จบ │BONDAGE│JUST YOU 'เด็กหมอ' [Yaoi]

ตอนที่ 7 : พบหมอครั้งที่ 6 : : เรื่องพรรค์อย่างงี้ต้องใช้เวลา 130 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    5 ม.ค. 58

CHAPTER 6
- เรื่องพรรค์อย่างงี้ต้องใช้เวลา -




[Loading…130 per.]

 

หมอเทสมองกลับมาเหมือนกัน แว้บนึงอีกฝ่ายทำสีหน้าเหมือนคุ้นหน้าคุ้นตาผม แต่ผมก็รีบหันหน้าหนีแล้วเดินตรงดิ่งไปข้างหน้าแทน!

“มีอะไรหรือเปล่าวะ” ไอ้รันหันมาถาม

“มะ ไม่มี จะไปมีอะไรได้ไงล่ะ” ผมโกหกเต็มๆคำ

“แต่กูเห็นมึงมองเข้าไปในรถคันนั้นแล้วทำหน้าตกใจมากเลยนะ” ไอ้รันยังเสือกสงสัยไม่เลิก

ก็แหม ถ้ามึงเคยให้ใครเห็นมึงแก้ผ้าและตรวจดูอย่างละเอียดยิบ มึงควรจะไม่อยากเจอป่ะวะ

“น้องครับ เดี๋ยวก่อน!” เสียงนุ่มๆดังขึ้นข้างหลังผม ก่อนที่ผมจะต้องสะดุ้งเพราะมีใครบางคนเอื้อมมือมาสัมผัสที่ไหล่เบาๆ ผมรีบหันไปแล้วก็เห็นหมอเทสมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!

พอมองผ่านร่างสูงไปถึงได้เห็นว่าหมอเทสคงขอร้านกาแฟจอดรถ

“มะ มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถามอึกอัก

“พอดีน้องทำกระเป๋าตังตกตอนที่เดินผ่านตรงนั้น พี่เห็นพอดีเลยลงจากรถมาเก็บให้” หมอเทสส่งกระเป๋าตังสีน้ำตาลเก่าๆสุดเยินมาให้ผม ทำให้ผมรีบทำตาโตแล้วรับมา แทบจะก้มลงกราบเขา (?) ด้วยความซาบซึ้ง! ในนี้มีทั้งบัตรนักศึกษา บัตรประชาชน บัตรส่วนลดเวลาซื้อหนังสือ บัตรสมาชิกร้านโดนัท บัตรสมาชิกร้านเช่าการ์ตูน เช่าวิดีโอ และบลาๆๆอีกมากมาย (มีทุกอย่างยกเว้นแบงค์พันน่ะ) เพราะฉะนั้นถ้ามันหายไปคงจะเป็นเรื่องใหญ่มากๆ

“ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆนะครับ” ผมละล่ำละลักบอก

“ไม่เป็นไร…” หมอเทสมองผมแล้วทำหน้าสงสัย

“มีอะไรอีกหรือเปล่าครับ” ไอ้รันถามขึ้น เมื่อเห็นหมอเทสจ้องผม

“เรา…เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ พี่รู้สึกคุ้นหน้าน้องจัง…”

เชดดดดด

(เกือบ) จำได้!!

แต่ก็ยังดีที่จำไม่ได้!

“ไม่เคยครับ ไม่เคยแน่นอน ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเจอคนที่มีหน้า ตา หู จมูกปากแบบพี่มาก่อน” ผมรีบโพล่งออกไปทันที

“แล้วทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตมึงเป็นคนไม่มีหน้าหรือไง ถึงได้เคยเห็นคนมีหู ตา จมูก ปากแบบนี้ครั้งแรก” ไอ้รันคงว่างมากหรือไม่หมาในปากก็คงจะหิวแล้วเลยหันมาแขวะผม

“กูหมายถึงว่า กูไม่เคยเจอคนหน้าตาแบบพี่เขามาก่อนไง!” ผมกระแทกเสียงใส่มัน ไอ้รันแอบขำ ผมรู้ มันรู้อยู่แล้วว่าผมหมายถึงอะไร แต่แม่งกวนตีนไง

“ไม่เคยก็ไม่เคยครับ” หมอเทสยิ้มบางๆให้

“เอ่อ พอจะมีเวลาว่างสักสองสามชั่วโมงมั้ยครับ” ผมถาม ตอนผมถามน่ะ ผมไม่ได้คิดอะไรไง แต่โคตรงงที่ไอ้รันกับหมอเทสทำหน้ากระอักกระอ่วนมาก

“หวังว่า…คงไม่ได้ชวนทำงานผ่านอินเตอร์เน็ตนะ พี่ไม่ว่างขนาดนั้นหรอก”

ซวยละ!

ลืมเลยว่าไอ้พวกเวรชวนทำงานชอบใช้คำพูดแบบนี้!!

“ถ้ามึงชวนกูทำขายตรงเมื่อไหร่ เราจบกันนะ” ไอ้รันพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง

โถ่เว้ย!

เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อยเหอะ!

“ไม่ใช่แบบนั้น กูแค่เห็นว่าพี่เทสเข้าเก็บกระเป๋าตังคืนกูกูก็เลยจะเลี้ยงข้าวเขาตอบแทนไง” ผมว่า พี่เทสขมวดคิ้วใส่ผม แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร

“อ๋อ อย่างงั้นหรอ” ไอ้รันพยักหน้ารับรู้ “แล้วมึงมีเงินหรอ”

ผมยิ้มแห้งๆเมื่อได้ยินแบบนั้น

“ไม่มีแล้วยังเสนอหน้า” ไอ้รันจิกผม

“ใครว่ากูไม่มี” ผมว่า

“แล้วสรุปมึงมี?”

“เออ! กูมี!” ผมว่าเสียงหนักแน่น

“มึงมีที่ไหน”

“กูมีเงินในอนาคตไง!” ผมยิ้มกว้างปากฉีกจนถึงใบหูแล้วแบมือตรงหน้ามัน “ยืมมึงก่อนไง”

“เหอะ กูนึกว่าจะแน่ =_=” ไอ้ฟาร์มทำท่าสมเพชผม

“ยืมก่อนนน” ผมลากเสียงยาวใส่มัน

“เออๆ กูให้มึงยืมก็ได้ ถึงกูจะรู้ว่าไม่มีวันได้คืนก็เหอะนะ”

น่าน =_=

ประชดให้รู้สึกผิดไปอีกกกก

“เดี๋ยวกูจะคืนถ้ากูมีจบป่ะ”

คือจริงๆพี่ฟรังค์ก็ให้ตังผมนะครับ แม่จะให้เงินเจ้ แล้วก็ให้เจ้เป็นคนแจกแจกเพราะแม่ไม่อยู่ ทั้งค่ากับข้าว ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าสารพัดที่พี่ฟรังค์ต้องเป็นคนออกไปจ่ายแทน ไหนจะเงินรายอาทิตย์ของผมกับเจ้

พี่ฟรังค์ให้ผมอาทิตย์ละสองพัน เสาร์อาทิตย์ต่างหากถ้าเกิดต้องออกไปข้างนอก (แต่ส่วนใหญ่ก็คือจะไม่ให้ออก)

แต่ผมน่ะ เวลามีเงินก็มักจะทุ่มในไปกับเกมบ้าบอต่างๆจนเจ้มักจะหาเรื่องตัดเงินผม เพราะไม่อยากให้ผมใช้เงินไปกับความไร้สาระ เจ้ฟรังค์เคยวีนผมจนร้องไห้มาแล้วที่ผมเล่นเกมไม่กินไม่นอน เล่นเอาตัวผอมจนเหลือแต่นั่งหุ้มกระดูก ช่วงหลังๆเลยให้ผมค้างที่หอเฉพาะวันที่งานหนักจริงๆ ถ้างานไม่หนักผมก็จะต้องกลับมานอนที่บ้าน เพราะเจ้ฟรังค์ก็จะได้ดูแลผมด้วย

หลังๆผมสงสารพี่สาวก็เพลาๆเรื่องเกมลงมาเยอะเหมือนกัน

“งั้นกูจะลองเชื่อน้ำหน้ามึงสักครั้งแล้วกัน” ไอ้รันประชดมา ผมก็เลยหันไปหาหมอเทส

“งั้นผมขอเลี้ยงข้าวพี่หมอสักมื้อนึงแล้วกันนะครับ” ผมฉีกยิ้มให้ แต่หมอเทสมองหน้าผมแล้วกระตุกยิ้มบางๆ

“สงสัยพี่จะอายุเยอะ ความจำเลอะเลือน”

“ทำไมหรอครับ” ผมทำหน้างงเมื่อได้ยินหมอเทสพูดแบบนั้น

“พี่ไม่เห็นจำได้เลยว่าบอกเราตอนไหนว่าชื่อเทส….แถมยังเป็นหมออีกต่างหาก”

ซะ ซวยแล้วไงกู!

ผมยกมือปิดปากตัวเองแน่นราวกับมันจะช่วยอะไรได้!

หลุดเรียกชื่อเขากับตำแหน่งหน้าที่เขาไปซะเฉยๆ! ไอ้ฟาร์ม โง่ของแท้ ควายของจริงเลยมั้ยล่ะมึง!

 กะ…ไก่!

ปล่อยไก่ออกไปตัวเบ้อเร่อชัดๆ!!

ทีนี้นอกจาหมอเทสจะสงสัย ไอ้ห่ารันก็เอาขึ้นมากับเขาด้วย!

“เออ นั่นดิ พี่เขาบอกมึงตอนไหนวะ กูไม่เห็นได้ยิน!”

ย๊ากกกกกกก

อยากหายตัวได้!!! ใครก็ได้เอาผ้าคลุมล่องหนมาให้ผมที!

“คะ คือ…” ผมกำลังจะหาข้อแก้ตัว แต่คนที่รู้ทันผมไปซะทุกอย่างอย่างไอ้รันก็ชิงพูดขึ้นซะก่อน

“จะโกหกก็ยังทำได้ห่วยแตกขนาดนี้ ชีวิตนี้จะไปทำห่าอะไรได้ ทำไม มึงเคยยืมตังพี่เขาไว้แล้วกะจะชักดาบใช่มั้ย”

“มะ ไม่ใช่เว้ย! ชีวิตนี้กูเป็นหนี้มึงแค่คนเดียวเท่านั้น!”

“แล้วมึงรู้ชื่อพี่เขาได้ไง” ไอ้รันยังไม่เลิกสงสัย

เดี๋ยวเหอะ ไอ้เพื่อนชั่ว ขุดหลุมฝังเพื่อนเก่งนัก เดี๋ยวก็แช่งให้ได้เป็นเมียพี่เขาซะเลย! เข้าข้างกันอยู่นั่นแหละ!

“กะ กูเดา!!”

ข้อแก้ตัวสุดโหลยโท่ยดังออกไปจากปากผม

และสีหน้าทั้งสองคนก็เป็นดังต่อไปนี้

-_- >> รัน

=[]= >> หมอเทส

สายตาของไอ้รันเหมือนกำลังตะโกนใส่หน้าผมว่าไอ้หน้าโง่นับร้อยๆหน แต่ผมก็ (ฝืนทำเป็น) ไม่แคร์

แปะๆๆๆ

เสียงปรบมือของหมอเทสดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่าย

“เดาเก่งจังเลยครับ ถูกหมดเลย”

=_=;;;;

ทั้งๆที่อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาๆแต่ผมกลับรู้สึกเหมือนถูกประชดหรือซัดเปรี้ยงเข้าที่เบ้าตาด้วยความรุนแรง

“งะ งั้นเราไปหาอะไรกินกันดีกว่าครับ” ผมเปลี่ยนเรื่อง แต่หมอเทสส่ายหน้าไปมา

“ไม่เป็นไรดีกว่า พอดีวันนี้พี่ต้องเข้าเวร ต้องรีบไปทำงานแล้วเดี๋ยวจะไม่ทัน”

“อ๋อ งั้น ขับรถดีๆนะครับ”

พอผมรู้ว่าตัวเองปล่อยไก่ ผมก็รีบยิ้มแห้งแล้วอวยพรให้เขาเดินทางโดยสวัสดิภาพทันที เพราะขืนรั้งให้หมอเทสอยู่ต่อ ผมอาจจะปล่อยทั้งช้างม้าวัวควายเลยก็เป็นได้

“ถ้ามีโอกาส ก็หวังว่าจะได้เจอกันใหม่นะครับ” หมอเทสว่ายิ้มๆ

“อ่า…ครับ” ผมยังคงยิ้มแห้งตอบรับเช่นเคย ส่วนไอ้รัน มันแค่ยืนทำหน้าป่วยๆของมันต่อไป

หมอเทสเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเอง ก่อนจะขับรถคันหรูสุดๆพอๆกับรถไอ้พี่หมอไบร์ทออกไปจากตรงนี้

“หมอนี่แม่งต้องมีคุณสมบัติรวยหล่อทุกคนเลยหรือเปล่าวะ?” ผมพึมพำขณะมองตามรถคันนั้นไป

“ฉลาดด้วย ซึ่งก็ไม่แปลกหรอกที่มึงจะไม่ได้เป็น เพราะว่ามึงไม่มีคุณสมบัตินั้นเลยแม้แต่ข้อเดียว”

ไอ้รันพูดหน้านิ่งๆแล้วเดินนำไปเลย ผมมองตามมันอยู่ครู่นึง ก่อนจะนึกขึ้นได้และตะโกนตามไป

“มึงว่ากูหน้าแย่! จน! แล้วก็โง่งั้นหรอไอ้รัน!”

“นึกว่าจะรู้ตอนกูแต่งงานมีลูกสองคนซะอีก!” ไอ้รันตะโกนกลับมาทำให้ผมต้องวิ่งตามไปกระโดดล็อคคอแล้วงับไหล่มันอย่างแรงไม่ยอมปล่อยจนมันร้องเสียงหลง

“อ๊ากกกก ปล่อยกูนะไอ้ฟาร์ม ไอ้หมาบ้า!!!!”

ให้ตายเหอะ ผมเกลียดไอ้รันจริงๆ!

 

 


 

เย็นนั้นหลังจากเลิกเรียน ผมกลับบ้านเองโดยรถประจำตำแหน่งสองประตูสิบแปดหน้าต่าง (รถประจำทางนั่นแหละ) ไอ้ซีฟรีบมาลากไอ้รันให้ออกไปกับมันราวกับรู้ว่าไอ้รันเลิกกี่โมง ซึ่งไอ้รันแอบกระซิบบอกผมว่าไอ้ซีฟไปหาตารางเรียนมันมาจากไหนก็ไม่รู้ เลยมาลากมันได้ตรงเวลาเป๊ะ ไอ้รันเลยหมดสิทธิ์ไปส่งผม ผมก็เลยต้องกลับบ้านเอง

พอมาถึงบ้าน ผมก็เปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้านตามปรกติ ทว่าในระหว่างที่กำลังปิดรั้วอยู่นั้น เสียงนิ่งๆไร้อารมณ์ของใครบางคนก็ดังมาจากขอบรั้วของข้างบ้าน

“เรื่องฟรังค์ถึงไหนแล้ว”

เฮือก!

ผมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“เฮียแตงค์! ตกใจหมด” ผมลูบอกตัวเองไปมา “เกิดผมหัวใจวายตาขึ้นมาทำไงวะ!”

“ทำศพ”

อ๋อหราา แหม เริ่ดจัง!!

สมควรเอามันมาเป็นพี่เขยมั้ยเนี่ย!

“ผมยังไม่ได้คุยกับเจ้ฟรังค์เลย” ผมพูดตามความจริง

“…” เฮียแตงค์มองผมด้วยหน้านิ่งๆ แต่แววตากดดันอย่างสุดขั้ว ผมรู้สึกเหมือนยืนอยู่ขั้วโลกเหนือเมื่อเจอแววตานั้นของเฮียแตงค์จับจ้อง

มันเย็นเยือกจนแช่แข็งคนได้เลยล่ะ!

“แต่ก็เร็วๆนี้แหละ….” ผมจำใจต้องพูดประโยคต่อมา

“ก็ดี”

เฮียแตงค์ตอบรับแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าบ้านตัวเองไป ผมก็เลยต้องเดินทำหน้าเหี่ยวเข้าบ้านตัวเอง

“กลับมาแล้วครับ”

“อ้าว มาแล้วหรอ” เจ๊ฟรังค์ทักผม เธอกำลังจัดกับข้าวไว้ที่โต๊ะพอดี “มากินข้าวสิ”

“โอเค” ผมว่าแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะอาหาร หย่อนกายนั่งลงแล้วโยนกระเป๋าไว้แถวๆนั้นอย่างไม่ใส่ใจ

“วันนี้พี่หมอไม่เข้ามานะ บอกว่าไม่ว่าง ต้องเข้าเวรยันเช้าโน่น แต่ก็แวะเอาแบบฝึกหัดมาให้แกด้วย เขาบอกว่าพรุ่งนี้จะมาเอา ถ้าแกไม่ทำ พี่เขาจะลงโทษแก”

คำบอกเล่าของเจ๊ฟรังค์ทำเอาผมขนลุกซู่ เห็นภาพไอ้พี่หมอมีปีกสีดำและมีเขาสีแดงแบบซาตานผุดขึ้นมาในหัวทันทีจะต้องสะบัดหน้าไปมาไล่ความคิดไร้สาระ

“อะ เอาแบบฝึกหัดมาสิเจ๊”

“กินข้าวเสร็จค่อยเอาก็ได้” เจ๊ว่า

“เอามาตอนนี้แหละ ผมกลัวลืม เดี๋ยวไม่ได้ทำ” คำพูดผมทำเอาเจ๊ฟรังค์เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“แปลกจัง ขยั๊นขยันจนผิดสังเกต ท่าทางบทลงโทษของพี่หมอจะน่ากลัวนะ”

คำพูดของพี่สาวทำให้ผมได้แต่ยิ้มแหย

ถ้ามันลงโทษด้วยการทำให้ทำเพิ่มเป็นสองเท่า หรือเขกโต๊ะสักร้อยครั้ง ผมจะไม่ใส่ใจขนาดนี้เลย แต่กลัวมันจะลงโทษด้วยการจับผมฉีดยาน่ะสิ!

ผมกลัวเข็มครับ

โดยเฉพาะเข็มของมันน่ะโคตรกลัวเลย!!

 

 

 

ปึก!

“เสร็จสักที!”

ผมกระแทกเสียงแล้วโยนแบบฝึกหัดของพี่หมอลงบนโต๊ะเขียนหนังสือราวกับขยาดมันหนักหนา หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็รีบขึ้นห้องแล้วเอามันมาทำทันทีเพราะกลัวลืม เชื่อมั้ยว่าแค่แบบฝึกหัดที่ดูพื้นๆ (สำหรับไอ้พี่หมอ) เพราะมันถูกเขียนหมายเหตุเอาไว้ว่าเป็นแบบฝึกหัดก่อนเรียน ผมกลับใช้เวลางมโข่งอยู่ถึงสามชั่วโมงกว่าจะเสร็จ!

พอทำแบบฝึกหัดของพี่หมอเสร็จแล้ว ตอนแรกผมก็คิดจะกระโดดเข้าหาคอมพิวเตอร์แล้วเล่นเกมให้สะใจซักตาสองตา แต่ก็ต้องนึกถึงสีหน้านิ่งงันเหมือนศพตายซากคอเฮียแตงค์ซะก่อน...

ผมไม่ควรปล่อยให้เรื่องเจ้ฟรังค์ยืดเยื้อไปมากกว่านี้ นั่นก็เพราะว่าไอ้ห่าเฮียแตงค์ (?) มันมีรูปหลักฐานที่อาจจะรุนแรงถึงขั้นทำลายชีวิตผมได้ (?) อยู่ในมือ

ผมไม่มีวันยอมให้ใครรู้ความสัมพันธ์ของผมกับไอ้พี่หมออย่างเด็ดขาดเลย! หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่!

พูดก็พูดเหอะ โทรหาไอ้น็อคหน่อยดีกว่า เห็นมันเคยบอกว่าพี่หมอ (ซึ่งเป็นญาติมัน) เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น เห็นว่าไปทำวิจัยบ้าบออะไรสักอย่างนี่แหละ ผมเองก็ไม่รู้รายละเอียดมากและก็ไม่อยากจะรู้ด้วย แต่ประเด็นคือตอนนี้ ผมเริ่มอยากรู้แล้วว่ามีความคืบหน้าอะไรที่จะพอทำให้มันไสหัวกลับไปที่ญี่ปุ่นได้บ้างหรือไม่

ผมเอาโทรศัพท์มากดโทรหาไอ้น็อค รออยู่ไม่นานไอ้น็อคก็รับโทรศัพท์ผม

(ไงมึง) ไอ้น็อคทักผม

“เออ มึงทำไรอยู่อ่ะ” ผมถามมันเป็นการเกริ่นก่อน ถ้าอยู่ๆโพล่งๆออกไปมันก็อาจจะน่าเกลียด

(กูกำลังจะไปข้างนอก) มันว่า

“แบบนี้จะคุยได้หรอ” ผมแอบหงุดหงิดตัวเองนิดหน่อยที่โทรหามันผิดจังหวะ เพราะถ้าไอ้น็อคกำลังจะออกไปข้างนอกมันอาจจะไม่สะดวกคุยน่ะสิ

(คุยได้ดิ ทำไมจะคุยไม่ได้ กูคุยได้ ไอ้กรขับรถอ่ะ)

อ๋อ ออกไปกับแฟนนี่เอง....

“คืองี้นะไอ้น็อค มึงช่วยเล่าเรื่องพี่หมอให้กูฟังหน่อยได้มั้ยวะ” ผมเริ่มเข้าเรื่องทันที ในใจตอนนี้แทบเก็บไม่ไหวและ

(พี่หมอญาติกูน่ะหรอ) ไอ้น็อคทวนด้วยเสียงงงๆ

“เออ พี่หมอไบร์ทอ่ะแหละ” ผมยอมรับดื้อๆ

(ทำไมวะ มึงอยากรู้ไปทำไมอ่ะ) ไอ้น็อคย้อนถามผม ให้ตายเหอะ เหตุผลผมน่ะมีนะ แต่ผมก็ไม่สามารถที่จะเล่าได้ทั้งหมด จะให้ผมบอกมันไปตรงๆว่าผมไปมีอะไรกับพี่หมอและหลังจากนั้นมันก็ ตู้ม!! โผล่เข้ามามาวุ่นวายในชีวิตผมจนผมแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเอง ตอนนี้ผมอยากตั้งหลักก่อน ผมไม่อยากจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้ เพราะมันไม่แฟร์เลยที่ผมจะไม่รู้ความรู้สึกของมัน ไม่รู้ว่ามันคิดยังไง และคิดจะทำจะทำอะไรต่อไปอะไรแบบนี้น่ะหรอ ผมบอกมันไม่ได้หรอก!!

“กูก็อยากรู้นั่นแหละ มึงบอกมาเหอะ กูจำเป็นต้องรู้จริงๆ” ผมพูดกับไอ้น็อคด้วยน้ำเสียงจริงจัง

(ก็ได้ๆ มึงอยากรู้อะไรล่ะ) ไอ้น็อคใจอ่อนยอมถามผมย้อนกลับมาในที่สุด

“มึงเคยบอกว่าไอ้พี่หมอมันกลับมาจากญี่ปุ่นใช่มั้ย มีช่วงนึงที่มันไปอยู่บ้านมึงนี่” ผมเข้าเรื่องในสิ่งที่อยากรู้

(อ๋อ เออใช่ ทำไมวะ)

“กูถามมึงตรงๆนะ” ผมสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ

(ว่า...)

“มึงว่ามันมีโอกาสจะกลับไปทำงานที่ญี่ปุ่นมั้ยวะ”

(ไม่หรอก)

หา!!!

ไม่!

มึงตอบตรงๆแบบนี้เลยเรอะ!

“ทำไมวะ!!” ผมร้องซะเสียงหลง

(ก็โปรเจคที่ญี่ปุ่นมันจบแล้วนี่ อีกอย่างนึง ตอนนี้พี่หมอเขาคงต้องมาช่วยที่บ้านทำธุรกิจไง เขาก็คงจะอยู่ทำงานที่นี่ไปเลย)

“ธุรกิจ ธุรกิจอะไรมึงพอจะรู้มั้ย”

(ก็เป็นหมอไง)

“เป็นหมอจะธุรกิจอะไรฟระ ไหนมึงบอกเขากลับมาช่วยที่บ้านทำงานไง”

(ก็โรงพยาบาล N เป็นของครอบครัวพี่หมอนี่ รู้สึกว่าฝั่งแม่มั้ง แต่พ่อเขาทำอะไรเกี่ยวกับงานโรงงานพวกเครื่องกลอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ กูไม่เคยบอกมึงหรอ)

O_O!!!!!

ระ รวยไปมั้ยมึง!!!

เรียกว่าเก่งขนาดนี้มันจะไปจับกิจการฝั่งพ่อหรือฝั่งแม่ก็ได้สินะ...

หล่อ เก่ง รวย! ครบสูตรเลย!

ชาติที่แล้วไอ้พี่หมอมันทำบุญด้วยอะไรวะ ถึงได้โปรไฟล์อลังการขนาดนี้ เรียนหมออย่างเดียวกูว่าก็จะไม่มีเวลาหายใจและ เสือกยังมีเวลาดอดไปสอบวิศวะเอาปริญญามาสองใบได้!

มิน่าล่ะ...ถึงบอกว่าถ้าเรียนหมอไม่ไหวก็จะเอาดีแต่วิศวะไปเลยเพราะว่าที่บ้านก็มีกิจการกับพวกนี้อยู่แล้ว...

ช่างเป็นผู้ชายที่มีมันสมองอัจฉริยะและโคตรน่าตกใจเลยจริงๆ!

“มะ ไม่เคยว่ะ แบบนี้เขาก็อยู่ยาวเลยอ่ะดิ”

(อืม ใช่ แล้วมึงถามทำไม อย่าบอกนะว่ามึงแอบมีซัมติงไรกับญาติกูแล้วไม่บอกกู!) ไอ้น็อคทำเสียงจับผิดจนผมสะดุ้งสุดตัว

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร งั้นแค่นี้ก่อนแล้วกันนะมึง”

ผมพูดแค่นั้นก็จะตัดสายทิ้งแล้วขยี้เส้นผมตัวเองจนยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิด ถ้าเกิดว่าไอ้พี่หมอมันไม่คิดจะกลับไปญี่ปุ่นแล้วแถมยังเห็นทีจะต้องลงหลักปักฐานที่นี่อีก มันก็คงมีเวลากัดผมไม่ปล่อยอีกเป็นชาติแน่ๆ เพราะผมจะไล่มันไปก็ไม่ได้มีคดีกับมันอยู่ และถึงไล่มันไปได้ เฮียแตง์ก็กัดผมไม่ปล่อยอยู่ดี!

ย๊ากกกก

ไอ้โง่ฟาร์ม ทำไมถึงหาเรื่องให้ตัวเองได้เก่งขั้นกว่าของกว่าของกว่าแบบนี้!

Rrrrr

ระหว่างที่ผมกำลังด่าตัวเองด้วยความเจ็บใจ โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมาพอดี ผมก็เลยต้องหยิบเอามันมาดูด้วยความอ่อนล้าและเพลียจิต

แต่พอมองไปยังหน้าจอก็ต้องสงสัย

“เบอร์แปลก...ใครวะ”

ผมพึมพำ ก่อนจะกดรับสายด้วยเสียงนิ่งๆ

“ฮัลโหลครับ”

(ทำแบบฝึกหัดที่พี่ฝากไว้หรือยังครับ...เด็กดื้อ)  ทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสาย ความอ่อนล้าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นมาเมื่อกี๊ของผมก็หายเป็นปลิดทิ้งโดยอัตโนมัติ!

ไอ้พี่หมอนี่ตายยากชิบหาย ด่าอยู่ก็โทรมาเลย!

ว่าแต่....ดะ เด็กดื้องั้นเรอะ!

ผมเปล่าเป็นแบบนั้นสักหน่อยนะเฟ้ย! กล่าวหากันมั่วได้ไง!

ไม่ได้ๆ ต้องแก้ตัวให้มันรู้สักหน่อยว่าผมไม่ใช่เด็กดื้อ และผมก็ไอ้แบบฝึกหัดที่มันฝากเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ผมยิ้มกระหยิ่มอยู่ในใจ เหอะๆ ทีนี้แหละ มันก็ไม่มีสิทธิ์มาหาเรื่องลงโทษผมแล้ว! อะไรจะฉลาดขนาดนี้วะ ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย! คอยดูเถอะ ไอ้รันต้องถอนคำพูดที่บอกว่าผมน่ะโง่!

(ฟาร์มครับ? ได้ยินที่พี่พูดหรือเปล่า?) เสียงพี่หมอที่ทะลุเข้ามาในโสตประสาททำให้ผมเอ๋อไปแป็บนึง ก่อนจะนึกได้ว่ามัวแต่นึกเรื่องบ้าบอชมตัวเองขณะที่คุยโทรศัพท์กับพี่มันอยู่

“อ๋อ พี่ว่าไงนะ”

(พี่ถามว่ายากไปรึเปล่า แล้วฟาร์มก็เงียบไปเลย ทำไม่ได้หรอครับ) เสียงของไอ้พี่หมอมันช่างนุ่มนวลยิ่งกว่าปุยนุ่น จนผมนี่รู้สึกจั๊กจี้หูแปลกๆเวลาต้องคุยกับมัน เป็นบ้าอะไรต้องทอดเสียงแบบนั้นด้วยล่ะ พูดเสียงธรรมดาๆก็ได้มั้ง! กระโชกโฮกฮากซะผมยังอยากเข้าใกล้มันมากกว่า!

“ก็พอทำได้ ทำแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว” ผมคุยโว ครึ่งชั่วโมงอะไรกันฟระ นั่งงมอยู่โคตรนานกว่าจะได้แต่ละข้อ ไม่รู้แม่งคิดแบบฝึกหัดให้ไอน์สไตน์หรือไง มันไม่รู้หรอว่าตรงนี้น่ะมีแต่ไอสิตายเท่านั่นแหละ!! ถ้าผมเอาความโง่ไปขายกิโลละบาทป่านนี้ผมคงเป็นมหาเศรษฐีโลกไปแล้ว!

(จริงหรอ งั้นพรุ่งนี้เช้าพี่จะเข้าไปเอาละกันนะ) พี่ว่า แต่ผมได้ยินนะว่ามันแอบขำ

“พี่ขำไร อย่าดูถูกนะเว้ย พี่ยังไม่ได้ตรวจจริงๆซะหน่อย”

(พี่ให้ฟาร์มทำสี่สิบข้อใช่มั้ยล่ะ ถ้าสมมติว่าต่ำกว่าครึ่งนึง...ทำยังไงกับเด็กดื้อดีน้า...) ไอ้พี่หมอลากเสียงยาวๆแถมยังแอบหัวเราะเบาๆที่ท้ายประโยคด้วย ถึงน้ำเสียงที่อีกฝ่ายใช้จะเต็มไปด้วยความเอ็นดู แต่มันำทให้ผมรู้สึกว่ากำลังถูกมันเหยียดหยามอยู่น่ะสิ!

“นี่ พี่หมอไบร์ทครับ กระผมอยู่ปีสามแล้วนะขอรับ ไม่ใช่เด็กสามขวบอมมือ จะมาลงทงลงโทษอะไรกันล่ะ”

(พูดแบบนี้สงสัยจะรู้ตัวว่าตกแล้วล่ะมั้ง) พี่หมอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

บังอาจ! ถึงจะทำได้มั่งไม่ได้มั่งแต่คงไม่โง่ถึงขนาดจะตกแน่ๆ! เรียนมาตั้งสามปี ต้องมีซึมซับมั่งดิวะ!

“ผมไม่มีทางตกหรอก เหอะ! ถ้าตกนะ ยอมหอบเสื้อผ้าวิวาห์เหาะไปกับพี่เลย!” ผมประชดแล้วย่นจมูกใส่คนปลายสาย

(โอ๊ะ จริงหรอ พูดแล้วนะ สุภาพบุรุษพูดแล้วห้ามคืนคำรู้หรือเปล่า พี่ให้คิดดีๆ) พี่หมอทำน้ำเสียงนุ่มๆแต่สำหรับผมมันโคตรจะกวนประสาทเลย!

“เหอะ! ผมสุภาพบุรุษอยู่แล้ว เรื่องอะไรจะยอมคืนคำ เดี๋ยวพี่ก็หาว่าผมป๊อดหรอก!

(งั้นพรุ่งนี้เช้าพี่จะไปเอาแบบฝึกหัดมาตรวจล่ะก็...เตรียมตัววิวาห์เหาะได้เลยนะครับ หึ หึ...)

คะ ใครมันจะไปกลัวแม่งฟระ!

“แต่ถ้าผมผ่าน พี่จะต้องยกเลิกเรื่องให้ผมไปอยู่กับพี่แล้วก็ขับรถมาสอนผมที่บ้านแทน ว่าไงล่ะ” เอาล่ะ มึงโดนกูแน่ไอ้พี่หมอ! แผนการครั้งนี้ช่างล้ำลึกยิ่งนัก คิดดูสิว่ามันจะขับรถถ่อสังขารอันเหนื่อยล้ามาสอนผมได้ซักกี่วัน? และสุดท้ายมันก็จะต้องยกเลิกคลาสแน่ๆ!

แหมๆๆ มันสมองอันมีค่าของผม ฮ่าๆๆๆ จะว่าไปก็ไม่ได้มีแต่อากาศนะเนี่ย~

(ตกลง...พี่จะลองเล่นเกมกับเราดูสักตาก็ได้ แต่เผื่อใจไว้แพ้บ้างก็ดีนะครับ)

“คำพูดนี้น่ะ เก็บไว้บอกตัวเองดีกว่ามั้ยครับ...พี่หมอ”

ผมพูดแค่นั้นแล้วเป็นฝ่ายตัดสายมันก่อน! ถ้าผมชนะมันก็ดีไปไง แต่ถ้าผมแพ้ขึ้นมาก็ต้องหาวิธีมาถ่วงเวลาไว้ก่อนล่ะ ไอ้เรื่องย้ายไปอยู่กับมันเนี่ย เป็นเรื่องที่โคตรต้องใช้เวลาตัดสินใจเลยจริงๆ!

 

 

 







 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจนะคะจุ้บบ
ติดแท็ค 
#หมอหลอกเด็ก และ #JUSTYOU เมื่อพูดถึงความฟรุ้งฟริ้งของคู่นี้บน twitter นะครัช
 

กด ADD FAV ได้ที่รูปน้องฟาร์มสุดน่ารักของแม่ยก -..-

 โหวตสิบดาวที่รูปพี่หมอ ถ้าอยากให้พี่หมอหลอกน้องต่อไปนานๆนะคะ <3
 

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

42,794 ความคิดเห็น

  1. #42781 Kokori (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 14:03
    พี่หมอเทส
    #42781
    0
  2. #42714 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 13:22
    ขอให้ไม้ผ่าน สาธุๆๆๆ 55
    #42714
    0
  3. #42674 GIFT'TAUN (@ufo-wow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 20:36
    คือเฮียแต้ง 55555555555555 นี่ค้างคากับพี่แกมากก ร้ายกาจจ
    #42674
    0
  4. #42648 Omelett (@aompichamon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 08:16
    โอ้ยยย ฟาร์ม สกิลแถติดลบ100เลยค่ะ 5555555
    #42648
    0
  5. วันที่ 26 เมษายน 2558 / 03:37
    เออเนอะ โดดลงหลุมซะเฉยเลย คนแบบนี้ก็มีด้วย-0-
    #42457
    0
  6. #42418 sanooksom (@sanooksom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 13:38
    รักหมอ
    #42418
    0
  7. #41589 I'm never happy (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 15:59
    ฟาร์มแพ้ชัวร์เหอะ เก็บเสื้อผ้ารอเลย
    #41589
    0
  8. #41276 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 22:33
    ไปเถอะค่ะน้องฟาร์มๆๆพี่เค้าอุตส่าห์ชวน
    #41276
    0
  9. #41077 `WEhz4 (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 19:18
    โอ๊ะโออ -..- น้องฟาร์มเตรียมตัวไปอยู่กับพี่หมอโล้ดดดด
    #41077
    0
  10. #40123 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 07:43
    เราว่าฟาร์มควรเก็บกระเป๋าเสื้อผ้ารอพี่หมอมารับอ่ะ 555555555555 ลางแพ้ลอยมาเห็นๆ=_=
    #40123
    0
  11. #39824 meawkim (@ma-meawkim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 01:04
    วิวาห์เหาะแน่ฟาร์มเอ้ย!ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆๆๆโชคดีคะ บัยส์



    #39824
    0
  12. #38047 JPotter LongSurname (@jpotter2013) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 17:43
    ฟาร์มเอ๋ย ชั้นเชื่อว่าแกต้องตก!!! 5555

    #38047
    0
  13. #37853 RubikCube (@gene2be) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 15:54
    ตาย ๆ ๆ ๆแล้วทำไมแกใสขนาดนี้ โอ่ยยยย= =
    #37853
    0
  14. #37722 JEANSiWA (@minhojeans) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 21:37
    ฟาร์มเอ้ยยย จะรอดมั้ยแก ^^
    #37722
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #35115 Vanilla (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 09:17
    ซีฟนี่เป็นเอามากนะ ระวังเหอะเกลียดอะไรจะหลงรักอย่างนั้น
    #35115
    0
  17. #34809 coffeeD (@donutlovesuju13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 01:17
    โอย จะเกินยี่สิบมั้ยฟาร์มเอ้ย
    #34809
    0
  18. #34064 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 03:53
    ขุดหลุมฝั่งตัวเองแน่ๆ
    #34064
    0
  19. #33349 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 13:48
    รู้สึกว่าจะเจอที่ผิด(รึเปล่า)ที่นึงอ่ะค่ะ

    "เหอะ กูนึกว่าจะแน่ =_=" ฟาร์มทำท่าสมเพชผม
    .
    .
    .
    คิดว่าน่าจะเป็นรันรึเปล่าคะ
    #33349
    0
  20. #29899 ชื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 23:19
    ตายๆน้องฟาร์มอย่าท้าลูก
    #29899
    0
  21. #29607 อายะตัน (@tanya7826) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 10:12
    ได้ วิวาเหาะ แน่ ฟาร์มเอ๋ย 55555555555
    #29607
    0
  22. #29105 LittleJune (@LittleJune) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 14:26
    ฟาร์มนี่หนอ ><น่ารักมาก 
    #29105
    0
  23. #29101 innocent_star girl (@modmy_melody) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 14:20
    เขินนน วิวาห์เหาะ ><
    #29101
    0
  24. #27851 โปรยปราย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 23:41
    ขอชื่อ อิมเมจ นู๋ฟาร์มน่อยจิค่ะใครรู้มั้ง
    #27851
    1
    • #27851-1 ยีราฟ (จากตอนที่ 7)
      3 มีนาคม 2558 / 23:46
      ชื่อ L จากวง INFINITE ค่ะ (ที่รักเราเอง ว้ายยย >//////<) #โทษค่ะ .___.

      #27851-1
  25. #26366 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 19:19
    ขุดหลุมฝังตัวเองซะแล้ว 555
    #26366
    0