THE WORLD.Z(ฝ่าพันธกิจองค์กรพิทักษ์โลก){MPREG}{R18}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 336 Views

  • 1 Comments

  • 36 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8

    Overall
    336

ตอนที่ 6 : Episode.5 - ' Team ' : " การสนทนาครั้งแรก "

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ม.ค. 62


         



          " องค์กร....? "
เอาจริงๆเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำ คำว่า องค์กร จริงแล้วหมายถึงอะไร---


          " คนที่นั่งอยู่นี่ ชื่อ ไวล์ด เวสท์ฮันท์ ---คู่หูของชั้น " เขาชี้ไปที่ชายหนุ่มในชุดเสื้อโค้ดยาวคล้ายๆที่เขาใส่อยู่ แตกต่างตรงที่เป็นโค้ดสีขาวและร่างนั้นก็ตัวเล็กกว่าคนที่พูดอยู่มาก " ไวล์ด กับ เจฟฟรี่มาจากโซน W-18 เหมือนกัน แต่ชั้นมาจาก โซน W-27 " เขาโยกหน้าไปทางชายหนุ่มที่อยู่ในชุดคาวบอย " เจ้านั่นที่ยัดหนอนใส่หูเธอ คือ เจฟฟรี่ กราฮันเนส "

" โซน.......? คู่หู.....??? "

โดยไม่สนหน้าที่เปี่ยมไปด้วยเครื่องหมายคำถามของเด็กหนุ่มซักนิด โจนาธานเดินตรงเข้าไปใช้แขนโอบไหล่ของคนร่างเล็กในชุดคลุมตัวหนาข้างๆกับเจฟฟรี่ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องเอียงหนีเล็กน้อย " ส่วนคนน่ารักคนนี้--- ชื่อ ซีมัส คีโรคาเธีย มาจากโซน... " เขาหยุดเหมือนไม่อยากพูดต่อ " ช่างมันเถอะ--- แต่น่ารักใช่ไห---- "
ยังไม่ทันจบประโยค ปลายกระบอกปืนสีเงินสะท้อนแสงจ่อขมับของหนุ่มร่างสูงที่กำลังยิ้มแย้มจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงปลดล็อคนกสับของปืนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของปืนลูกโม่แบบนี้ " วันนี้เจ้านี่ยังไม่ได้ยิงเจาะขมับใครเลย---- ลองซักนัดไหมเพื่อน? " ใบหน้าอาจจะดูทะเล้นแต่ปืนในมือไม่ล้อเล่นแน่นอน จนพอเห็นอีกฝ่ายถอยออกไปห่างคนที่นั่งข้างๆแล้ว ถึงค่อยล็อคโม่ และ ควงปืนในมือเข้าซองปืนที่เอว---- ทุกขั้นตอนรวดเร็วจนมองด้วยสายตาแทบไม่ทัน
          " ล้อเล่นนิดเดียวเอง--- " ชายหนุ่มในโค้ดน้ำตาลเข้มเอามือเสยผมที่ปรกหน้าไปด้านข้าง ก่อนที่จะชี้นิ้วไปที่ชายที่นั่งดื่มน้ำในแก้วด้วยท่าทางเชื่องช้า ค่อยเป็นค่อยไป " ส่วนนั่นคือ อิน ....ชื่อจริงจำไม่ได้หรอก ในองค์กรก็เรียกแค่ อิน ก็เรียก อิน ไปก็แล้วกัน " ใครจะไปจำได้ ชื่อยาวอย่างกับเรื่องสั้น--- " อินมาจากโซน E-99 ประเทศเดียวกับเธอ แค่ต่างช่วงเวลาเท่านั้น---"

          " ซีมัส กับ เจฟฟรี่เป็นคู่หูกัน เหมือนชั้น กับ ลีฟ " ไวล์ดเสริม และหันไปมองข้างๆเมื่อได้ยินเสียงของอินกำลังซดชา " ส่วน อิน ไม่มีคู่หูเหมือนพวกเรา เพราะหน่วยที่อินอยู่ ไม่ต้องมีคู่หู--- "

" แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ----? "

ทั้ง 5 คนหันมามองเด็กหนุ่มที่อยู่ๆก็ถามคำถามขึ้นมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว " คนที่ชั้---- คนที่ผมเจอเมื่อตอนอยู่ที่อนุสาวรีย์ฯ ผมเห็นเธอบาดเจ็บมาก เธอเป็นเพื่อนพวกคุณใช่มั๊ย? " ---- ผมพยายามถามด้วยความใจเย็นที่สุด จะว่าไปคนพวกนี้ก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไร แค่ดูเหมือนหลุดออกมาจากโลกของอะไรซักอย่าง หรือ ในหนัง? มีคำถามมากมายที่ยังต้องการคำตอบ อย่าไปทะเลาะกับผู้ใหญ่พวกนี้จะดีกว่า
          " ผู้หญิง?... " เจฟฟรี่ทวนในขณะที่ก็นึกไปด้วย เขาหันไปมองหน้าคนที่นั่งข้างๆซึ่งก็มีสีหน้าฉายความสงสัยออกมาไม่แพ้กัน " นึกออกแล้ว--- หมายถึง เจ้าชายรูฬ ล่ะสิ "

          " ชื่อ รูฬ เหรอ---- " ---ชื่อเพราะดีแฮะ แถมเป็นเจ้าชายด้วย มิน่าถึงมีกำไลแพงๆแบบนั้--- เดี๋ยวก่อน... " เจ้าชาย?!?!?! "
          " อืม ก็ใช่น่ะสิ " เจฟฟรี่พยักหน้า
          " ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ เจ้าชายรูฬพักรักษาตัวอยู่ที่ 'แอนท์ฮิล ' ---ถึงจะบาดเจ็บหนักก็จริง แต่ไม่ถึงชีวิตหรอกครับ "
          " แหงล่ะ ---ก็นายเล่นใหญ่ใช้เวทย์รักษาทั้งวันทั้งคืนต่อเนื่องจนหมดสติ ฟื้นแล้วก็ไม่ยอมนอนพักอีก เรื่องความดื้อนี่ยังไม่เคลียร์กันเลยนะ ซีมัส " ชายหนุ่มบ่นยาวโดยไม่มองหน้าคนข้างๆ พร้อมเบ้ปากเชิงไม่พอใจ " สงสารคนที่ต้องอุ้มกลับห้องพักบ้างสิ ไม่ใช่ม้านะ จะได้อุ้มพาไปส่งที่โน่นที่นี่----- "
          " บ่นซีมัสเป็นลูกเลี้ยงเลยเว่ย---- " โจนาธานบีบเสียงแซว เมื่อเห็นร่างเล็กที่อยู่ข้างๆโดนดุเป็นเพลงยาว " นับวันยิ่งจะทำตัวขี้ใจน้อยแบบเจ้าเธโอเข้าไปทุกวัน น่าหมั่นไส้ชะมัด " ว่าแล้วก็ส่ายหน้าแบบอ่อนใจ
          " ลีฟ ระวังคำพูดหน่อย เดี๋ยวนี้เค้าไม่ได้อยู่เลเวลเดียวกับเราแล้วนะ " เสียงของไวล์ดพูดอย่างจริงจัง
          " ก็แล้วยังไงล่ะ--- " ชายหนุ่มร่างสูงสวนกลับด้วยน้ำเสียงทีี่จริงจังไม่แพ้กัน " ถ้าเทียร์ยังอยู่ เจ้านั่นก็ไม่ต้องขึ้นไปอยู่บนนั้---- "

---- คำพูดในตอนท้ายเงียบหายไปเหมือนถูกดูดเสียงออก ความเงียบทำให้ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง เด็กหนุ่มกรอกตาไปทางซ้ายบ้าง ทางขวาบ้างสลับไปมา ให้แน่ใจว่าเขามีที่แทรกได้แล้ว เขาไม่่รู้เลยว่าเรื่องที่เพิ่งสนทนาเมื่อกี้ เป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ขนาดไหน แต่เรื่องที่เขาจะถาม ---โคตรใหญ่!

          " เอ่อ----โทษนะ ขอวกกลับไปช่วงที่แล้วแปบนึง--- " น้ำเสียงของเด็กหนุ่มดูผ่อนคลายมากขึ้น แต่ก็ยังมีทีท่าเหมือนอยู่ในวงคนแปลกที่คุยเรื่องแปลกๆ แต่งตัวแปลกๆ ---รู้สึกดีจริงๆที่ในที่สุดก็ไม่ใช่เสียง soundtrack --- " คนสวยๆที่ชื่อ รูฬ เป็นเจ้าชายเหรอครับ? "

          " ใช่--- " เจฟฟรี่พยักหน้า
          " เป็นเจ้าชาย ก็แสดงว่าเป็นผู้ชาย? "
          " ใช่--- " เจฟฟรี่พยักหน้าอีกครั้ง
          " เป็นผู้ชาย ก็แสดงว่าไม่ใช่ ผู้หญิง? "
          " ....ก็ใช่น่ะสิ! นี่ไอ้หนู แกจะถามวนไปวนมาเหมือนเล่นทายปริศนาทำไม?? " พยักหน้าไปสองครั้ง คาวบอยเริ่มมีน้ำโห---

เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้น " ไอ้เราก็นึกว่าเป็นผู้หญิง--- สวยซะขนาดนั้น " ใครจะมาเข้าใจความรู้สึกของเด็กน้อยวัย 17 ปีที่ไม่เคยจีบสาวติดเลยแม้แต่คนเดียว เรียกให้ถูกก็คือ ไม่เคยถูกใจผู้หญิงคนไหนจริงๆจังๆเลยมากกว่า อุตส่าห์ได้เจอผู้หญิงในสเปคแล้วแท้ๆ กลับเป็นเพศเดียวกันไปซะได้ ' ------ เฮ้อ ความรู้สึกอยากฆ่าตัวตายแม่งกลับมาอีกละ... '
          " ทำไมต้องทำหน้าหงอยแบบนั้น---- " ชายหนุ่มผมสีดำอมม่วงในเสื้อโค้ดสีขาวเดินเข้าไปหา และ ก้มลงไปมองหน้า " เราแนะนำตัวกันหมดแล้ว แล้วเธอล่ะเจ้าหนู--- เธอชื่ออะไร? "
เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดละ กำไลนั่นก็อยู่ในมือของคนพวกนี้ เดี๋ยวก็เอากลับไปคืนเจ้าชายคนสวยนั่นได้ หมดหน้าที่ของเขาแล้ว คำว่าอะไรตัวๆที่ว่าก็ไม่ต้องถามแล้วมั้ง ไม่มีประโยชน์ " ผมชื่อ ปกป้อง ---- เรียก ป้อง ก็ได้ "

          " พ่อง?..... " คาวบอยหนุ่มสวนทันที
          " ป้องเฟ้ย!! พ่อง หา พ่อ_ง เหรอ?!?!?! " ---โอ๊ยยย กูขัดใจ---ว้อยยยยย!!
          " ล้อเล่นน่า--- แค่นี้ต้องหงุดหงิดด้วย "

พูดแล้วก็ลืมเรื่องสำคัญยิ่งกว่า " นี่ แล้วไอ้เจ้าหนอนในหูผมเนี่ย --- มันจะอยู่งี้ไปตลอดเลยเหรอ?? " ว่าไปแล้วมันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกนะ เอาจริงๆก็ไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ แค่มันมีผลต่อใจวัยรุ่นตัวน้อยๆ ที่ต้องนึกว่ามี หนอน - อยู่ - ใน - หู - กู ! ใครมันจะไปทำใจได้ฟะ---

          " 24 ชั่วโมง เดี๋ยวมันก็จะสลายไปเอง---- " ไวล์ดก้มมองหน้าจออะไรบางอย่างที่เหมือนจะเรืองแสงออกมาจากสายที่ข้อมือ รูปร่างคล้ายนาฬิกา " โอเค--- ป้อง แล้วเธอไปทำอะไรที่อนุสาวรีย์คืนนั้น? ฐานอนุสาวรีย์ไม่ใช่ที่ที่เด็กๆแบบเธอปกติจะมาเดิน"

          " ....ก็..... " ใครจะไปบอกความจริงว่ากะจะไปฆ่าตัวตาย แถมไม่สำเร็จอีกต่างหาก " ผมไปเดินเล่น เผอิญหันไปเห็นงูยักษ์มีเขาตัวมหึมาเลื้อยพันอนุสาวรีย์อยู่ เป็นใครก็ต้องสงสัยมั๊ย? "
---- ทั้ง 5 คนหันไปมองหน้ากันทันทีที่ได้ยิน ซีมัสยืดตัวขึ้นไปกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเจฟฟรี่ ในขณะที่ไวล์ดก็หันไปมองหน้าคู่หูตัวเอง กับอินที่ยังคงนั่งซดชาแก้วที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้ว

          " แล้วงูยักษ์นั่นไปไหนแล้วล่ะ--? " เด็กหนุ่มถามพลางหันหน้าไปหาเจฟฟรี่ที่ปกติจะตอบเขาทุกคำถาม
          " --- จัดการไปแล้ว " หนุ่มคาวบอยตอบแบบห้วนๆพร้อมยักไหล่ " แล้วนี่ดึกขนาดนี้แล้ว พ่อแม่ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ---? "
          " ............................ " เด็กหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าทันที " พ่อแม่แล้วก็พี่ชาย--- เสียไปหมดแล้ว ตอนนี้ผมอยู่คนเดียว "
          " โทษนะ---- ไม่ได้ตั้งใจ " จากเสียงแข็งๆกลายเป็นอ่อนลงอย่างรวดเร็ว ปนความรู้สึกผิดนิดๆ...


** ติ๊ด-- ติ๊ด-- ติ๊ดติ๊ดติ๊ด-------- **


เสียงที่เหมือนเสียงสัญญาณอะไรบางอย่างดังขึ้นที่ตัวของทุกคนเป็นอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้แต่ละคนต่างก้มหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากในกระเป๋าเสื้อบ้าง กระเป๋ากางเกงบ้าง แล้วก็เป็นสิ่งที่ป้องคิดเอาไว้ในใจ--- มือถือนี่เอง " ชั้นรับสายเอง---- "
          " ....ไวล์ดครับท่านรองฯ " ชายหนุ่มในเสื้อโค้ดขาวยกอุปกรณ์ที่หน้าตาเหมือนมือถือธรรมดาๆ เพียงแต่ไม่เห็นว่ายี่ห้ออะไร

เด็กหนุ่มทำท่าทางเหมือนไม่สนใจ แต่หูก็พยายามเงี่ยไปฟังว่าคุยอะไรกัน แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงจากอีกฝั่งของสายพูดเลยซักนิด ทั้งที่ก็ไม่ได้อยู่ห่างกันมาก แถมคนที่ชื่อ ไวล์ด ก็ไม่ได้เอาโทรศัพท์แนบหู เหมือนเปิด SPEAKER PHONE ด้วยซ้ำ แต่ทำไมไม่ได้ยินอะไรเลยฟะเนี่ย---


          " เอาอย่างนั้นเหรอครับ------ " ไวล์ดเงยขึ้นมองหน้าของเด็กหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน ไม่ขยับออกจากตรงนั้นมาตั้งแต่เริ่มคุยกัน " ครับ ได้ครับ...ถ้าเป็นความต้องการของท่านผู้การฯ "
---- บทสนทนาที่ได้ยินแต่เสียงฝั่งนี้ฝั่งเดียว มันน่าหงุดหงิดสำคัญชาวเผิือกอย่างนายปกป้องซะเหลือเกิน
          " ขอบคุณครับ **ติ๊ด---** " เขาเก็บมือถือเข้าในกระเป๋าด้านในเสื้อกั๊กทันทีที่คุยจบ " พวกเราต้องกลับกันแล้ว มีงานด่วนเข้ามา "


เมื่อสิ้นเสียงของไวลด์ แต่ละคนก็ลุกขึ้นยืนแทบจะพนร้อมกันในทันทีราวกับรู้หน้าที่กันแล้วว่าจะต้องทำยังไง " เจฟฟรี่--- ผู้การสั่งให้นายอยู่ที่นี่ เฝ้าเด็กคนนี้เอาไว้ เผื่อ พวก ' วอร์มังเกอร์ 'จะย้อนกลับมาอีก "

          " ชั้นน่ะนะ?!?! " เขาแผดเสียงขึ้นมา ไม่บอกก็รู้ว่าไม่เห็นด้วยเลยซักนิด " ชั้นคนเดียวเหรอ? ให้ซีมัสอยู่กับชั้นด้วยสิ!! "
          " นายก็รู้ว่าซีมัสต้องคอยตรวจร่างกายของผู้การฯ ทุกวัน--- " โจนาธานพูดพร้อมกับสะบัดผมที่ลงมาปรกหน้า " เกิดผู้การฯกับเด็กเป็นอะไรขึ้นมา เจ้าเธโอจะอาละวาดพังแอนท์ฮีลเอาเปล่าๆ--- "
          " งั้นให้อินอยู่เป็นเพื่อนชั้นก็ได้นี่!! " " คุณอินยังมีงานของหน่วยที่ต้องจัดการอีกเยอะนะ เจฟ--- ท่านผู้การอยากให้เจฟอยู่ช่วยน้องป้องก็ดีแล้ว " เสียงพูดที่ฟังดูอ่อนโยนนุ่มนวลเหมือนจะช่วยปลอบประโลมหัวใจแสนเซ็งของคาวบอยหนุ่มได้นิดดด--หน่อย เพราะอีกฝ่ายยังคงทำหน้ามุ่ยอยู่ " ถ้ายอมอยู่ดีดี--- เดี๋ยววันหยุดจะทำอาหารให้สุดฝีมือทั้ง 3 มื้อเลย ดีลมั๊ยครับ? "


" ดีล! "


          " ทำไมชั้นรู้สึกเหมือนซีมัสเป็นแม่เจ้าเจฟฟรี่มากกว่าคู่หูกันนะ---- " โจนาธานหัวเราะหึ ก่อนที่จะเดินออกจากประตูบ้านไป ตามด้วยอินที่เดินตามไปอย่างติดๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

------------------ แล้วมีใครถามความสมัครใจของชั้นบ้างมั๊ยฟะ????


          " เดี๋ยวนะ! ให้เจ้าคาวบอ----- หมายถึง คุณเจฟฟรี่อยู่เฝ้าผม??? ไม่เอาหรอก!! "
ซีมัสเดินตรงเข้ามาหาเด็กหนุ่ม ความสูงของเขาไม่มากไปกว่ากันเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังสูงกว่า " คุณป้องครับ เจ้าตัวที่ทำร้ายคุณวันนั้น เราเรียกพวกมันว่า วอร์มังเกอร์ ปกติพวกมันจะไม่โจมตีชาวโลกแทนทั่ม(TANTUM) ถ้าไม่มีอะไรบางอย่างที่พวกมันต้องการ นั่นคือสาเหตุที่องค์กรส่งพวกเรามาที่นี่ เพื่อหาว่าพวกมันต้องการอะไรจากคุณ คุณกำลังมีอันตรายนะครับ--- "


---- ' ต้องการอะไรจากเรา? แล้วเราไปมีอะไรที่พวกมันต้องการตอนไหนฟะ?! '

          " เจฟฟรี่---- อยู่ที่นี่แล้วก็ช่วยอธิบายเรื่องขององค์กรให้เจ้าหนูเข้าใจหน่อยนะ " ไวล์ดพูดในขณะที่มองทุกคนเดินออกไปจากบ้านหมดแล้ว เหลือแต่พ่อควาบอยหนุ่ม กับ เด็กน้อยที่ทำคิ้วขมวดตั้งแต่ต้นจนมาถึงตอนนี้ " เอานี่ไปด้วย! " เขาโยนกล่องอะไรบางอย่าง ขนาดประมาณกล่องใส่โทรศัพท์ไอโฟนรุ่นแรกๆ ---ลอยข้ามโถงประตูทางเข้าบ้าน ซึ่งคาวบอยหนุ่มก็รับไว้ได้พอดีด้วยมือข้างเดียว " ท่าทางต้องใช้มันอีกเยอะ--- เดี๋ยวคุยกันไม่รู้เรื่อง "
----- ผมมองหน้าไวล์ด แล้วหันกลับมามองหน้าเจฟฟรี่ หมายถึงอะไร ไม่เข้าใจ??

          " เออ ขอบใจ----ถ้ามีอะไรก็ติดต่อมาด้วยนะ "

ทั้งเจฟฟรี่ และ ป้อง ยืนมองทุกคนออกจากบ้านไปจนหมด ' สงสัยจะจอดรถไว้หน้าบ้านล่ะมั้ง คงเป็นรถตู้ล่ะ เพราะมากัน 4-5 คน แค่รถเก๋งไม่น่าจะนั่งหมด ' ---- แล้วนี่ตูจะสงสัยทำไมก็ไม่รู้ ไม่ใช่เรื่องของเราซะหน่อย...
          " เอาาา-----ล่ะ! " ชายหนุ่มพูดพลางตบมือและถูไปมาจนเกิดเสียง " ชั้น กับ นาย--- นาย กับ ชั้น--- ในบ้านหลังนี้ นายอยากไปทำอะไรก็ไปทำ ถ้าเจออะไรแปลกๆก็ตะโกนดังๆแล้วกันนะ ชั้นขอนอนที่โซฟานี่ล่ะ--- " พูดแล้วก็สปริงตัวลงไปนอนบนโซฟาและถอดหมวกปีกกว้างออกมาปิดหน้าทันที " ราตรีสวั----- "
          " วอร์มังเกอร์ที่ว่าคืออะไร? --- แล้วโลกแทนแทน ทั่มทั่มมันคืออะไร? ---- โซน E โซน A มันคืออะไรเหรอ?? -- แอนด์ฮิลด้วย ---ยังมีผู้การฯ รองผู้การฯ---- เป็นใครอะไรยังไง?!?!? "




          " ........................................... "




-----------------------ท่าทางคืนนี้จะไม่ผ่านไปง่ายๆแน่นอน....นั่นคือสิ่งที่เจฟฟรี่คิดพร้อมกับถอนหายใจ " นี่ชั้นโดนลงโทษอยู่หรือยังไงเนี่ย---! "



* - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - *

[ ANTHILL ]
[ศูนย์บัญชาการ THE WORLDZ ตำแหน่งดาวระบบสุริยะจักรวาล ลำดับที่ 3 - ดาวโลก(EARTH)]


ประตูกระจกบานมหึมาเปิดออกทันทีที่พวกไวล์ดเดินเข้าไปใกล้ รายล้อมไปด้วยกลุ่มคน หรือ สิ่งมีชีวิตหลายลำดับชั้นมากมายเข้าออกประตูบานนี้ สำหรับผู้ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นจึงจะสามารถเข้า-ออกผ่านประตูนี้ไปได้ อุปกรณ์ทรงกลมที่มีกล้องเหมือนเป็นเซ็นเซอร์ตรวจวัดจำนวนมากบินวนเพื่อตรวจสอบผู้เข้าออกประตูนี้อยู่เสมอ

ชายหนุ่มทั้ง 4 เดินเข้าไปด้านในเรื่อยๆ ผ่านฝูงชนมากมายที่เดินสวนกันเหมือนอยู่ในสนามบิน บ้างก็ทักทายคนทั้ง 4 ที่เดินลึกเข้าไปด้านในเรื่อยๆ รวมทั้งบุคคลที่อยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้มด้วยแบบฟอร์มซ้ำๆกัน เหมือนจะเป็นพนักงานที่ทำงานอยู่ที่นี่ เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังไม่ขาดสายตลอดการเดินผ่านโถงขนาดมหึมานี่

ประตูแล้วประตูเล่าที่ผ่านการตรวจสอบผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าสถานที่ต่างๆ ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งเจอคนน้อยลง เสียงที่เคยดังกึกก้องด้านนอกก็ค่อยๆเบาลงๆ จนเดินเข้ามาถึงส่วนที่เป็นหัวใจของแอนท์ฮิล - ศูนย์กลางการบัญชาการ (HIGH PRIORITY COMMAND CENTER) ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งเฉพาะของหน่วยงานระดับสูงขององค์กรทำงานรวมกันอยู่ เปรียบเสมือนสมองของแอนท์ฮิลแห่งนี้


// ยินดีต้อนรับกลับศูนย์ค่ะ ไวล์ด-- โจนาธาน-- ซีมัส-- อิน-- //


ไร้ร่องรอยผู้พูด แต่มีเสียงพูดดังขึ้นในบริเวณที่เหล่าชายหนุ่มเดินผ่านเข้าประตูมา ถึงจะพูดชัดถ้อยชัดคำ แต่ไม่รู้สึกถึงความมีชีวิตในน้ำเสียงที่พูดแม้แต่น้อย

          " สวัสดี นิกซ์(NIX) ช่วงที่ไม่อยู่ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม--- "

// ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ ไวล์ด ---- รองผู้บัญชาการเธโอกำลังรอพวกคุณอยู่ที่ห้องประชุมค่ะ //

ทั้ง 4 คนตรงไปที่ห้องประชุมทันที เมื่อไปถึงห้องซึ่งรายล้อมด้วยกระจกใส มีโต๊ะสีขาวอยู่ตรงกลางแต่ไม่เห็นเก้าอี้แม้แต่ตัวเดียว ที่นั่นมีใครคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังจ้องมองกระจกที่มีภาพอะไรบางอย่างฉายอยู่ ชายคนนั้นอยู่ในชุดสีดำ มีแค่บางส่วนเท่านั้นที่เป็นสีน้ำเงินและขาวสลับ

          " ขอโทษที่ช้าครับ---- ท่านรองฯ " ไวล์ดเดินนำทุกคนเข้ามา เมื่อตรงมาถึงที่โต๊ะ ของเหลวใสที่จับตัวเป็นก้อนจำนวนมากผุดขึ้นมาจากพื้นใต้โต๊ะ ก่อนที่จะเปลี่ยนรูปร่างบิดเบี้ยวไปมาจนกลายเป็นเก้าอี้ที่มีขนาดตามสรีระของคนนั่งในแต่ละจุดของโต๊ะประชุม มองคล้ายๆกับเก้าอี้คริสตัลใส แต่กลับนุ่มนิ่มเหมือนฟองน้ำ
          " ทุกคนนั่งก่อนสิ--- " ชายหนุ่มชุดดำหันมาพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ที่ขึ้นรูปร่างเรียบร้่อย เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งลงแล้ว ทั้ง 4 คนจึงเริ่มเข้าไปนั่งประจำที่ของตน " ยังเจอพวก วอร์มังเกอร์ รอบๆแอนท์ฮิลอีกรึเปล่า? "
          " ไม่ครับ " ไวล์ดตอบอย่างฉะฉาน " ดูเหมือนมันจะเปลี่ยนเป้าหมายไปแล้ว พวกเราตระเวนไปรอบในรัศมี 5 กิโลเมตร ไม่มีวี่แววของพวกมันครับ---- มีแต่การที่มันพยายามโจมตีเด็กผู้ชายคนนั้น..."
ชายหนุ่มผมแดงเพลิงขมวดคิ้วหันไปมองที่ไวล์ดทันที " เด็กคนนั้นที่เป็น แทนทั่ม ใช่รึเปล่า? "


          " ครับ--- "


          " เราต้องรู้ให้ได้ว่าพวก วอร์มังเกอร์ ต้องการอะไรจากเด็กคนนี้--- ก่อนที่มันจะได้สิ่งที่ต้องการไป "
          " ผู้การฯเป็นยังไงบ้าง? " เสียงของคนที่นั่งตรงข้ามกับไวลด์พูดขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียงเป็นทางเดียวกัน
          " --- นอนพักอยู่ " ชายในชุดดำตอบด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก " ช่วงนี้มีแต่ปัญหาใหญ่ๆ ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด แถมยังไม่ค่อยยอมนอนพักอีก นี่ต้องบังคับแล้วเอาคำพูดซีมัสไปอ้าง ถึงจะยอมกลับไปนอนดีๆ "
          " เดี๋ยวประชุมเลิกแล้ว ผมจะไปช่วยตรวจร่างกายให้นะครับ--- "
          " ขอบใจนะซีมัส ช่วยหน่อยก็แล้วกัน ชั้นค่อนข้างเป็นห่วงสุขภาพทั้งแม่ทั้งลูก " เขาทำหน้าเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเกือบจะผูกเป็นโบว์ได้ " ไวล์ด กับ โจนาธาน-- ช่วยจับตาดูพวก วอร์มังเกอร์หน่อยนะ ชั้นไม่อยากให้มีอะไรใหญ่ๆเกิดขึ้นช่วงนี้ "

------ทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

          " เจฟฟรี่อยู่คุ้มกันเด็กคนนั้นแล้วสินะ---- "
          " ครับ--- กว่าจะยอมอยู่ก็ขัดใจเจ้าตัวเขาไม่น้่อยเลย " ไวล์ดตอบพร้อมกับมองโจนาธานที่ทำหน้าเบ้ ล้อเลียนเจฟฟรี่
          " ท่านรองครับ เราจะลบความจำเด็กคนนั้นรึเปล่า? " ซีมัสถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสับสน " ถึงท่านผู้การจะสั่งไว้ให้อธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่ให้เด็กคนนั้นรู้ ผมก็ยังไม่มั่นใจ...... "

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน และ จ้องไปที่กระจกซึ่งสะท้อนข้อมูลของอะไรบางอย่างอยู่เต็มทั่วทั้งผนังกระจกไปหมด " จนกว่าภารกิจนี้จะจบลง เราต้องยืมมือของเด็กคนนั้น--- หลังจากนั้นค่อยว่ากัน ว่าจะทำยังไงกับเจ้าหนูนี่ต่อไป... "



-------------------------------------------------------------------------------



[C.A.R.B.O.N.] - จบไปแล้วนะคะ สำหรับ Ep.5 ---ข้อมูลเยอะมาก และ เนื้อหาก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าจะยังไม่เบื่อกันซะก่อนนะคะ ในบทต่อไปเราจะเริ่มรู้เรื่องขององค์กรนี้มากขึ้น ข้อมูลที่ต้องจำก็เยอะขึ้นด้วย(ฮ่า) แต่ก็จะแซมความกุ๊กกิ๊ก และ ใกล้เนื้อหาที่อาจจะมีฉากเรท R18 มาร่วมด้วย ---- ยังไงก็ขอให้ทุกคน ช่วยติดตามด้วยนะคะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น