Secret Love [Thomas Sangster ×Emma Watson] [maze runner×harry potter]

ตอนที่ 1 : Introduction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


    



     " คุณเชื่อเรื่องเวทมนต์หรือพลังเหนือธรรมชาติหรือไม่ แล้วถ้าพูดถึงเรื่องของเวทมนต์คาถา คุณนึกถึงอะไรก่อนล่ะ? 


     เชื่อสิหลายคนคงต้องนึกถึง พ่อมดและแม่มดแน่ๆ อย่างเช่นการเสกคาถา ปรุงยา ขี่ไม้กวาด บางพวกก็บูชาซาตาน แต่หลังจากเกิดยุคมืดขึ้น ผู้คนก็ตามไล่ล่าเหล่าแม่มดจากนั้นก็สำเร็จโทษด้วยวิธีที่โหดร้ายเกินกว่ามนุษย์ผู้มีศาสนาคุ้มครองจิตใจจะกระทำลงไปได้

ด้วยเหตุผลที่ว่าติดต่อสื่อสารและเซ่นสังเวยภูติผีปีศาจ รวมถึงขายวิญญาณ เพื่อเข้าเป็นบริวารของซาตาน เป็นเหตุให้เกิดโรคระบาดและผู้คนชาวบ้านเจ็บป่วยและล้มตายลงเป็นอย่างมาก แต่ในความจริง โรคระบาดเหล่านี้อาจเป็นแค่กระบวนการคัดเลือกโดยธรรมชาติของดาร์วินที่ว่า 'สายพันธุ์ที่เหมาะสมที่สุด จะมีโอกาสถ่ายทอดลักษณะที่เหมาะสมต่อไปได้' ฟังๆ แล้วดูจะสอดคล้องกับคำกล่าว " อ่อนแอก็แพ้ไป " ยังไงชอบกล 


     ในบางทีผู้คนที่กล่าวหาและไล่ล่าแม่มดอาจไม่ได้ทำเพื่อชาวบ้านหรือผู้บริสุทธิ์ก็ได้ อาจจะทำด้วยเหตุผลบางอย่างบางประการ โดยอ้างตนว่าเป็นผู้ที่ถูกต้องและบริสุทธิ์เพียงเพราะตนนั้นเคารพและศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้า ทั้งๆที่การกระทำของตนนั้น อาจเลวร้ายกว่าแม่มดบางตนซะอีก 


   เมื่อยุคมืดสิ้นสุด ทำให้เข้าสู่ยุคพัฒนาและปฏิวัติด้านต่างๆของมนุษย์ ความเชื่อในเรื่องนี้เริ่มเลือนลาง เหลือไว้เพียงแค่ว่าแม่มดนั้นถูกไล่ล่าและกำจัดไปจนเกือบหมดสิ้นแล้ว แต่ใครจะรู้กันล่ะ ในสมัยนี้หน่ะ สมัยยุคโลกาภิวัฒน์แบบนี้ แม่มดอาจเหลือน้อย แต่ผู้มีพลัง     วิเศษหน่ะ ไม่ได้มีแค่แม่มดหรอกนะ ยังมีพวกมนุษย์ธรรมดาที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ซึ่งสืบทอดกันในตระกูลเท่านั้น โดยคนจำพวกนี้ไม่ได้ขายวิญญาณหรือเซ่นสังเวยซาตาน แต่ก็มีพลังวิเศษอาจเรียกได้ว่าได้พรจากพระเจ้าก็ได้มั้ง? คนกลุ่มนี้ถูกเรียกว่า 'โพรเมธีอุส' มีทั้งหมด12ตระกูล แต่ละตระกูลจะมีพลังที่แตกต่างกันไป โพรเมธีอุสจะแฝงตัวอยู่ในกลุ่มมนุษย์อย่างแนบเนียน และไม่มีใครดูออกว่าคนกลุ่มนี้มีพลังวิเศษนอกจากพวกเดียวกันเองเท่านั้น โดยจะแยกออกจากกันด้วนสีประกายตาในยามที่ใช้พลัง เมื่อข่าวแม่มดถูกไล่ล่าแพร่สะพัดออกมา คนกลุ่มนี้ก็ได้อพยพและหนีหายไปแฝงกายตามที่ต่างๆบนโลกกระจัดกระจายออกไป 


   ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหน หรือมีจริงหรือไม่ แต่เจ้าจะรู้ได้ด้วยตัวเจ้าเอง เพียงศรัทธาและความกล้าหาญ "





 

  "เอาล่ะ นิทานจบแล้ว นอนได้แล้วแอนนา ราตรีสวัสดิ์จ้ะ" หญิงสาวผู้มีโฉมสคราญใบหน้าอ่อนเยาว์ ปิดหนังสือเก่าคร่ำคร่ากระดาษสีน้ำตาลไร้หน้าปกอย่างเบามือด้วยเกรงว่าจะขาดเพิ่มอีกจนเนื้อหาในเล่มขาดตอน ช่วยไม่ได้ก็นี่เป็นเรื่องโปรดของยัยหนูนี่นา พร้อมกับก้มลงจุมพิตฝันหวานให้กับเด็กหญิงตัวน้อยบนเตียงนอนสีครึ้มต่างจากสีชุดนอนของเจ้าตัว ที่ยังคงนอนลืมตาแป๋ว ราวกับว่าเด็กน้อยมีคำถามที่สงสัยตลอดเวลา ขณะที่ร่างบอบบางกำลังจะลุกจากเตียงก็ถูกเด็กหญิงดึงชายชุดนอนเอาไว้ซะก่อน


  " แม่คะ แม่มดกับผู้มีพลังมีจริงมั้ยคะ" เด็กน้อยถามอย่างสงสัย 


  " แอนนานี่เลยเวลานอนของหนูแล้วนะ" เธอพูดขึ้นพร้อมกับกระชับผ้าห่มผืนหนาห่อหุ้มร่างน้อยๆ ด้วยเกรงว่าจะไม่สบายจากอากาศหนาวเย็น


  " หนูรู้ค่ะ แต่หนูยังไม่ง่วงนี่" แอนนายังคงดื้อดึงต่อ เธอเป็นเด็กฉลาดและขี้สงสัย เวลาที่เธอสงสัยอะไร ก็จะต้องรู้ให้ได้ ซึ่งผู้เป็นมารดาก็ได้แต่อ่อนอกอ่อนใจกับเรื่องนี้


 "ไม่ได้ค่ะ ยังไงหนูก็ต้องนอน หนูจะได้โตๆไงคะ" เธอพูดกล่อมอย่างใจเย็น คงเพราะชินแล้วมั้ง แอนนามักถามแบบนี้ทุกวัน แต่เธอก็บ่ายเบี่ยงที่จะตอบทุกที


" โธ่ เอ็ม หนูอยากรู้นี่นา ช่วยบอกหนูสักครั้งเถอะน้า นะคะ " เด็กน้อยเริ่มใช้วิธีสุดท้ายคือการอ้อน ปกติถ้าเธอจะอ้อนอะไรจะใช้วิธี เรียกชื่อจริง และใช้ลูกแก้วสีฟ้าน้ำทะเลสดใสนั่นมองเธอ และเธอก็ใจอ่อนทุกทีด้วยสิ


" โอเค ๆ แต่สัญญาก่อนว่าหนูจะนอนเมื่อรู้คำตอบแล้ว"

เอ็มม่ารู้ว่าบ่ายเบี่ยงต่อไปไม่ได้เธอจึงเริ่มใช้การต่อรองแทน และได้รับการตอบรับด้วยการพยักหน้าแรงๆ จนจุกบนหมวกบีนนี่สะบัดขึ้นลงและรอยยิ้มกว้างที่สว่างกว่าแสงใดๆในค่ำคืนนี้


" แล้วหนูคิดว่าพวกเขามีจริงมั้ย" เอ็มม่าเริ่มด้วยถามคำถามกลับเพื่อให้เด็กน้อยได้แสดงความเห็นของตนออกมา


" อืมมม หนูคิดว่าไม่มีจริงหรอกค่ะ" 


"หืม ทำไมล่ะ"เอ็มม่าถามขึ้นพร้อมกับลุกเอาหนังสือนิทานเล่มเก่าไปวางเก็บในชั้นหนังสือ เห็นอย่างนี้แอนนามีตู้หนังสือเป็นของตัวเองแล้วนะ ทั้งๆที่อายุเพียง5 ปี ส่วนใหญ่เป็นตำนานและเทพนิยายปรัมปรา


" เพราะไม่มีใครออกมาแสดงตัวยังไงล่ะคะ ถ้าเป็นหนูมีพลังวิเศษหนูจะออกมาแสดงโชว์ความสามารถให้คนอื่นรู้ค่ะ คิกๆๆ" แอนนาตอบอย่างใสซื่อพร้อมกับหัวเราะเสียงใสอย่างชอบใจ พลอยทำให้เอ็มม่าต้องหัวเราะให้กับความใสซื่อบริสุทธิ์นั่น


" แล้วหนูคิดว่าทำไมเค้าถึงไม่ออกมาแสดงตัวล่ะ"เธอถามต่ออย่างรู้ความคิดเด็กน้อย



"หนูก็ไม่รู้ค่ะ นี่แหละที่หนูสงสัย" 



"อืมม งั้นหนูเห็นมั้ยว่าผู้คนทำอะไรกับแม่มด" 


" เค้าไล่ล่าและฆ่าพวกเธออย่างโหดร้าย" เด็กน้อยพูดอย่างขยาดพร้อมกับทำหน้าหวาดกลัวให้กับความเลวร้ายของโลกภายนอก เธอจึงไม่ลังเลเลยที่จะโอบกอดแอนนาไว้ ใครจะว่ายังไงก็ได้ เรื่องที่โอบประครองลูกโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ทดลองเผชิญกับความจริงด้วยตนเอง เพราะเธอไม่เห็นด้วยกับวิธีนั้น การปล่อยให้เด็กเผชิญเองอาจใช้เวลานานในการหาวิธีเอาตัวรอด ถึงตอนนั้นอาจสายไป แต่เธอเลือกที่สอนวิธีและเล่าประสบการณ์แก้ปัญหาให้ เมื่อถึงเวลานั้น เด็กน้อยจะได้เลือกเอาวิธีของเธอไปรับมือกับปัญหาได้อย่างถูกต้องและดีที่สุด จะได้ไม่ต้องลองผิดลองถูกอย่างการลองกินเขียดสีสดใสสวยงาม กว่าจะรู้ว่ากินไม่ได้ก็ต้องตายเสียแล้ว แต่ถ้าเธอรู้ว่ามีพิษแต่ก็เลือกที่จะกินมัน ก็คงต้องยอมรับในทางที่เเอนนาเดิน


" แล้วหนูรู้เหตุผมมั้ย ทำไมพวกเธอถึงโดนไล่ล่า" 


" เพราะทำให้ชาวบ้านตายใช่มั้ยคะ เอ~ แต่หนังสือบอกว่าอาจมาจากสาเหตุอื่น อะไรหรอคะ" 


" สาเหตุที่คนฆ่าแม่มดเพราะความกลัวไงล่ะ" เธอพูดตอบอย่างใจเย็นและรู้สึกดีใจที่เด็กน้อยคิดตามที่เธอพูดได้อย่างเท่าทัน


" ทำไมต้องกลัวด้วยล่ะคะ พวกเธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ" แอนนาเริ่มสงสัย กลุ่มไล่ล่าที่เป็นชายฉกรรจ์ ทำไมต้องไล่ล่าผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงด้วย


" เพราะแม่มดมีพลังวิเศษ ยังไงล่ะ คนพวกนี้ถึงได้กลัวกัน เอาล่ะนี่ก็คือสาเหตุที่คนพวกนั้นไม่แสดงตัว เพราะจะถูกไล่ล่าแบบแม่มด แล้วที่หนูถามว่ามีจริงมั้ยหนูจำตอนจบของหนังสือได้มั้ยคะ นั่นแหละคำตอบ " เอ็มม่าพูดรวบรัดเมื่อเห็นว่าเลยเวลานอนของเด็กน้อยมานานแล้ว พร้อมกับห่มผ้าและปิดไฟหัวเตียง แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไป ก็ต้องชะงักกับคำถามสุดท้ายก่อนนอน




"คนเหล่านั้นกลัวอะไรหรอคะ? ความตาย หรือคำสาปหรอ?"



"สิ่งที่คนเหล่านั้นกลัวไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกจ้ะ แต่กลัวการต้องยอมรับพ่ายแพ้ และการสูญเสียอำนาจของตนไป ต่างหาก ราตรีสวัสดิ์ แอนนา"



"ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่"



















"ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหน หรือมีจริงหรือไม่ แต่เจ้าจะรู้ได้ด้วยตัวเจ้าเอง เพียงศรัทธาและความกล้าหาญ "












Talk.


  มาแล้วค่ะอินโทรเนาะยาวที่สุดเท่าที่เคยแต่งมาเลยค่ะ ฝากติดตามด้วยน้า แล้วก็มีอะไรติชมกันได้





เนื้อหาตอนนี้เพียงต้องการแสดงมุมมองของแม่มดเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาเหยียดศาสนาหรือกล่าวว่าบุคคลในเหตุการณ์นั้นๆเลย แม้แต่น้อย โปรดอย่าดราม่าและด่าไรต์เลยนะคะ ถ้ามีอะไรไม่เหมาะสมและไม่ถูกไม่ควร



แจ้งข่าวค่า ติดตามไรท์ได้ที่ทวิตเตอร์ saitawan นะคะ ไรต์จะแจ้งข่าวการอัพหรืออะไรต่างๆ ให้ค่ะ ไปติดตามกับได้นะคะบายค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #3 0910493709 (@0910493709) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 17:30

    สนุกมากเลยค่ะ แต่งไปเรื่อยๆค่ะ
    #3
    0
  2. #1 Pleng48 (@Pleng48) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 08:20

    สนุกดี รอค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 saisamon1 (@saisamon1) (จากตอนที่ 1)
      7 กรกฎาคม 2562 / 09:30
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมากๆนะคะ เป็นกำลังใจมากๆเลย
      #1-1