○○Hello my girl! รักนาย เจ้าหญิงของฉัน!?○○

ตอนที่ 21 : ○ Chapter 19 I knew I loved you ○

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ก.พ. 55

 


 

19
I knew I loved you
 
ทั่วทุกสรรพสิ่งในห้องไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย คล้ายกับมีใครบางคนมากดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ประโยคที่ว่า พิชิตใจให้ได้ภายในหนึ่งอาทิตย์’ ก็ยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน
นี่มัน... เรื่องตลกอะไรกัน!?
“เมื่อกี้แกเพิ่งจะพูดว่า...”
“ใช่ พิชิตใจให้ได้ภายในสามอาทิตย์ ...นี่ไอ้นิวยังไม่ได้บอกแกอีกเหรอ O_O”
ผู้ชายผมดำสนิทที่เพิ่งตื่นนอนคนนั้นย้อนถามเค้กปอนด์ด้วยใบหน้าสงสัย เขาทำอย่างกับว่าประโยคนั้นเป็นเพียงประโยคพูดคุยเล่นธรรมดาทั่วไป โดยหารู้ไม่ว่า... มันกำลังทำให้พี่ชายฉัน...
ใกล้จะระเบิดเต็มที!
วินาทีนี้กระป๋องน้ำอัดลมที่อยู่ในมือพี่ชายฉันกำลังถูกขยำจนแทบจะแบนเละ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ซึ่งทำตาโตจ้องมองเขาอย่างตกใจ O_O; ฉันรีบหันไปมองนิวเยียร์ โดยหวังว่าเขาจะมีคำอธิบายดีๆ อะไรออกมาบ้าง แต่ใจฉันกลับร่วงลงไปกองอยู่กับพื้นทันทีที่พบว่า...
คนข้างๆ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมหน้าพร้อมกับส่ายหัวไปมาเบาๆ
เขาทำท่าราวกับยอมรับ ว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูด... เป็นเรื่องจริง!
“ไอ้นิว... แกล่ะว่ายังไง”
“...”
“แกได้ทำอย่างที่มันพูดรึเปล่า”
“...”
“ตอบมา!”
เสียงตะโกนของพี่ชายฉันดังสะท้อนไปทั่วห้อง ก่อนที่เขาจะทำให้ทุกคนตกใจด้วยการพุ่งตัวเข้าไปหานิวเยียร์อย่างรวดเร็ว! หมอนั่นดึงคอเสื้อนิวเยียร์จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมามอง มืออีกข้างก็กำหมัดแน่นและพร้อมจะปล่อยใส่คนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ แทบทุกคนในห้องรีบกรูกันเข้าไปห้าม ในขณะที่ฉันกลับได้แต่นั่งนิ่งมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
ทั้งเรื่องรูปที่นิวเยียร์เอาให้ผู้ชายคนนั้นดู แล้วไหนจะเรื่องที่เขารู้จักฉันมาก่อนหน้านั้น มันทำให้ฉันรู้สึกสับสนไปหมด!
“เฮ้ย! ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูดกันก่อน!”
“ไอ้โอ้ต ดึงตัวมันออกมาเร็วเข้า!”
“มันไหนวะ นิวเยียร์หรือปอนด์!”
“แยกทั้งคู่นั่นแหละ!”
นายหัวแดงที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่ชายฉันพยายามดึงเขาออกมา แต่เมื่อเห็นว่าแรงหนึ่งคนนั้นน้อยเกินไป ผู้ชายตัวสูงโย่งที่คาดว่าน่าจะชื่อโอ้ตจึงเข้าไปช่วยด้วย อีกฝั่งมีผู้ชายผมดำกับคนผิวขาวซีดที่จับแขนนิวเยียร์ไว้คนละข้าง
“ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนกับแกมาสี่ปี!”
เค้กปอนด์ตะโกนเสียงดัง... ส่วนฉันนั่งตัวสั่น ฉันไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน
ผู้ชายที่ยืนกำหมัดอยู่ตอนนี้... ดูไม่เหมือนพี่ชายที่ฉันเคยรู้จักเลยสักนิด
“ในฐานะที่แกเป็นรูมเมทที่ฉันไว้ใจที่สุด!”
พวกพี่ๆ ดึงเค้กปอนด์ออกมาได้แล้ว แต่เขาก็ยังดื้อดึงโถมตัวลงมาข้างหน้า ในขณะที่นิวเยียร์ขมวดคิ้วมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก พวกเขาจ้องหน้ากันสักพักอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่นายปอนด์จะง้างมือขึ้น! O_O
“แกกับฉันเป็นเพื่อนรักกันใช่ไหม!”
คำว่าเพื่อนรักทำให้ตัวของพี่ชายฉันสั่น เขากำหมัดแน่นจนมือแดง... ไม่ไหวแล้ว ฉันทนนั่งนิ่งๆ แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!
ฉันรีบผุดลุกขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่นายเค้กปอนด์ตะโกนออกมาอีกครั้ง ในตอนนั้นเองที่ฉันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง
“ฉันจะให้โอกาสแก... สี่นาที!”
หมัดที่กำแน่นนั้นกำลังคลายออก เค้กปอนด์พ่นลมหายใจแรง แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลงราวกับกระซิบ
“แก... กับฉัน”
“...”
“ออกไปเคลียร์กันข้างนอก”
 
ขณะนี้ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศที่ตรงกันข้ามกับครั้งแรกที่เข้ามาโดยสิ้นเชิง ทั้งทีวีที่เพิ่งถูกปิด เพื่อนๆ ของนายเค้กปอนด์ที่นั่งมองหน้ากันไปมา และนายผมดำซึ่งกำลังกุมหัวด้วยความรู้สึกผิด
“เรื่องมันเป็นมายังไงวะ”
คนที่ชื่อโอ้ตหันไปถามนายผมดำ แต่เขากลับส่ายหัวไปมาแทน
“ไม่น่าพูดเลย ฉันนึกว่ามันรู้แล้ว ให้ตายเหอะ ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!”
“มันไม่ใช่ความผิดแก ยังไงๆ สักวันไอ้ปอนด์ก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ความลับน่ะมันไม่มีในโลกหรอก”
“แต่ก็ต้องไม่ใช่ตอนนี้ ถ้ามันเกิดบ้าฆ่านิวเยียร์ขึ้นมาจะทำยังไง พวกแกก็รู้ว่ามันหวงน้องขนาดไหน”
เมื่อพูดคำว่า ‘น้อง’ พวกพี่ๆ ก็ต่างหันมามองหน้าฉันซึ่งนั่งเงียบอยู่ในอีกมุมหนึ่งของห้อง ใจจริงฉันกำลังเป็นห่วงว่านิวเยียร์ กลัวว่าเขาจะถูกพี่ฉันทำร้าย แต่ในขณะเดียวกันฉันก็สับสน ฉันอยากรู้ความจริง แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าความจริงนั้นจะทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงกว่าเดิม
“แล้วน้องพายรู้เรื่องนี้รึยังครับ”
“...”
“ทำหน้าแบบนี้แปลว่ายังสินะ ดาวเสาร์ไหนแกลองเล่า...”
แอ๊ด...
ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เสียงเสียดสีของประตูก็ดังขึ้นมาขัดพี่โอ้ตเสียก่อน แล้วทุกคนก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทันทีที่เห็นว่านิวเยียร์ซึ่งเดินตามนายเค้กปอนด์เข้ามาไม่ได้มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ เพียงแต่สีหน้าของเขาดูแย่กว่าตอนก่อนออกไปเท่านั้น
นิวเยียร์นั่งลงห่างจากฉันด้วยท่าทางเคร่งเครียด ผิดกับพี่ชายฉัน ที่กำลังมีสีหน้าระรื่น เขายิ้มให้เพื่อนๆ หลังจากนั่งลงร่วมวงล้อมรอบโต๊ะพับที่เต็มไปด้วยขนม ในขณะที่ทุกคนยังคงปรับอารมณ์ไม่ถูกและดูจะงงกับสิ่งที่หมอนั่นทำ
“ไอ้ปอนด์ แกโอ...”
“รีโมทอยู่ไหน! พวกแกปิดทีวีกันทำไมวะ!”
“เค้กปอนด์... เรื่องเมื่อกี้...”
“เฮ้ย! ไทยได้ตั้งหนึ่งแต้มแน่ะ! OoO”
“ตกลงแกจะไม่เล่าอะไรเลยใช่มั้ย -_-+”
คนอื่นๆ ในห้องมองการกระทำของพี่ชายฉันพร้อมกับถอดใจ เพราะต่อให้ใครถามอะไรเขายังนั่งทำตาแป๋ว หูทวนลม ราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถ้าให้ฉันเดาล่ะก็ ฉันคิดว่าหมอนี่ต้องกำลังมีแผนบ้าอะไรอยู่ในใจอีกแน่ รอยยิ้มแบบนี้มักจะปรากฎขึ้นเสมอเวลาที่เขาคิดแผนได้ และส่วนใหญ่เขามักจะทำมันสำเร็จซะด้วยสิ
ระหว่างที่ทุกคนเริ่มหันมาสนใจกับการแข่งบอลที่กำลังดำเนินอยู่ ฉันก็เหลือบไปมองนิวเยียร์เป็นระยะๆ และพบว่าเขากำลังนั่งขัดสมาธิก้มหน้าลงมองพื้นจนผมปิดหน้าปิดตาไปหมด
ถ้าฉันเข้าไปถามความจริงจากเขา... เขาจะยอมพูดรึเปล่านะ
“เบียร์คร้าบ เบียร์เย็นๆ มาเสริฟแล้วคร้าบ~”
ฉันละสายตาจากนิวเยียร์แล้วหันไปมองนายหัวแดงที่เดินกอดเบียร์หลายกระป๋องจากตู้เย็นมาแจกให้พวกพี่ๆ ในวงล้อม ทุกคนต่างหยิบมันไปคนละกระป๋องๆ
และมันจะไม่เป็นอะไรเลยถ้าหากว่า... หนึ่งในคนที่หยิบเบียร์ไปนั้น ไม่ใช่นายเค้กปอนด์ด้วย! O_O
“ไอ้ปอนด์ แกกินไม่ได้ไม่ใช่เหรอ”
นายหัวแดงถามขึ้นพร้อมยื่นมือมาเตรียมจะเอาเบียร์คืน แต่พี่ชายฉันกลับเอามันไปซ่อนไว้ด้านหลังเสียก่อน
“ทำไมจะไม่ได้ –O-”
“ถ้าแกกินแล้วใครจะไปส่งน้องพายล่ะ”
“มีละกัน”
“ใครวะ แกไว้ใจให้ผู้ชายคนไหนไปส่งน้องสาวตัวเอ...
“นิวเยียร์ไง”
“หา! ว่าไงนะ! ”
ประโยคสุดท้ายที่เพิ่งหลุดจากปากนายปอนด์ทำเอาทุกคนตะโกนลั่นห้องด้วยความตกใจ ฉันเองก็เหมือนกัน! =[]=;
พี่ชายฉันกำลังเล่นอะไรอยู่! เมื่อกี้เขาเพิ่งจะออกไปเคลียร์เรื่องฉัน แต่ตอนนี้เขากลับบอกให้ฉันกลับบ้านไปพร้อมกับคู่กรณี!? เดี๋ยวสิ! ถ้าหากว่าเรื่องที่คุยกันมันเคลียร์แล้วจริงๆ ทำไมสีหน้านิวเยียร์ถึงไม่ดีขึ้น แล้วทำไม... เขาถึงดูไม่ตกใจตอนที่เค้กปอนด์บอกให้เขาไปส่งฉันเลยล่ะ
“แกทำอะไรช่วยบอกเพื่อนหน่อยเถอะ ทุกคนเค้างงกันไปหมดแล้วนะ”
ใช่ ฉันก็งงเหมือนกัน! TOT
นายเค้กปอนด์หันไปหัวเราะหึๆ แทนคำตอบให้พี่โอ้ต ก่อนจะหันไปพูดกับนิวเยียร์ซึ่งมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
“จำที่ตกลงกันไว้ให้ดีๆ แล้วช่วยส่งน้องฉันถึงบ้านก่อนสามทุ่มด้วย”
กุญแจรถถูกโยนข้ามไปที่นิวเยียร์ เขารับมันมาไว้ในมืออย่างแม่นยำ ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นแล้วมองหน้าฉันนิ่ง
“พาย... กลับกันเถอะ”
 
ไม่เคยมีครั้งไหน ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าการนั่งรถกับนิวเยียร์เป็นเรื่องน่าอึดอัดได้มากเท่ากับครั้งนี้
บรรยากาศภายในรถมีแต่ความเฉยชา ถึงแม้เขาจะเปิดเพลงคลอเบาๆ แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย นิวเยียร์ไม่ยอมหันมาสบตากับฉัน และเมื่อไหร่ที่ฉันทำท่าจะเปิดปากพูด เขาก็จะเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้น
ในที่สุดฉันก็กลับมาถึงบ้านโดยที่ไม่ได้คุยอะไรกับคนข้างๆ ฉันเลยแม้แต่คำเดียว! T_T
นิวเยียร์จอดรถไว้หน้าบ้าน ฉันว่าจะลงไปเปิดประตูรั้วให้เขา
แต่ทว่า...
แก๊กๆ แก๊กๆ
ประตูรถ... มันไม่ยอมเปิด! TOT
“นิวเยียร์... ช่วยปลดล็อค...”
“แป๊ปนึง...”
“...?”
“อยู่แบบนี้ก่อน... จนกว่าจะสามทุ่ม”
สามทุ่ม... คือเวลาที่เค้กปอนด์กำหนดไว้ เมื่อยกนาฬิกาขึ้นมาดู ฉันก็พบว่ามันเหลืออีกแค่ห้านาทีเท่านั้น
ทำไมล่ะ สามทุ่มแล้วเราก็เข้าไปในบ้านเหมือนเดิมทุกวัน ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปนอนไม่ใช่หรือไง ทำไมนายถึงพูดเหมือนเราจะจากกันตรงนี้ล่ะ
“ฉันจะไปเปิดประตูรั้วให้...”
“อย่าไป”
“...”
“มีอีกหลายเรื่องที่ฉันยังไม่ได้พูด”
นิวเยียร์หันหน้ามาหาฉัน หลังจากที่หลบสายตามองเหม่อไปข้างหน้าอยู่นาน และนั่นทำให้ฉันเริ่มหายใจติดขัด... เมื่อเห็นความเศร้าในแววตาคู่สวยคู่นั้น
“ขอโทษ... ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว “ขอโทษที่ไม่เคยบอก...ว่าฉันรู้จักเธอก่อนหน้านั้นจริงๆ”
วูบ... หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ในทางกลับกัน ฉันแทบจะหายใจไม่ออก... นายกำลังพยายามพูดอะไรนิวเยียร์... จะบอกว่าเรื่องหลอกลวงนั่นเป็นความจริงงั้นเหรอ
“และที่บอกว่าจะพิชิตใจให้ได้... ฉันตั้งใจอย่างนั้นจริงๆ”
หยุดพูดเถอะ... ฉันไม่อยากฟังอะไรเพิ่มเติมอีกแล้ว... มันมากกว่าที่ฉันคิด...
I knew I loved you.”
“...!?”
“มันไม่ใช่เพลงโปรดของฉัน แต่ที่ฉันชอบมัน เพราะฉันรู้ว่าฉันรักเธอ... ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะเจอเธอ”
อะไรนะ... สิ่งที่เขาพูด... ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองตีความมันถูกมากแค่ไหน...
“หมดเวลาแล้ว”
แก๊ก...
เสียงปลดล็อคดังขึ้น ฉันได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวนิวเยียร์ตอนที่เขาเอี้ยวตัวมาเปิดประตูฝั่งที่ฉันนั่งอยู่ ก่อนจะค่อยๆ ดันฉันออกจากรถ
และเมื่อเท้าทั้งสองข้างของฉันแตะพื้น เขาก็ปิดประตูกลับทันที กระจกรถถูกเลื่อนลง พร้อมกับประโยคสุดท้ายที่เขาพูด ทั้งที่มันเป็นประโยคธรรมดาๆ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าจะไม่ได้ยินมันอีกนานแสนนาน
“หลับฝันดีนะ... พายฟู”  



 



ตอนนี้ยากสุดๆ ไปเลย! TOT

ขอสารภาพกันตามตรงว่ารีไรท์หลายเที่ยวมาก (ไม่ต่ำกว่าสาม)
เนื่องจากตูนคิดว่ามันเป็นอีกหนึ่งจุดไคลแมกซ์นอกจากฉากที่พายรู้ว่านิวเยียร์เป็นผู้ชาย
มันเลยทำให้นังคนแต่งนั่งกุมขมับอยู่หลายวัน

จริงๆ ตอนนี้ควรจะได้อัพลงเว็บตั้งแต่เมื่อวันพุธแล้วค่ะ
แต่ไปๆ มาๆ รู้สึกว่าฟีลที่แต่งมันไม่ใช่เลย ทำอารมณ์ยากมากกับสองความรู้สึกที่ดูจะงงๆ
แต่สุดท้ายตูนก็ตัดสินใจเอารีไรท์ครั้งล่าสุดที่คิดว่าดีที่สุดให้ทุกคนได้อ่านกันค่ะ
(เพิ่งปั่นจบสดๆ ร้อนๆ เลยเนี่ย >_<;)

ตอนแต่งก็แต่งไป ฟังเพลง I knew I loved you ไป
น้ำตาจะไหล แต่ไม่รู้คนอ่านจะซึ้งตามคนแต่งรึเปล่า ฮ่าๆ

อีกสองอาทิตย์ตูนจะสอบไฟนอลแล้วนะคะ
คงจะหายหน้าหายตาไปบ้าง
หลังสอบเสร็จก็มีติวสารพัดติวเพื่อเตรียมเอนท์ แต่จะพยายามแบ่งเวลาค่ะ
รับรองว่าได้อ่านตอนจบกันแน่นอน

สุดท้ายนี้ขอเป็นกำลังใจให้ตัวเองและทุกคนที่กำลังจะเอนท์ด้วยนะคะ TwT

ปล. อย่าลืมแว้บไปดูนิยาย coming soon ของเค้าอีกเรื่องนึงด้วยน้า >_<
ปล.2 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่า


  



แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

To be cont..



Matesoul my






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

424 ความคิดเห็น

  1. #385 moko_cheese (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 09:36
     รู้สึกเศร้าแปลกๆ T T
    #385
    0
  2. #319 JongJunJin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 18:58
    จะเกิดไรขึ้นน้า
    #319
    0
  3. #318 ☀Relax☀ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 22:04
    จะเกิดไรขึ้นอ่าา
    #318
    0
  4. #315 orn'scairp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:27
    เศร้า...
    #315
    0
  5. #314 summer_key (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:04
    เริ่มเศร้าแล้ว
    อะไรกันเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #314
    0
  6. #312 JG.smile (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:29
     จะเกิดอะไรขึ้นอีก T^T
    #312
    0
  7. #311 *0* (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:06
    เหมือนจะจากลากันเรยอ่ะ



    T^T
    #311
    0
  8. #310 too (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:03
    เค้กปอนด์ - -

    สนุกมาก ค่ะ

    ******************

    ไรเตอร์คะ

    เราอยา่กให้ไรเตอร์แต่งนิยายเรื่อง 99 Teddy

    ต่อให้จบอ่า ~ T T

    แต่งต่อเถอะนะๆๆ เราอยากอ่านจริงๆ TOT
    #310
    0
  9. #309 ยัยตัวเล็ก :3 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:02
    อะไรอ่ะ อยากรู้ความจริง TT.TT
    #309
    0
  10. #306 ribbonnie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 09:40
    กลัวเค้กปอนด์จังเลยว่าพี่แกจะทำอะไรพิเรนทร์ๆ

    จะร้องไห้อะ อ่านแล้วอึดอัดจริงๆตอนนี้
    #306
    0
  11. #305 _FACTYOU`OLIKO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 08:02
    เอ... ไปเคลียร์อะไรกันยังไงน้อ
    นิวเยียร์กับเค้กปอนด์เนี่ย
    #305
    0
  12. #304 wayry (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:42
     สรุปว่ารักจริงหรือป่าว ว  อย่าทำพายฟูเสียใจนะ TT
    #304
    0
  13. #303 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:50
    เย้ เม้นแรกกก ><
    นายเค้กปอนด์วางแผนอะไรไว้ป่าวหว่า
    เฮ้ออ เจ้าเล่ห์จริงจริ๊ง
    #303
    0