THE WORLD.Z(ฝ่าพันธกิจองค์กรพิทักษ์โลก){MPREG}{R18}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 275 Views

  • 0 Comments

  • 30 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    41

    Overall
    275

ตอนที่ 11 : Episode.10 - ' THE WORLD.Z ' : " เดอะ เวิลด์ซ "

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ม.ค. 62


error loaded


" ไอ้นี่มันอะไรเนี่ย------- "

เสียงของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าตาประหลาดสีขาวทั้งตัวและไม่มีพนักพิง เขาเอี้ยวตัวที่ต้นแขนด้านซ้ายเพื่อมองวัตถุอะไรบางอย่างที่ถูกติดอยู่ มันเป็นเหมือนแผงวงจรอิเล็กโทรนิคสีน้ำเงินอันเล็กๆขนาดประมาณ SIMมือถือของโลกเราที่คนพวกนี้เรียกว่า 'โลกแทนทั่ม' อยู่ตลอด เขาลองใช้นิ้วแงะๆออกแต่ดูเหมือนมันจะติดแน่นเหมือนโดนแปะด้วยกาวตราช้างแล้วปล่อยให้แห้ง

" มันเรียกว่า แคชอายร์(CATCH-EYE) " ชายหนุ่มร่างผอมสูงใบหน้าคมพูดพลางถอดเสื้อโค้ดสีขาวที่เปื้อนเลือดของตัวเองออกมาพาดไว้ที่เก้าอี้อีกตัวหนึ่ง พลางเหลือบไปมองชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องสี่เหลี่ยมหน้าตาคล้ายกล่องกระเป๋าที่มีหูหิ้วด้านบนและกำลังเดินตรงมาที่เขา " มันเป็นเหมือนของที่ชาวแทนทั่มเรียกว่า พาสปอร์ต(PASSPORT) อะไรแบบนั้น ถ้าไม่มีสิ่งนี้อยู่กับตัวจะไม่สามารถเข้า-ออกที่นี่ได้ "

" เข้าออกได้ แต่แบบผู้บุกรุก.... " เสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยในขณะที่พับแขนเสื้อด้านหนึ่งของชายคนที่เพิ่งพูดจบ ปรากฎเป็นรอยแผลยาวตั้งแต่ต้นแขนเกือบถึงข้อศอก " ดีนะที่แผลไม่ลึกมากน่ะไวล์ด ทำไมทำอะไรไม่ระวัง--- "

" ก็มันมองไม่เห็นนี่.... " ชายหนุ่มใบหน้าสวยคมตอบพลางก้มลงไปมองมือใหญ่ที่กำลังซับเลือดออกให้ และ ใช้สิ่งที่เหมือนเข็มฉีดยาอันเรียวกดปลายเข็มลงตรงแผลที่เริ่มมีสำม่วงอมดำ เสียงร้องเล็กๆเผลอกหลุดออกจากลำคอเมื่อเข็มเริ่มกดลึกเข้าไปในแขน --- เขานึกภาพที่เกิดขึ้นเมื่อตอนอยู่ที่คุกใต้ดิน ช่วงที่กำลังชุลมุนเขาเห็นทหารของเผ่าอัลลูคาร์ดตัวหนึ่งโผล่มาที่ด้านหลังของเด็กหนุ่มที่กำลังจะพาออกมาจากชั้นใต้ดิน เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปดึงเด็กหนุ่มให้หลบไปอีกทางจนโดนอาวุธของพวกมันเข้า " แต่พวกมันไวมากเลย ชั้นว่าชั้นเบี่ยงได้ทันแล้วแท้ๆ "

ชายหนุ่มร่างใหญ่เหลือบตาขึ้นมามองใบหน้าสวยคมครู่หนึ่ง จึงได้ก้มลงไปหยิบผ้าพันแผลสีขาวสะอาดอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากในกล่องและเริ่มพันตั้งแต่ต้นแขนลงมา " เหมือนนายจะเคลื่อนไหวช้านะวันนี้... " คิ้วหนาสองข้างขมวดเข้ารับกันตรงกลางอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก " เอาแต่ทำรายงาน ไม่ค่อยฝึกได้ล่ะสิ "


" ใช่ซะที่ไหนล่ะ - ! ก็นายนั่นล----- "



คำพูดส่วนตัวไปหายไปในลำคอเมื่อหันไปเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งมองวัตถุอื่นๆในห้องอยู่ใกล้ๆ ทั้งที่อยากจะโทษว่าเพราะอีกฝ่ายนั่นล่ะที่ทำให้เขาเสียแรงไปส่วนหนึ่ง แค่คิดถึงเสียงของชายหนุ่มในตอนนั้นที่เรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและ สัมผัสมือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามร่างของเขา แล้วก็ตอนที่ส่วนนั้น---- เมื่อนึกถึงตรงจุดนั้น จู่ๆหน้าของเขาก็รู้สึกร้อนขึ้นมาจนต้องยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดใบหน้าที่กำลังแดงเรื่อ


" ทำไมหน้าแดงแบบนั้น หรือว่าเป็นไข้ด้วย? "


ชายหนุ่มร่างสูงใช้มือใหญ่อังบริเวณหน้าผากของอีกฝ่าย จากนั้นก็สลับมาจับกับของตัวเอง " ตัวก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากนี่ ถ้ารู้สึกไม่ดีชั้นจะให้นิกซ์ตาม ชินซอง มาดูอาการมั๊ย? " มือใหญ่ลูบแก้มที่แดงเรื่อของอีกฝ่ายด้วยมือข้างหนึ่งอย่างอ่อนโยนผิดกับร่างกายที่ทั้งสูงใหญ่ทั้งกำยำ


" ม....ไม่เป็นไรหรอกลีฟ...ขอบคุณนะ " -----ยิ่งอีกฝ่ายทำแบบนี้ใบหน้าสวยคมของเขาก็ยิ่งแดงมากขึ้นไปอีก " แล้วแผลของคุณล่ะ? มาสิเดี๋ยวผมทำให้บ้าง--- อ๊ะ! " ชายหนุ่มผมยาวประบ่าร่างบางผลุนผลันลุกขึ้นยืนแต่ขาข้างหนึ่งกลับอ่อนแรงทรุดลงไป ชายหนุ่มร่างใหญ่รีบคว้าตัวของอีกฝ่ายไว้แต่ก็เสียหลักล้มไปนอนหงายที่พื้นโดยที่มีร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งผันแผลให้ลงมานอนคว่ำอยู่ด้านบน


" เต็มที่เลย--- คิดซะว่าผมเป็นยุงละกัน "


เด็กหนุ่มพูดด้วยเสียงเรียบตึง ซึ่งภาพที่อยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มในชุดนอน คือ ชายหนุ่มสองคนที่คนหนึ่งหน้าตาหล่อเหมือนพระเอกหนังฝรั่ง และ ผู้ชายอีกคนที่ก็หล่อไม่แพ้กันแต่หนักมาทางคมแบบดาราฝั่งตะวันออกมากกว่า ทั้งสองที่ตอนนี้ใบหน้าใกล้มากจนจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว เหมือนกำลังดูละครช่อง 3 ฉากที่นางเอกสะดุดล้มใส่พระเอกแล้วก็ตกหลุมรักกัน ----เสียดายไม่มีเพลงซึ้งๆ มาประกอบ


" ข----- ขอโทษนะ! "


ชายหนุ่มร่างเล็กกว่าใช้แขนสองข้างยันตัวเองขึ้นมายืนแล้วแสร้างปัดโน่นปัดนี่ที่ตัวเพื่อลดความเขินอายลงไปบ้าง ในขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นมานั่งแล้วส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ทั้งที่เขารู้จักกันมาเกือบจะ 10 ปีแล้ว แต่เขาไม่เคยรู้สึกว่าชายหนุ่มใบหน้าคมสวยคนนี้จะมีมุมน่ารักไม่เบา คงเพราะต้องอยู่ห่างกันมานานพักนึง อารมณ์คงจะเหมือนการได้กลับไปเป็นวัยรุ่นที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแล้วตกหลุมรักกันก็พอเป็นไปได้ ---ยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าแกล้ง " สงสัยเพราะไม่ค่อยได้ออกกำลัง ขาเลยไม่มีแรง....งั้นคืนนี้ชั้นจะพาไป 'ออกกำลังกาย' ด้วยกันสองต่อสองดีมั๊ย...... "
ใบหน้าที่ว่าแดงอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งแดงลามไปทั้งหน้าจนเจ้าตัวถึงกับทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนเอามือปิดหน้าแล้วหันไปอีกทาง แต่พอหันไปก็เจอเด็กหนุ่มที่นั่งกอดอกพร้อมกับหรีตาสองข้างจนหยีเหมือนคนตาตี่


" จีบกันไม่แคร์สายตาเยาวชนเลยนะ---- ไวล์ด โจนาธาน--น--น "



เสียงกวนๆของชายคนหนุ่มดังมาจากทางประตูเข้าห้อง ร่างของชายสองคนเดินเข้ามาในห้องพักรับรองห้องใหญ่ที่ชายหนุ่มสองคนและเด็กหนุ่มพักอยู่ตั้งแต่เดินทางมาถึงที่นี่ " ไง--เจ้าหนู! เป็นยังไงบ้าง? "

ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ เด็กหนุ่มผมดำก็พุ่งตรงเข้าไปหาร่างสูงที่อยู่ในชุดคาวบอยทันที " เอาหนอนมา----- " ใบหน้าของเด็กหนุ่มจริงจังพร้อมกับแบมือข้างหนึ่งตรงหน้าของหนุ่มคาวบอกที่ทำหน้าเหวอทันทีที่ได้ยิน " เอามาหมดกระเป๋าเลย คราวหน้าถ้าผมโดนจับตัวไปอีก อย่างน้อยขอให้ได้เถียงมันบ้างก็ยังดี---!! "


--- ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าโดนจับตัว ก็คือ แม่ง! ฟังมันไม่รู้เรื่อง

" ไอ้หนู---- แกจะมาเที่ยวขอหนอนคนนั้นคนนี้ไปทั่วไม่ได้นะ " ร่างสูงในเชิ๊ตขาวลุกขึ้นกลับไปนั่งบนเก้าอี้ เขามีแผลถลอกนิดหน่อยที่ต้นขาเท่านั้น ไม่ได้มากมายถึงขนาดจะต้องทำแผล เลยไม่ได้ใส่เท่าไหร่ อันที่จริงเขาเป็นห่วงแผลของอีกคนมากกว่า อาวุธของเผ่าอัลลูคาร์ดมักจะมีพิษทาไว้อยู่เสมอ แต่เท่าที่ดูจากแผลที่ฉีดยาให้เมื่อกี้ คงเป็นแค่พิษเล็กๆน้อยๆที่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นก็กำจัดมันไปได้ " ตอนไปช่วยจากคุก คำแรกที่เจ้านี่มันตะโกนใส่ชั้นกับไวล์ด ก็ประโยคนี้เลย... "


" พวกคุณจะไปเข้าใจอะไร--- " เด็กหนุ่มทำหน้าเบี้ยวก่อนที่จพูดแบบมีอารมณ์โมโห " มันพูดกันเอาๆๆๆๆ แล้วผมเนี่ย! จะโดนมันทำอะไรบ้าง หรือ โดนมันด่าอะไรบ้างก็ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่องเลย อย่าลีลา เอาหนอนมาให้ผมเลย---- "


ชายหนุ่มอีก 3 คนหัวเราะขึ้นมาเมื่อได้ยินที่ป้องตอบโจนาธาน โดยเฉพาะเจฟฟรี่ที่หัวเราะดังมากที่สุด " เรียกแลงเวิร์มสิฟะเจ้าหนู อย่ามาเรียกว่า หนอน " ชายหนุ่มทิ้งตัวลงไปนั่งบนเตียง ในขณะที่ชายอีกคนยืนพิงประตูโดยมีสิ่งที่เหมือนไม้ตะพดความสูงพอดีมือค้ำกับพื้นเอาไว้

" นายป้องแล้วเจ้าล่ะ ปลอดภัยสุขสบายดีรือ--- ได้เจ็บ ได้แผลอันใดรือไม่ ข้าจักได้ตามหมอหาหยูก-หายามาให้บรรเทาอาการเจ็บได้ " ชายหนุ่มที่ตอนนี้อยู่ในชุดผ้าไหมไทยสีเหลืองทองพูดขึ้นมา " โชคดีที่ท่านขุนโจนาทัน และ ท่านขุนวัยได้รับคำสั่งจากท่านหลวงและท่านขุนเทโอ ลักลอบตลบหลังเข้าปล้นคุกใต้ดินเพื่อช่วยเหลือเจ้าออกมา หึ--- เจ้าพวกอัปลักษ์นั่นมันช่างเหิมเกริมกำเริบเสิบสานยิ่งนัก มันและพวกของมันคงคิดว่าฝ่ายเราโง่เขลาเบาปัญญา มิล่วงรู้ว่าพวกมันนำตัวของเจ้าไปกักขังไว้ที่คุกใต้ดินอย่างนั้นรือ--- มันจะหยามศักดิ์ศรีกันมากเกินไปแล้ว "


' อื้อหือ---- กระดกลิ้นซะลื่นทุกคำเลยนะ----- '


เด็กหนุ่มในชุดนอนคิดในใจขณะที่เอามือเท้าคางด้วยสีหน้าที่บรรยายได้ยาก เหมือนเขากำลังดูหนังละครย้อนยุคสมัยไทยโบราณอะไรแบบนั้นเลย แต่ความจริงฟังๆไปก็เพลินดีเหมือนกัน พอฟังที่อินพูดแล้ว เขาก็เริ่มคิดเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงถูกจับตัวไป เขามีอะไรที่เป็นที่ต้องการ แถมคนที่นี่ก็ยอมยกโขยงฝ่าพวกตัวประหลาดเข้าไปช่วยเขาออกมา ---ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องสืบให้รู้ !!

" จริงสิ แล้วผู้การกับท่านรองล่ะ? " ชายหนุ่มร่างสูงถามพร้อมผอมยกตัวขึ้นเอียงไปมองรอบๆ ไม่เห็นมีสองคนนั้นเข้ามาในห้องด้วย ทำให้เขารู้สึกกังวลขึ้นมา " กลับมาจากธันรัมป์ด้วยกันรึเปล่า? "


" คงให้ซีมัสดูอาการอยู่ที่ห้องล่ะมั้ง---- " เสียงของเจฟฟรี่พูดขึ้นพร้อมกับหาวยาวๆและบิดตัวไปมา " เห็นบอกว่าปวดหลังอยู่ คงจะโดนท่านรองฯกักตัวไว้แล้วแบบนี้ ที่นั่นก็โคตรไกล เดินๆๆๆๆตั้งนานยังไม่ถึงวังมันซะที อากาศก็ชื้นๆมืดๆ ให้ไปอีกทีไม่เอาแล้วนะที่ธันรัมป์อะไรนั่นน่ะ---- " ----- แถมเขารำคาญยัยราชินีนมยานปากไม่ดีนั่นด้วย


"แล้วเราจะเอายังไงต่อ? ยูธิลิส กับ เธโอมีสั่งอะไรไว้มั๊ย? " ชายหนุ่มร่างใหญ่ลุกขึ้นแล้วลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆกับชายหนุ่มใบหน้าคมที่นั่งเงียบ แถมหน้าก็ยังคงแดงเรื่อๆอยู่บ้าง เขาหันไปมองหน้าหนุ่มคาวบอยและชายที่อยู่ตรงประตูทางเข้าในขณะที่ใช้มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบต้นขาของคนข้างๆไปมา " ถ้าไม่มีภารกิจต่อไป ชั้นจะพาไวล์ดไป 'ออกกำลัง' ด้วยกันซักหน่อย ดันมีเรื่องเจ้าหนูนี่มาแทรกตอนชั้นสองคน 'ออกกำลัง' กันอยู่ก่อนหน้านี้--- "


" ลีฟ! " ร่างบางตาขมึงใส่พร้อมทั้งคว้ามือใหญ่ของร่างสูงออกจากต้นขาตัวเอง --- 'โธ่เอ้ย อุตส่าห์หันไปสนใจเรื่องอื่นได้แล้วแท้ๆ ' เขาคิดก่อนที่จะลากเก้าอี้เขยิบให้ห่างร่างสูงข้างๆ แต่ก็โดนลากเก้ากี้ตามไปนั่งชิดอยู่ดี


" ท่านขุนวัย---- ท่านมิค่อยได้ออกกำลังรือ? " ชายหนุ่มชุดผ้าไหมสีทองพูดขึ้นพร้อมกับยกไม้ตะพดขึ้น " ข้ากับหน่วยทหารของข้าออกวิ่งรอบสนามฝึกฝั่งทิศตะวันตกทุกเช้า หากท่านมิรังเกียจ ท่านจะเข้าร่วมวิ่งกับหน่วยของข้า ข้าก็มิขัดข้องอันใด มิทราบว่าท่านสนใจหรือไม่? "

เล่นเอาชายหนุ่มในชุดคาวบอย กับ เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงดังจนแทบจะพร้อมกัน โจนาธานเองก็นั่งอมยิ้มเหลียวตาไปมองร่างบางที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ข้างๆด้วยความอาย จะให้ร่างบางตอบคำเชิญของเพื่อนที่ไม่รู้ความหมายที่แท้จริงในสิ่งที่ชายร่างใหญ่ข้างๆพูดออกมาด้วยคำว่าอะไรล่ะ--- ในเมื่อมันไม่ใช่การออกกำลังกายแบบนั้น " ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ อิน มากนะ...ผมไม่เป็นไร... "

" เสียใจที่ต้องขัดจังหวะการออกกำลังกายของนายกับไวล์ดนะ--- " หนุ่มร่างสูงขยับหมวกคาวบอยให้ต่ำลงมาปิดหน้านิดหน่อย จากนั้นก็ลุกขึ้นไปยืนข้างๆเด็กหนุ่มที่มาจากอีกโลกหนึ่ง " ท่านรองสั่งให้ไวล์ดกับชั้นพาเจ้าหนูนี่ไปตรวจร่างกายแล้วก็จับแต่งตัวใหม่--- จะได้เลิกอยู่ในชุดนอนเน่าๆ " เขาเลิ่กคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเมื่อเห็นโจนาธานทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเบื่อหน่าย " ส่วนนายก็ไปเปิดเมล์ดู ท่านรองฯส่งภารกิจของนายไปให้ในนั้นแล้ว "


" ชั้นคนเดียว? "
" ถูกต้อง--- "
" เฮอะ---!! เจ้าเธโอต้องหาเรื่องแกล้งชั้นอยู่แน่ๆ " ชายหนุ่มร่างสูงพูดอย่างหงุดหงิดพร้อมฉับพลันก็ลุกยืนขึ้นมาทันที จากนั้นก็หันข้างไปมองหน้าของร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ " งั้นมัดจำไว้ก่อน "



ร่างสูงก้มลงประกบริมฝีปากกับร่างบางที่นั่งอยู่ชนิดไม่ให้ใครได้ตั้งตัว ทำให้อีกฝ่ายถึงกับเบิกตาโพลงค้างไปครู่หนึ่ง ลิ้นอุ่นล้วงลึกเข้าดุนลิ้นของอีกฝ่ายไปมา พร้อมกดเบียดริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากนุ่มของร่างบางอย่างดูดดื่มในรสชาติ ไม่สนว่ามือเรียวจะทุบอกกำยำไปมา มือใหญ่คว้าเอวของร่างบางให้ลุกขึ้นตามขึ้นมาพร้อมกับชันเข่าสอดเข้าไประหว่างต้นขาสองข้างของร่างที่พยายามที่จะขัดขืน บดเบียดต้นขาแกร่งให้ถูไถช่วงล่างของอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วง ผ่านไปชั่วครู่เขาจึงถอนริมฝีปากออกและจับให้ร่างของอีกฝ่ายลงไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม
 

" ไว้จะมาต่อภาค 2 แน่นอน----- "


ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะคว้าแว่นดำจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาสวม พร้อมกับเดินไปหยิบเสื้อโค้ดสีน้ำตาลตัวใหญ่เดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มมุมปาก ผ่านร่างของชายหนุ่มชุดทองที่ยืนย่นคิ้ว และ มือสองข้างยังค้ำไม้ตะพดไว้อยู่กับพื้น ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยแน่ใจว่าชั่วครู่นี้เกิดอะไรขึ้น เห็นแต่อีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หอบหายใจด้วยใบหน้าแดงก่ำอีกครั้ง " เขาทั้งสองผิดใจกันรือ? ถึงได้ต้องลงไม้ลงมือกันต่อหน้าเด็ก?? "


เด็กหนุ่มทำหน้าเหวอ อ้าปากค้างอยู่บนเก้าอี้ทั้งที่ยังอยู่ในท่าเท้าแขน เขากับแก๊งค์เพื่อนเคยแอบพ่อแม่เปิดดูหนังโป๊ในเวปไซท์กันมาอยู่บ้าง แต่ไม่เคยเห็นของจริงระยะประชิดแบบนี้ แถมทั้งสองคนก็เป็นผู้ชาย ถึงฝ่ายหนึ่งจะมีใบหน้าที่คมสวย และ รูปร่างองค์เอวก็ไม่ใช่ว่าจะจินตนาการเป็นผู้หญิงไม่ได้ แต่ยังไงซะเขาก็รู้ว่าเป็นผู้ชายอยู่ดี " ......นี่แคร์เด็กกันบ้างมั๊ย...." เด็กหนุ่มตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ --- นี่มันโลกอลาคีน หรือ โลก AV วะ กูอยู่ที่ไหนเนี่ย---?!


อีกด้านคือ เจฟฟรี่ พ่อหนุ่มคาวบอยที่ตอนนี้นอนกลิ้งหัวเราะอยู่บนเตียงเหมือนจะขาดใจตาย พวกเขาและโจนาธานเป็นเพื่อนร่วมต่อสู้กันมานาน อันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกของคู่นี้เลย เพียงแต่ช่วงหลังเกิดเรื่องขึ้นมากมายทำให้ต่างคนต่างมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ จึงไม่ค่อยได้มีเวลาได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน พอเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ก็คือ คนเดิม กับเมื่อก่อนจริงๆ

" เอาน่าไวล์ด--- " ชายหนุ่มที่หัวเราะจนหมวกคาวบอยหลุดออกจากศีรษะกลิ้งลงพื้นค่อยๆลุกขึ้นมา น้ำตาแห่งความตลกอาบสองแก้มไปหมด เล่นเอาเขาพูดแทบจะไม่เป็นคำแล้ว " นายก็รู้ว่าเจ้านั่นมันคลั่งไคล้นายมากมาตั้งแต่เมื่อตอนเจอกันครั้งแรกแล้วไม่ใช่เหรอ... ไม่ต้องห่วงเจ้าเด็กนี่หรอกน่า อยู่ๆไปมันก็ชิน-- "


----- ' อ้าว... ถามตูยัง? ' เด็กหนุ่มหันไปมองค้อนชายร่างสูงที่ยังขำไม่หยุด ' ของแบบนี้มันชินกันง่ายๆที่ไหนฟะ??? '


เด็กหนุ่มเอามือสองข้างตบๆหน้าตัวเอง ' เอาวะ อย่าเพิ่งเครียดไปปกป้อง--- นายจะต้องทำตัวให้กลมกลืน นายยังมีเรื่องอีกมากที่อยากรู้ นายจะต้องทำให้คนพวกนี้ไว้ใจจะได้เล่าทุกอย่างที่นายอยากรู้ออกมาให้หมด-- ' เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากของเด็กหนุ่มฉายขึ้นมาทันที " แหม---- คุณไวลด์กับคุณโจนาธานนี่สนิทกันจังเลยนะฮะ---- " เขาพูดด้วยน้ำเสียงระรื่น ทั้งที่รู้ตัวว่าพูดไปก็ไม่เนียน แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอย่างอื่นแล้วนี่หว่า...

" ..ผ......ผมขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครู่นึง " ชายหนุ่มร่างบางยังคงก้มหน้าจนผมบางส่วนบังไม่ให้เห็นสีหน้าตอนนี้ " เจฟฟรี่ช่วยพาป้องไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ---- เดี๋ยวผมกลับมา " ว่าแล้วเขาก็รีบวิ่งไปออกไปจากห้อง ดีว่าห้องพักชั่วคราวของเขาอยู่ถัดไปแค่ห้องเดียว เขาจึงรีบกดรหัสผ่านเข้าไป เขาใช่ร่างพิงประตูทันทีที่มันปิดอัตโนมัติลงมาแล้ว หัวใจของเขาเต้นเหมือนจะผิดจังหวะแต่ว่าเร็วมาก ร่างบางใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง พลางนึกถึงเสียงที่ร่างสูงกระซิบข้างหูเขาก่อนที่จะผละออกไป


' เตรียมตัวไว้นะ--- ครั้งหน้าชั้นจะไม่ออมแรง '


ทั้งใบหน้าร้องฉ่าขึ้นมาทันที ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองปิดหน้าพร้อมกับเสียงที่กรีดร้องภายในใจ ทำไมหัวใจของเขาเหมือนจะระเบิดออกทุกครั้งเวลาที่อีกฝ่ายพูดแบบนี้ ทั้งที่สองคนก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมานานแล้ว ความรู้สึกที่เขามีให้กับอีกฝ่ายมันมากขึ้นทุกวันๆ และ เหมือนเขาจะเริ่มโหยหาผู้ชายเอาแต่ใจคนนี้มากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่----


" .....ลีฟ----- บ้าจริงๆ " คำพูดเหมือนเป็นการต่อว่าทั้งที่น้ำเสียงนั้นไม่ใช่เลย


" ผมเองก็อยากจะแสดงออกให้คุณรู้บ้าง ว่าผมก็ต้องการคุณขนาดไหน... " แต่เขากลับไม่กล้าทำหรือแม้กระทั่งพูดความรู้สึกตัวเองออกมา เขารู้สึกอิจฉาเธโอและยูธีลิสในสิ่งที่สองคนนั้นแสดงออกต่อกัน เพียงเพราะตัวเขาเองไม่แน่ใจในความเหมาะสมของตัวเองกับชายหนุ่มร่างสูงที่เป็นตระกูลเผ่าพันธุ์แวร์วูฟ(Werewolf)สายเลือดแท้ที่เหลืออยู่ไม่มาก ธรรมดาแล้วเผ่าพันธุ์แวร์วูฟจะใช้สิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์ในการให้กำเนิดลูกให้ในยามที่ประชากรขาดแคลนโดยไม่ต้องมีเรื่องความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง แถมโจนาธานเองก็เป็นลูกคนโตของจ่าฝูงคนปัจจุบัน ถึงจะออกจากฝูงมาเป็นสมาชิกองค์กร แต่ถ้าวันหนึ่งต้องกลับไปเป็นผู้นำของเผ่า แล้วตัวของเขาล่ะ? --- จะได้อยู่ในสถานะคนรักอยู่ไหม.....

" ผมขอโทษนะลีฟ...... " ร่างบางก้มหน้าลงและค่อยๆเลื่อนตัวลงไปนั่งกับพื้น เขามีความจริงบางอย่างที่ไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายรู้ เพราะถ้ารู้เข้าอีกฝ่ายคงจะโกรธมาก " ผมก็อยากมีลูกของเราสองคน... แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ " ชายหนุ่มร่างบางลุกขึ้นไปยืนอยู่หน้าโต๊ะและเปิดลิ้นชักออก เผยให้เห็นซองยาเม็ดขนาดใหญ่จำนวนมาก เขาแกะออกมาสองเม็ดและกลืนเข้าไปทันที



" .....ซักวันคุณก็ได้จะเจอเผ่าพันธุ์เดียวกันที่เหมาะจะมีลูกให้กับคุณ ลีฟ... "



ชายหนุ่มเก็บยาที่เหลือไว้ในลิ้นชักใส่รหัสตามเดิม ก่อนที่จะถอดชุดที่ใส่ออกหมดจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าเดินเข้าไปในห้องน้ำ ร่างเพรียวปล่อยให้น้ำที่ร่วงลงมาจาก Rain-shower ใหญ่ด้านบนกระทบโดนผิวเนียน และ ผมเส้นเล็กสวยที่ยาวประบ่าประบ่าจนราบไปกับต้นคอและแผ่นหลัง ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะกระตุกไหวและใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าทองแบนราบของตัวเอง ในขณะที่มืออีกข้างยันกำแพงเอาไว้และค่อยๆทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น


" ....ฮึก..........อ...โอ๊ย----! "


ราวกับอวัยวะภายในจะถูกบิดไปมา เขาพยายามกลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเอาไว้ ไม่นานนักก็ปรากฎของเหลวสีขาวจำนวนหนึ่งถูกขับให้ไหลเยิ้มออกมาตากช่องทางสู่หว่างขาและถูกสายน้ำพัดพาไป " ...ฮึก----.....ลีฟ...... " ของเหลวสีขุ่นข้นค่อยๆถูกปล่อยออกมาจากช่องทางทีละส่วนๆ จนเมื่อสิ่งนั้นถูกขับออกมาจนหมด อาการปวดก็ค่อยๆดีขึ้น ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นให้สายน้ำช่วยผ่อนคลายทั้งความเจ็บปวดและความรู้สึก ก่อนที่จะนั่งก้มหน้ากุมเข่าทั้งสองข้างและกลบเสียงสะอื้นให้หายไปในเสียงน้ำ....


-----------------------------------------------------------------------------------------

[C.A.R.B.O.N.] - สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน Ep. นี้ค่อนข้างมีหลายอารมณ์สลับกัน ไม่รู้ว่าคนอ่านอ่านแล้วจะรู้สึกสนุกเหมือนคนเขียนตอนนี้มั๊ย(หัวเราะ) เวลาเขียนในส่วนของคู่รักแต่ละคู่ จะรู้สึกทั้งดีใจเสียใจปนๆกันไป แต่ก็พยายามจะสื่อสิ่งที่รู้สึกในใจให้ออกมามากที่สุดค่ะ ยังไงช่วยติดตามผลงานในตอนต่อๆไปด้วยนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น