Can you keep a secret ? #nielong 100%

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 197 Views

  • 2 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    197

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

มันจะเป็นค่ำคืนที่ผมลืมไม่ลง ..


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
 
 
 
Hello Nielong Shipper !!
 
 
Let get it !!
 
 
 
 
 
 
***
@ongsw_
 
14/6/18
23.33

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 10 ก.ค. 61 / 23:07

บันทึกเป็น Favorite


 

 

 

 Can you keep a secret ?

 

 



 


 

  

  

 

 

  

เมื่อ 23.47 น.ที่ผ่านมา มีผู้พบเห็นเสือชีต้าห์ 4-5 ตัวแถวบริเวณเหน้าของสวนสัตว์ ผู้พบเห็นกล่าวว่า …’  

  

  

 

   

ใช่ครับ บางวันก็เห็นช่วงเกือบๆเช้า ผมเดินๆอยู่ข้างรั้วของสวนสัตว์ เงยหน้ามองไปตกใจก้าวขาแทบไม่ออก ..’  

  

  

  

เคยแจ้งที่สวนสัตว์ไปแล้วค่ะ วันนั้นให้ลูกสาวออกมาทิ้งขยะตอนเช้า เจ้าตัววิ่งแจ้นไปบอกว่าเสือๆ พอออกไปดูก็เห็นแต่หลังวิ่งไวๆ’  

  

  

  

  

น่าแปลกที่ทุกคนที่พบเจอเสือไม่มีใครได้รับอันตราย ทุกคนพูดไปในทางเดียวกันว่าเจ้าเสือชีต้าห์ที่พบเห็นทำแค่มองแล้วเดินกลับไปยังที่ของมันเท่านั้น..’  

  

  

  

  

  

  

มีใครอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ้าง ?”  

  

  

  

คุณคิม ทำไมผมไม่เคยได้รับรายงานเรื่องนี้ ?”  

  

  

อ่อ ขอโทษครับคุณแดเนียล ทางพวกผมคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้เสร็จตั้งแต่ครั้งแรกที่เกิดขึ้น ..”  

  

  

แต่ก็ยังมีครั้งที่สอง สาม และสี่ต่อมา ถูกมั้ยครับ ?”  

  

  

                เจ้าของเสียงทุ้มเงยหน้ามองคู่สนทนาที่ยืนอยู่ตรงข้าม ตาเรียวจับจ้องคนตรงข้าม เคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆคล้ายต้องการจะกดดันอีกคน เขาไม่ได้เป็นคนขี้หงุดหงิดนะ แต่การเจอปัญหาเดิมซ้ำๆมันทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวาย ทั้งๆที่คิดว่าจะแก้ปัญหาได้แต่ทีแรกแล้ว  

  

  

  

ขอโทษครับ ผมจะ- 

  

  

  

บอกหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์มาพบผมตอนบ่ายโมงด้วย เราจะต้องทำการวางแผนใหม่เรียกความน่าเชื่อถือและความสนใจกลับมาให้ได้”  

  

  

  

คงไม่มีใครชอบใจเท่าไหร่ที่ได้ยินว่ามีเสือมาวิ่งเล่นหน้าบ้านตัวเอง หรือกำลังวิ่งจ็อกกิ้งอยู่แล้วมีเสือชีต้าห์ราชาวิ่งอยู่ข้างๆ  มันคงน่าตื่นเต้นเกินไป อ้อ ! และผมอยากพบบุคคลที่เกี่ยวข้องฝ่ายที่ดูแลสัตว์ใหญ่เป็นพิเศษด้วย”  

  

  

  

ครับ..”  

  

  

  

คุณคิม มีอะไรรึเปล่าครับ ?”  

  

  

  

จริงๆ ทางผมกับทีมสามารถจัดการเรื่องนี้ได้นะครับ ถ้าคุณคังให้โอกาส-”  

  

  

คุณคิมครับ คุณพ่อในตอนนี้ ไม่สิ ท่านประธานได้ยกเรื่องนี้ให้ผมจัดการแล้ว หลังจากที่ให้โอกาสคุณมาหลายครั้ง ถ้าคุณอยากช่วยจริงๆ ผมรบกวนขอรายชื่อผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดที่มีหน้าที่รับผิดชอบในส่วนของเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยครับ”  

  

  

  

                ใช่ คังแดเนียลคนนี้เป็นลูกของท่านประธานที่เป็นเจ้าของสวนสัตว์แห่งนี้ ส่วนเขาที่เป็นลูกชายถูกคนเป็นพ่อให้มาฝึกบริหารงานในแบบที่ต้องทำเป็นทุกอย่าง และรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับสวนสัตว์ขนาดมหึมาแห่งนี้ ไม่ว่าจะดูแลสาหร่ายในตู้ปลายักษ์ ไปจนถึงเลี้ยงอูฐ เขาทำมาทุกอย่างแล้วจริงๆ จนมาเจอเคสนี้ แดเนียลไล่สายตามองรายชื่อผู้เกี่ยวข้องที่ให้คุณคิมไปรวบรวมมาให้ก่อนจะหยุดทวนชื่อบุคคลที่ตัวเองสงสัย  

  

  

อง ซองอู ? เจ้าหน้าที่พิเศษ ?”  

  

  

ครับ”  

  

  

  

ขยายความของคำว่าเจ้าหน้าที่พิเศษหน่อยครับคุณคิม”  

  

  

  

คุณองซองอู มีหน้าที่ดูแลเกี่ยวกับสัตว์ใหญ่ครับ โดยเฉพาะสิงโต เสือครับ ถ้าเป็นสัตว์ชนิดอื่น เราจะมีเจ้าหน้าที่รับผิดชอบตามกะ แต่คุณองจะดูแลเองทั้งหมด เรียกได้ว่าเกือบจะ 24 ชั่วโมงครับ”  

  

  

  

รวมถึงกลางคืนด้วย ?”  

  

  

  

ใช่ครับ”  

  

  

  

อืม..”  

  

  

  

มีอะไรรึเปล่าครับคุณคัง”  

  

  

  

อีกคำถามครับทำไมผมไม่เคยเห็นหน้า ?”  

  

  

  

ส่วนมากคุณองจะไม่เข้าออฟฟิศครับ จะอยู่แถวประจำจุดที่ต้องแสดงสัตว์หรือบริเวณสวนของพวกสัตว์ครับ แล้วก็มีช่วงหนึ่งที่คุณองต้องไปอบรมที่ต่างประเทศเกือบสองถึงสามปีเลยครับ”  

  

  

แดเนียลพยักหน้ารับคำตอบของคุณคิม นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆก่อนขยับรวบเอกสารที่ได้มาทั้งหมดหยิบไว้  

  

  

  

ผมคงต้องรบกวนคุณคิมไปคุยกับฝ่ายประชาสัมพันธ์แทนผมด้วยนะครับ เราต้องปรับแผนการตลาดใหม่แล้วก็เรื่องโฆษณาเพื่อเป็นการกระตุ้น ส่วนเรื่องระบบความปลอดภัย ฝากให้ทางเซคคิวริตี้เขียนรายงานในส่วนของวันที่เกิดเหตุมาส่งผมด้วย”  

  

  

  

แล้วคุณคัง .. ?”  

  

  

  

ผมจะต้องไปเช็คอะไรนิดหน่อย เดี๋ยวช่วงเย็นเข้ามาอีกรอบครับ”  

  

  

  

วันนี้จะเข้ามาตรวจพิเศษหรอครับ ?”   

  

  

  

ประมาณนั้นครับ เอาเป็นว่าเรื่องที่ผมฝากทั้งหมด รบกวนจัดการให้เรียบร้อยด้วยครับ ก่อนที่ผมจะต้องแจ้งท่านประธานอีกรอบเรื่องที่เราต้องหาหัวหน้าผู้จัดการใหม่ เพราะคนเก่าโดนไล่ออก..”  

  

  

  

                ประโยคกล่าวเตือนถูกส่งมาพร้อมรอยยิ้มจางๆบนหน้าของลูกชายท่านประธาน ทำเอาผู้จัดการคิมร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูก ชายวัยกลางคนก้มหัวลาก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องประชุม  

  

  

  

  

  

  

  

   

  

  

  

  

  

  

  

  

ชายหนุ่มเจ้าของรูปร่างสูงในชุดเชิ๊ตขาวกางเกงแสล็คสีดำตัวเดียวกับเมื่อเช้าก้าวไปตามทางเดินหินของสวนสัตว์ ตาเรียวมองป้ายหน้าอาคารอีกครั้งเพื่อความแน่ใจแล้วผลักประตูเข้าไปในตัวอาคาร ถึงจะยังไม่ปิดไฟแต่ก็ไม่มีใครเลยสักคน แดเนียลก้าวไปใกล้เคาท์เตอร์พลางกดกริ่ง ไม่นานก็ได้ยินเสียงกุกกักหลังฉากกั้นที่กั้นส่วนโต๊ะทำงานกับโซฟาตัวด้านหลัง  

  

  

ครับ ?”  

  

  

               เจ้าของส่วนสูงเกือบร้อยแปดสิบเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ใบหน้าเล็กหันหน้ามองเขา แค่วูบเดียวที่เจ้าของตากลมมีแววประหลาดใจก่อนจะหายไป ไม่มีคำพูดทักทายอะไรอีกจากคุณเจ้าหน้าที่พิเศษ อีกคนแค่มองเขานิ่งๆ จนแดเนียลรู้สึกแปลกใจ คนตัวเล็ก(กว่าเขา)เอียงคอมองแบบสงสัยนิดๆ ท่าทางแบบนั้นน่ะ ..          

  

                เสียงงึมงำเบาๆเหมือนคนยังไม่ตื่นดี เจ้าหน้าที่พิเศษที่เขาเคยสงสัยว่าหน้าตาเป็นแบบไหนค่อยๆโผล่หน้าออกมาช้าๆ ตากลมโตที่ยังดูไม่ตื่นดี เจ้าตัวอ้าปากหาวหวอดจนเห็นเขี้ยว ไหนจะมือเล็กที่โผล่พ้นเชิ๊ตตัวใหญ่แอบยกบิดขี้เกียจ ทั้งๆที่เขาน่าจะโมโหที่คนๆนี้ทำให้เขารอตั้งนาน แต่ทำไมความคิดของเขาในตอนนี้ถึงเอาแต่คิดว่าคนๆนี้น่ารักกัน  

  

  

ทำไมในประวัติของคุณองไม่มีรูปถ่าย ?’  

  

  

อ่า สงสัยที่แนบมาน่าจะหลุดหาย ขอโทษด้วยนะครับ  แต่ถ้าคุณคังเดินเข้าไปในอาคารตอนเวลาประมาณนี้น่าจะเหลือแค่คุณองที่อยู่แล้วล่ะครับ’  

  

  

คุณองเป็นคนผอมหน่อย ตากลมๆ ปากเล็ก คือมองภาพรวมเหมือนแมวมากเลยครับ’  

  

  

แดเนียลเคยคิดว่าสิ่งที่คุณคิมพูดจ้อนั้นไร้สาระ จนมาเห็นหน้าอีกคนชัดๆ ถึงได้รู้ว่ามีคนท่าทางเหมือนแมวขนาดนี้ได้ยังไงกัน ไม่ผิดแน่ๆ ป้ายชื่อที่ห้อยคอเป็นตัวยืนยันได้อย่างดี  

  

  

แมวหยิ่งซะด้วย ..  

  

  

  

คุณคังมีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ ?”  

  

  

  

รู้จักเขาซะด้วย เรื่องน่าแปลกใจอีกเรื่อง  

  

  

รู้จักผมด้วย ?”  

  

  

  

คุณเป็นลูกชายของท่านประธาน ถ้าผมไม่รู้ ผมว่าผมน่าจะแย่พอสมควรเลย”  

  

  

อ่า.. นั่นสินะครับ”  

  

  

  

เรื่องที่คุณสงสัย ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งนั้นครับ”  

  

  

  

“???? คุณรู้ว่าผมมาทำไม ?”  

  

  

  

ไม่ใช่เรื่องเดายากอะไร มีเรื่องตามด้วยข่าว ต่อไปก็ต้องมีคนแก้พูดจบก็ยิ้มให้หนึ่งที ทำไมเขารู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มเยาะกันนะ   

  

  

  

ยังไงผมก็ต้องตรวจสอบแดเนียลวางเอกสารลงบนโต๊ะ หยิบปากกาที่พกไว้ตรงกระเป๋าเสื้อมาเขียนก่อนยื่นให้อีกคน  

  

  

  

คุณต้องเขียนรายงานในวันที่เกิดเหตุส่งผม ว่าตอนนั้นคุณทำอะไร อยู่ที่ไหน ขอรายละเอียดด้วยครับ”  

  

  

  

ตลกแล้วครับ ใครจะจำได้กัน .. เดี๋ยว ! แล้วคุณจะไปไหน ?”  

  

  

  

       ซองอูตะโกนถามอีกคนที่หันหลังเดินออกไปทางประตู แบบไม่พูดไม่จา คนโดนเรียกหันมามองอีกคนที่ทำหน้างงแล้วตอบ  

  

  

ไปเอาเสื้อผ้า”  

  

  

  

  

  

  

  

  

                องซองอูเคยได้ยินมาบ้างเรื่องความสามารถของคังแดเนียล เขารู้ว่าคนๆนี้มีความสามารถที่จะจัดการกับปัญหาทุกอย่าง สมกับที่ต้องมารับช่วงต่อท่านประธาน ปัญหาทุกอย่างจัดการได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ชนิดที่ว่าคนที่ทำงานมาก่อนอย่างเขายังตกใจ 

                แต่ถ้าพูดถึงเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงาน คงเป็นเรื่อง ความเอาแต่ใจ .. รู้ว่าลูกชายคนเดียวของท่านประธาน แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ .. เกือบอาทิตย์นึงแล้วที่คังแดเนียลตามติดเขาแจ แทบจะเรียกได้ว่าเกือบ 24 ชั่วโมง ยกเว้นมีประชุมด่วนหรือเจ้าตัวกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้า ซึ่งช่วงเวลาสั้นๆชั่วโมงถึงสองชั่วโมงนั้น ซองอูคิดว่าตัวเขาอิสระมากที่สุดในอาทิตย์ที่ผ่านมา 

  

พี่ซองอู 

  

และนี่คืออีกหนึ่งเรื่องที่เกิดจากการตัวติดกันของผมและแดเนียล สรรพนามเรียกที่อีกคนให้ข้ออ้างว่าเรียกง่ายและดูสนิทกันมากกว่าเรียกแทนว่าคุณ 
 
 
 

อะไร ?” 

  

                ซองอูที่กำลังถอดเสื้อยืดหันไปมองแดเนียลที่เปิดประตูเข้ามาในห้องพักของเขา มือเรียวเล็กที่กำชายเสื้อยืดไม่ได้ลดมือลง มีเพียงการหันไปมองอีกคนด้วยแววตาสงสัย ไม่รู้ว่าตั้งใจเปิดเสื้อโชว์เอวบางขาวของตัวเองให้อีกคนดูรึว่าลืมตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ 

  
 
 
 

“................” 

  

  

ว่ายังไงแดเนียล 

  

  

“...................” 

  

 
  

                คนตัวบางหันกลับไปมองอีกคนที่ยังยืนนิ่งไม่ตอบ ตากลมใสมองอีกคน มุมปากมีรอยยิ้มจางๆก่อนจะหันไปทางตู้เสื้อผ้าเลือกเสื้อต่อ ไม่ลืมปรายหางตามองอีกคนขำๆ 

  

  

  

ใช่ เขาตั้งใจ 

  

  

ทำไมเขาจะดูไม่ออกล่ะว่าแดเนียลสนใจเขา ..  

  





 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

            ร้ายตาใส .. คำนึงที่เขานึกได้ขณะมองอีกคนทำงาน แดเนียลเหยียดขาบิดขี้เกียจ คนตัวสูงเท้าคางมองอีกคนจากอัฒจันทร์คนดูที่ ซองอูที่อยู่ในชุดทำงานยืนกอดอกมองพวกเด็กๆอยู่ ใช่ เด็กๆที่ซองอูเรียกคือ เสือชีต้าห์ เขาก็เคยถามนะ ทำไมเรียกซะน่ารักเลย ทั้งที่พวกนั้นออกจะน่ากลัว กลายเป็นว่าเขาโดนเมินเกือบครึ่งวัน ทำให้เขารู้เลยว่าซองอูรักเด็กๆมากจริงๆ  

            แดเนียลเสยผมที่เซ็ทไว้เมื่อตอนกลางวันอย่างลวกๆ ตาคมปรายมองผู้คนที่เริ่มเข้ามาทยอยนั่งเพราะในไม่กี่นาทีจะมีการแสดงโชว์เสือ เขาหยิบมือถือขึ้นมาสไลด์ดูอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนจะรีบลุกไปส่วนหน้าของเวที เสียงคนจอแจโวยวาย เพราะการสื่อสารผิดพลาด ทำให้ฝ่ายดูแลระบบปล่อยเสือออกมาขณะที่ยังมีเจ้าหน้าที่อยู่ในสวน ภาพกลุ่มเสือชีต้าห์สี่ตัวที่ค่อยๆเดินมาหาเจ้าที่ทำเอาผู้คนกรีดร้อง แต่ก่อนที่แดเนียลจะได้หยิบวอเพื่อจะเรียกฝ่ายเสริม คนตัวสูงชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงผิวปากออกมาจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ขอบอัฒจันทร์

            ตาเรียวเบิกกว้างทันทีที่เห็นเสือชีต้าห์ที่กำลังหยุดเดินพร้อมกับหันมาหาซองอู เจ้าหน้าที่พิเศษยิ้มให้เด็กๆพร้อมนิ้วเรียวที่ส่ายไปมาพร้อมหน้าเบาๆ ท่าทางของอีกคนเหมือนกำลังห้ามเด็กซนอยู่แบบนั้น เด็กๆของซองอูหยุดมองนิ่งก่อนพากันแยกย้ายหันกลับไปอีกทาง ทำให้เขาฉุกคิดรีบวอเรียกคนอื่นไปพาเจ้าหน้าที่คนนั้นออกมา 

  

                หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็กลับมาเป็นปกติ การแสดงโชว์เป็นไปด้วยดีและได้รับเสียงปรบมือ ในโซเชียลบางส่วนมีการลงภาพและคลิปที่เกิดขึ้น เสียงส่วนมากเป็นไปในทางที่ดีแต่ก็มีบางส่วนติในเรื่องความปลอดภัย ดูท่าเขาจะต้องเขียนรายงานอย่างละเอียดยิบให้พ่อแน่ๆ ไม่ทันไรก็รับสายตรงจากผู้เป็นพ่อ

  

   

 ฮัลโหล ครับพ่อ” 

 

 

 

เดี๋ยวผมเขียนรายงานให้ครับ รู้แล้วครับ ครับผมจะระวัง” 

 

 

ให้ใบเตือนไปแล้วครับ จะไม่มีครั้งต่อไปอีก” 

 

 

       แดเนียลวางสาวจากคนเป็นพ่อ มือหนาบีบนวดเบาๆที่คอ ก่อนก้มดูนาฬิการาคาแพงที่ใส่อยู่ ตอนแรกจะนอนคอนโดแต่ก็ต้องวกกลับมาเพราะลืมเอกสารไว้ห้องอีกคน เลยรีบเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้บอกคนโตกว่า 

 

 

 

เกือบเที่ยงคืนแล้วจะหลับรึยังนะ ? 

 

 

 

ขายาวรีบก้าวเข้าไปในตัวอาคารสีขาว อาคารเดิมที่เขาเคยมา ก่อนตรงไปส่วนที่พักของซองอูที่อยู่ชั้นสอง เคาะเบาๆเพื่อขออนุญาต ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกคน มือหนาดันประตูเข้าไปเบาๆ เดินผ่านหน้าทีวีก็ไม่มีวี่แวว ก่อนสายตาจะหยุดนิ่งเมื่อเดินมาถึงระเบียง ลมหายใจหลุดจังหวะ เมื่อภาพที่เห็นคือคนตัวเล็กที่กำลังยืนพิงระเบียงมีเพียง เสื้อเชิ๊ตขาวตัวเดียวกับที่ใส่เมื่อตอนกลางวันโดนปล่อยชายเสื้ออยู่ แดเนียลกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อตาเรียวไล่มองลงต่ำมาเรื่อยๆ บางอย่างแปลกออกไปเมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่บนร่างอีกคน 

 

หูแมว ? 

 

 

หางแมว ? 
 

 

 


 

พี่ ....

 

 

            แดเนียลพึมพำเรียกอีกคน หูแมวที่เขาเห็นแล้วตกใจขยับเบาๆ ก่อนหน้าหวานจะหันมามองพร้อมเผยยิ้มเล็กๆจนเห็นเขี้ยวให้เขา

 

ตึกตัก .. ตึกตัก ..

 

 

ตกใจหรอหื้ม ..ซองอูถามคนอายุน้อยกว่าด้วยน้ำเสียงขำๆ ขาเล็กก้าวมาชิดแล้วถือวิสาสะโอบรอบคออีกคน คลอเคลียอย่างออดอ้อน

 

 

พี่ .. ปะเป็น..

 

 

ว้า รู้ความลับซะแล้วริมฝีปากบางพรมจูบทั่วคอแล้วหัวเราะคิกคัก ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือหนากอดรัดสะโพกตัวเองไปชิดกว่าเดิม

 

 

ตัวแสบ

 

 

กล้าว่าพี่หรอ

 

 

พอเป็นน้องเหมียวแล้วขี้อ้อนจังนะครับ

 

 

เวลาทำงานก็ต้องคีพลุคสิ นี่เวลาเลิกงานนะ

 

 

ไม่ต้องเลยครับ สารภาพมาเลยนะอยู่ด้วยกันเป็นอาทิตย์ทำไม -

 

 

อืม.. สารภาพเรื่องไหนดีนะ

 

 

 

            แดเนียลขบกรามแน่นเมื่อคนตัวเล็กขยับเบียดชิดพร้อมนิ้วเรียวที่ลูบแผ่นอกของเขาเล่นก่อนค่อยๆลากต่ำลงมาจนเกือบถึงจุดอันตราย

 

 

เรื่องหูแมว

 

หางแมวนี่

 

 

หรือ ...

 

 

อืมม ..เสียงครางต่ำของแดเนียลดังขึ้นเมื่อคนหน้าหวานเริ่มนวดคลึงส่วนกลางลำตัวของเขา

 

 

เรื่องที่พี่สนใจนาย ?

 

 

 

แดเนียล !”

 

            ซองอูเรียกอีกคนเสียงดังเมื่อโดนอีกคนอุ้มตัวลอยก่อนโยนลงเตียง ร่างหนาหุ่นสมส่วนทาบทับจนไม่มีช่องว่าง ลมหายใจร้อนเป่ารดข้างหู ทำเอาเขาปั่นป่วนไปหมด

 

เริ่มจากครางหวานๆให้ผมฟังดีกว่าครับ

 

  
 
 
 

  

  

  





 

  

  

END

  

  

 

 

  

เปิดเรื่องใหม่แล้ว ฝากด้วยนะคะ ไปเฟบกันได้นะ แหะๆ   https://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1835467

  

  

  

  

  

 

 

 
 

14/6/18 

 

    talk  * แหะๆ เรือใหม่ของเราเอง #เนียลอง ฮะ ใครชอบเหมือนกันฝากไว้ในอ้อมอ้อมใจด้วยนะคะ ><//  ขอใบ้ว่าเรากำลังพยายามต่อฟิคอยู่ ขอบคุณที่รอแล้วก็ขอบคุณสำหรับคอมเม้นจริงๆนะคะ หายไปนานแต่ยังมีคนรออยู่ ดีใจมากๆเลยค่ะ  

     *เรื่องนี้ได้หัวข้อมาจาก #Wheretogonielong แต่ตอนนั้นไม่สารถแต่งให้ทันได้ ฮา เลยขออนุญาตมาลงย้อนหลังนะคะ 

24/6/18 

มาแบบกาวๆ 555555555 มีใครประติดประต่อได้มั้ยคะ คือจริงๆซองอูตอนกลางคืนจะกลายร่างเป็นแมวนะคะ น้องเป็นหัวโจกของบรรดาเด็กน้อย (ถ้าไม่เนียนขออภัยค่ะ) 55555 และเป็นแผนส่วนหนึ่งเรียกร้องความสนใจจากเนียลนะคะ ฮิๆๆ

ต่อไปอาจมี sf / os nielong โผล่มาเรื่อยๆนะคะ แหะๆ เดี๋ยวเราต้องทำทำเป็นเรื่องยาวหลายๆตอน อันนี้เมากดผิดมาตอนสั้น ขอโทษด้วยค่ะ ;_____: 

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ silence thinker จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 00:04
    อะโหย พี่ซองอูร้ายไม่เบา
    #2
    0
  2. #1 ออล
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 17:52

    โอ้ว น่าสนใจมากค่ะ เปิดมาน่าสนใจทีเดียวเชียว ตัวเองขยันอัพเดทหน่อยนะคะ แบบว่ากดอัพเดทให้เด้งไปหน้าแรกงิ เผื่อคนยังไม่เห็น เรายังเพิ่งมาเห็นย้อนหลังเลย อย่าเพิ่งหมดกำลังใจน้าาา

    #1
    0