จบ │BONDAGE│TAKE ME 'พี่เขย' [Yaoi]

ตอนที่ 3 : เคสที่ 2 : : 100 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    20 ต.ค. 58



CHAPTER 2
-ใกล้กันทีละนิด 2-




[Loading…100 per.]


 

เวลาผ่านไปครู่นึง ข้าวต้มกุ้งร้อนๆถูกตักใส่ถ้วยทั้งสองใบ รันมายกทั้งสองชามไปวางไว้บนโต๊ะทานข้าว ร่างโปร่งไปหยิบน้ำดื่มมาจากตู้เย็นพร้อมกับแก้วสองใบ ผมนั่งลงตรงข้ามรัน แล้วก็มองเขาลากชามข้าวต้มไปใกล้ๆ จริงๆผมก็แค่มองเฉยๆ แต่พอรันตวัดสายตามามองผมโดยบังเอิญ เขาก็ชะงักไปนิดนึงแล้วพูดเสียงเรียบนิ่งโดยไม่มองหน้าผม

“ขอบคุณ”

“หืม?” ผมส่งเสียงถามในรันคอ รันเลยหรี่ตาใส่ผม

“ก็ขอบคุณไง รอให้ขอบคุณใช่มั้ยล่ะ”

ผมแทบจะหัวเราะเมื่อได้ยินคำถามนั้น ทำไมถึงได้คิดอะไรเหมือนเด็กจัง นี่คิดว่าผมจะนั่งจ้องเขาเพราะต้องการคำขอบคุณงั้นหรอ ผมก็แค่....

ผมชะงักไปนิดหน่อยเหมือนกันเมื่อเผลอคิดได้แบบนั้น

นั่นสิ แล้วถ้าผมไม่ได้รอคำขอบคุณ แล้วผมจะมองเขาเพื่ออะไร

ผมพยายามตั้งสติแล้วเลิกสนใจรัน จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวของตัวเองไป

“นี่” รันเรียกผม

“หือ?” ผมเงยหน้ามองเขา

“รู้จักพี่รินมานานรึยัง”

ผมแทบจะขำเมื่อได้ยินคำถามของรัน แม้จะรู้จักเขาได้ไม่กี่วัน แต่ผมก็พอเดาออกตามประสาคนจับความรู้สึกของคนอื่นได้ไวว่าเขาหวงพี่สาวของตัวเองระดับนึงเลยล่ะ สิ่งที่รันทำอยู่อาจจะเป็นการแสกนผมก็ได้ว่าผมน่ะ เหมาะจะคบกับพี่สาวเขาหรือเปล่า ซึ่งจะในฐานะไหนนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารันจะมองยังไง ที่สำคัญกว่านั้นคือผมยืนยันได้ว่าผมไม่ได้ชอบนิริน

“ก็สักพักนึงแล้ว เป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย”

“งั้นก็รู้น่ะสิว่าพี่รินมีคนมาชอบเยอะ” รันเลิกคิ้วถามผม ผมก็เลยพยักหน้าเบาๆ

“ใช่ รินมีคนมาชอบเยอะ แต่ก็ไม่เห็นเขาจะคบใครเป็นหลักเป็นแหล่งจริงจังสักทีนะ”

รันพยักหน้าเหมือนรับรู้ ทว่าประโยคต่อมาของเขาทำเอาผมเกือบสำลักข้าวต้ม!

“รวมพี่ด้วยหรือเปล่า?”

“ปะ เปล่า” ผมรีบดื่มน้ำตามก่อนที่จะสำลักออกมาจริงๆ

“ถ้าไม่ได้ชอบทำไมต้องลนลานด้วย...หรือว่า” รันหรี่ตามองผมแล้วเว้นจังหวะพูดให้ผมตื่นเต้นเล่นๆ “แอบชอบพี่สาวผม”

“พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับรินสักหน่อย เราเป็นเพื่อนกัน”

“งั้นหรอ โอเคจะพยายามเชื่อนะ” ถึงรันจะพูดแบบนั้นแต่สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ว่าเขาไม่เชื่อผมเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังดูเหมือนจะจับตาดูเรื่องของผมกับรินต่อไปอะไรเทือกๆนั้นอีกต่างหาก

เฮ้อ....ผมน่ะไม่มีทางชอบนิรินหรอก เพราะว่าเรารู้จักนิสัยกันดี....

ผมว่าผมอาจจะ...ชอบคนอื่นที่ไม่ใช่รินก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากมื้อเช้าผ่านไป ผมกับรันต่างคนต่างแยกต่างแยะไปตามทางของตัวเอง ผมมีงานต้องไปทำ ส่วนเขาก็มีธุระต้องไปเหมือนกัน ผมเดาว่ารันน่าจะต้องไปเรียน เพราะเห็นเขาก็พูดๆกับพี่สาวเขาอยู่ว่าเขาน่ะมีเรียนเช้า ส่วนที่ผมไม่ได้ไปส่งรัน หรือไม่ได้ให้รันติดรถผมออกไป ก็เพราะว่าเจ้าตัวมีรถของตัวเองอยู่แล้ว แถมท่าทางจะขับรถซิ่งเอาการ ผมไม่แปลกใจหรอกที่รินชอบหาเรื่องดุน้องชายตัวเองน่ะ

 

 

 

 

@โรงพยาบาล N

ผมขึ้นวอร์ดตามปรกติตอนเช้าโดยไม่สายไปแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากที่จมอยู่กับความเหน็ดเหนื่อยหลังจากเต็มที่กับการรักษาอาการป่วย บาดเจ็บ และโรคร้ายให้คนไข้มาครึ่งค่อนวัน ผมก็ได้ออกไปพักทานข้าว ซึ่งออกไปกับหมออีกคนที่เป็นเพื่อนอยู่ในวอร์ดเดียวกัน ผมมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน คนแรกชื่อ หมอไบร์ท นายแพทย์หนุ่มหล่อผิวแทนลุคเซ็กซี่ภายใต้ความสะอาดเนี๊ยบที่มีรอยยิ้มมุมปากติดใบหน้า เป็นพวกเพลย์บอยเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้า เชือดก็เชือดนิ่มๆอะไรแนวๆนั้น ผมก็เตือนแล้วนะว่าให้เพลาๆลงซะบ้าง แต่ไบร์ทก็ไม่ฟังผมสักเท่าไหร่เลย ผมกับไบร์ทสนิทกันพอตัว เพราะชอบแลกเวรกันบ่อยๆเวลาที่อีกคนเกิดเหตุฉุกเฉินจำเป็นอะไรที่ไม่สามารถเขาเวรได้ อีกคนก็จะอยู่เวรแทน

จริงๆแล้วถึงไบร์ทจะโดนเวรไปเลยก็คงไม่มีใครอยากว่าอะไรมันหรอก ก็เป็นถึงลูกเช้าเจ้าของโรงพยาบาลเลยนะ

เพื่อนสนิทคนที่สองของผมคือ หมอแพทผู้ชายคนนี้แตกต่างจากไบร์ทโดยสิ้นเชิง แพทลูกครึ่งไทยรัสเซีย มีเส้นผมสีน้ำตาลเหลือบๆแดง ดวงตาเรียบนิ่งเหมือนรูปปั้นมีสีเทอร์คอยส์ (เขียวอมฟ้า) เป็นผู้ชายที่ดูนิ่งๆ ผมไม่เคยรู้เลยว่าแพทคิดอะไร เพราะหมอนั่นไม่เคยบอกให้ใครรู้เลย แพทเป็นคนเก็บอารมณ์ได้ดี ถ้าบอกว่าไบร์ทเป็นคนเนี๊ยบมากๆแล้ว คูณสิบเข้าไปถึงจะได้ตัวแพท หมอนี่เป็นคนใส่ใจกับทุกสิ่งทุกอย่าง เขาต้องการให้ทุกอย่างรอบตัวออกมาเพอร์เฟ็คที่สุด เป็นคนรั้นเงียบด้วย เวลาที่ไม่เห็นด้วยกับใครก็แค่ฟังเงียบๆแต่จะไม่มีวันทำตาม พยาบาลสาวๆให้ความสนใจไบร์ทกับผมเยอะพอสมควร ต่างจากแพท ที่พวกเธอไม่ค่อยกล้าสุงสิงด้วย หมอนี่ดูจะมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างไม่กล้าเสี่ยงสักเท่าไหร่

เนื่องจากวันนี้ไบร์ทติดเคสผ่าตัดใหญ่ ผมกับแพทเลยออกมาทานข้าวหลังโรงพยาบาลกันสองคน เขายังดูนิ่งและเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่แปลกตรงนี้ตอนสั่งข้าวมาทาน ระหว่างที่นั่งกินกันอยู่เงียบๆ แพทก็ถามอะไรแปลกๆกับผมขึ้นมา

“นายเคยเจอคนที่ทำให้นายอยากทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวนายมั้ย” ผมหันไปมองหน้าแพทเมื่อได้ยินคำถามนั้น

“หมายถึงอะไร”

“ก็ถามไปงั้นแหละ จู่ๆก็แค่รู้สึกว่า...อยากมีใครสักคนไว้ทำดีด้วย” แพทพูดเสียงเรียบ ผมลอบมองใบหน้าของเพื่อนอย่างไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่อีกครั้ง “ทดลองน่ะ”

“รีบกินเถอะ เดี๋ยวนายมีเคสอีกไม่ใช่หรอ” ผมพูดกับเขาแค่นั้นแล้วรีบๆกินข้าวต่อ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจที่แพทพูด แต่ผมก็แอบคิดตามนะ...

ใครสักคนไว้ทำดีๆด้วยงั้นหรอ...

แล้วทำไมผมต้องไปนึกถึงรันด้วยเนี่ย!

 

 




 

 

กว่าผมจะเสร็จงานผมก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแถมยังต้องอยู่เวรต่อไปยันแปดโมงเช้าอีก เรียกว่าออกจากโรงพยาบาลในตอนเช้าของวันต่อมาสภาพผมนี่แทบจะเป็นศพ ตอนเช้ารินโทรหาผมระหว่างที่ผมกำลังเดินไปที่รถ

“ว่าไงริน”

(เพิ่งเลิกงานหรอ)

“อืมใช่ เหนื่อยมากเลย”

(เข้าเวรด้วยหรือเปล่า)

“อืม ใช่ รินมีอะไรหรือเปล่าเดี๋ยวเราต้องขับรถ” ผมถามรินแล้วนวดลำคอตัวเองไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า

(ขับรถเองจะดีหรอ เดี๋ยวหลับในนะ)

“ไม่หรอก เรามีสติน่า” ผมตอบปัดๆ แม้จะแอบกังวลบ้างเหมือนกัน เพราะเหนื่อยมากๆก็อาจจะเผลอวูบไปโดยไม่รู้ตัวได้

(จริงๆเราอยากไปรับนายนะ แต่เราติดงานสำคัญที่บริษัท ถ้างั้น เดี๋ยวให้รันขับรถไปรับนายแล้วกันนะ)

“เฮ้ย! ไม่ต้องหรอก เรากลับเองได้น่า” ผมรีบปฏิเสธ อย่างแรกเลยคือผมเกรงใจ มันไม่ใช่หน้าที่ของรันสักนิดต้องไปส่งผม อย่างที่สองดูเหมือนรันจะไม่ได้แอนตี้อะไรผมมากแล้ว ผมไม่ควรสร้างความรำคาญจนเขาไปเกลียดผมเท่าตอนแรกอีก

(เราเป็นห่วง เอาเป็นว่าให้รันไปรับแล้วกัน แค่นี้นะ อ้อ! เราจะโทรบอกรัน ถ้านายชิ่งกลับก่อนรันไปถึงรันก็จะไม่เจอนายนะ บาย)

“เดี๋ยวสิ ริน!

ผมพยายามเรียกเพื่อนสนิทไว้ แต่เธอเหมือนจะรู้ทันเลยตัดสายไปก่อน ทีนี้ผมเลยไม่สามารถจะไปไหนได้ ต้องนั่งรอจนรันมา ซึ่งหลังจากนั้นประมาณชั่วโมงนึง ก็มีเบอร์แปลกๆโทรเข้าโทรศัพท์ผม เมื่อผมรับ เสียงห้วนๆก็ดังมาตามสาย

“ครับ”

(รออยู่ตรงไหนล่ะ ขับรถมาถึงแล้วเนี่ย)

“หน้าตึก B ครับ” ผมตอบรับสั้นๆ แล้วจากนั้นไม่นานรันก็ขับรถมาจอดตรงหน้าผม ผมถอนหายใจเบาๆแล้วเดินไปเปิดประตูรถด้านที่นั่งข้างคนขับแล้วหย่อนกายเข้าไปนั่ง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในรถทำเอาผมแทบจะหลับลงไปเดี๋ยวนั้นเลยจริงๆ

“ท่าทางโคตรเหนื่อยเลยนะ อยู่เวรทั้งคืนหรอ?” รันถามขณะแตะคันเร่งให้รถเคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณนี้ ผมจึงพยักหน้ารับกลายๆ

“ก็ประมาณนั้น”

“คอนโดพี่อยู่ไหนล่ะ?” รันถามอีก ผมก็เลยอธิบายทางให้เขาฟัง ใบหน้าหล่อคมพยักหน้าขึ้นลงแนวรับรู้

“ก็ไม่ค่อยใกล้จากที่นี่มากนะ แต่ถ้าเกิดว่าผมเป็นพี่ ผมจะซื้อคอนโดที่อยู่ใกล้ๆโรงพยาบาลนั่นดีกว่า แทบจะไม่ต้องขับรถเลย ถึงคอนโดพี่จะไม่ไกลมาก แต่มันก็ไกลกว่าโรงพยาบาลประมาณนึงอยู่ดี” รันว่า ส่วนผมนี่แทบจะสลบกลางอากาศ ผมได้ยินทุกประโยคที่รันพูดแต่ดูเหมือนมันจะออกแนวเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเอามากๆ ผมคงจะเหนื่อยเกินไปจริงๆ

“คอนโดห้องนั้นเก็บเงินซื้อเองได้เป็นห้องแรกเลย ก็อยู่มานานก่อนที่จะตัดสินใจทำงานที่โรงพยาบาลนี้อีกน่ะ” ผมอธิบาย

“นอนก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวถึงแล้วผมปลุก” รันดูจะสงสาร ไม่ก็สมเพชกับความเหนื่อยของผมล่ะมั้ง ก็เลยบอกให้ผมนอนหลับไปก่อนก็ได้ระหว่างที่รถกำลังขับอยู่ ผมนี่แทบจะไม่ปฏิเสธคำพูดของรันเลยด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ตาผมจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่อยู่แล้ว

ผมเอนศีรษะพิงกับเบาะรถแล้วหลับตาลง จากนั้นสติสัมปชัญญะก็ไร้การตอบสนองใดๆไปชั่วคราว

 



 

 

 

 

RUN PART

ระหว่างที่ผมกำลังขับรถพาเพื่อนสนิทพี่สาว (ที่มีแววว่าจะชอบกันมากกว่าเพื่อน ก็ห่วงกันออกนอกหน้าซะแบบนี้) โทรศัพท์ผมก็สั่นครืดคราดขึ้นมาพอดี ผมก็เลยต้องกดรับ จริงๆไม่อยากจะรับเลยด้วยซ้ำเพราะคนที่โทรมาเป็น ซีฟเพื่อนสนิทที่ชอบห่วงผมแล้วก็กระจุกกระจิกกับผมมากเกินไป ผมมีเพื่อนสนิทอยู่สองคนนั่นก็คือคนที่ว่าไป ส่วนอีกคนชื่อ ฟาร์มเป็นพวกหน้าตาจืดๆแต่มองดีๆก็มีแววน่ารักอยู่ หัวอ่อน ขี้เกรงใจแถมยังใจอ่อนมากๆ ผมชอบอยู่กับฟาร์มมากกว่าไอ้ซีฟ เพราะผมรู้สึกซีฟมันเอาตัวรอดได้ แต่ฟาร์มไม่ ฟาร์มต้องมีผมคอยช่วยมัน เพราะมันทั้งโง่ทั้งดื้อ และอาจจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ก็ได้ เลยกลายเป็นว่าผมทำให้ไอ้ซีฟเกลียดและไม่ชอบขี้หน้าไอ้ฟาร์มไปเลย

“ฮัลโหล” ผมกดรับโทรศัพท์ไอ้ซีฟ แม้ว่าไม่อยากจะรับ นั่นก็เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปไหนด้วยกัน ไม่อยากให้มันคิดมาก เพราะในฐานะเพื่อน ผมก็ยังแคร์มันอยู่เหมือนเดิม ถึงมันจะเป็นประเภทชอบมีเรื่องกับเขาไปทั่ว แต่จริงๆผมรู้ว่ามันก็แค่พวกขี้เหงาเท่านั้นแหละ

(อยู่ไหนวะ ทำไมเมื่อวานเลิกเรียนแล้วรีบกลับไป ไปส่งไอ้ฟาร์มหรือไง)

นั่นไง รับปุ๊บก็หาเรื่องผมเชียว

“เปล่า กูส่งไอ้ฟาร์มเสร็จแล้ว นี่กูมารับเพื่อนสนิทพี่”

(ไปส่งแม่งทุกวันเหมือนกับมันเป็นเมียมึงเลยนะ) ไอ้ซีฟแขวะผมทำให้ผมต้องกลอกตาด้วยความเซ็ง

“มึงก็ซักไซ้กูทุกวันเหมือนกูเป็นผัวมึงเลยนะ”

(ก็มึงเป็นเพื่อนกูนี่หว่า) ไอ้ซีฟทำเสียงหงุดหงิดใส่

“มึงก็คิดซะว่าไอ้ฟาร์มเป็นเพื่อนอีกคนสิ มึงจะหาเรื่องมันไปทำไมนักหนาล่ะ มันไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอกนะ” ผมพยายามเกลี้ยกล่อมไอ้ซีฟให้ดีกับฟาร์มเป็นรอบที่ล้าน แต่ก็เหมือนๆเดิม ไอ้ซีฟดูไม่อยากญาติดีกับไอ้ฟาร์มไม่ว่าจะกรณีไหน มันเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง

(คืนนี้ว่างพอจะมีเวลาให้เพื่อนเบอร์สองอย่างกูมั้ยล่ะ ออกมาแดกเหล้ากันหน่อยดิ๊) ไอ้ซีฟประชดและลดตัวเองไปเป็น เพื่อนเบอร์สอง ของผมซะเฉยๆ พอแม่งพูดมาขนาดนี้จะให้ผมปฏิเสธก็ใจหมาเกินไป ผมก็เลยต้องตกลง

“เออๆ เดี๋ยวกูไป” ผมตอบรับมันไป เพื่อเป็นการตัดปัญหา

(ผับ M สี่ทุ่มนะ แล้วเจอกัน)

“เออ”

ผมกดวางสายจากไอ้ซีฟ จากนั้นก็เหลือบไปมองพี่เทส ใบหน้าคมหล่อไสตล์ผู้ดีๆนั่นกำลังหลับใหลอย่างไม่ได้สติ ผมพ่นลมหายใจออกมาหน่อยๆ พอเห็นพี่เทสแล้วก็นึกไปถึงไอ้พี่หมอไบร์ทที่แม่งก้อร้อก้อติไอ้ฟาร์มอยู่ตอนนี้ คุณสมบัติหน้าตาดีเป็นส่วนนึงของการเลือกผู้ชายเข้าศึกษาในคณะแพทย์หรือไงวะ เพราะพี่เทสมันเพอร์เฟ็คขนาดนี้น่ะสิ ผมเลยหาข้อติไม่ได้ แล้วก็เลยหวงพี่รินไม่ได้เต็มปากเต็มคำเหมือนคนอื่น...

ดูต่อไปเรื่อยๆแล้วกันว่าจะท่าดีทีเหลวกับพี่สาวผมหรือเปล่า!

 RUN PART END

 

 

 

 
 

“ถึงแล้วนะพี่” เสียงเรียบนิ่งปลุกผมให้ได้สติขึ้นมา แล้วผมก็พบว่ารันขับรถมาจอดไว้ที่คอนโดผมแล้ว ผมกระพริบตาถี่ๆสักพักจนสายตาปรับโฟกัสได้

“อืม ขอบใจมากนะ” ผมหันไปบอกขอบคุณรัน

“พี่ดูแฮงค์ๆนะ ไหวรึเปล่า” รันถามผม สีหน้าก็ดูเป็นห่วงนิดๆ ก็คงจะในฐานะที่ผมเป็นเพื่อนสนิทพี่สาวเขา

ผมยกมือขึ้นนวดขมับแก้ความเครียดสะสมของตัวเอง แล้วพยักหน้าตอบรับ

“อืม ไหวสิ ไม่เป็นไรหรอก”

“เดี๋ยวขึ้นไปส่งดีกว่า เกิดพี่เป็นลมล้มหัวใจวายตายขึ้นมาพี่รินจะมาด่าผมอีก” พอรันพูดจบ รันก็ไม่ได้ฟังความคิดเห็นของผม เขาลงจากรถแล้วปิดประตู ผมก็เลยเปิดประตูแล้วรถมาจากรถบ้าง

“ไปเถอะ”

รันเรียกผม ผมก็เลยพยักหน้าแล้วเดินตามเข้าไป คอนโดที่ผมอยู่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ค่อนข้างดี เวลาที่เดินเข้าตึกไปตรงประตูทางเข้าลิฟต์ต้องแตะคีย์การ์ดก่อน พอจะขึ้นลิฟต์ก็ต้องแตะคีย์การ์ดอีกครั้งเพื่อกดชั้น

คอนโดผมเป็นแบบไล่ระดับชั้น พวกชั้นสูงๆจะมีราคาสูงและมีการตกแต่งหรูระดับเพ้นท์เฮาส์เลยทีเดียว

ผมทำงานมาเหน็ดเหนื่อย เมื่อซื้อที่อยู่อาศัยให้ตัวเองเป็นครั้งแรก ผมก็เลยเลือกสรรในสิ่งที่รู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับความเหนื่อยซะหน่อย

“ส่งพี่ที่หน้าลิฟต์ก็ได้นะ” ผมหันไปบอกรัน

“ไม่เอา ขึ้นไปส่งที่ห้องอ่ะดีแล้ว”

แม้ว่าสีหน้ารันจะดูเหนื่อยหน่าย แต่ท่าทางแน่วแน่ที่จะขึ้นไปส่งผมที่ห้องให้ได้ ก็ทำให้ผมได้แต่พยักหน้ายอมรับ

รันขึ้นลิฟต์มากับผมจนถึงบริเวณห้องของผม ผมแตะคีย์การ์ดใส่รหัสเข้าห้องแล้วเดินเข้าไปก่อน

“เข้ามาดื่มน้ำก่อนมั้ย?” ผมหันไปถามเขา

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมต้องไปเรียนต่อ”

“โอเค” ผมพยักหน้ารับรู้ รันพยักหน้าให้ผม ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางๆนิดหน่อยที่ทำเอาผมอึ้งไป จากนั้นเขาก็หันหลังเดินไปจากตรงนี้เพราะหมดหน้าที่แล้ว 

!!!

ตึกๆๆๆ

อยู่ๆหัวใจผมก็เกิดอาการกระตุกและทำงานอย่างหนักเพียงเพราะรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่าย

“หึ...บ้าไปแล้วรึไง....”

ผมสบถนิดหน่อยแล้วปิดประตูเข้าห้องตัวเองให้เรียบร้อย แม้ว่าวันนี้ผมจะคิดมากเรื่องรันไปบ้าง แต่ความเหนื่อยอ่อนทำให้ผมสามารถทิ้งตัวเองลงเตียงแล้วหลับเป็นตายได้เดี๋ยวนี้ ก่อนที่ช่วงห้าโมงผมจะต้องโทรไปเช็คที่โรงพยาบาลอีกว่าต้องกลับเข้าไปอีกมั้ย มีหมอคนอื่นเข้ามาพอหรือเปล่า

ฟึ่บ!

ผมทิ้งตัวลงบนเตียงขนาดหกฟุตแล้วเหม่อมองเพดานห้องสีขาวที่ว่างเปล่า หมู่นี้ไม่รู้เป็นอะไรแต่บางทีก็รู้สึกเหมือนจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ มีอะไรบางอย่างให้ต้องคอยคิด....

อาจจะเรียกได้ว่ามีบางคนให้คิดถึงมากกว่า

ผมอาจจะเป็นบ้าไปแล้วที่รู้สึกสนอกสนใจในตัวน้องชายของนิริน ทั้งๆที่ความจริงก็แค่เด็กวัยรุ่นหน้าตาดีสูงโปร่งอารมณ์ร้อนนิดหน่อยทั่วๆไป ทว่าบางอย่างของรันดึงดูดความสนใจของผม

บางอย่างที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร...

ซึ่ง....

ผมคิดว่าบางทีเวลาอาจจะเป็นเครื่องพิสูจน์ก็ได้ ผมอาจจะต้องการเวลามากกว่านี้ให้คอยคิดว่าผมกำลังสนใจอะไรในตัวของเด็กคนนี้อยู่กันแน่










-------------------------------------------------------------------------------------------------------

1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจนะคะจุ้บบ
ติดแท็ค 
#พี่เขยโคตรแซ่บ และ #Takeme เมื่อพูดถึงความฟรุ้งฟริ้งของคู่นี้บน twitter นะครัช

กด ADD FAV ได้ที่รูปหนุ่มรันสุดหล่อ

 โหวตสิบดาวที่รูปพี่เทส เฮียแซบเวอร์ #เจอหมอหล่อ บอกต่อๆกันด้วยยย -...-
 

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

11,622 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #11618 Namfonbii (@vipygfam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 20:07
    คิดแต่เรื่องน้องนะหมอเทสสสส แหมๆๆๆ
    #11618
    0
  2. #11598 i_am_a_weirdo (@i_am_a_weirdo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:51
    พี่เทสน่ารัก
    #11598
    0
  3. #11527 YellowKitsune (@toppingjwalkerz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 05:27
    รินคงแอบชอบเทสอยู่สินะงับ เดา แต่ยังไงเรื่องนี้้เราก็ทีมรันแน่นอน อิอิ
    #11527
    0
  4. #10995 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 23:32
    ริน เหมือนแม่สื่อ อ่ะ >\\<
    #10995
    0
  5. #10900 kamrung (@kamrung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 07:50
    รินนี่ดูจะไซโครันกับเทสจริงๆนะแม่สาววาย
    #10900
    0
  6. #9448 parkraerim (@parkraerim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 01:49
    พี่หมอไม่เคยมีความรักหรือไง? รักก็บอกว่ารักเซ่><! กับตัวเองยังปากแข็งอีก โว๊ะ!
    #9448
    0
  7. #5838 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 17:49
    โอยยย พี่เทสค่าาา ชัดเจนขนาดนี้แล้ว
    #5838
    0
  8. #4786 ไนน่า เปาเดล (@naina45) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 11:48
    นิรินเพื่อนหมอเทสนี่ยังไงๆอยู่เหมือนเชียร์น้องตัวเองให้ไปคบกับเพื่อนสนิทไงก็ไม่รุ
    #4786
    0
  9. #3594 Jumpoly14 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 10:11
    เพราะรันโดนใจ เรยทำไห้พี่หมอเทสหวั่นไหวซะแร้วววว
    #3594
    0
  10. #3094 ด.ญ.วุ่นวาย (@mukob) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 01:02
    หมอเทสไม่มีภูมิต้านทานคนน่ารักเบย
    #3094
    0
  11. วันที่ 19 เมษายน 2558 / 22:33
    อ่านแล้วเม้น.....ไรดีหว่า ทำไมรู้ากหทอไบร้เร้าใจกว่าหมอเทส
    #3085
    0
  12. #2851 กบฎ_นักโทษ (@thingre) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 09:49
    ตลกตอนรันคุยกับซีฟ555 คือแบบเป็นเพื้อนสนิทที่มห้ความรู้สึกแตกต่างจากรันคุยกับฟาร์มนิดหน่อย(?) พี่หมอเทสหลงรักรันแล้วละสิ -..-
    #2851
    0
  13. #2724 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 16:50
    พี่หมอเทสดูเป็นผู้ชายอบอุ่นน่าคบมากอ่ะ
    ไม่รู้ไปสนิทกับพี่หมอไบร์ทได้ยังไง? 555555
    #2724
    0
  14. #2708 :IM.MnsY;) (@orapun369) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 19:40
    พี่หมอเทสนี่เหมะกับอิมเมจผู้ชายอบอุ่นจริงๆ ทำไรก็คิดละเอียดอ่อน ><
    #2708
    0
  15. #2639 panny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 09:11
    พี่หมอเทสสส เริ่มจะหลงน้องแล้วรึเปล่า~~~ -.,-
    #2639
    0
  16. #2384 reinaria (@reinaria) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 23:22
    รันไม่ได้รู้ตัวเล๊ย~~~~
    #2384
    0
  17. #2378 รักหมอเทส (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 18:11
    พี่หมอดูอบอุ่นมากอ่ะ รักมากมายไม่มีรันยังมีหนูนะ



    ไม่รู้พี่หมออยากได้รึเปล่าแต่อยากให้ จุ๊ฟฟฟฟ
    #2378
    0
  18. #2360 Nine99 (@warn1478) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 11:14
    มีคนไว้ให้คิดถึงแล้วสินะ พี่หมอ ^^
    #2360
    0
  19. #2325 ๋Joongie_Mint (@mint_dbsg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 00:53
    คนนี้ก็หลงรันเข้าไป~ หลงจนเพ้อแล้วเนี่ย5555
    #2325
    0
  20. #2274 Monkiiz136 (@luk-suju-na) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 01:10
    เอาสิ๊ๆๆๆๆ ผลัดกันไปรับไปส่งแบบนี้ ระวังตัวไว้นะรัน 555555555 คุณหมอมันคิดไม่ซื่อกับแก นี่จะบอกอนาคตให้ ไม่อยากให้เด็กมันเสียตัวจริงๆนะ 55555555555
    #2274
    0
  21. #2203 Antisa Prasertkiaw (@antisa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 01:44
    คิดไปคิดมา ระวังน๊าา คุณหมอ จะหลงรักเค้าไปโดยไม่รู้ตัว
    #2203
    0
  22. #2134 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:05
    พี่หมอเทสคนดี คนหล่อ จริงๆ รันทำบุญด้วยอะไรได้ผัวดีขนาดนี้
    #2134
    0
  23. #2117 Kung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:02
    อย่างกับวัยรุ่นมีรักแรกอ่ะหมอเทส

    นี่แค่ยิ้มมุมปากนะ เราใจเต้นตามหมอเทสอ่ะคิดดู
    #2117
    0
  24. #2097 BENBEN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 13:16
    ง่อลลลพี่หอเทสคนดีบางทีพี่ก็ดีเกินไปนะ5555
    #2097
    0
  25. #2087 ป.ปลาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 03:13
    โอ้ย หมอเทสหล่อค้า
    #2087
    0