จบ │BONDAGE│TAKE ME 'พี่เขย' [Yaoi]

ตอนที่ 2 : เคสที่ 1 : : 100 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    20 ต.ค. 58

CHAPTER 1
-ใกล้กันทีละนิด-





[Loading…100 per.]





รถของผมมาจอดสนิทที่หน้ารั้วบ้านของรันช่วงประมาณสองทุ่มกว่า ฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ผมไม่อยากให้รันวิ่งตากฝนเข้าไปในบ้าน เพราะทางจากหน้ารั้วบ้านไปถึงประตูของบ้านอีกฝ่ายคือแทบจะขับรถไปได้ ผมเลยขับรถเลี้ยวเข้าไปส่งที่หน้าบ้าน

“โทรบอกพี่รินด้วยนะว่าถึงบ้านแล้ว” ผมหันไปพูดกับเขา

“อืม” รันพยักหน้า เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ สีหน้าเขาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ แล้วจู่ๆเขาก็หันมาถามผม

“เข้าไปนั่งในบ้านก่อนมั้ย”

“....?” ผมเลิกคิ้วใส่เขางงๆ แต่เขาก็พูดต่อด้วยใบหน้าไม่แสดงอารมณ์

“ก็ฝนมันตกหนัก รอมันซาก่อนก็ได้ อีกอย่างขับรถย้อนไปตอนนี้ รถก็ติดบรรลัยอยู่ดี”

ถึงรันจะไม่ได้ใช้น้ำเสียงดีอะไรมาก แต่เป็นห้วนสั้นตามแบบฉบับเจ้าตัว แต่ผมก็อดจะยิ้มไม่ได้กับความมีน้ำใจของเขา

“ครับ งั้นก็ได้”

“ลงจากรถมา แล้วเดี๋ยวให้คนขับรถเอารถไปจอดให้” รันพูดสั้นๆ ผมเลยพยักหน้าแล้วเดินลงจากรถมา ร่างโปร่งตะโกนเรียกคนที่บ้านเขาซึ่งผมเดาว่าน่าจะเป็นคนขับรถ ให้เอารถไปเก็บให้ผมหน่อย เขาหันมาขอกุญแจรถจากผม

“กุญแจรถอ่ะพี่”

ผมเลยส่งกุญแจรถวางบนฝ่ามือขาว ช่วงเสี้ยววินาทีที่มือสัมผัสกัน รันไม่ได้มีท่าทีอะไรเป็นพิเศษ ผมเองก็ควรจะเป็นแบบนั้น แต่กลับไม่ใช่ มีความรู้สึกประหลาดๆบางอย่างที่ก็อธิบายไม่ถูกเกิดขึ้นในใจผม ซึ่งผมก็แค่พยายามไม่สนใจมันแล้วเดินเข้าไปตามรันไปที่ประตู

ละอองฝนสาดกระทบร่างเราสองคนนิดหน่อย รันมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย พอตอนที่เราสองคนเข้ามาในบ้านเขา รันก็หันมาพูดกับผมอีกครั้ง

“รออยู่ข้างล่างก่อนนะ เดี๋ยวไปอาบน้ำแปบนึง”

“ครับ”

ผมพยักหน้า แล้วก็นั่งลงที่โซฟา อดไม่ได้ที่จะทอดสายตามองตามร่างโปร่งสูงที่เดินขึ้นบันไดบ้านไป ระหว่างที่รอรัน ผมก็เอาหนังสือนิตยสารแถวๆนั้นมาอ่านเล่น ฆ่าเวลา แม่บ้านที่บ้านรันเอากาแฟและขนมมาให้ผมทาน ผมขอบคุณและยิ้มบางๆให้ ระหว่างนั้น เสียงเตือนข้อความจากไลน์ของผมก็ดังขึ้น

ตึ๊ง!

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็พบว่ารินเป็นคนส่งข้อความมา...

-ส่งน้องเราถึงบ้านรึยังเทส-

ผมยิ้มบางแล้วพิมพ์ตอบกลับไป

-ส่งแล้ว-

รินอ่านข้อความผม จากนั้นก็ส่งข้อความใหม่มาทันที

-แล้วนายกลับยังไง ฝนตกหนักขนาดนี้-

ผมอมยิ้มกับข้อความนั้น

-น้องเธอน่ารัก ให้เราเข้ามารอฝนซาอยู่ในบ้าน-

ตอนผมพิมพ์ไป ผมก็ไม่ได้ทันคิด แต่พอกดส่งไปแล้วนี่สิ ผมดันรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ายังไงก็ไม่รู้ แล้วรินดันอ่านข้อความนั้นแล้วพอดี โชคดีที่เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับประโยคของผมสักเท่าไหร่

-แปลว่ารันมันก็รู้งานเหมือนกัน นายรอบ้านเราก่อนละกัน วันนี้เรานอนบ้านเพื่อนไว้ฝนซานายจะขับรถกลับ หรือจะนอนบ้านเราก็ได้ถ้าดึกไป-

ผมนิ่งไปนิดหน่อยกับข้อความที่รินส่งมา...

นอนที่นี่?....แต่บ้านทั้งบ้าน มีผมกับรันอยู่สองคนน่ะหรอ

-ไม่ดีมั้ง เดี๋ยวรอฝนซาแล้วขับรถกลับดีกว่า-

รินอ่านข้อความผม แล้วเธอก็รีบตอบกลับมาทันที

-ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวบอกไอ้รันให้-

ผมตกใจนิดหน่อยกับข้อความนั้น

-ไม่ต้องๆ เราจะกลับไปนอนคอนโด-

ซึ่งประโยคนั้นของผมไม่ได้รับการตอบรับจากริน เจ้าตัวอ่านแล้วก็ไม่ตอบคำถามผม

-เฮ้-

-ริน-

-นิริน-

แม้ว่าผมจะส่งข้อความไปอีกข้อความ เธอก็ไม่ตอบ จนผมต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ ในระหว่างที่ผมกำลังนั่งรอการตอบข้อความจากรินอยู่

ในระหว่างนั้นเอง เสียงฝีเท้ากระแทกลงบนขั้นบันไดก็ดังขึ้นมาเหมือนมีคนกำลังวิ่งลงมาชั้นล่าง ผมรู้โดยสัญชาตญาณว่าเป็นรันนั่นแหละ

ร่างโปร่งเดินตรงมาหาผม ในมือของเขาถือโทรศัพท์อยู่ ซึ่งผมกำลังมองเขาด้วยความอึ้ง

“พี่รินบอกให้พี่นอนนี่”

“....”

“งั้นก็นอนห้องผมและกัน ห้องอื่นแม่บ้านเขาขนผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มหมอนไรไปซักหมดแล้ว ยังไม่ได้จัดสักห้องเลย”

“...”

ผมยังคงเงียบ

“เฮ้ย เป็นใบ้ไง๊?”

รันคงเซ็งที่เห็นผมไม่ตอบ ซึ่งผมกำลังพยายามตั้งสติอยู่ เพราะอีกฝ่ายลงมาจากชั้นบนในสภาพ ‘กันเอง’ สุดๆ ด้วยการเปลือยท่อนบน มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพาดลำคอ ส่วนท่อนล่างสวมกางเกงขาสั้นเอวต่ำ ความจริงผมไม่ควรรู้สึกอะไรเลย เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชายเหมือนๆกัน แม้ว่าเขาจะขาวและเนียน ผมหมายถึงเป็นคนผิวพรรณดี ผมก็ไม่ควรจะรู้สึกอะไรอยู่ดี

ผมพยายามโฟกัสสายตาอยู่ที่ใบหน้าของรันและพูดเสียงเรียบๆ

“เดี๋ยวฝนซาพี่ก็จะไปแล้วครับ ไม่รบกวนรันหรอก”

“ปล่อยพี่กลับไปโดนพี่รินด่าตายดิ” รันพูดแล้วกอดอกมองผม ผมเบนสายตาจากเขาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ตอนนี้ฝนก็ซาแล้วนะ พี่ว่าพี่กลับดีกว่า”

ผมหันหลังแล้วจะเดินไปที่ประตูแต่รันรีบเดินมาขวาง

“ไม่ให้ไป ก็พี่รินเขาบอกให้นอนนี่ ก็นอนนี่ดิวะ”

“ทำไมเราต้องอยากให้พี่นอนนี่ด้วยล่ะ” ผมกระตุกยิ้มบางๆ “โตแล้วนะ รินไม่อยู่แล้วนอนคนเดียวไม่ได้หรือไง”

รันขมวดคิ้วใส่ผม

“คืออุตส่าห์จะไม่อะไรละไง ก็มาทำให้รู้สึกอยากต่อยเนอะ”

“หึ...” ผมยิ้มขำ ถึงจะพูดว่าอยากต่อย แต่เอาเข้าจริงรันก็ดูไม่ได้อยากจะทำจริงๆหรอก

“ขำไร ไปอาบน้ำ เร็ว ไม่อยากทะเลาะกับพี่ริน” รันดูจะไม่ยอมเลิกขวางทางผมจริงๆนะ  ทำไมไม่เข้าใจความลำบากใจของผมมั่งเลย

“พี่ว่าพี่เคลียร์ได้นะ”

“ไป อาบ น้ำ” รันพูดเน้นทีละคำ เขาเอาผ้าขนหนูที่พาดคอเขาอยู่โยนใส่หน้าผม

ฟึ่บ!

“ใช้ของผมไปก่อน เร็วๆด้วย”

พอพูดจบ ร่างโปร่งก็เดินผ่านไปอีกทางเหมือนต้องการตัดบท แต่กลิ่นหอมสบู่อ่อนๆจากกายอีกฝ่ายที่ติดอยู่บนผ้าเช็ดตัวทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ...

ผมพบว่าผมไม่โอเคที่จะนอนร่วมห้องกับน้องชายของริน....

“เอ้า! จะยืนอึ้งแบบนั้นอยู่อีกนานมั้ย? ก็บอกให้ไปอาบน้ำไง” รันหันมาบอกผมด้วยสีหน้าที่เริ่มจะหงุดหงิด “ไม่พูดซ้ำแล้วนะเว้ย ถ้าไม่อาบน้ำ นอนพื้นไปเลยนะ”

พอเจ้าตัวพูดจบ ก็ขึ้นบันไดไปชั้นสองของบ้านอย่างไม่สนใจผม ทิ้งให้ผมต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับสถานการณ์ที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องยอมรับ

ดูเหมือนผมจะไม่มีทางเลือกอื่นเอาซะแล้ว...

 

 


 

 

 

 

ผมขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของพ่อรัน เนื่องจากผมไม่สามารถใส่เสื้อผ้าของรันได้ ผมเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ต่างจากรันที่ค่อนข้างจะผอมบาง แต่เขาก็ไม่ได้เตี้ยหรือตัวเล็ก รันเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งตามประสาวัยรุ่นทั่วไป ร่างกายมีกล้ามเนื้อเล็กน้อยในแบบผู้ชาย แขนขาเรียวยาว หน้าท้องราบเรียบสนิท แต่มีใบหน้าหล่อที่ดูมีเสน่ห์มากอยู่เหมือนกัน ตอนผมเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของรัน เห็นเจ้าตัวกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ รันสวมเสื้อเรียบร้อยแล้ว เป็นเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้ม สกรีนตัวอักษรสีเหลืองสุดเจ็บเก่าๆ ดูเหมือนจะเป็นเสื้อใส่นอนธรรมดาๆ

“นอนเลยมั้ยคุณหมอ พรุ่งนี้เข้าโรงบาลก่อนแปดโมงนี่” รันทักผมโดยไม่เงยหน้าจากจอโทรศัพท์ ผมยิ้มบางๆ

“รินบอกหรอ” ผมอดจะถามเขาไม่ได้ ขณะหย่อนกายนั่งลงข้างๆเขา

“อืม ใช่” เขาตอบปัดๆและยังคงเล่นโทรศัพท์ต่อไป

“บอกให้พี่นอนแล้วรันไม่นอนหรือไงครับ” ผมถามเขายิ้มๆ รันหันมามองผม

“ก็กำลังจะนอนแล้ว พรุ่งนี้เรียนเช้า”

เสียงห้วนสั้นว่า จากนั้นเขาก็เก็บไอโฟนไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ร่างโปร่งเขยิบร่างขึ้นไปบนเตียงคิงไซส์ ส่วนผมยังนั่งอยู่ปลายเตียงราวกับต้องการเวลาทำใจ แต่ก็นั่งอยู่ได้ไม่นาน เพราะรันปาหมอนใส่หลังผมดัง

ตุบ!

ไร้ซึ่งความเกรงใจสุดๆ....

“นอนได้แล้วนะคุณหมอ จะปิดไฟแล้ว!

ผมส่ายหน้าไปมานิดหน่อยกับสรรพนามแกมประชดที่เจ้าตัวใช้เรียก จากนั้นก็คว้าหมอนไปวางบนเตียงดีๆ ผมขยับร่างขึ้นไปนอนข้างๆเขา โดยเว้นระยะห่างออกจากกันพอสมควร รันปิดไฟในห้องลงจนทั้งห้องตกอยู่ในความมืด ผมรู้ว่ารันขยับตัวนอนหันหลังให้ผม ดูท่าทางรันจะหลับง่ายเหลือเกินเพราะเพียงไม่กี่นาที ผมก็ได้ยินลมหายใจของเขาดังเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอเหมือนคนจมอยู่ในห้วงนิทรา ต่างกันกับผมที่นอนยังไงก็ไม่หลับ

“...”

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนรันคงหลับสนิทไปแล้วจริงๆ ผิดกับผมที่ได้แต่พลิกตัวไป พลิกตัวมา ทั้งๆที่แอร์ในห้องก็เย็นฉ่ำ ทว่าเหงื่อกลับผุดซึมทั่วหน้าผากทุกครั้งที่รันขยับตัวหรือส่งเสียงในลำคอ ยิ่งผมรู้ว่าร่างโปร่งบางกำลังขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต็มตามากกว่าเดิม ไม่มีอาการง่วงให้เห็นทั้งๆที่ร่างกายเหนื่อยล้าเอามากๆจากหลายเคสของวันนี้ จนในที่สุดผมก็ตัดสินใจนอนหันหลังให้รัน

“...”

เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทาง ผมผ่อนลมหายใจตัวเองเข้าออกช้าๆ พยายามทำใจตัวเองให้สงบที่สุดจากนั้นก็ข่มตาให้หลับลง....

เหมือนทุกอย่างมันจะดีแล้ว ผมเกือบจะหลับ...

ใช่ แค่เกือบ

หมับ!

อยู่ๆแขนรันก็พาดลงมาบนเอวผมทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ผมพลิกกายหันไปมองเขาและนั่นเล่นทำเอาผมหายใจติดขัดไปชั่วขณะนึงเลยทีเดียว

เราอยู่ใกล้กันมากๆ มากแบบที่ผมแทบไม่อยากจะบรรยายออกมา...

ให้ตาย...

ลมหายใจของรันกำลังเป่ารดจมูกของผมอยู่ ผมเป็นหมอ เคยเผชิญสถานการณ์ฉุกเฉินบนความเป็นความตายของคนไข้มามากมาย ทำไมกับเรื่องแค่นี้ผมกลับแก้ไขมันไม่ได้! เอาจริงๆแล้วผมว่าผมไม่ควรรู้สึกอะไรไม่ใช่หรอในเมื่อน้องก็เป็นผู้ชายเหมือนๆกับผมทุกอย่าง จริงอยู่ที่ผมเห็น หมอไบร์ทเพื่อนสนิทผมชอบผู้ชายมาตลอด แต่ไม่เห็นเคยรู้เลยว่าผมเองจะเป็นแบบนั้นไปด้วย แต่จะถามว่าผมชอบผู้หญิงมั้ย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะว่าผมก็ไม่เคยคบใครเป็นจริงเป็นจัง ผมเรียนหนัก ทำงานหนัก จนไม่เคยเหลือเวลาคิดเรื่องความรักเลย

ท่ามกลางความเงียบและเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของรันกับลมหายใจหอบนิดๆของผม ผมหลุบตาต่ำลงมองริมฝีปากบางเฉียบได้รูปที่เผยอนิดๆแสดงอาการหลับลึกของเจ้าตัว ไม่รู้ผมเกิดนึกพิเรนทร์อะไรขึ้นมา ถึงได้เอื้อมมือไปแตะริมฝีปากของอีกฝ่ายเบาๆอย่างห้ามตัวเองไม่ทันแบบนั้น

โชคดีที่รันไม่ได้รู้ตัวว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ เพราะเขาหลับสนิทเอามากๆ แล้วผมก็มือเบาสุดๆ

เป็นคนที่มีริมฝีปาก...นุ่มดี...

แต่ขอโทษ...ริมฝีปากใครมันไม่นุ่มบ้างวะ!

ผมผ่อนลมหายใจหนักๆระงับอารมณ์ฟุ้งซ่าน จากนั้นก็ดึงมือตัวเองกลับมาแล้วหันหลังให้รันอีกครั้ง พยายามข่มตาให้หลับ ผมไม่เคยนึกอยากให้พระอาทิตย์มันขึ้นมาเร็วๆเหมือนวันนี้มาก่อน ผมได้แต่คิดว่าเช้าเร็วๆหน่อยได้มั้ยผมจะได้ไปๆจากบนเตียงนี้สักที!

ผมไม่รู้ว่าผมควรจะรู้สึกยังไงกับการที่ตอนแรกรันแค่พาดแขนไว้ที่เอวผมเฉยๆ แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขากำลังซบลงมาที่ปีกไหล่ผม ผมรู้ได้จากลมหายใจที่เป่ารดเสื้อและสัมผัสหนักๆจากการที่เขาทิ้งศีรษะลงมา ไม่ว่ารันจะคิดว่าผมเป็นหมอนข้างหรืออะไรก็ตาม ผมก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกที่กำลังเตลิดของตัวเองได้อยู่ดี!

ผมไม่ควรนอนหันหลังให้เขา เพราะถ้าผมนอนหันหลัง ผมจะไม่สามารถป้องกันตัวจากการคุกคามโดยไม่รู้ตัวของรันได้ พอคิดได้ดังนั้น ผมจึงค่อยๆพลิกตัวหันหน้ามาหาเขา สรุปก็คือหน้าผากของรันแตะเข้ากับบริเวณอกกว้างของผมพอดี

แล้วมัน...ดีกว่าเดิมตรงไหน!

ผมหันไปมองพื้นที่ด้านหลังตัวเองว่ามันพอจะมีทางให้ผมขยับหนีไปจากตรงนี้ได้มั้ย ซึ่งปรากฏว่ารันได้ยึดพื้นที่เข้ามาจนถ้าหากผมขยับอีกนิด ผมคงได้ลงไปนอนเล่นบนพื้นห้องเย็นเฉียบ

เอาไงดีล่ะ..

กอดมากอดกลับไม่โกงดีมั้ย?

ระหว่างที่ผมกำลังฟุ้งซ่าน รันก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ และผมก็ไม่สามารถถอยหลังไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว เลยจำเป็นต้องกอดร่างโปร่งบางตอบไว้แบบหลวมๆ ตอนแรกผมก็รู้สึกละอายแก่ใจยังไงก็ไม่รู้แปลกๆ แต่เมื่อรันดูเหมือนจะไม่มีทางรู้สึกตัวขึ้นอย่างง่ายๆ ผมก็เลยต้องข่มตาหลับทั้งอย่างงั้น...

บอกตามตรงว่ามันทำได้ยากจริงๆเมื่อกลิ่นสบู่อ่อนๆของเขาเตะจมูกผม ผมได้แต่พยายามข่มตาให้หลับ ความเหนื่อยเพลียกับเรื่องที่เจอมาทำให้ร่างกายเหมือนถูก Shut Down ผมผล็อยหลับไปในที่สุด พร้อมกับเผลอกระชับร่างในอ้อมแขนเข้ามาหาโดยที่ไม่รู้ตัว

 

 

 

 

 

หลายชีวิตถูกปลุกให้ตื่นในตอนเช้าด้วยนาฬิกาปลุก ซึ่งผมก็เคยเป็นหนึ่งในนั้นก่อนที่วันนี้มันจะแปรเปลี่ยนไปเป็นสิ่งอื่น

“เฮ้ย!” เสียงอุทานของใครสักคนดังขึ้น จากนั้นแรงหยัดหนักๆก็ดันมาจังๆเข้าที่หน้าท้องผมจนร่างผมกระเด็นตกเตียงแบบไม่ทันตั้งตัว

ตุบ!

“โอ๊ย...” ผมครางเบาๆแล้วลืมตาตื่นขึ้นมารับความเป็นจริงโดยอัตโนมัติ...

ความจริงที่ว่า ผมโดนเด็กถีบจนตกเตียง รันปลุกผมแต่เช้าด้วยฝ่าเท้าของเจ้าตัว แค่นั้นดูเหมือนยังไม่สาแก่ใจมั้ง เพราะเจ้าตัวยังอุตส่าห์ชะโงกหน้าจากเตียงลงมามองผมอีก!

“เป็นไรมากหรือเปล่าน่ะ”

“...” ผมถึงกับผ่อนหายใจออกมายาวๆเมื่อได้ยินคำถามนั้นพร้อมกับเห็นสีหน้าตื่นๆนิดหน่อยของรัน เส้นผมของอีกฝ่ายยุ่งเหยิงตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผมสุดๆคือใบหน้ารูปไข่นั่น

ใสกิ๊กเลย.....

“ปลุกแรงจัง” ผมพึมพำและยันตัวขึ้นมานั่งที่พื้น จากนั้นก็เอามือลูบต้นคอตัวเองไปมาเบาๆ

“ผมไม่ผิดนะ ใครใช้ให้มากอดวะ ขนลุก” รันทำท่าขนลุกอย่างที่บอกตอนที่เขาพูดจบ ผมค่อยๆลุกขึ้นเต็มความสูง เอาแขนกอดอกแล้วโน้มหน้าลงไปพูดกับเขา

“รันต่างหากที่กอดพี่ก่อน พี่ก็แค่กลัวตกเตียงเลยต้องยึดตัวเราไว้เท่านั้นแหละ” ทั้งๆที่ผมพูดความจริงนะ แต่รันดันทำตาโตเหมือนเขาไม่เชื่อผม

“ไม่มีทาง ผมเนี่ยนะจะกอดพี่”

หายใจรดหน้าเลยต่างหาก...

ถึงผมอยากจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็ไม่ได้พูด ผมก็แค่ทำในแบบตัวเองนั่นก็คือยักไหล่

“ไม่เชื่อก็ตามใจสิ”

“ไปอาบน้ำเลยไป จะได้ไปจากบ้านผมซักทีไง” รันออกปากไล่ผม ร่างโปร่งลุกขึ้นจากเตียงแล้วโยนผ้าเช็ดตัวเขาใส่หน้าผมเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนต่อ เสียงทุ้มพูดระหว่างหาวแบบยานคาง

“อาบเสร็จแล้วเรียกนะ จะได้ลุกไปอาบบ้าง แต่ตอนนี้ขออีกห้านาที”

เปลือกตาบางปิดนัยน์ตาคู่รั้นไว้ทันทีที่เขาพูดประโยคนั้นจบ ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“การนอนต่ออีกห้านาทีมันมีอยู่จริงที่ไหนล่ะ”

 

 

 

 

 

พอผมกับรันต่างอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เราก็ลงมาจากชั้นบนพร้อมกัน รันเดินไปที่ห้องครัว ผิดจากผมที่กำลังจะเดินไปยังประตูทางออก ผมจะก้าวออกจากประตูแล้ว แต่รันเรียกผมไว้ก่อน

“เดี๋ยวดิ”

“ครับ?” ผมหันไปมองร่างโปร่ง รันเดินออกมาจากครัวแล้วมองผม

“รีบหรอ ไม่กินอะไรก่อนไปหรือไง”

ผมเลิกคิ้วนิดหน่อยที่อีกฝ่ายซึ่งไม่ได้ดูมีท่าทีจะชอบหน้าผมตั้งแต่เมื่อวานมาชวนผมกินอาหารเช้าด้วย รันกลอกตานิดหน่อยแล้วพ่นลมหายใจออกมาเหมือนยอมรับ

“คือจริงๆแล้ว พี่รินบอกว่าพี่ทำกับข้าวเป็น”

ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจอยู่ดี

“อืม แล้วมัน...ทำไมล่ะ” ผมถามรันกลับ

“ไม่เข้าใจอีกหรือไงวะ ผมทำไม่เป็นน่ะสิ” รันเฉลย ผมก็เลยเก็ทในสิ่งที่เขาบอกแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็ได้ๆ เดี๋ยวพี่ทำให้”

“ไม่ได้อยากให้ทำให้สักหน่อย แค่บอกว่าเผื่อจะทำกินก็...ทำเผื่อหน่อย” น้ำเสียงแผ่วลงพร้อมกับอาการเอามือจับจมูกแก้เก้อเหมือนกลัวเสียฟอร์มของรันทำให้ผมหุบยิ้มไม่ลงแล้ว ต้องเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะอีกฝ่ายด้วยความหมั่นเขี้ยว จนเขารีบปัดมือผมออก

“อะไรกันเล่า! ไม่ใช่เด็กนะเว้ย!” รันทำหัวเสียใส่ผมนิดหน่อย แต่ไม่ได้จริงจังอะไรนัก ผมเลยแค่เดินผ่านเขาไปยังห้องครัวในตัวบ้านของรัน

ในตู้เย็นมีของสดแช่อยู่เต็มไปหมด ผมจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปถามรัน

“พวกเมดไปไหนล่ะ?”

“เมดบ้านผมเข้างานตอนเจ็ดโมงครึ่ง นี่มันยังไม่ถึงเวลางานเขาเลย อีกอย่างปรกติตั้งโต๊ะอาหารเช้าตอนแปดโมง นี่มันยังไม่ถึงเวลา อาจจะต้องหาอะไรกินเองประทังชีวิตไปก่อน”

ผมพยักหน้ารับรู้ กวาดสายตามองกุ้งสดใสตู้เย็น และเนื้อสัตว์อื่นๆ จากนั้นก็สรุปสั้นๆอย่างได้ใจความ

“ข้าวต้มกุ้งแล้วกันนะ ง่ายดี”

“ยังไงก็ได้อ่ะ หิวจะตายอยู่แล้ว”

รันเดินไปนั่งที่โต๊ะ เอาโทรศัพท์ขึ้นมาและพยายามจะกระหน่ำโทรหาใครสักคน ผมเดาว่าก็คงเป็นเพื่อนเขา เพราะได้ยินรันสบถเบาๆ

“ไอ้นี่ก็ไม่เคยจะรับสายกูหรอก นอนหรือตายวะ”

ผมได้แต่ยิ้มกับความใจร้อนของรัน แล้วหันไปสนใจทำอาหารเช้าง่ายๆที่เคาเตอร์ครัวแทน ผมเองก็ต้องรีบเข้างานเหมือนกัน โชคดีที่ทำกับข้าวทานเองตลอดจนชินมือ คิดว่าเรื่องแค่นี้ก็คงไม่ลำบากอะไรเท่าไหร่ แต่ยอมรับนะว่าปรกติไม่ได้ทำให้คนอื่นกินบ่อยหรอก นิรินอาจจะเคยกินบ่อยเพราะเธอเป็นเพื่อนสนิทผม

รันเป็นคนที่สองนอกจากครอบครัวที่ผมทำอะไรแบบนี้ให้ แม้ว่าจะไม่ใช่สถานการณ์ที่น่าคิดมากอะไรก็ตาม...








 




-------------------------------------------------------------------------------------------------------

1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจนะคะจุ้บบ
ติดแท็ค 
#พี่เขยโคตรแซ่บ และ #Takeme เมื่อพูดถึงความฟรุ้งฟริ้งของคู่นี้บน twitter นะครัช

กด ADD FAV ได้ที่รูปหนุ่มรันสุดหล่อ

 โหวตสิบดาวที่รูปพี่เทส เฮียแซบเวอร์ #เจอหมอหล่อ บอกต่อๆกันด้วยยย -...-
 

 
 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

11,622 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #11617 Namfonbii (@vipygfam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 19:58
    โอ้ยยยยยย พี่หมอกอดมากอดกลับไม้โกงไปเลยยยยยย น้องรันคนดื้อ!
    #11617
    0
  2. #11589 Alison Claire (@saranratchertam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 12:02
    น่ารักกก >\\<
    #11589
    0
  3. #11343 YellowKitsune (@toppingjwalkerz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 05:10
    ชอบรัน คาแร็คเตอร์น่ารักกกกก งุยยยย ทำเผื่อหน่อย... งร้าสส เข้าใจความรู้สึกเทสนิดๆ ก็รันน่ารักขนาดเน้ อิอิ
    #11343
    0
  4. #11097 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 23:21
    เค้าทำข้าวต้มกุ้งให้กินหว่ะแก
    #11097
    0
  5. #10994 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 22:49
    555 ขำหมอเทสอ่าา เหมือนกลัวรัน
    รันอ๋อยแบบไม่รู้ตัว
    #10994
    0
  6. #9447 parkraerim (@parkraerim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 01:39
    ทำไมเรารู้สึกเหมือนรินเป็นสาววาย - -; มันรู้สึกได้ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ!

    แต่พี่หมออ่ะ จะทำอะไรน้อง><!
    #9447
    0
  7. #5816 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 08:32
    อร้ายยย พี่เทส เค้าเขินนะ!
    #5816
    0
  8. #5655 yang yori (@obeasto) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 19:14
    น้องรันขี้อ่อย5555
    #5655
    0
  9. วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 11:12
    เทสกับรินไม่ได้เป็นอะไรกันใช่มั้ยยยย
    #5371
    0
  10. #4882 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 22:05
    เหยยย ทำกับข้าวเป็นดั้วะ ชอบ>////<
    #4882
    0
  11. #4881 byfoam (@foam_lo96) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 21:55
    หมอเทสแลดูอยอุ่นจรุงงงง~ ทำกับข้าวก็เป็นนนน ><
    #4881
    0
  12. #4418 shadow2love (@shadow2love) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 00:39
    น้องรันน่ารักมาก
    #4418
    0
  13. #4417 shadow2love (@shadow2love) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 00:39
    น้องรันน่ารักมาก
    #4417
    0
  14. #3659 ด.ญ.วุ่นวาย (@mukob) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 20:29
    พี่เขยคุณสมบัติครบเชียว อยากได้ๆๆๆๆ
    #3659
    0
  15. #3595 Jumpoly14 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 10:13
    จิงๆแร้วพี่หมออยากยุบ้านนี้ตลอดไปรึเปล่าน้ออออ
    #3595
    0
  16. #2933 วาโย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 11:07
    พี่หมอเทสน่ารักจัง
    #2933
    0
  17. #2849 กบฎ_นักโทษ (@thingre) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 09:41
    หลงรักพี่หมอเทสเลยยย-///-
    #2849
    0
  18. #2637 panny (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 08:57
    พี่หมอเทสดูอบอุ่นจังงงงง ><
    #2637
    0
  19. #2626 ตามมาอ่านจร้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 07:14
    พระเอกน่ารักมากกกกกกกกกกกกก
    #2626
    0
  20. #2601 TeeLeeChen (@chonthicha_04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:21
    พี่หมอยังคงอบอุ่น
    #2601
    0
  21. #2600 TeeLeeChen (@chonthicha_04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 19:57
    พี่หมอ
    #2600
    0
  22. #2273 Monkiiz136 (@luk-suju-na) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 00:54
    งื้อออออออ ทำไมถึงได้น่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งได้ขนาดนี้อ้ะ คือดี ดีมากกกกกกกกก ไม่อยากให้ถึงช็อตมัวเมา?ของพี่หมอเลย แบบนี้น่ารักกว่าเยอะ ทำไมไม่หักห้ามใจตัวเองเลยนะหมอ น้องมันน่ารักน่าฟัดมากก็จริง แต่แบบ โอ๊ยยยยยยยย คุณหมอที่แสนอบอุ่นของเรา ทำแบบนั้นนี่นิสัยไม่ดีเลย แต่ก็นะนี่แค่วันแรกที่เจอกันเองอ่ะ หมอยังเป็นเอามากขนาดนี้ ก็คงไม่แปลกที่จะห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้ใช่มะ 5555555555
    #2273
    0
  23. #2233 Beer Sukrit Papakho (@beerorbie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 09:59
    จบเลย!! เกลียดนิสัยนายเอก
    #2233
    0
  24. #1913 Sai Kak (@-saikak) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 14:05
    อับเดตใหม่เยอะๆนะค่ะติดตามอยู่ตอนนี้ติดตามทั้ง Jast you and Take me เลยค่ะ
    #1913
    0
  25. #1903 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 11:50
    เมะหวั่นไหวก่อนเคะเยย 55
    #1903
    0