หลับตาฝันถึงหน้าเธอ [KOOKMIN]

ตอนที่ 1 : EP.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

10.20AP

ตื้ดดดดด~ ตื้ดดดด~

เสียงโทรศัพท์เรียกเข้าอยู่ข้างหูคนร่างเล็กที่หลับไหลอยู่ค่อยๆลืมตาปรือๆ ก่อนจะควานหาโทรศัพท์โดยที่หัวยังอยู่บนหมอน

"ฮัลโหล เคน...เหรอ" เสียงงัวเงียถามออกไปเพราะพอจะเดาออกว่าเป็นพี่ชายตัวเอง เพราะเคนจะโทรมาปลุกอยู่เสมอ

[ให้ตายสิ ยังนอนอยู่อีกเหรอ? เมื่อไหร่จะไปหางานทำสักที นี่ก็เดือนนึงแล้วนะ จะนอนคอนโดฉันไปถึงเมื่อไหร่]


เสียงบ่นปนโมโหลอดออกมาจากโทรศัพท์ ออสตินกลอกตาเอาโทรศัพท์ออกห่างหูทันที...เพราะรำคานเสียงบ่นที่พูดกรอกหูแบบนี้ทุกวัน


"อืม...รู้แล้ว เดี๋ยววันนี้ฉันจะออกไปหางาน" ออสตินตอบห้วนๆ ก่อนจะกดตัดสายแล้วโยนลงบนพื้นทันที


"เฮ้ออ...น่าเบื่ออ่ะ ตกงานรอบที่ล้านแล้วนะ เพียงเพราะว่าเราสมาธิสั้น เลยทำงานไม่ได้ แล้วแบบนี้ที่ไหนเขาจะรับละโว้ยยยย"


หน้าหวานเอาหัวซุกหมอนเพื่ออยากจะตายจากโลกนี้สักที สมาธิสั้นของเขาเริ่มหนักเรื่อยๆ และเรื่องนี้เขาก็ไม่ได้บอกพี่ชายของตัวเอง เพราะไม่อยากให้มันวุ่นวาย เลยเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว แค่ซื้อยามากินแก้ขัดไปก่อนเพื่อที่จะไม่ให้อาการหนักขึ้น 

ออสตินโกหกพี่ชายตัวเองว่าทำงานไม่ได้ มันยากเกินไปเลยถูกไล่ออก พี่ชายอย่างเคนเลยเชื่อสนิท



ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งสะบัดหัวสองครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำเพื่อจะออกไปมินิมาร์ทซื้อมาม่ากินเช่นทุกวัน ออสตินใช้เงินซื้อมาม่าจากการที่ขายน้ำหอมออนไลน์ได้เล็กๆ น้อยๆ บวกกับมีเงินเก็บอยู่บ้าง ถึงแม้เคนจะวางเงินไว้ให้สองร้อยทุกวัน แต่ออสตินก็ไม่เคยหยิบไปใช้เลยสักบาท แค่มาอาศัยอยู่ก็เกินพอแล้ว





11.00AP

ครืดๆ~

พอมาถึงมินิมาร์ท...ร่างเล็กเหลือบมองท้องฟ้าผ่านกำแพงกระจกใส ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ


"ฝนเริ่มตกแล้วเหรอเนี่ย พึ่งมาถึงเองนะ" ปากอวบอิ่มพึมพัมกับฝนที่ช่วงนี้ตกได้ทุกวัน 


ออสตินรีบกดน้ำใส่ถ้วยพลาสติกมาม่าแข่งกับฝนที่ใกล้จะตก


"ขอบคุณที่ใช้บริการค่า" 

เสียงพนักงานกล่าวขึ้นหลังจากออสตินรับเงินทอนแล้วหยิบแก้วมาม่าเพื่อที่จะนำกลับไปกินคอนโด ออสตินยิ้มอ่อนให้พนักสาวเล็กเล็กน้อยและหันหลังเดินออกไปที่ประตูทันที




ตึกๆๆๆๆ~

เสียงสาวเท้าของออสตินที่กำลังเดินตรงไปคอนโดที่อยู่ไม่ไกลไม่ใกล้ และท้องฟ้ามืดเต็มที พร้อมที่จะตกมาได้ทุกเมื่อ


"อย่าตกตอนนี้เถอะขอร้อง ไม่อยากกินมาม่าน้ำฝนนะT^T"


เหมี๊ยว~ เหมี๊ยว~


เสียงลูกแมวร้องดังมาจากข้างๆ ทำให้ออสตินหยุดชะงักตามสัญชาตญาณคนรักสัตว์ 

ก่อนสายตาจะหยุดมองซอกตึกเล็กๆแคบๆ ที่มีแต่พุ่มหญ้าเขียวรกเต็มไปหมด

พออึดใจเจ้าแมวสีดำก็โผล่หัวออกมา...ทำท่าทีระแวงออสติน และกำลังจะถอยหลังหนี

"ไม่ต้องกลัวเรานะ เราคนดี ออกมาเถอะเหมี๊ยวๆ"

 ออสตินเรียกพรางเดินเข้าใกล้ยิ่งทำให้เจ้าแมวดำถอยห่างออกไปเรื่อยๆ


"เห้ย อย่าวิ่งหนีสิ กลับมาก่อน!"


แมวดำวิ่งเข้าไปลึกเรื่อยๆ จนออสตินเผลอวิ่งตามมันไปเพราะความเมตาและความเป็นห่วงเจ้าลูกแมวกลัวว่ามันจะโดนอันตราย




ร่างเล็กวิ่งมาลึกขึ้นเรื่อยๆ ตามทางรกๆที่มีหญ้าเต็มไปหมด รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนขาไม่มีแรงแล้ว เจ้าแมวดำก็เหมือนจะเดินช้าลง


"แฮ่กๆ เหนื่อยเป็นบ้า ไม่ตลกนะT^T ฝนลงเม็ดมาแล้ว"


ฝนค่อยๆลงเม็ดเล็กๆ และมันกำลังจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กหันซ้ายขวาเพื่อที่จะหาที่หลบฝน แต่ก็ต้องถอนหายใจ เพราะรอบๆ ตัวมีแต่หญ้ากับต้นไม้ใหญ่ๆ ที่ไม่ช่วยอะไรเลย

แต่ร่างเล็กคงไม่กลับไปง่ายๆ ถ้าไม่มีเจ้าแมวดำกลับไปด้วย


เหมี๊ยว~


"ไม่ต้องมามงมาเหมี๊ยวนะ แกพาฉันวิ่งจนน้ำมาม่าหกไปครึ่งถ้วยแล้ว! เดี๋ยวสิ แล้วนั่นแกกำลังจะเดินไปไหนน่ะ=_="


แมวดำร้องเหมือนกำลังจะบอกอะไรออสติน ก่อนจะสบัดก้นเดินตรงไปทางที่เหมือนไม่ใช่ทางสำหรับคนเดิน


"แกจะพาฉันไปไหน"




ออสตินเดินตามเจ้าแมวดำมาลึกเรื่อยๆ เดินลัดเลาะมาตามพุ่มไม้รกๆ แคบๆ 

ออสตินนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ เดินตามแมวโดยที่ฝนกำลังจะตกเนี่ยนะ เขาน่าจะเดินกลับคอนโดนั่งกินมาม่าชิวๆ ตั้งแต่แรกสิ!




เดินมาไม่ไกลมาก จู่ๆ เจ้าแมวดำก็หยุดเดินและหันหน้ามามองออสตินที่เดินตามมันมาติดๆ

"หะ...เห้ย ในนี้มีบ้านคนด้วยเหรอเนี่ยo_O ไม่อยากจะเชื่อ บ้านแกเหรอเจ้าดำ"


 ออสตินหยุดชะงัก เมื่อพอเงยหน้าขึ้นก็พบบ้านหลังหนึ่ง ไม่ใหญ่และไม่เล็กมาก แต่ที่หน้าแปลกใจก็คือ มันมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไงกัน


เหมี๊ยว~


แมวดำร้องตอบก่อนจะเดินตรงไปในบ้าน ที่ประตูเหมือนจะไม่ได้ล๊อคไว้ สภาพค่อนข้างโทรมพอสมควร แถมฝุ่นยังเคอะเต็มไปหมด

ฝนเริ่มตกหนักขึ้นทีละนิด ออสตินไม่มีทางเลือกตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านตามเจ้าแมวดำไป


ออสตินมองไปรอบๆ ทั่วบ้าน ก็พบกับเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่ไม่คุ้นตาเอาสะเลย เพราะดูเหมือนจะไม่ใช่ของยุคนี้ด้วยซ้ำ

 ถึงแม้ว่าจะดูเก่าไม่ทันสมัย แต่ถ้าทำความสะอาดหน่อย มันก็จะกลายเป็นบ้านน่าอยู่เลยละ


"อยู่สักแปปคงไม่เป็นไร รอให้ฝนหยุดตกก่อนละกัน และแกก็ต้องกลับไปกับเราด้วย ตัวเล็กแบบนี้อยู่ตัวเดียวไม่ได้หรอก"


ออสตินนั่งลงบนเก้ากี้ไม้เก่าๆ ตรงหน้าเป็นโต๊ะไม้เช่นกัน เหมือนจะเป็นโต๊ะทำงาน ดูจากที่หนังสือเต็มโต๊ะไปหมด 

ร่างเล็กไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะหันไปมองเจ้าแมวดำกำลังนอนหลับอยู่บนพื้นอย่างสบายใจ


"คงไม่มีคนอยู่มานานแล้วแน่ๆ กลายเป็นที่อยู่เจ้าดำไปแล้วสินะ"




เวลาผ่านไปเนิ่นนานฝนไม่มีทีท่าจะหยุดลงสักที ทำให้ร่างเล็กที่เพลียจากการวิ่งไล่เจ้าแมวดำเผลอฟุบหลับบนโต๊ะไปอย่างไม่รู้ตัว...








"ออสติน ตื่นได้แล้วไอ้ขี้เซา^^"


ออสตินลืมตาขึ้น ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้คนข้างเตียง พรางทำปากจู๋เพื่อจะหอมแก้มคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟน


"คุณธันน์หอมแก้มเราหน่อย~"


ธันน์อมยิ้มกับความน่ารักของแฟนตัวเอง ที่ขี้อ้อนสุดๆ จนอยากจะฟัดให้แก้มช้ำไปเลย


จุ๊บ~

"ง่าาา เราจะหอมแก้มคุณ ไม่ใช่ให้คุณมาจุ๊บปากเราสักหน่อย ไอ้บ้า-\\\-"


ธันน์หนุ่มรูปร่างกำยำได้รูป ผิวพรรณผ่องดุจหิมะ ใบหน้ากลมได้รูปบวกกับปากหยักที่เป็นจุดเด่นของใบหน้าหล่อนี้

"วันนี้วันเกิดใครน้าา"


"วันเกิดออสตินเองค้าบบ>O</"


"งั้นอาบน้ำก่อน เดี๋ยวให้ของขวัญ"


"อื้อ ก็ได้"


"น่ารักมาก เดี๋ยวออกไปรอห้องรับแขกนะ ตามมาละ"


"อือ"

ออสตินฉีกยิ้มกว้างเพราะรู้สึกตื่นเต้นกับการเซอร์ไพร์ของแฟนในทุกๆ ปี ปีนี้ก็เช่นกัน

ออสตินกับธันน์คบกันมาได้แปดปี ซึ่งมันนานมากๆ แต่ก็ไม่ทำให้ความรักของทั้งสองคนลดน้อยลงเลย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ความรู้สึกก็ยังเหมือนตอนคบกันวันแรก ธันน์ทำให้ออสตินมีความสุขดุจเจ้าหญิงคนนึงเลยทีเดียวละ




หลังจากออสตินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เดินมาที่ห้องรับแขกที่ตกลงกันไว้

แต่แล้วก็...


"ธันน์~ เราอาบน้ำเสร็จแล้วนะ"


ปัง!

ตุบ!


"ธันน์!!!" เสียงร้องดังลั่นของออสตินที่มาพร้อมกับน้ำตาไหลพราก


กระสุนปืนลั่นไปที่อกข้างซ้ายของธันน์ต่อหน้าต่อตาออสติน คนที่ยิงธันน์ปรี่กระโดดออกไปนอกหน้าต่าง ออสตินที่ช็อคจนเหมือนใจได้ตายจากไปแล้ว ร่างเล็กรีบปรี่เข้าไปกอดร่างไร้ลมหายใจที่นอนจมกรอกเลือดอยู่


"ธันน์! ฮึก ล้อเล่นกันใช่มั้ย ฮึกๆ ฮืออออ ธันน์! มันเป็นใคร ทำไมต้องฆ่าคุณด้วย ฮือออ"


เหมี๊ยว~

จู่ๆ ก็มีแมวดำที่ใส่ปลอกคอเดินมาหยุดอยู่ข้างๆร่างไร้ลมหายใจ ออสตินสังเกตเห็นตรงจี้ปลอกคอว่ามันมีคำเขียน ว่า 'สุขสันต์วันเกิดนะ' ออสตินปล่อยโฮ กอดร่างคนรักที่ไร้ลมหายใจแน่น

 

"คุณตายเราจะอยู่ยังไง ฮืออ เราชอบของขวัญคุณมากนะ ฮึกฮือออ อย่าทิ้งออสตินนะ ฮืออออ"






เหมี๊ยว~

เสียงแมวร้องทำให้ร่างเล็กที่หลับไหลอยู่สดุ้งตื่นขึ้นมา


"ฝันบ้าอะไรวะเนี่ย"


ออสตินเอามือลูบหน้าตัวเองเพื่อที่จะเรียกสติกลับมาก่อนจะพบว่ามีคราบน้ำตาติดอยู่เหมือน กับคนพึ่งร้องไห้มาใหม่ๆ ก่อนจะสบัดหัวสองสามที พอได้สติก็หันหาแมวดำ


"เห้ย!"

ออสตินตกใจสดุ้งโหยงเมื่อหันไปเห็นหน้าต่างบานที่แตกบานเดียวกับในฝันเป๊ะ พอมองรอบๆ อีกทีก็พบว่าบ้านนี้คือในฝันเมื่อกี้นี้อันนั่นเอง


"เย้ย!"

ผ่าง!


ออสตินรีบผลักประตูไปอย่างไม่คิดชีวิต ภาพในฝันยังติดอยู่ในหัวออสตินอย่างชัดเจน มันเหมือนจริงจนคิดว่าตัวเองย้อนอดีตไปอย่างนั้น

ตึกๆๆๆๆๆ~

ออสตินวิ่งจนไม่ลืมหูลืมตา จนลืมความความปวดขาขาเมื่อกี้นี้ไปสะสนิท

ออสตินวิ่งผ่านป่ารกอย่างตื่นตระหนก เพียงแค่เวลาอันสั้น ออสตินก็วิ่งเกือบจะถึงถนนแล้ว

แต่เพราะความตกใจทำให้ออสตินวิ่งแบบไม่ลืมหูลืมตา


เอี๊ยดดดด!~


"เห้ยยยย><"


ออสตินวิ่งจนมากลางถนน ทำให้รถคันนึงที่มีคุณลุงสูงอายุที่ขับอยู่เกือบจะชน แต่ก็ถูกร่างหนึ่งที่หนากว่าออสตินโอบกอดบังไว้ 

คุณลุงคนนั้นหัวเสียอย่างมากที่ทำให้เจาเบรกรถกระทันหันแบบนี้ และลดกระจกมาตะโกนด่าทั้งสองคน


"อยากตายเหรอวะ! ตาบอดรึไง!"


 ออสตินผละออกจากอ้อมกอด ก่อนจะรีบก้มหัวขอโทษคุณลุงในรถ 


"ขอโทษนะคับ ขอโทษจริงๆคับ"


"พวกเด็กใจแตก หึ"

ลุงคนนั้นพ่นคำที่น่าเจ็บไว้ให้ออสติน ก่อนจะขับออกไป โดยที่ไม่เต็มใจรับคำขอโทษของออสตินเท่าไหร่


ร่างออสตินถูกมือหนาจับไหล่ทั้งสองเบาๆดันให้เดินไปริมฝั่งถนน ออสตินเดินตามแรงของคนที่อยู่ด้านหลังอย่างว่าง่าย 


"คุณไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ?"


เสียงทุ้มเอ่ยถามร่างเล็กหลังจากเดินมาหยุดบนฟุตบาท


"ม...ไม่คับ ผมต้องขอโทษด้วยน...นะคับ"


ออสตินพูดโดยไม่มองหน้าคนที่ช่วยเขาไว้ เพราะอับอายตัวเองที่วิ่งออกไปให้รถชนโง่ๆ แบบนั้น แถมยังทำให้เขาจะตายอีก


"คุณวิ่งผ่านหน้าผมไป ผมตกใจมากเลยนะ ที่คุณวิ่งออกไปกลางถนนแบบนั้น คิดว่าจะช่วยคุณไว้ไม่ทันสะแล้ว"


"อาาา ผมขอโทษจริงๆ" ออสตินรีบก้มหัวให้คนตรงหน้ารัวๆ อย่างรู้สึกผิด


"ไม่เป็นไรหรอกคับ ถ้างั้น...ให้ผมไปส่งคุณนะคับ

 ผมไม่รู้ว่าคุณไปเจออะไรมา แต่เงยหน้ามองผมได้แล้วละ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก"


ออสตินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แต่กลับปรี่ถอยหลังจนแทบล้ม เพราะใบหน้าของผู้ชายตรงหน้านี้ เหมือนกับผู้ชายในฝันที่ชื่อธันน์มาก เหมือนกันแม้กระทั้งแววตาที่มองมา


"ค...คุณ เป็นอะไรรึป่าว ให้ผมช่วยนะ"


"ผมไม่เป็นไร ขอบคุณเรื่องเมื่อกี้มากนะคับ"


"เดี๋ยวสิคุณ เดินไปอันตรายนะ!" ร่างหนาคว้าข้อมือร่างเล็กเอาไว้


"ปล่อยผมนะ ผมขอบคุณไปแล้วไง"


"ให้ผมไปส่งนะคับ"


"ไม่ต้อง"

 ออสตินสบัดข้อมือออกก่อนรีบเดินหนีผู้ชายที่หน้าเหมือนธันน์ในฝันทันที เขาสับสนจนปวดหัวไปหมด ฝันนี้มันคืออะไรกันแน่ ทำไมคนที่ชื่อออสตินถึงหน้าเหมือนเรา ไหนจะคนที่ชื่อธันน์อะไรนั่นอีก ทำไมมันน่ากลัว...

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน





แกร่ก~

แอดดด


ออสตินเปิดตูเข้าห้องมาก่อนจะเจอพี่ชายตัวเองกำลังเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย

พอหันมาเห็นออสตินที่เปิดประตู้เข้ามาก็รีบปรี่เข้าไปจับไหล่ทันที


"แกหายไปไหนมาห๊าาาา รู้มั้ยฉันเกือบจะโทรแจ้งตำรวจแล้ว!"


"ขอโทษนะ ไว้จะเล่าให้ฟัง ผ...ผมหิวน้ำอ่ะ"


"เออ...ไม่เป็นไรก็ดี ทำไมเนื้อตัวมอมแมมแบบนี้เนี้ย รีบไปอาบน้ำด้วยละ"


"อือ"


หมับ~


"คะ เคน..."O_o


เคนสวมกอดคนเป็นน้องด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้จะขี้ดุไปบ้างแต่นั่นก็เพราะสัญชาตญาณของคนเป็นพี่ ที่เป็นห่วงน้อง

เพราะพ่อแม่ของเคนและออสตินเสียไปเมื่อสี่ปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ตอนนี้มีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง ยิ่งทำให้เคนห่วงน้องชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างออสตินมากขึ้น

ยิ่งกว่าชีวิตตัวเองก็ว่าได้


"พ...พี่เคน"


"อย่าหายไปแบบนี้อีก ฉันเป็นห่วงนะโว้ย"


"..."


"พรุ่งนี้ฉันจะซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้นะ ฉันจะได้ติดต่อแกได้"


"คับ...ขอบคุณนะ"


"อย่าได้ใจไปละ ฉ...ฉันแค่รำคานเวลานายเอาโทรศัพท์ฉันไปไลฟ์สดน่ะ"


"อาาาผมขอโทษ"





22.22AP


ก๊อกๆ~


"นอนรึยัง? ฉันเอานมอุ่นมาให้"


"ครับ...ประตูไม่ได้ล็อค"

ออสตินตะโกนตอบเคนที่ยืนถือนมอุ่นอยู่หน้าประตู


แกร่ก~

แอดดด


"ทำอะไรอยู่น่ะ" 

เคนถามพรางเอานมอุ่นวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง 

ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงขอบเตียงมองคนเป็นน้องตรงพื้นที่กำลังวุ่นอยู่กับกระดาษลัง...ที่ทำตั้งแต่กลับมาแล้ว


"แพ็คน้ำหอมส่งลูกค้าพรุ่งนี้น่ะ คนซื้อเยอะมากเลยนะ สงสัยคงหอมมาก" 


ร่างเล็กตั้งใจกับการแพ็คของ จึงไม่ได้หันไปมองเคนที่นั่งอยู่ขอบเตียง


"แกแพ็คใกล้เสร็จรึยัง ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ"


"พูดเลยก็ได้ ไม่เป็นไร"


ออสตินหันไปพยักหน้าให้เคนทำนองว่าพูดได้เลย


"อืม...วันนี้ฉันไปเจอเพื่อนเก่าของพ่อเราด้วยนะ จำคุณไพร์ศาลได้มั้ย?" 


เคนเปลี่ยนเสียงจริงจัง พรางโค้งตัวมาข้างหน้านิดนึงเพื่อให้คนร่างเล็กได้ยินชัดขึ้น


"อืม...จำได้ งานศพพ่อแม่เราเขาก็มาด้วยหนิ ถามทำไมเหรอ?"


"ฉันกับเขาบังเอิญเจอกันเลยแวะกินข้าวน่ะ เลยได้คุยสารทุกข์สุขดิบ ฉันก็บอกไปว่าแกก็กำลังว่างงาน"


"จะไปบอกเขาทำไมละเนี่ย! ฉันไม่ได้ว่างงานสักหน่อยนะ น้ำหอมฉันก็ขายได้"


 ออสตินส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจกับเคนทั้งๆที่รู้ว่า ออสตินไม่ชอบให้ใครรู้หรือยุ่งเรื่องส่วนตัว

ออสตินขหมวดคิ้วก่อนจะกลับไปสนใจแพ็คของต่อให้เสร็จ


"แกจะขายน้ำหอมแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ มันไม่ได้ขายได้ตลอดนะเว้ย หางานเป็นหลักเป็นแหล่งสักทีเถอะ จะได้มีเงินก้อนซื้อบ้านซื้อรถเป็นของตัวเองบ้าง ฉันก็มีแฟน ฉันจะพาแฟนมาคอนโดก็ไม่ได้ มันไม่ส่วนตัวเอาซะเลย เพราะติดว่าแกอยู่คอนโดฉันตลอดเวลาแบบนี้ไง"


"..."


"อืม...ขอเวลาอีกหน่อยนะ...สัญญาจะหางานเร็วๆ นี้แหละ" 

ร่างเล็กกดสายตาลงอย่างรู้สึกผิด


ที่เคนพูดมันก็ถูก เขาอาศัยเคนอยู่แบบนี้ไปตลอดไมได้ เคนก็ต้องมีชีวิตส่วนตัวกับครอบครัวของเขา


"ไม่ต้องหาแล้ว"


"...?"

ออสตินเลิกคิ้วเล็กน้อย รอฟังคำตอบจากเคนที่จะพูดมาอีก


"พอคุณไพร์ศาลรู้เรื่อง เขาก็เลยบอกว่าลูกชายของเขา 

อืมมมม...อายุมากกว่าแกหนึ่งปีได้แหละ เป็นเจ้าของบริษัทค้าขายกับต่างประเทศน่ะ แกเรียนด้านนี้พอดี ฉันคิดว่าแกน่าจะทำงานนี้ได้ เลยตกลงไป คุณไพร์ศาลบอกไว้ว่าจะไปคุยกับลูกชายเขาให้ รอฟังคำตอบพรุ่งนี้ เขาจะโทรมาอีกที"


ออสตินคิดว่าเขาคงทำไม่ได้อีกแน่นอน อาการเขาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ออสตินคิดข้ออ้างเดิมๆ ว่าทำไม่ได้อีกนั่นแหละ

อันที่จริง..ออสตินคิดไว้อยู่สักพักแล้วว่าจะขอเงินเคนลงทุนขายของ แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดสักที เพราะมัวแต่เกรงใจ จนเคนหางานให้จนได้

ออสตินลังเลที่จะบอกเคนเรื่องที่เขาสมาธิสั้นดีมั้ย...ถ้าบอกไปจะทำให้เคนลำบากรึป่าว


"เคน...จริงๆแล้วฉัน-"


"นมมันเย็นแล้วนะ จะเอาใหม่มั้ย?"


"ไม่เป็นไรฉันกินได้" 


ร่างเล็กพูดพรางเก็บข้าวของที่แพ็คเสร็จไว้เตรียมตัวจะส่งให้ลูกค้าพรุ่งตอนบ่าย


"เมื่อกี้แกจะพูดอะไรนะ...ได้เรียกฉันรึป่าว?" 

เคนทำหน้าครุ่นคิด เพราะรู้สึกเหมือนจะพูดแทรกออสติน


"ป่าว ฉันแค่จะบอกว่าง่วงแล้ว พี่ก็ไปนอนเถอะ"


"อ่า งั้นไม่กวนละ ฝันดีนะ" 


เคนลุกออกจากขอบเตียงเพื่อหลีกให้ร่างเล็กนอน ก่อนจะห่มผ้าและจุ๊บที่หน้าผากร่างเล็กเหมือนทุกๆ คืน เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงหลับตาลงแล้ว เคนจึงก้าวเท้าเดินจะกลับห้องตัวเอง


"เคน..."


 เสียงออสตินเรียกแผ่วเบา เคนจึงหยุดชงักอยู่หน้าประตู ก่อนจะหันหลังมามองคนบนเตียง


"ขอโทษนะ...ขอโทษที่เป็นน้องที่แย่ ฉันขอโทษจริงๆ._."


เคนถอนหายใจทำหน้าเอ็นดูคนเป็นน้องที่ชอบคิดมากอยู่เสมอ


"คิดมากน่า...ฉันแค่อยากให้แกมีอนาคตที่ดี ไม่เคยคิดว่าแกเป็นภาระเลยนะ ถึงแม้บางครั้งฉันอาจจะพูดแรงไปบ้าง แต่ก็เพื่อจะให้แกผลักดันตัวเองเท่านั้น"


เคนพูดก่อนจะเดินไปปิดไฟตรงข้างประตู และค่อยๆปิดประตูเบาๆ จนในห้องมืดสนิท...





ออสตินลืมตาขึ้นเพราะยังคาใจอยู่กับเรื่องวันนี้ มันเป็นฝันหดหู่และน่ากลัว บ้านหลังนั้นเป็นของใคร ออสตินจมอยู่กับคำถามที่ยังนึกไม่ออกพยายามนึกว่ามันคืออะไรกันแน่ ผู้ชายที่มาช่วยออสตินวันนี้เป็นใคร ทำไมหน้าเหมือนผู้ชายในฝันคนนั้นกันแม้กระทั้งแววตา ในฝันอีกคนยังหน้าเหมือนออสตินไม่มีผิด


"เฮ้อออ...บ้านหลังนั้นมันมีอะไรกันนะ"


ออสตินถอนหายใจพยายามข่มตาหลับ เพื่อหวังว่าตื่นมาทุกอย่างจะดีขึ้นกว่าวันนี้...







09.35AP

"คับ คับ ได้คับ ต้องขอบคุณไพร์ศาลมากเลยนะคับ เดี๋ยวผมขอตัวไปบอกน้องก่อนนะคับ ขอบคุณอีกครั้งคับ"


เคนนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟาโดยมีออสตินนั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ ที่ไม่ได้ดีใจสักเท่าไหร่นักต่างจากเคนที่ดูจะตื่นเต้นจนออกหน้าออกตาแทน


"แกเริ่มทำงานวันนี้ได้เลยนะ อีกหนึ่งชม.

เดี๋ยวฉันจะพาไปบริษัทยื่นเอกสาร"


"อืม" 


ออสตินพยักหน้าก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานต่อ






10.35AP

"สวัสดีค่ะ^^เชิญข้างในได้เลยค่ะ"


หญิงสาวผู้ยิ้มแย้มคนนี้คือเลขาของธันน์ เธอผายมือเชิญเคนและออสตินเข้าไปข้างในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้านาย

เคนส่งยิ้มตอบกลับเลขาสาวคนนี้ ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกับน้องของตัวเองที่ยังดูเกร็งๆ

เคนคิดว่าออสตินอาจจะตื่นเต้นกับงานใหม่ แต่เปล่าเลย ออสตินกลัวที่จะต้องถูกไล่ออกอีกครั้ง เหมือนกับที่ทำงานเก่าๆ ที่ผ่านๆ มานับไม่ถ้วน 

ออสตินรู้ตัวเองดีว่าต้องทำไม่ได้แน่ๆ และถ้าถูกไล่ออกอีกครั้งเคนจะต้องโมโหเขามาก

หรือออสตินควรจะบอกเคนดี...


"เคน คือว่าฉัน-"


"สวัสดีครับคุณธันน์ นี่ออสตินนะครับ ออสตินนี่คุณธันน์"






-พูดคุย-

ถ้าแต่งยาวไป หรือ สั้นไป บอกได้เลยนะคะ ติชมได้เลยค่ะ ยินดีรับฟังนะคะ^^


ปล. สมาธิสั้นมันอาจจะไม่ร้ายแรงอย่างที่ว่านะคะ ไรท์สมมุติให้เว่อร์สักหน่อย เพื่อให้เนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นนะคะ


และขอขอบคุณที่เรียกจะอ่านเรื่องนี้นะคะ ถ้าคนอ่านเยอะจริงๆ อาจจะมีการรวมเล่มแน่นอนค่ะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 saina_111222333 (@saina_111222333) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 19:17
    จะรีบมาต่อให้นะคะ! //กระซิกๆ🤧
    #2
    0
  2. #1 PJ_17_02_20_04 (@jiminpunch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 18:47
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมาเลยคุมไรท์ เราเป็นกำลังใจให้นะคะ~
    #1
    0