หลับตาฝันถึงหน้าเธอ [KOOKMIN]

ตอนที่ 2 : EP.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

"ผมน่ะ เหมือนจะชอบคุณแล้วละ"

꧁⊱หลับตานึกถึงหน้าเธอ⊰꧂

-


"คุณ!"

ออสตินเบิกตากว้างพร้อมกับตะโกนเรียกอย่างไร้มารยาท ทำให้เคนตกใจกับท่าทีของน้องตัวเอง

ธันน์เองก็แปลกใจไม่น้อยไปกว่ากัน เขาไม่คิดว่าเมื่อวานที่พ่อเขาโทรมาให้รับพนักงานเด็กผู้ชายคนนึงเข้ามาทำงานจะเป็นคนที่เขาช่วยเมื่อวานนี้ แม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้จัก

ร่างเล็กควรจะดีใจที่ได้พบเขาไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมถึงทำสีหน้ากลัวเขาแบบนั้นกันละ?


ธันน์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ จัดสูทให้เข้าที่และส่งยิ้มให้ทั้งสองอย่างสุภาพ


"สวัสดีคับ ผมธันน์ ภักดีวัฒนากุล หรือถ้าสนิทกันแล้วจะเรียกJKก็ได้นะครับ^^"


"ยินดีที่ได้รู้จักนะคับคุณธันน์ ผมเคน เทอร์เนอร์ คับ ยังไงก็ขอโทษแทนน้องชายผมด้วยนะคับที่ทำตัวเสียมารยาท"


เคนดึงข้อมือออสตินให้เดินมาข้างหน้า เพื่อที่จะให้แนะนำตัวซะ ออสตินเม้มปากเล็กน้อย มองคนร่างหนาหุ่นดี ผิวดุจหิมะ ดวงตาเหมือนลูกกวาง เหมือนกับคนในฝันไม่มีผิด
ออสตินปัดความคิดทิ้ง พยายามจะไม่นึกถึงเรื่องเมื่อวาน


"ผม ออสติน เทอร์เนอ์คับ เมื่อกี้ต้องขอโทษที่ทำตัวเสียมารยาท ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก^^"


"คับ ผมดีใจนะคับที่ได้เจอคุณอีก หลังจากนี้คงจะได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วละคับคุณออสติน"


"อ่าว...ทั้งสองคนเคยเจอกันเหรอ"


เคนมองสลับมองหน้าออสตินกับธันน์ไปมา แต่สุดท้ายก็หันไปทางออสตินเพื่อหาคำตอบ


"อาา ไว้กลับไปคอนโดผมจะเล่าให้พี่ฟังนะ"


"เรามาดูงานเลยมั้ยคับ?" ธันน์พูดขึ้นและนั่งลงบนเก้าอี้หรูตัวเดิม และค้นหาปึกเอกสารบนโต๊ะทำงานทีละใบ


"งั้น พี่ขอตัวก่อนนะ ตั้งใจทำงานเข้าละ เข้าใจมั้ย"


"อื้อ ขับรถดีๆ"


"ผมขอตัวก่อนนะคับคุณธันน์ ฝากดูแลน้องผมหน่อยนะคับ ออสตินไม่ค่อยทันคนเท่าไหร่"


!
"ไอ้พี่เค-"


"ได้สิคับ^^" ธันน์เงยหน้ามาตอบเคน ละความสนใจจากเอกสารเปลี่ยนมากุมมือวางไว้บนโต๊ะแทน


เคนยิ้มตอบเล็กน้อย หันไปขยิบตาและตบบ่าออสตินเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ลืมที่จะปิดประตู

หลังจากเคนออกไป ออสตินก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน


"งั้น ผมขอไลน์คุณออสตินไว้ด้วยนะคับ จะได้ติดต่องานกันง่ายหน่อย"


"ไลน์งั้นเหรอคับ?"


"ใช่คับ พนักงานทุกคนต้องมีไลน์ผมไว้อยู่แล้ว ไว้ติดต่องานน่ะ"


ออสตินพงักหน้าหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เคนพึ่งไปซื้อให้มานำออกมาจากกระเป๋ากางเกง แต่ก็ยังงงๆลูกเล่นโทรศัพท์นิดหน่อย ปกติแล้ว ออสตินไม่เคยใช้หรอก เวลาไลฟ์สดขายน้ำหอม ก็จะใช้เครื่องของเคนเท่านั้น


"เอ่อ ผมลืมไอดีไลน์ไปแล้วน่ะคับ คุณธันน์ช่วยดูให้หน่อยได้มั้ยครับ?"


ออสตินยืนห่างจากโต๊ะของธันน์หนึ่งเมตร เพราะยังไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ขนาดนั้น
ออสตินยิ้มเจื่อนเขินๆความเอ๋อของตัวเอง คงมีแต่เขาแหละที่ยังเล่นพวกเทคโนโลยีไม่เป็น


"งั้นเมมเบอร์ผมละกันคับ เดี๋ยวมันจะเพิ่มเพื่อนในไลน์เองคับ"


"โอเคคับ"


นิ้วเล็กกดเข้าไปที่แอพพลิเคชั่นผู้ติดต่อ และกดเมมเบอร์ตามที่ธันน์บอก หลังจากเมมเบอร์เสร็จที่มีเสียงไลน์แจ้งเตือนขึ้นมา พอเลื่อนกดเข้าไปในห้องแชทก็เจอสติ๊กเกอร์กระต่ายสีชมพูถือหัวใจอยู่

ทำเอาร่างเล็กหันกลับไปมองหน้าร่างหนาที่นั่งอยู่อย่างไม่เข้าใจ ออสตินละความสนใจจากโทรศัพท์ และหันมาโฟกัสงานที่จะได้รับดีกว่า


"จริงๆ ผมทำงานไม่ค่อยเก่งนะคับ แต่จะพยายา-"


"ผมไปเช็คประวัติคุณมาแล้วละ คุณสมาธิสั้นไม่ใช่เหรอคับ?"


ร่างเล็กเบิกตากว้าง เขาลืมนึกไปเลยว่า บริษัทจะเช็คประวัติข้อมูล ออสตินรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขากลัวที่จะต้องถูกด่า สุดท้ายก็ต้องไล่ออกเหมือนเดิมๆสินะ ออสตินก้มหน้า พร้อมโดนคำด่าแต่โดยดี ขนาดสมาธิสั้นก็ยังจะด้านมาทำงานอีก ใครจะรับละ


"พี่ชายคุณไม่รู้เหรอคับ"


ออสตินส่ายหน้าเบาๆ เหมือนหมาหงอย ออสตินจะรู้ตัวรึป่าวว่ากำลังทำตัวน่ารัก ธันน์หลงร่างเล็กเข้าให้แล้วละ แต่คงจะไม่รุกจีบเร็วๆนี้แน่ เพราะตอนนี้เขาแค่ชอบรูปร่างหน้าตาเท่านั้นแหละนะ เพราะดูเหมือนร่างเล็กจะระแวงเขาอยู่ด้วย


"หว๋าา~ แย่จัง...ทำไงดีละ หืมม?"


ธันน์แกว่งปากกาไปมา แกล้งทำเป็นครุ่นคิดให้ร่างเล็กตกใจเล่นๆ


"จ...จะไล่ผมออกตอนนี้เลยก็ได้นะคับ ผมทำคุณธันน์เสียเวลามากแล้ว ผมแค่ไม่มีทางเลือก...ผมไม่กล้าที่จะบอกพี่ชายว่าผมเป็นโรคบ้าๆนี่ ผมแค่ไม่อยากให้พี่ชายผมต้องมากังวนเรื่องผมน่ะคับ"


ออสตินก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาธันน์ ทั้งอายและรู้สึกผิด ออสตินลืมนึกไปสะสนิทเลยว่าบริษัทนี้ค่อนข้างเข็มงวดและจะเช็คข้อมูลลูกค้าทุกคน

แต่ช่างเถอะ เพราะยังไงออสตินก็ไม่ได้อยากจะทำมันอยู่แล้ว แค่ไม่อยากฟังเคนบ่นเท่านั้นเอง กลับไปขายน้ำหอมเหมือนเดิมนั้นแหละ


"ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วละ งั้น...เปลี่ยนมาเป็นเลขาฯ ของผมดีมั้ยละคับ^^"


"คับ?" ออสตินชี้นิ้วมาที่หน้าตัว


"ผมเนี่ยเหรอ...ขนาดงานธรรมดาก็ยังไม่ได้เลยครับ เลขาคงยิ่งแล้วใหญ่ ผมทำไม่ได้หรอกคับคุณธันน์ ไล่ผมออกเถอะ"


เลขาเนี่ยนะตลกสิ้นดี ออสตินคิดว่าคุณธันน์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ จะเอาเด็กเอ๋อๆ แบบเค้าเป็นเลขาเนี่ยนะ ชีวิตของออสตินน่ะ หาเช้ากินค่ำรอวันตายอย่างเดียวเท่านั้นแหละ


"คุณนี่...น่ารักดีนะคับ เลขาผมสบายสุดแล้วนะ ช่วยจัดแจงเอกสารของผม คอยรับโทรศัพท์ลูกค้าให้ผมเท่านั้นแหละ คุณพูดอังกฤษได้มั้ยละ?"


น่ารัก? =_=


"ครับ ผมพูดได้ แต่ว่า...คุณมั่นใจแล้วเหรอ ผมยังไม่มั่นใจตัวเองเลย"


ธันน์กระตุกยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยุดตรงหน้าร่างเล็กและจับบ่าทั้งสองข้างไว้ ออสตินเหลือบมองมือธันน์ที่จับบ่าเล็กๆ ของตัวเอง และกันกลับไปมองหน้าธันน์ว่าเขาจะทำอะไร


ธันน์ก้มลงมาข้างหูออสติน ทำเอาออสตินหลับตาปี๋ รีบยกมือน้อยๆ ดันอกธันน์ทันที แต่ก็สู้แรงร่างหนาไม่ได้สักนิด


"ผมมั่นใจ เชื่อสิว่าคุณทำได้^^"


พูดจบธันน์หยิบกระดาษใบกรอกเอกสารมายัดใส่มือออสติน ส่งยิ้มบางๆ ให้และกลับมานั่งเก้าอี้ของตัวเองแบบเดิม เปิดโน๊ตบุ๊คดูงานทำเหมือนว่าไม่เกิดอะไรขึ้น ทิ้งให้ออสตินยืนเหว๋อกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ หน้าออสตินแดงเป็นมะเขือเทศที่เริ่มสุกเต็มที

ก่อนจะตั้งสติกลับมาได้และรีบเดินออกมาจากห้องอย่างไว

ปัง~






แอดดด


"กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง"


เคนเอ่ยทักเมื่อเห็นน้องตัวเองเปิดประตูเข้ามา และหันกลับไปจิบกาแฟต่อ


"ก็ไม่ไงอ่ะ อยู่ๆก็ได้เป็นเลขาฯเฉย"


ออสตินเก็บรองเท้าเข้าชั้น และเดินตรงมานั่งบนโซฟากับเคน ก่อนจะหยิบเอกสารงานขึ้นมาอ่านพยายามจะทำความเข้าใจ


"อะไรนะ ทำไมอยู่ๆ คุณธันน์ให้แกเป็นอ่ะ?"


"เพราะ...ฉันน่ารักมั้ง555555"


"เอ้า ตอบดีๆ นะเว้ย แกยังไม่ตอบฉันเลยนะ ว่าแกไปรู้จักกับคุณธันน์ตอนไหนอ่ะ"


เคนหลี่ตา เค้นให้ออสตินตอบมา ก่อนจะต่อยไปที่ไหล่ออสตินเบาๆ เหมือนเด็กๆ

ออสตินส่ายหัวกับความอยากรู้อยากเห็นของเคน ออสตินเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคุณธันน์คิดอะไรอยู่กันแน่ ที่เลือกให้เขาเป็นเลขาฯ


"ไม่รู้เว้ย พี่ดีดกาแฟรึไง บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่างดื่มกลางดึกเดี๋ยวนอนไม่หลับกันพอดี ฉันไม่อยากมีพี่เป็นค้างคาวนะ"


เคนเหลือบมองกาแฟที่ตัวเองกินไปแล้วครึ่งแก้ว ออสตินชอบดุเคนบ่อยๆ เพราะเคนจะชอบกินกาแฟอยู่ตลอดเวลา


"ไม่บอกก็ไม่บอก ชิ~"


เคนฟุดฟัดเหมือนเด็กถูกขัดใจ และลุกขึ้นจากโซฟาหยิบแก้วกาแฟไปล้างแต่โดยดี


"ข้าวต้มอยู่บนโต๊ะ รีบกินแล้วไปนอนเลย"








ออสตินนั่งกินข้าวต้มที่เคนเทใส่ถ้วยไว้ให้ นี่ก็เวลาสี่ทุ่มแล้ว ชีวิตออสตินหาเช้ากินค่ำจริงๆแหละ ไม่มีเวลาว่างแบบคนอื่นเขาหรอก


ตื้ดดด~ ตื้ดดด~


เสียงโทรศัพท์ดังมาจากข้างๆร่าง ออสติน ออสตินเหลือบดู ก็เห็นว่าเป็นชื่อของเพื่อนสนิท แทแท เพื่อนสมัยมัถยมจนตอนนี้แทแทก็โทรมาถามสารทุกข์สุขดิบอยู่เสมอ มีบ้างที่นัดเจอกัน เรียกได้ว่า เพื่อนรักเลยละ


"ไง โทรมาสะดึกเชียว"


ออสตินวางช้อนข้าวต้ม เปลี่ยนมาเป็นท่านั่งสบาย ออสตินรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้คุยกับเพื่อนดีๆ อย่างแทแท


[กูโทรมากวนรึป่าวเนี่ย]


"ไม่เลย คุยได้ กูกำลังกินข้าวอยู่อ่ะ"


[ไม่ใช่กินมาม่าหรอกเรอะ=_=]


"นิ ตั้งใจโทรมาประชดชีวิตกูใช่ป่ะ"


[5555 ก็มึงกินแต่มาม่าอ่ะ บางทีกูก็แอบคิดว่ามึงเป็นหุ่นส่วนกับโรงงานมาม่า]


=_=


"ตกลงมีอะไร"


[ไม่มีอะไรหรอก แค่จะถามว่า มึงได้งานใหม่แล้วเหรอ? เห็นเพื่อนกูที่นั่นมันบอกว่าเห็นมึงในบริษัทของไอ้ธันน์นั่น]


"อาา ใช่ เขาเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อกูอ่ะ เรียกเขาดีๆ หน่อย เดี๋ยวกูป๊าบเข้าให้ไอ้นี่"


[มาดิ อยากโดนออสตินป๊าบจังเลยค้าบบ5555]


ออสตินกรอกตา ถอนหายใจเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะคนในสายได้ดี เพราะเขากวนเพื่อนตัวเองสำเร็จ


[กูแค่ไม่ชอบหน้าเฉยๆ อ่ะ เก๊กเป็นบ้า ตอนไปงานประมูลเพรชแม่งตัดหน้ากู เอาหมดเลยอ่ะ หึ่ย! พูดแล้วหงุดหงิด]


"หื้มมม มึงนี่นะ อคติเกินไปแล้ว"


[เหอะ ใครจะโลกสวยแบบคุณพี่ละค่าาา]


แทแทลั่นหัวเราะออกมาเมื่อตัวเองใช้อินเนอร์แม่สิตางค์ แต่ออสตินกลับเงียบ
อยู่ๆ เรื่องเมื่อวานก็ลอยเข้ามาในหัว


"แท กูมีเรื่องจะถามอ่ะ"


[ว่า?]


"มึงเชื่อว่าชาติที่แล้วมีจริงป่ะ"









07.50 น. | 12.ก.ค.63

"แก คุณธันน์เขาปลดตำแหน่งแกออกจริงๆ เหรอ ทำไมเอาเด็กกะโปโลแบบนั้นมาเป็นเลขาได้อ่ะ"


"เออดิ หงุดหงิดชะมัด คุณธันน์เขาเป็นอะไรของเขานะ"


เสียงซุบซิบกลุ่มผู้หญิงสองสามคน อยู่ถัดจากโต๊ะทำงานของออสตินไม่มากนัก ซึ้งเสียงมันก็ดังพอที่จะทำให้ออสตินได้ยิน แต่ออสตินก็ไม่ได้จะใส่ใจนัก

แต่แอบหน่วงๆนิดหน่อย มาวันแรกก็สร้างศัตรูเพิ่มขึ้นแล้ว ออสตินเปิดโทรศัพท์ เลือกที่จะทักไลน์ไปปรึกษาแทแท ว่าจะขอออกจากตำแหน่งนี้ดีมั้ย มันไม่ถูกต้องกับเลขาเก่าเลย ออสตินก็ยังไม่เข้าใจหรอก ทำไมถึงเลือกเขา


แทแท: [เอาจริงนะ กูไม่เข้าใจไอ้ธันน์อะไรนั่นอ่ะ ปลดตำแหน่งเลขาเก่าออกดื้อๆ งี้เลย?]


ออสตินกดเข้าไปที่ห้องแชททันที เมื่อแทแทตอบมา


[กูควรทำไงวะT^T] :ออสติน


แทแท: [ควรมาเป็นเมียกู55555]


[ไร้สาระตลอดเลยอ่ะ ไม่คุยกับมึงละ] :ออสติน


แทแท: [อะไรคับเนี่ย ผมทำอะไรผิดเอ่ย]


ออสตินนั่งนับนิ้ว และนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขามีนัดให้คุณหมอตรวจอาการ และจ่ายค่ายาในวันนี้ ตอนเวลาหนึ่งทุ่มเศษๆ

ออสตินคิดว่าเลื่อนนัดเป็นพรุ่งนี้ เพราะวันนี้เขาเหนื่อยมาก ยกของเอกสารทั้งวัน ออสตินอยากจะพักผ่อนบนที่นอนหลังจากเลิกงานมากกว่า พรุ่งนี้เป็นวันหยุด มีเวลาให้ทำธุระเยอะแยะ


"คุณออสตินครับ ผมขอรบกวนคุณช่วยเอาสารพวกนี้ไปให้คุณธันน์ได้มั้ยครับ ทางนี้ยุ่งมากเลยละT^T "


ออสตินยิ้มตอบรับพนักงานคนนึง นี่อาจจะเป็นคนเดียวที่ออสตินคบได้ในบริษัทนี้ และออสตินก็เคยได้ยินชื่อเขามาอยู่บ้าง ยุนกิ


"ได้เลย ผมว่างอยู่พอดี^^ วางไว้ตรงนั้นเลยคับ"


ออสตินผายมือไปที่โต๊ะ เชิงให้ยุนกิวางเอกสารไว้ได้เลย


"ยินดีที่ได้รู้จักนะคับ ผมยุ่งจนไม่มีเวลาจะทักคุณเลย พักเที่ยงนี้ไปดื่มกาแฟข้างบริษัทกับผมมั้ยคับ?"


"ผมไม่ดื่มกาแฟน่ะครับ เปลี่ยนเป็นนมร้อนพอได้อยู่นะครับ^^"


"น่ารักมาก งั้นเจอกันนะคับ"


ยุนกิว่าจบก็กลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองออสตินชินแล้วละที่ถูกผู้ชายด้วยกันเองชมว่าน่ารัก ยุนกิเองน่ารักไม่ต่างจากออสตินเท่าไหร่หรอก ผิวขาวแถมยังหน้าเหมือนแมวอีก
เหมือนแมว(?)


ออสตินเลื่อนสายตามามองเอกสารปึกหนาที่ยุนกิขอให้เขาเอาไปให้คุณธันน์ที่อยู่ในห้องทำงานของเขา







ก๊อกๆ


"ผมเอาเอกสารมาให้คับ ขออนุญาตเข้าไปนะ"


แอดดด


"อ่าว คุณธันน์ไม่อยู่หรอกเหรอ"


ออสตินกวาดสายตาไปทั่วห้อง พอมั่นใจว่าธันน์ไม่อยู่ ก็แบกเอกสารไปว่างบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง

แต่สายตาดันไปเห็นกล่องข้าวที่ติดโน๊ตไว้วางอยู่ริมขอบโต๊ะพอดี ออสตินเหลือบตาไปอ่านขอความที่อยู่บนกล่องข้าว ก็ต้องขมวดคิ้วขึ้นทันที


'ข้าวของคุณนะคับออสติน:) ผมออกไปธุระ
บอกพนักงานคนอื่นมีธุระอะไรให้โทร
ขอบคุณมากครับ'



"หนีเที่ยวมากกว่าสิไม่ว่า-*-"


ออสตินเหมือนจะรู้จักนิสัยเขา ดูได้จากชอบพูดเต๊าะคนอื่นไปทั่ว ไหนจะชอบแต่งตัวยั่วๆอีก
(แต่งปกตินะ ออสตินรู้สึกไปเอง) รวมๆแล้วก็พวกผู้ชายเพลย์บอยนั้นแหละ


ถึงออสตินจะไม่ค่อยถูกชะตากับเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีหนิ ยังทำข้าวกล่องมาให้ออสตินอีกด้วย

(ถึงแม้ว่ามันจะเป็นข้าวไข่เจียวก็เถอะ ก็ยังดีกว่ามาม่า)

ออสตินหยิบข้าวกล่องขึ้นมาไว้สองมือ ลำบากใจที่จะกินมันอยู่ แต่ท้องของเขาก็ดังออกมาตีกับความคิดเขามาก สุดท้ายก็ต้องยอมรับมันมา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น