King of Dark Land ราชันแห่งแดนมืด (เป็น e-book แล้ว)

ตอนที่ 77 : อย่าปล่อยให้ลูกอยู่กับพ่อ! (ภาค เจ้าชายแห่งแดนมืด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

สี่เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ไม่นานนักเจ้าตัวเล็กที่เกิดมาก็เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ตอนนี้เซเรียสสามารถนอนพลิกตัวไปมา หันซ้ายหันขวาตามเสียงเรียก เริ่มจับให้นั่งได้ ชอบเล่นมากกว่านอนกลางวัน โดยเฉพาะเวลาอยู่กับวาเรียส เซซาเนียเพิ่งรู้ว่าลูกชายเป็นเด็กติดพ่อ สังเกตได้จากเห็นหน้าคนผมดำตาสีแดงทีไรก็ทำท่าจะตะกายไปหาทุกที

“ข้าจะตามท่านแม่วานาเลียไปซื้อของในเมืองใกล้ ๆ ท่านช่วยเฝ้าลูกด้วยนะคะ” เจ้าหญิงแห่งโรซานกำชับอีกฝ่ายทั้งที่ไม่เต็มใจ เธอหวงและห่วงลูกมาก แต่วันนี้จำเป็นต้องไปเลือกของใช้สำหรับเด็กจริง ๆ จึงต้องให้ใครสักคนมาดูแลลูกที่กำลังออกลายซุกซน

“เดี๋ยว ๆ แล้วถ้าลูกร้อง ข้าต้องทำยังไง” ปีศาจหนุ่มถามพลางชี้ร่างเล็กที่นั่งจุ้มปุ๊ทำตาแป๋วอยู่ในเปลเด็ก ปกติเขาทำแต่งาน ลงพื้นที่ออกแรงตามเมืองต่าง ๆ แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เลี้ยงลูกนอกจากแวะมาหาเท่านั้น วาเรียสจึงกังวลตอนเวลาอยู่เฝ้าเซเรียสคนเดียว

“ถ้าท่านรู้จักคิดวิเคราะห์ ท่านก็ต้องรู้ว่าควรดูแลลูกยังไง ตอนนี้ได้เวลานอนกลางวันแล้ว ข้าไปก่อนนะคะ ฝากกล่อมลูกนอนด้วย” เซซาเนียเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนเสียงเรียกของวาเรียสเพราะช้าไม่ได้ เดี๋ยวนางฟ้าสีแดงรอนาน ตอนนี้ภายในห้องใหญ่จึงเหลือแค่คนเป็นพ่อที่นั่งอยู่เงียบ ๆ

 “แอ๊” เสียงเล็ก ๆ ของเด็กชายตัวน้อยร้องเรียกทำให้จ้าวปีศาจหันไปมอง เซเรียสดิ้นดุกดิกอย่างน่ารักเหมือนกำลังพยายามเรียกพ่อให้มาหา

“เอาวะ ยังไงก็ต้องทำให้มันนอนกลางวันให้ได้” ร่างสูงตรงไปดูเจ้าตัวเล็กตามด้วยจัดท่าให้นอน แต่พอเขาจะถอยออกไป ทารกน้อยก็ร้องเรียกเสียงดังจนเขาจากไปไม่ได้

“แอ๊”

“นอนกลางวันซะนะ”

“แอ๊”

“เอ่อ เด็กทารกคงไม่รู้เรื่องหรอก ให้ตายเถอะ ข้าต้องทำยังไงเนี่ย” ตอนนี้ในคฤหาสน์ ถ้าไม่นับพวกภูตผีเสื้อที่บินเล่นอยู่ข้างนอกก็มีเขาคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ สี่องครักษ์ก็ลาพักร้อนกลับไปอยู่กับครอบครัวที่บ้านยกเว้นเทมเพสที่เห็นว่าจะออกไปเที่ยว ตอนนี้วาเรียสจึงกลายเป็นคนถูกทิ้งให้รับมือกับปัญหาคนเดียว

“แอ๊...แอะ ๆ อื้อ...” เซเรียสเริ่มสะอึกสะอื้นเหมือนจะร้องไห้เมื่อพ่อไม่ยอมเข้ามาใกล้ ๆ นัยน์ตาสีแดงใสแจ๋วเต็มไปด้วยน้ำใส ๆ คลอเบ้า ปีศาจหนุ่มกลัวว่าลูกจะร้องจึงรีบคิดหาวิธีแก้

แต่จะให้ทำยังไงเล่า!

“แง!!!!”

“ไม่เอาลูก ไม่ร้อง ๆ เด็กดื้อ เด็กดี เด็กน่าหยิก ไม่ร้องนะครับ” เจ้าตัวพยายามโอ๋หนูน้อยแต่กลับไม่ได้ผล อีกอย่างเขาไม่รู้วิธีทำให้เด็กหยุดร้องด้วย “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง” วาเรียสตัดสินใจปีนข้ามราวกั้นเตียงเด็กเข้าไปหาลูกชายก่อนจะนั่งข้าง  ๆ ตามด้วยเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่ที่หยิบเข้ามาด้วย

เซเรียสพยายามเขยิบไปหาพ่อแต่เพราะวัยนี้ยังทำได้แค่นอนพลิกตัวกับนั่งพิง ชายหนุ่มจึงอุ้มร่างเล็กมานอนใกล้ ๆ พลางตบก้นเบา ๆ ผลที่ได้คือเจ้าหนูหยุดร้อง เงียบเสียง นัยน์ตาปิดสนิท และหลับไปอย่างว่าง่าย เขาคิดว่าพอเจ้าตัวเล็กหลับคงไม่มีอะไรจึงคิดจะลุกไปทำงานที่ขนมากองไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ

“อื้อ...”

ถ้าไม่ติดว่าลูกร้องพลางดึงแขนเสื้อเขาไว้ก่อน

“นอนซะ นอน ๆ หลับตาฝันดีผีรอบเตียง เอ๊ย! ฝันดีมีความสุขนะลูกรัก” วาเรียสตบก้นทารกน้อยเบา ๆ จนอีกฝ่ายหลับไปอีกครั้ง เขาจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เซซาเนียก็ไม่อยู่เพราะไปข้างนอกกับวานาเลีย คาเรียสจะมาหาหลานในตอนเย็น สี่องครักษ์ก็ไม่ได้อยู่แถวนี้ แถมงานยังค้างเต็มโต๊ะอีก!

ลูกก็ต้องเฝ้า งานก็ต้องทำ ให้ตายเถอะ! ข้าไม่ใช่พ่อเลี้ยงเดี่ยวนะเฟ้ย! ตอนนี้วาเรียสกำลังปวดหัวสุด ๆ เขาควรแก้สถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี จังหวะนั้นเจ้าตัวก็สังเกตเห็นว่าโต๊ะเขียนหนังสือมีลิ้นชักข้างใต้และมันก็ใหญ่พอใส่เด็กทารกคนหนึ่ง

“อย่างนี้ใช้ได้” เจ้าตัวรีบใช้ผ้าห่อร่างเล็กไว้ตามด้วยอุ้มออกมาจากเตียงเด็กพร้อมเบาะรองนอนนุ่ม ๆ ร่างสูงตรงไปที่เป้าหมายก่อนจะเลื่อนลิ้นชักออกมา วางเบาะรองนอนแล้วว่างร่างเล็กลงไป ส่วนตัวเองก็นั่งทำงานโดยที่มือข้างหนึ่งตบก้นทารกน้อยเบา ๆ และมืออีกข้างจับปากกาเขียนงาน

ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว หัดเลี้ยงลูกไป ทำงานไป ก็ไม่เสียหาย!

สามชั่วโมงไป

“แง...” เสียงเล็ก ๆ ร้องดังขึ้นมาทำให้วาเรียสหยุดทำงานและก้มมองลูกชายที่ตอนนี้ผงกศีรษะขึ้นพลางอ้าปาก เขาไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดี ๆ เซเรียสถึงร้องจึงตบก้นเบา ๆ ให้หลับแต่เจ้าตัวเล็กกลับไม่หลับแถมยังทำท่าจะดูดนิ้วเขาอีก

“อย่าบอกนะว่าหิว”

ตายล่ะ! เซซาเนียไม่อยู่แล้วใครจะให้นม ไม่สิ! ชงนมให้ก็ได้นี่ แต่ว่ามันชงยังไงวะ! วาเรียสอุ้มเด็กชายตัวน้อยออกจากห้องแล้วเข้าไปในครัว ซึ่งมีอุปกรณ์ชงนมถูกจัดไว้อีกที่เพื่อให้เห็นได้ง่ายและสะดวกในการชงถ้าไม่ติดว่าเขาไม่เคยชงนมให้ทารกมาก่อน!

“แง!!!”

“ชงนมมันชงยังไงวะ” มือซ้ายของเขาอุ้มเซเรียส มือขวาก็หยิบโน่นหยิบนี่ใส่ภาชนะเพื่อชงนมทั้งที่มือสั่นเนื่องจากไม่เคยทำและไม่รู้ด้วยว่าใช้นมผงแบบไหน กี่ช้อน และใส่น้ำร้อนประมาณไหนด้วย

“แง!!!”

“น้ำตาลใส่หรือเปล่า เอ๊ย! ไม่ ๆ เด็กวัยนี้ไม่ควรกินน้ำตาล อ้าว! เผลอใส่เกลือ ไม่ได้! ชงใหม่!”

“แง!!!”

“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับ ไม่ร้องนะลูก...ใครก็ได้บอกข้าที! นมมันชงยังไง!”

“แง!!!”

วาเรียสชงนมผงผิด ๆ ถูก ๆ บางครั้งก็ทำนมร้อนหกลวกเท้าตัวเองจนต้องวิ่งไปหากะละมังล้างจานแล้วเอาเท้าจุ่มลงไปในน้ำ จากนั้นก็วิ่งไปที่ห้องหนังสือทั้งที่อุ้มลูกเพื่อหาคู่มือเลี้ยงเด็กเผื่อจะมีวิธีชงนม ก่อนวิ่งกลับมาทำตามที่หนังสือบอก ยิ่งลูกร้องก็เหมือนเป็นการเร่ง มือสองข้างสั่นยิ่งกว่าคนถูกผีเข้า เพราะกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะหิวมากและร้องจนคอแห้ง

“กินซะนะ” คนผมกระเซิงเนื่องจากวิ่งไปวิ่งมาเอาขวดนมใส่ปากเด็กน้อย เซเรียสหยุดร้องแล้วดูดนมเงียบ ๆ วาเรียสถอนหายใจตามด้วยเสยผมขึ้น

ไม่รู้ว่าเซซาเนียทนได้ยังไงเวลาเลี้ยงลูก เหนื่อยก็เหนื่อย ลำบากก็ลำบาก โดยเฉพาะคนเลี้ยงลูกไม่เป็นยิ่งแล้วใหญ่ แต่เท่าที่รู้มาจากวานาเลีย อีกฝ่ายให้นมเอง นาน ๆ ทีจะชงนมให้ ที่สำคัญหญิงสาวเคยดูแลน้องชายสมัยที่ยังเล็กมาก่อน จึงไม่ค่อยมีปัญหานัก

“รู้อย่างนี้ข้าน่าจะช่วยเดลฟิน่าเลี้ยงรัสเซล เฮ้อ! กินนมอิ่มแล้วก็นอนซะนะ อย่าทำให้พ่อเดือดร้อนเลย พ่องานเยอะ” คนนั่งเท้าคางตรงหน้าเด็กน้อยกล่าวอ้อนวอน แน่นอนว่าเซเรียสฟังไม่รู้เรื่อง

ถ้าเจ้าตัวเล็กพูดได้ก็คงถามว่าพ่อพูดอะไร

 

“เป็นห่วงลูกเหรอเซซาเนีย”

หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีแดงหันมาถามร่างบางที่ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยมีความสุขกับการออกมาข้างนอกและซื้อของใช้เลย เจ้าหญิงแห่งโรซานที่หิ้วของเดินตามอดีตราชินีแห่งแดนมืดฝืนยิ้ม อย่างที่อีกฝ่ายพูดมา เธอห่วงเซเรียสจริง ๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง

“แค่กังวลน่ะค่ะท่านแม่ ตอนหิวนม เขาจะกินนมยังไง ท่านวาเรียสพาลูกนอนได้หรือเปล่า เขาจะเฝ้าลูกได้จริงเหรอคะ” อีกฝ่ายไม่เคยป้อนข้าวป้อนน้ำให้ลูกเหมือนที่เธอทำ จึงน่าเป็นห่วงว่าทำอะไรไม่ถูกแล้วเจ้าตัวเล็กจะร้องไห้

“ไม่เป็นไรหรอก วาเรียสต้องดูแลลูกได้” วานาเลียเชื่อในตัวอีกฝ่าย ถึงแม้จะไม่เคยดูแลใคร แต่ถ้าถึงเวลารายนั้นก็จะทำให้ดีที่สุดเหมือนเวลาอยู่กับเซซาเนีย

“ไม่เป็นไรจริง ๆ นะคะ”

“อย่ากังวลเลย” หญิงสาวปลอบคุณแม่ผู้ห่วงลูก เจ้าหญิงแห่งโรซานพยายามทำใจให้สบายจากนั้นก็เดินตามอีกฝ่ายไปซื้อของในมุมต่าง ๆ ของเมืองต่อ ทั้งที่ในใจยังเป็นห่วงลูกอยู่

เธอไม่เคยห่างจากเซเรียส จะเป็นห่วงก็ไม่แปลก!

 

“แอ๊”

“นอนเถอะ” ชายหนุ่มตบก้นเจ้าตัวเล็กเบา ๆ พลางทำงานของตัวเองไปด้วย ตอนนี้วาเรียสนั่งอยู่ในเตียงเด็ก ส่วนทารกน้อยก็เกาะเขาแน่นไม่ให้จากไปไหน แม้ขยับนิดเดียว เซเรียสก็ยังระแวงว่าพ่อจะไปที่อื่น

นี่ก็ติดพ่อมาก!

“แอ๊”

“ไม่นอนเหรอ” คำตอบคือร่างเล็กกระตุกแขนเสื้อแล้วทำท่าปีนขึ้นมาบนตัวเขาถ้าไม่มีติดว่ายังไม่มีแรงมากขนาดนั้น “หรือว่าเจ้าไม่อยากนอนแล้ว?”

“แอะ ๆ” เซเรียสทำตาแป๋วพลางดึงแขนเสื้อเบา ๆ เหมือนเป็นการยืนยันว่าพ่อเข้าใจถูกแล้ว แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่นอนก็ต้องให้เล่นเพราะไม่มีเด็กคนไหนอยากนั่งนิ่ง ๆ ไม่ทำอะไร

วาเรียสลุกขึ้นปีนข้ามเตียงเด็กปล่อยให้เจ้าตัวเล็กสะอึกสะอื้นเพราะนึกว่าถูกพ่อทิ้ง สักพักผ้าม่านก็เลื่อนมาปิดผนังกระจกทำให้ภายในห้องมืดลงทันที จากนั้นร่างสูงก็เดินกลับมาในสภาพเอาผ้าคลุมทั้งตัวดูแล้วคล้ายผีผ้าห่มไม่มีผิด

“หึ ๆๆ ฮ่า ๆๆๆ ข้าคือผีผ้าห่มจะมากินเด็กเป็นอาหาร เจ้าหนูน้อย วันนี้เจ้าเสร็จข้าแน่!”

“ฮึก...แง!!!” เซเรียสนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะสะอึกสะอื้นแล้วร้องไห้ลั่นห้อง วาเรียสรีบเอาผ้าห่มออกก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมาโดยด่วน “แง!!!”

“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะลูก นี่พ่อเอง พ่อแค่แกล้งนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ใช่ผีจริง ๆ หรอก ไม่ร้องนะครับเด็กดี” เห็นว่าเจ้าตัวเล็กยังไม่หยุดร้องสักที เจ้าตัวจึงเปลี่ยนมาทำหน้าตลก ๆ ให้ดู แต่กลายเป็นว่าเจ้าของนัยน์ตาสีแดงใสแจ๋วกลับร้องไห้ยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

“แง!!!”

“เดี๋ยว ๆ ไม่ตลกเหรอ” เขาพยายามทำหน้าให้ตลกที่สุดแต่ทำไมลูกถึงร้องก็ไม่ทราบ วาเรียสหันไปมองกระจกเครื่องแป้งที่เซซาเนียมักจะนั่งหวีผมเป็นประจำก่อนทำหน้าแบบเมื่อกี้ และนั่นทำให้เขารู้ว่านอกจากมันจะไม่ตลกแล้วมันยังเหมือนฆาตกรโรคจิตแสยะยิ้มให้เหยื่อก่อนฆ่าทิ้งอีกต่างหาก

มิน่าลูกถึงร้องไห้!

“ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวพ่อเล่นตลกอย่างอื่นให้ดูดีกว่าเนอะ” เจ้าตัวปล่อยให้ลูกนั่งอยู่ในเตียงเด็กคนเดียว ผ่านไปสักครู่ก็กลับมาพร้อมถังน้ำครอบศีรษะ วาเรียสนำกล่องเพลงที่สั่งซื้อจากแดนอื่นซึ่งข้างในรวบรวมเพลงจากทั่วโลกไม่ว่าจะเป็นซีกโลกตะวันตกหรือตะวันออกวางตรงหน้าลูกชายแล้วเปิดเพลง

“ลมพัดตึง! ตึง! ตึง! ตึง...”

“แอะ ๆ แอ๊!” เซเรียสนั่งมองพ่อสะบัดมือทำท่าแด๊ป แถมยังสะบัดหัวจนถังน้ำตกลงมากลิ้งอยู่บนพื้น เจ้าตัวรีบยกขึ้นมาครอบหัวแล้วโชว์ลีลาแดนซ์เพลงอื่นซึ่งดูแล้วมันตลกสุด ๆ

ห้านาทีผ่านไป

“...Smoke weed every day...”

“???” เครื่องหมายคำถามเด้งขึ้นมาเต็มไปหมดเพราะเจ้าตัวเล็กฟังไม่รู้เรื่องว่าเพลงดังขึ้นมาเป็นภาษาอะไร แถมยังไม่เข้าใจอีกว่าทำไมพ่อต้องทำท่าเหมือนคนเมาเหล้า ส่วนในมือก็ถือกระดาษม้วนเป็นอะไรสักอย่างจากนั้นก็ทำท่าสูบ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“สวัสดีฮ่า ข้าชื่อวาว่า วันนี้ข้าจะมาเล่นกับน้องเซเรียสนะฮ้า” วาเรียสเปลี่ยนมาสวมวิกผมสีรุ้งยางระพื้น ใบหน้าทาแป้งขาววอก สวมชุดคลุมของเซซาเนีย แถมยังดัดเสียงเหมือนสาวประเภทสองไม่มีผิด!

“แอะ ๆ  แอ๊!” เจ้าตัวเล็กหัวเราะจนหงายหลังลงไปกลิ้งบนที่นอนเพราะตอนนี้หน้าตาชายหนุ่มตลกมาก แค่หน้าขาววอกก็ขำพอแล้ว ยิ่งทาลิปสติกสีแดงแจ๋ เขียนคิ้วหนาอย่างกับปลิง แล้วยังทาขอบตาดำเหมือนหมีแพนด้าอีก

ใครมาเห็นเข้า ถ้าไม่ตกใจก็คงขำตาย!

สองชั่วโมงผ่านไป

“เว่ยเส้าเทียน! วันนี้คือวันตายของเจ้า!” วาเรียสที่ตอนนี้กลับมาอยู่ในสภาพหน้าสดแต่สวมเสื้อคลุมแขนยาวลายดอกไม้ ทำท่าถือกระดาษม้วนยาว ๆ ชี้อะไรสักอย่างท่ามกลางความเปล่าก่อนจะถอดชุดออกแล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมยาวลายพระจันทร์ฉีกยิ้มแล้วเปลี่ยนมาอยู่ตำแหน่งใหม่ก่อนจะยกม้วนกระดาษชี้กลับไปยังจุดที่ตัวเองเคยยืนอยู่

“โอหัง! แน่จริงก็เข้ามา!”

“ย้าก!”

“ไฮ้ย้า!”

“อ่ะจ๊า!”

เซเรียสหัวเราะจนกรามแทบค้าง ถึงจะไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็พอเข้าใจว่ามันตลกแค่ไหนเวลานั่งมองพ่อตัวเองเล่นละครคนเดียว แถมยังเปลี่ยนบทบาทไปมาโดยไม่สับสนอีกว่าใครเป็นใคร

“ฮึก ๆ ฮือ ๆๆ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! มันทิ้งข้าไปมีเมียใหม่ ไอ้พวกมักมาก! ไอ้พวกไม่รู้จักพอ! ฮือ...” วาเรียสเปลี่ยนมาสวมวิกผมสีรุ้งเหมือนตอนแรกและสวมชุดคลุมของเซซาเนียพลางทำท่าร้องห่มร้องไห้เหมือนผู้หญิงถูกสามีทิ้ง ในขณะที่เด็กน้อยนั่งหัวเราะจนกลิ้งไปหลายรอบแล้ว

“ทำอะไรน่ะ วาเรียส” เสียงของหญิงสาวผมสีแดงดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักก่อนจะหันไปมอง วานาเลียกลับมาตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ เธอยืนอึ้งไปชั่วขณะ ส่วนเซซาเนียก็รีบตรงเข้ามาพลางมองหน้าเจ้าตัวสลับกับลูกชาย

“ทำไมพ่อของลูกข้าถึงบ้าบอขนาดนี้ ไม่น่าเลย เซเรียสลูกแม่ อนาคตจะติดเชื้อบ้าแบบพ่อไหมเนี่ย พ่อเขาสติไม่เต็มนะลูก อย่าไปสนใจเลย มามะ อยู่กับแม่ดีกว่า” ร่างบางอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมากอดอย่างหวงแหน ขาสองข้างก้าวถอยไปห่าง ๆ ราวกับเห็นชายหนุ่มเป็นเชื้อโรคน่ารังเกียจ

“เดี๋ยว ๆ ข้าไม่ได้บ้า”

“เห็นไหมลูก พ่อเขาไม่ยอมรับว่าตัวเองบ้า พวกบ้า ๆ ก็แบบนี้แหละ ไปนอนกันนะ เด็กดี” เซซาเนียทำเป็นไม่สนใจก่อนจะพาลูกไปนอนที่เตียงเด็ก ปล่อยให้ปีศาจบ้า (?) ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น ส่วนวานาเลียก็ส่ายหน้าแล้วเดินหนีออกจากห้องไปเนื่องจากไม่อยากยุ่ง

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าปล่อยให้ลูกอยู่กับพ่อ!


.............................

ป๋าวาเรียสเชิญรับยาที่ช่องสามค่ะ!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

368 ความคิดเห็น

  1. #335 Narumi-chan (@poonlovekid) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 22:01
    ขอเชิญป๋ารับยาที่ช่องสามค่ะ----
    #335
    1
    • #335-1 Lady Weiss (@sairetus) (จากตอนที่ 77)
      2 สิงหาคม 2561 / 22:07
      สงสัยป๋ากินยาลืมเขย่าขวด
      #335-1
  2. #226 Anatolia S. Kn (@anatolia1213) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 10:32
    หมดกัน ท่านวาเรียสผู้มาดแมน ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #226
    0
  3. #225 polarpanda2 (@PolarPanda) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 12:42
    ._________. วฏฟรรค วาเรียส !!! คุณหมอ !!! คุณหม๊ออออยู่หน้ายยย
    เซเรียสก็น่ารักดีแต่ทำไมพอ่ติ้งต๊อง - .- วาเรียสที่เรารู้จักมันไม่ใช่อย่า-- เอ๊ะ..หรือวาเรียสเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
    #225
    1
    • #225-1 Lady Weiss (@sairetus) (จากตอนที่ 77)
      22 ตุลาคม 2560 / 13:37
      วาเรียสมันบ้านะคะ อย่าลืม 55555
      #225-1
  4. #224 หิมะสีเลือด (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 05:56
    .....วาเรียสเชิญไปเอายาที่โรงพยาบาลไป(ทำไมรู้สึกว่าฉากชงนมเคยอ่านของเฮีย)
    #224
    3
    • #224-2 หิมะสีเลือด (จากตอนที่ 77)
      23 ตุลาคม 2560 / 07:49
      แต่ของเซเรียสหนักกว่าต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมต้องดูแลเด็กเกือบ24ชั้วโมง
      #224-2
    • #224-3 Lady Weiss (@sairetus) (จากตอนที่ 77)
      23 ตุลาคม 2560 / 08:43
      คิดซะว่าเตรียมตัวเป็นคุณพ่อลูกเพียบซะนะ 5555
      #224-3
  5. #223 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:13
    เป็นเอามากนะคุณพ่อ55555กลั้นขำไม่อยู่เว้ยยยย
    #223
    0
  6. #222 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 20:42
    555555555555555555โอ๊ย ขำหนักมาก //ลงไปกลิ้งกับเตียงสามตลบ
    ป๋าคะ ป๋าช่าง... ฮ่าๆๆๆๆ
    #222
    0
  7. วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 20:36
    ก้ากกก หัวเราะนํ้าตาไหล ไปหมดแล้วสมงสมอง โอ๊ย ป๋าบ้าไปแล้ว
    #221
    0