ้วนเลยค่ะ จนกระทั่งออกมาได้อย่างที่เห็น
ที่อัพช้าเพราะพยายามจะเลือกอันที่แต่งได้ดีที่สุด!

 อ่านแล้วรู้สึกยังไงกันบ้างเอ่ย?
ตูนว่านายเค้กปอนด์นี่ก็แผนเยอะซะเหลือเกินนะ
ไหนจะมีเรื่องที่พายยังไม่ได้เคลียร์กับนิวเยียร์อีก
และเบอร์ปริศนา... นายดาวเสาร์ เขาโทรมาทำไมกันน้า =.,=
ใกล้ตอนจบเข้ามาทุกทีแล้ว! ถ้าจบเมื่อไหร่ตูนจะจุดพลุฉลองทันทีเลย! (เว่อร์)


ปล. ถัดจากนิวเยียร์เรามีนิยายมาเสริฟอีกเรื่องนึง ใครสนใจเข้าไปดูกันได้นะคะ
ปล.2 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่า


  



แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

To be cont..



Matesoul my





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

424 ความคิดเห็น

  1. #386 moko_cheese (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 09:42
     สรุปนิวเยียร์เป็นอย่างที่เค้กปอนด์บอกรึป่าว งงไปหมดแล้วนะ =..=
    #386
    0
  2. #334 molady naka (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 11:51
     นิวเยียร์นิสัยไม่ดีอ่ะ -*-
    #334
    0
  3. #332 summer_key (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 16:25
    อะไรกานนนนนนน
    งงไปหมดแล้ว
    อัพเร็วๆนะค่ะ
    #332
    0
  4. #331 ☀Relax☀ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 21:48
    ตกลงยังไง งงแล้วน้าา
    #331
    0
  5. #330 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 22:39

    จะเชื่อใจใครได้มั่งเนี่ย ><
    แล้วพี่ดาวเสาร์โทรมาไมหว่า ?!
    รอต่อไป ไรเตอร์สู้ๆนะคะ

    #330
    0
  6. #329 ยัยตัวเล็ก :3 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 20:36
    หนุกมากกกกกกกก ^^
    #329
    0
  7. #328 *0* (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 17:03
    เยียร์ ฉันไว้ใจนาย O,< .
    #328
    0
  8. #327 JongJunJin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 15:31
    เค้กปอนด์โกหกน้องรึเปล่า
    #327
    0
  9. #326 JG.smile (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 12:19
    เค้กปอนด์ ไว้ใจได้แค่ไหนกัน = =
    #326
    0
  10. #325 AllRiseChovy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 12:11
    อ่าา อะไรกันเนี่ยย . .. เรื่องเริ่มวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว

    . .. แล้วพี่ดาวเสาร์ มีเรื่องสำคัญอะไรจะบอกพายกันนะ

    อยากรู้แล้ววว . .. >
    #325
    0
  11. #323 ribbonnie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 11:47
    เงอะ! นายเค้กปอนด์จะเชื่อได้ไหมเนี่ย
    แต่ถึงจะเชื่อได้ เราว่ามันต้องมีอะไรแอบแฝงแหงๆ
    แบบว่าแผนซ้อนแผนซ้อนแผนซ้อนแผนน่ะ ฮ่าๆๆ
    #323
    0