○○Hello my girl! รักนาย เจ้าหญิงของฉัน!?○○

ตอนที่ 10 : ○ Chapter 8 หายนะ ○

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ต.ค. 54







8

หายนะ

 
 



การนอนคนเดียวมันกลายเป็นเรื่องโหดร้ายสำหรับฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ฉันถูกฝึกให้นอนคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก แต่หลังจากมีผู้หญิงแปลกหน้าเข้ามานอนด้วยแค่สองคืน กว่ารู้สึกตัวอีกทีฉันก็นอนลืมตามันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าเทเลทับขี้กล่าวทักทายซะแล้ว =_=;

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็เดินโซเซออกมาจากห้อง เช้าวันนี้เงียบเชียบจนน่าใจหาย พอมองไปที่ประตูห้องนอนนายปอนด์ที่ยังปิดสนิท ฉันก็นึกจินตนาการไปถึงภาพสองคนนั้น ป่านนี้คงกำลังหลับกันอย่างมีความสุข พี่ชายฉันคงได้กอดหมอนข้างมหัศจรรย์มีนิ้วที่เคยอยู่บนเตียงฉัน (สองคืน =^=) อย่างสบายใจ และทั้งคู่ก็คงคืนดีกันแล้ว ว่าที่พี่สะใภ้คนเก่าจะกลับมาเป็นว่าที่พี่สะใภ้ตัวจริงอีกครั้ง...

แต่ทำไม... ฉันต้องรู้สึกแย่ขนาดนี้ด้วย!! TOT

มันคือความอ่อนไหว กลายเป็นคำว่ารักเข้ามาทักทายในจิตใจ นี่ใช่ไหมอะไรที่ใครเรียกกันว่ารัก~

เอ๊ะ! นี่มันเสียงริงโทนฉันนี่! >_<

ฉันมองซ้ายมองขวาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงจึงรีบวิ่งกลับไปรับ ชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอทำให้ฉันขมวดคิ้วกับตัวเองด้วยความสงสัย ลมอะไรทำให้ยัยเพื่อนสนิทโทรมาหาฉันแต่เช้าได้ -_-^

[ฮัลโหลพายสุดที่เลิฟฟฟ~]

พอกดรับ เสียงแปร๋นอันคุ้นหูก็ดังลอดเข้ามาทันที /(>_<)\

“ใครที่รักแกยะ ยัยนับดาว”

[ก็แกไง นี่ฉันโทรมาเพราะแรงคิดถึงเลยนะเนี่ย]

“ขอบคุณนะที่ยังคิดถึงฉัน -_-

[นอกจากคิดถึงแล้ว ฉันจะโทรมาชวนแกไปเที่ยวด้วย]

เที่ยวงั้นเหรอ O.O นี่ฉันไม่ได้ออกไปลั้ลลานอกบ้านกับกลุ่มเพื่อนมานานแค่ไหนแล้วนะ (ไม่นับรวมเดตบ้าๆ นั่นหรอก -_-) ปิดเทอมมาได้อาทิตย์กว่าๆ แล้ว ส่วนยัยนิวเยียร์ก็มาอยู่ที่นี่ได้สามวัน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนมันนานเป็นเดือนๆ U_U

[ว่าไง ตกลงจะไปกับพวกฉันไหม ยัยแจม ยัยปุ๊กลุกไปกันครบทีมเลยนะ]

“ที่ไหนล่ะ”

[สยามๆ ร้านเดิม! ]

แอ๊ดดดด~

เสียงประตูที่ดังออกมาจากห้องข้างๆ (ฉันออกมายืนคุยหน้าห้อง) ทำให้ฉันเลิกสนใจเสียงในโทรศัพท์ชั่วคราว ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงประตู

“สยาม... ร้านไหนนะ”

ฉันเดินหนีลงบันได และพบว่าคนที่เพิ่งออกมาก็เดินตามลงมาด้วย =_=;

[ร้านเบเกอรี่เจ้าประจำของพวกเราไง! ]

“แล้ว... ถ้าฉันไม่ไปล่ะ”

ฉันหยุดยืนข้างโซฟา เมื่อเหลือบตาไปมองก็พบว่าคนที่เดินตามหายเข้าไปในครัวแล้ว ฟู่... UoU)=33

[แก ต้อง ไป! งานนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด! ฉันมีเซอร์ไพรซ์เด็ดๆ มาฝากแกด้วย! ]

ทั้งที่โทรศัพท์จ่ออยู่กับหู แต่ฉันกลับได้ยินเสียงเตาแก๊สในครัวเปิดอย่างชัดเจน ทำไมฉันต้องไปจดจ่อกับมันด้วยเนี่ย! TOT แกคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ใช่รึไงยัยพายฟู!

“อะไรเด็ดๆ นะ”

[โอ๊ยยย~! เอาเป็นว่าแกต้องมาละกัน แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันขึ้นรถเมล์ก่อน]

“แต่ว่าฉันไม่อยาก...”

ตู้ดด ตู้ดดดด ตู้ดดดด ตู้ดดดดด~

โทรศัพท์ถูกตัดสายไปแล้ว -_-^ ตกลงฉันต้องไปจริงๆ เหรอเนี่ย จะว่าไม่อยากไปเลยมันก็ไม่เชิงหรอก แต่พักนี้ฉันกลับรู้สึกอยากอยู่บ้านมากกว่ายังไงไม่รู้ แต่ไม่เกี่ยวกับยัยคนที่ยืนผัดอะไรสักอย่างอยู่ในครัวนั่นหรอกนะ! ไม่เกี่ยวเลย ไม่เกี่ยววว!! >_<//

“ฮ้าววว~ เมื่อคืนหลับสบายสุดๆ =O= อ้าว! ตื่นแล้วเหรอพายเน่า”

เสียงของพี่เค้กปอนด์ดังขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่กำลังเดินหาวหวอดๆ ปากกว้าง (ขนาดยัดกำปั้นเข้าไปได้ -_-;) อย่างน่าเกลียดลงบันไดมา และประโยคที่หมอนั่นพูด ก็ทำให้ฉันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ทันที

ที่หลับสบายเพราะคืนดีกับยัยว่าที่พี่สะใภ้นั่นแล้วใช่ไหมล่ะ! TOT

แล้วทำไมฉันต้องอิจฉาพี่ชายตัวเองด้วย แฟนพี่ก็เป็นผู้หญิงนะ บ้าไปแล้วรึไงพายฟู! U_U

“ว้าววว~ ที่รักทำอะไรแต่เช้าเนี่ย หอมน่ากินนนน~ *q*”

นายปอนด์ร้องขึ้น เมื่อหันไปมองก็พบว่าหมอนั่นกำลังยืนเกาะแขนนิวเยียร์อยู่อย่างรักใคร่! เชอะ ฉันไม่สนใจหรอก จะทำอะไรก็เชิญ ฉันจะเลิกยุ่งกับคู่นี้แล้ว! TOT

“มากินด้วยกันสิ”

นิวเยียร์เอ่ยปากชวนฉัน และทันทีที่นั่งประจำโต๊ะ พี่เค้กปอนด์ก็เริ่มปฏิบัติการสวีทหวานแหววทันที!

“ที่รักของปอนด์ต้องกินเยอะๆ นะครับ อ้ามมม~ *O*”

ข้าวผัดในช้อนถูกยื่นเข้าปากคนข้างๆ ที่กำลังทำหน้าแปลกๆ อยู่ แต่เธอก็ยอมกินตามที่พี่ป้อน! T^T

“นี่ๆ ป้อนฉันบ้างสิ อ้ามมมม~”

ดูท่าคู่นี้จะหวานกันอีกนานแสนนาน ฉันเลื่อนเก้าอี้ออกอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ไม่กงไม่กินมันแล้ว! หมดอารมณ์! TOT^

“อ้าวพายเน่า จะไปไหน”

“ฉันจะไปกินข้าวนอกบ้าน เชิญพี่กินกับแฟนนน ต่อไปเถอะ!

พูดจบฉันก็สะบัดตูดออกจากห้อง ท่ามกลางสายตางุงงงแบบเอ๋อๆ ของนายปอนด์ และสายตาที่มองมาอย่างสื่อความหมายเหมือนไม่เข้าใจในการกระทำของฉันจากนิวเยียร์

ฉันไม่อยากยอมรับเท่าไหร่หรอกว่าการที่พี่ทำแบบนี้มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจมาก! U_U ถ้าสองคนนั้นจะกลับมาคืนดีกันจริงๆ ฉันก็จะไม่อยู่ให้เป็นก้างขวางคออีกต่อไป!

หมับ!

แล้วไอ้แขนที่โผล่มาคว้าข้อมือฉันอยู่นี่... มันอะไรกันเนี่ย! T_T

“จะไปไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง”

นิวเยียร์หันมาพูดกับฉันด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่ฉันจะถูกจับยัดเข้าไปนั่งในรถพี่เค้กปอนด์ทันที

 

“พายฟูของพวกเรามาถึงแล้ว!! เย้!! ^O^”

ทันทีที่ฉันเดินเข้าไปถึง พวกเพื่อนๆ ก็พากันตะโกนดังลั่นร้านจนคนรอบข้างหันมามองกันเป็นแถบๆ =_=; ที่นี่คือเบเกอรี่เจ้าประจำที่พวกเราชอบมากินบ่อยๆ ตอนช่วงเปิดเทอม และถึงแม้ว่าจะยังอยู่ในช่วงปิดเทอมแต่ยัยพวกนั้นก็ไม่วายนัดมาร่วมทีมกันที่นี่อยู่ดี

ฉันขอเล่าข้ามช็อตที่อยู่บนรถอันแสนอึดอัดนั่นไปเลยก็แล้วกัน ยัยนิวเยียร์ขับรถมาส่งฉันแถวสยามแล้วบอกว่าจะไปขับรถเล่นต่อที่ไหนไม่รู้ แถมยังถามเวลากลับอย่างเสร็จสรรพราวกับตัวเองเป็นผู้ปกครองของฉัน แต่ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ายัยพวกนั้นจะโม้กันอีกนานแค่ไหน สิ่งที่เขาได้กลับไปจึงมีแค่ตัวเลขสิบหลักที่จะใช้โทรตามฉันตอนกลับบ้านก็เท่านั้น T^T

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ โต๊ะ มียัยนับดาว ยัยปุ๊กลุก ยัยแจม จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่คนแปลกหน้าซึ่งนั่งอยู่ริมสุดติดกับกระจกร้าน

“อ้อ! คนนี้ชื่อ ออกัส เรียนอยู่ชายล้วนข้างๆ โรงเรียนเรา ส่วนออกัส ยัยนี่คือพายฟูเพื่อนสนิทฉันเอง!

ยัยนับดาวพูดขึ้นอย่างนำเสนอ นายออกัสนั่นเงยหน้าขึ้นจากเมนูแล้วส่งยิ้มหวานให้ฉัน เขาเป็นผู้ชายผิวขาว หน้าออกไปทางลูกครึ่ง ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้ม ดูโดยรวมแล้วก็ดูดีพอจะทำให้สาวๆ โรงเรียนหญิงล้วนอย่างพวกฉันกรี๊ดกร๊าดกันได้ง่ายๆ เลยทีเดียว... แล้วฉันมัวแต่จ้องอะไรเขาอยู่ล่ะเนี่ย =O=;

“สวัสดีครับ ^^

“เอ่อ... สวัสดีค่ะ ^^;

ฉันยิ้มแหยๆ จากนั้นนั่งลงข้างยัยแจมที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากดบีบีอยู่อย่างขมักเขม้น -*- ไม่ทันไรยัยปุ๊กลุกที่นั่งอยู่หัวโต๊ะก็เขยิบเข้ามากระซิบบอกกับฉัน

“เขาขึ้นแท่นหนุ่มฮอตของโรงเรียนเลยนะ เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทกับนายพัดโบกแฟนหนุ่มของยัยนับดาว”

“แล้ว... แกมาบอกฉันทำไม =_=?

“ก็เผื่อแกสนใจ จุดประสงค์ที่ยัยดาวพามาวันนี้ก็เพื่อแกโดยเฉพาะนั่นแหละ”

เพื่อฉัน!? นี่อย่าบอกนะว่า…!

“เห็นเป็นโสดมานานแล้ว พวกฉันก็มีแฟนกันหมด... ลุยเลยนะยัยพายฟู!”

ยัยปุ๊กลุกตบหลังฉันอย่างเคยชินจนหน้าคะมำไปข้างหน้าเล็กน้อย =O=; และหลังจากที่ประทุสร้ายหลังฉันเสร็จ ยัยนับดาวก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วลากฉันให้ไปนั่งแทนที่ซึ่งที่นั่งนั้นอยู่ติดกับนายออกัสผู้มีรอยยิ้มหวานหยดย้อย!! =O=!!

ยัยพวกนี้จะจับคู่ฉันกับลูกครึ่งหน้าหล่อเนี่ยน่ะเหรอ!!

แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตื่นเต้น ผ่าง ผ่าง ผ่าง! เลยล่ะ -_-;

สงสัยปิดเทอมนานเกินไปต่อมรับหนุ่มหล่อเลยไม่ยอมทำงาน =_=;

“ชื่อพายฟูเหรอครับ น่ารักนะ”

“เอ่อ... แหะๆ ค่ะ ^^;

“เดี๋ยวฉันจะสั่งไอติม เธอเอาอะไรไหม”

“เป็นไอติมเรนโบว์ละกันค่ะ =_=”

“ชอบเหมือนกันเลยแฮะ ^^”

ค่ะๆ -_- ชอบเหมือนกันไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยากคุยกับคุณนะคะ ทำไมฉันอยู่กับหมอนี่แล้วรู้สึกเหมือนตัวเป็นหุ่นยนต์ยังไงอย่างงั้น แถมเขายังไม่มีอะไรให้ด่า (ในใจ) จนสนุกปากเหมือนยัยนิวเยียร์นั่นด้วย... ป่านนี้กลับไปนั่งสวีทกับพี่ต่อที่บ้านแล้วมั้ง เชอะ! L

“สองคนนี้ไม่ทันไรก็คุยกันกระหนุงกระหนิงซะแล้ว ฮิๆๆ”

แกเอาจิตใต้สำนึกส่วนไหนมาคิดว่าฉันกับนายลูกครึ่งนี่คุยกระหนุงกระหนิงกันน่ะฮะ ยัยนับดาว -_-^

ไม่นานนักไอติมสามลูกเรียงกันอยู่ในแก้วทรงสูงก็มาเสริฟประเคนลงตรงหน้าฉัน ฉันตั้งหน้าตั้งตากินมันราวกับว่าไม่เคยแตะไอติมที่อร่อยแบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่ความจริงแล้ว... ฉันกำลังหลบสายตาของพวกเพื่อนๆ ที่มองมาแบบล้อๆ และสายตาของนายออกัสลูกครึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันต่างหาก

และถ้าเซนส์ของฉันไม่ผิดพลาด ฉันรู้สึกว่าหมอนี่พยายามทำเนียนเข้ามานั่งชิดฉันมากขึ้นเรื่อยๆ! =_=^^

“ยัยพายน่ะยังโสด หนุ่มๆ มาจีบเยอะนะแต่ไม่เห็นจะลงเอยด้วยสักคน”

“ใช่ๆ คงเพราะยัยนี่เป๋อๆ ล่ะมั้ง”

เพื่อนๆ ฉันช่วยกันออกปากแซวอย่างเมามันส์ แล้วที่ว่าเป๋อนี่อะไรฮะ! ยัยพวกนี้ต้องการโฆษณาฉันหล่อฆ่าฉันทางอ้อมกันแน่ ไปบอกผู้ชายคนไหนก็คงไม่มีใครเอาฉันหรอก

แต่นายออกัสกลับตอบว่าอะไรรู้ไหม -_-^

“ผู้หญิงเป๋อๆ น่ารักออกนะครับ”

“แหม พูดแบบนี้ไม่จีบเพื่อนพวกเราซะเลยล่ะนายออกัส~ =.,=

หลังจบบทสนทนานั้น ฉันแทบจะมุดหน้าลงกับถ้วยไอติมที่นั่งคนจนละลายเหลวเป๋วไปหมดแล้ว เสียดายก็เสียดาย แต่จะให้กินต่อก็กินไม่ลงมันแล้ว -^-

“เฮ้ยแก ดูผู้หญิงคนนั้นสิ!”

จู่ๆ ยัยแจมก็เงยหน้าขึ้นจากบีบีแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง ส่วนฉันละสายตาจากถ้วยไอติมหันซ้ายหันขวากะว่าจะมองบ้างแต่ก็ดันเผลอหันไปสบตากับนายลูกครึ่งที่นั่งจ้องอยู่ข้างๆ แทน

ทำไม... สายตาหมอนั่นถึงทำฉันอึดอัดแปลกๆ -_-;

“แกๆ นางแบบรึเปล่า”

“ฉันว่าทอมว่ะ ดูแต่งตัวดิ”

“แต่หุ่นดีโคตรอ่ะ เพรียวๆ >_<//”

เพื่อนๆ ฉันยังไม่หยุดแลกเปลี่ยนความเห็น ในขณะที่คนที่อยู่ข้างๆ กำลังทำบางอย่างที่ทำให้ฉันไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้...

นายออกัสส่งยิ้มให้ฉัน ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วยื่นมาหาฉัน... ฉันรู้สึกถึงสัมผัสบางๆ จากปลายนิ้วของเขาที่มาเกลี่ยริมฝีปากฉัน ก่อนที่เขาจะหัวเราะเบาๆ ออกมา

“เปื้อนน่ะ ^^

“ว้าย! คนสวยเดินมาทางนี้แล้ว!”

เสียงของยัยนับดาวทำให้ฉันสะดุ้ง ก่อนจะหันไปมองสิ่งที่เพื่อนๆ นินทาลับหลังเสียงดังกันอยู่นาน ราวกับว่ามีแม่เหล็กบางอย่างดูดให้ฉันหันไปมอง และวินาทีที่สบตากับคนที่กำลังเดินตรงเข้ามา...

ฉันก็เพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าหายนะมันเป็นยังไง!!

“นิวเยียร์...”

 

ทุกคนเรียกร้องกันมาก ในที่สุดนิวเยียร์ก็กลับมาให้หายคิดถึงกันแล้ว เย้~!

อย่างที่บอกว่าช่วงนี้พลังในการแต่งมันเหมือนถูก (ความขี้เกียจ) ดูดเข้าไป

โชคดีที่โรงเรียนนังต่ายเลื่อนเปิดเทอม เลยมีเวลาแต่งนิวเยียร์ให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันอีกสักระยะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ :D

To be cont...

つづく

Matesoul

my 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

424 ความคิดเห็น

  1. #374 moko_cheese (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 07:37
    งานงอกอีกแล้ว > <
    #374
    0
  2. #361 เอ็มไอแอลเค`` (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 00:52
     โหดมาแต่ไกล -0-*
    #361
    0
  3. #209 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 01:06
    ว้าวๆ นิวเยียร์มาแล้วว
    #209
    0
  4. #161 สาหร่าย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 12:21
    นิวเยียร์ ๆ >
    #161
    0
  5. #104 Choco Late ♥ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 21:13

    NEWYEAR

    #104
    0
  6. #85 KyuhyunWife (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 19:48

    มาอัพไวๆนะค้า

    #85
    0
  7. #79 ►NhoyNay◄ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2554 / 01:19
    สนุกค่า อัพต่อด่วนๆ
    #79
    0
  8. #78 NUTAPPLE :) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 23:00
    รีบอัพน้า
    #78
    0
  9. #68 M i d N i g h t (?) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 20:12
     กรี๊ดดดดดด ด  > #68
    0
  10. #67 ßєŋź (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 19:58
     นิวเยียร์หึงหรอออออออออออออออ >///<
    #67
    0
  11. #66 *0* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 19:56
    >////////////<



    กรี๊ดดดดดดดดด อยากอ่านต่อค่ะ



    อัพต่อไว ๆ น้า *0*
    #66
    0