เมื่อรักทักทาย (the end)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ ๗ วันลองชุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    15 มี.ค. 55

ตอนที่ ๗ วันลองชุด

 

หลังจากเอ็กซเรย์และตรวจร่างกายโดยละเอียดเท่าที่โรงพยาบาลประจำอำเภอจะดำเนินการได้ หมอก็อนุญาตให้นางเนียมกลับบ้านในอีกสองวันต่อมา คนป่วยหน้าตาแช่มชื้น แต่ไม่วายบ่นเสียดายค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไปกับการรักษาพยาบาล

เห็นรึยังล่ะ บอกแล้วว่าข้าไม่เป็นอะไร ยังจะให้นอนโรงหมออยู่นั่น ให้ตรวจโน่นตรวจนี่วุ่นวายเสียเงินทองกันใช่เหตุ นางถดตัวลงนั่งบนรถเข็น เธียรขวัญและมืดช่วยประคอง

คุณยายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่เกิดเป็นขึ้นมาอยู่ใกล้มือหมอไม่ดีเหรอ มืดยิ้มเอาใจ

ก็ข้าแข็งแรงจะเป็นอะไรได้

แล้วไอ้ที่ลุกจากเตียงไม่ไหวจนต้องหามกันมาส่งโรงหมอนี่ล่ะ คุณยายแข็งแรงดีด้วยหรือเปล่า?

คนแก่เถียงไม่ออก สะบัดหน้าค้อนขวับราวคนแสนงอน หลานๆ เห็นแล้วพากันอมยิ้ม

มืดเข็นรถเข็นออกนอกประตู เธียรขวัญและป้าแดงช่วยกันหิ้วของใช้ตามหลัง เมื่อมองผู้เป็นย่าเธอก็ระบายลมหายใจ คล้ายหัวเราะเบาๆ ตลอดสามวันที่พักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลย่าของเธอยังคงเส้นคงวาเรื่องขี้บ่นได้ไม่ลดหย่อน แต่กระนั้นก็ทำให้เธอได้รู้ว่านางห่วงใยคนในปกครองขนาดไหน เพราะแม้จะป่วยก็ยังสอบถามถึงคนโน้นคนนี้อยู่ไม่ขาดปาก คนอยู่ด้วยจึงไม่ค่อยถือสายามได้ยินนางบ่น

 

สายวันถัดมาหลังยายเนียมออกจากโรงพยาบาล เรือนของนางได้ต้อนรับแขกคนสำคัญอีกครั้ง ป้าแดงและนุชชะเง้อคอมองจากใต้ถุนเรือนครั้นรู้ว่าเป็นรถใครคนสูงวัยกว่าก็ออกมาต้อนรับ

มาแต่เช้าเลยนะคะคุณนาย อ้าว หอบอะไรมาพะรุงพะรังล่ะคะนั่น?

ข้าวของพะรุงพะรังที่ว่านั้นผู้เดินตามหลังคุณนายหอบหิ้วมาเต็มสองมือ

ของบำรุงคนป่วยน่ะแม่แดง เมื่อวานแวะไปโรงบาลมา เขาบอกว่าออกกันมาแล้ว จะแวะมานี่ต่อก็เกรงใจเลยมากันวันนี้ แล้วนี่น้าเนียมเป็นไงบ้างล่ะ?

ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ตื่นขึ้นมาก็ลงมาเดินเล่นรอบบ้าน เพิ่งเอนหลังหลังกินข้าวเช้าเสร็จนี่แหละ ป้าแดงเดินนำแขกขึ้นเรือน ที่จริงไม่ต้องลำบากหิ้วอะไรมาก็ได้นะคะคุณนาย คุณเทียนขนซื้อมาบำรุงจนน้าเนียมกินไม่ทัน บ่นเป็นหมีกินผึ้งมาหลายรอบแล้ว

คุณนายหัวเราะ

แล้วนี่หนูเทียนไปไหนซะล่ะ หรืออยู่กับย่าข้างบน?

ไปส่งน้อยหน่าที่โรงเรียนกับเจ้ามืดมัน เดี๋ยวนี้ยัยน้อยหน่าติดอาเทียนแจ รายนั้นเขาใจดีตามใจหลาน เด็กมันเลยชอบใจ คอยแต่จะเรียกอาเทียนคะอาเทียนขา

ถ้าเป็นอย่างนั้น สงสัยว่ามีลูกของตัวเองคงรักตามใจกันน่าดูชมล่ะ

นั่นสิคุณนาย เห็นจะจริง

ผู้ใหญ่ทั้งสองยิ้มแย้ม แต่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังไปติดๆ แอบเบ้หน้า นึกสงสัยว่าผู้หญิงแบบนั้นจะทำให้เด็กติดได้อย่างไร คงหาวิธีมาตะล่อมล่อลวงสารพัด แล้วถ้ายัยนางมารนั่นได้เป็นแม่คนขึ้นมาล่ะก็...

แค่คิดก็สยดสยองแทนเด็กที่จะเกิดมาแล้ว

ป้าแดงนำคุณนายและชายหนุ่มเข้ามานั่งยังมุมรับแขกของบ้าน ยายเนียมนอนเอนหลังอยู่บนตั่งเตี้ยเยื้องไปไม่ไกล สายลมพัดเอื่อยอ่อนเห็นกลุ่มผมสีเงินและชายเสื้อคอกระเช้าพะเยิบไหว คนนอนคงหลับลึกเพราะแว่วเสียงกรนมาเบาๆ

ปล่อยให้นอนไปนะไม่ต้องปลุก มาวันนี้ก็จะมาคุยเรื่องจัดงานนั่นแหละ เวลามันกระชั้นชิดเลยต้องรีบเตรียมการ นี่ก็ว่าจะให้ตาริตพาหนูเทียนไปดูชุดกันวันนี้เลย เพิ่งโทร.ไปบอกทางร้านเมื่อวันก่อน โทษทีที่ไม่ได้มาบอกล่วงหน้า ก็ว่าจะแวะไปบอกเมื่อวานแหละแต่คลาดกัน

ป้าแดงพยักหน้ายิ้ม อดคิดไม่ได้ว่าคุณนายช่างทำอะไรรวดเร็วทันใจดีแท้ เมื่อคราวยายเนียมไปบอกเรื่องอมฤตเข้าห้องเธียรขวัญ นางก็รี่มาคุยตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้น พอบอกหาฤกษ์หายามก็ได้ฤกษ์ยามมาวันรุ่งขึ้นอีก แล้วนี่เพิ่งจะคุยเรื่องร้านตัดชุดบ่าวสาวไปแหม็บๆ วันนี้ติดต่อพร้อมให้ไปดู เวลาเตรียมงานสองเดือนเห็นจะไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว ห่วงก็แต่คุณเทียน คุณนายทำอะไรปุบปับฉับไวแบบนี้ คุณเทียนจะหายใจหายคอทันหรือเปล่ายังไม่รู้

นุชยกน้ำมาบริการแขก แล้วแยกกลับเข้าครัวไปเงียบๆ พอดีกับที่เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าเรือน อมฤตและคุณนายนั่งใกล้หน้าต่างพอดี ชะเง้อมองเห็นมืดและเธียรขวัญเปิดประตูลงมาคนละฝั่ง

แน่ะ เด็กๆ กลับมากันแล้ว

ครู่เดียวทั้งสองก็ขึ้นมาบนเรือน ทำความเคารพแขกแล้วแยกกันนั่งคนละมุม เธียรขวัญแอบสังเกตหน้าผากอมฤตยังปิดผ้าพันแผลไว้ ตัวดำผิวคร้ามแดดแต่แปะผ้าพันแผลขาวจั๊วะแบบนั้น ดูไม่จืดเลย เธอเบือนหน้าซ่อนยิ้ม

หนูเทียนจ๊ะ

คะ? เธียรขวัญรีบหันมา เบิกตาน้อยๆ

ป้าติดต่อร้านตัดชุดเจ้าสาวให้แล้วนะจ๊ะ วันนี้หนูเทียนว่างหรือเปล่าลูก จะได้ไปดูด้วยกันกับตาริต

วันนี้หรือคะ? หญิงสาวแทบสำลักน้ำลายตัวเอง อดคิดไม่ได้ว่าอะไรมันจะว่องไวปานนี้ ทุกอย่างรัดตัวจนดิ้นไม่หลุดแล้ว

จ้ะ วันนี้ รีบๆ ไปแหละดี ได้ชุดถูกใจแต่ไม่ชอบใจอะไรตรงไหนจะได้ให้ช่างแก้ทัน

เธียรขวัญมองคุณนายทีมองชายหนุ่มที คุณนายยังยิ้มละไม แต่อีกคนหน้าตามึนตึงไม่เป็นมิตรเอาเลย ชักผวาว่าถ้านั่งรถไปด้วยกันสองต่อสองเขาจะไม่หาเรื่องเอาคืนที่เธอใช้กระถางฟาดเขาหรือไร

คุณป้าไปด้วยกันมั้ยคะ? เธอถามอย่างคาดหวัง แต่ความหวังพังครืนเมื่อคุณนายตอบ

ไม่ล่ะจ้ะ เรื่องของหนุ่มสาวป้าไม่รู้จะไปเกะกะทำไม ไปกันสองคนจะได้ช่วยดูช่วยเลือกกันสะดวก

คนฟังลอบกลืนน้ำลาย คุณนายเห็นเข้าก็อมยิ้ม

ไม่ต้องห่วงนะหนูเทียน ไปกับตาริตถ้ามีปัญหาอะไรก็พาไปเดินโขกกับกระถางต้นไม้เหมือนวันนั้นอีกสักที ให้หมอเจาะหนังหัวอีกสี่ห้าเข็มขี้คร้านจะสิ้นเรื่องล่ะ

มีเพียงสามคนเท่านั้นที่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ คุณนายนวลนุชหัวเราะเบาๆ ขณะหลานชายทำหน้ายุ่ง แต่เธียรขวัญหน้าตากระอักกระอ่วนพิลึก ลงแบบนี้คุณนายคงรู้เรื่องกระถางต้นไม้เมื่อวันนั้นแล้ว

 

เธียรขวัญขอตัวไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายชุดใหม่ให้เหมาะกับการเข้าเมืองแทนชุดเสื้อเชิ้ตลายหวานกับกางเกงขาสั้นที่สวมใส่อยู่บ้าน เป็นชุดเสื้อสายเดี่ยวสีดำทับด้วยเสื้อยืดสีขาวเนื้อบาง คอกว้าง อวดผิวเนียนของลาดไหล่ทั้งซ้ายขวา ด้านหน้าตัวเสื้อพิมพ์ลายและตัวอักษรอังกฤษสีดำเข้ากับเสื้อสายเดี่ยวตัวใน กางเกงยีนส์ขาเดฟสีดำพอดีตัว อวดช่วงขาเพรียวงาม คาดเข็มขัดหนังสีน้ำตาลเส้นใหญ่ทับเสื้อยืดตัวนอก คล้องไหล่ด้วยกระเป๋าหนังสีน้ำตาลเข้าคู่กับเข็มขัด ข้อมือบางสวมกำไลสีขาวและสีดำอันใหญ่ อีกข้างเป็นนาฬิกาสายเหล็กคลาสสิก ปล่อยผมลอนยาวน้ำตาลเข้มทิ้งตัวอย่างอิสระ บางปอยตกมาด้านหน้าคลอเคลียเนินเนื้อนูน

อมฤตมองแล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สงสัยว่าแม่เจ้าประคุณหลุดออกมาจากนิตยสารเล่มไหน หรือจะไปเดินแบบแฟชั่นแคทวอล์คไหนกันแน่

อ้าว หนูเทียนออกมาแล้ว เสร็จแล้วก็ไปกันเลยลูก จะได้ทำธุระให้เรียบร้อยเร็วๆ คุณนายกล่าวพลางสะกิดหลานชายให้ลุก

อมฤตขยับตัวอย่างเอื่อยเฉื่อย รอเธอเดินนำแล้วค่อยเดินตาม พลางลอบก้มมองตัวเอง เมื่อคืนเขามัวแต่โอ้เอ้อยู่กระท่อมปลายนากับพวกสมุน กว่าเข้าบ้านก็ดึกดื่นค่อนคืน เช้านี้เลยพานตื่นสาย คว้าอะไรได้เป็นจับใส่ แล้วดันคว้าเสื้อตัวที่ยังไม่ได้รีด เป็นรอยกลีบยับลายพร้อยไปทั่ว ผมยาวไม่ได้ตัด แถมเมื่อเช้ายังไม่ได้พบหวี

คงไม่มีใครตาถั่วมองว่าเขาเป็นคนขับรถของเธอหรอกนะ?

ดูแลหนูเทียนดีๆ นะตาริต เสียงคุณนายสั่งตามหลัง

 

รถแล่นออกถนนใหญ่มากว่าสิบนาที ในรถมีแต่เสียงเพลงจากแผ่นเปิดคลอเบาๆ ผ่อนคลายบรรยากาศ ดูเหมือนว่าทั้งคนขับและผู้โดยสารพอใจจะให้เป็นเช่นนั้น เพราะไม่มีใครยอมเริ่มบทสนทนาก่อน

เธียรขวัญนั่งกอดอกเม้มปากสนิท เบือนหน้าออกนอกกระจกรถตลอดเวลา คล้ายว่านอกหน้าต่างมีสิ่งน่าสนใจมากกว่าภายในรถ ปล่อยให้อีกฝ่ายคอยลอบมองเธออยู่เป็นระยะ แรกๆ เขานึกหมั่นไส้ หลังๆ ยิ่งหมั่นไส้หนัก

หมาตัวหนึ่งเดินข้ามถนน อีกเลนไม่มีรถสวนมา อมฤตจึงหักพวงมาลัยเลี้ยวหลบหมาจนรถส่าย คนที่นั่งกอดอกเชิดหน้าร้องกรี๊ดลั่นรถ ศีรษะกระแทกเข้ากับกรอบประตู เมื่อรถแล่นได้ปกติเธอกุมขมับด้านซ้ายเอนกายพิงพนักเบาะ หลับตากัดฟันข่มอารมณ์ แต่ครู่เดียวก็หันมาตวาดแว้ด

ขับรถบ้าอะไรของนาย หา?!”

ก็หมามันข้ามถนนไม่เห็นเรอะ? ไม่หลบก็ชนสิ คนพูดยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวพราย เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นสูงราวกับจะถามว่า มีปัญหาไรเหรอ?แล้วหันไปมองถนนต่อ ริมฝีปากอมยิ้มน้อยๆ นั้นขัดตาเธียรขวัญเหลือทน

นายจะเอาคืนฉันใช่มั้ย? อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้

เอาคืนอะไร? ไม่เคยคิ้ด อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงสูง ส่ายหน้าหวือ หน้าตาใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้อย่างยิ่ง แต่เธอยังนั่งหน้าบึ้งตึง

นี่ คุณนางเอกคร้าบ อย่ามองกันในแง่ร้ายอย่างนั้นน่า ไอ้เรารึอุตส่าห์ใจดีมีเมตตาสัตว์ ลูกหมาตาดำๆ ตัวหนึ่งเธอไม่สงสารรึไง...ยอมเจ็บนิดๆ หน่อยๆ เพื่อให้หมามันไม่ถูกรถชนซี้แหงแก๋แค่นี้ก็ยอมไม่ได้ นางเอกอะไรใจดำชะมัด

เธียรขวัญฉุนกึก รู้ดีว่าเขาหาเรื่องกลั่นแกล้งและหลอกด่าประชด แต่ทางเดียวที่เธอทำได้คืออดทนอดกลั้น เก็บความแค้นไว้รอวันคิดบัญชี

เธียรขวัญนั่งมองออกนอกรถครู่ใหญ่ ก็เอ่ยปากถาม

ที่บอกว่าแต่งกันแล้ววันรุ่งขึ้นค่อยหย่าน่ะ นายพูดจริงใช่มั้ย? แต่เพราะยังนั่งกอดอกมองออกนอกหน้าต่างจึงไม่เห็นว่าคนขับหันมามองแล้วกลั้นหัวเราะจนแก้มป่อง

อะไร งานแต่งฉันกับเธอน่ะเหรอ?

ใช่สิ

จะบ้าหรือเธอ แต่งกันวันนี้พรุ่งนี้หย่าแล้วจะแต่งหาพระแสงหอกง้าวอะไร?

ก็วันนั้นนายพูดเอง ถ้าทำไม่ได้จะพูดออกมาทำไม? เธียรขวัญหันมากล่าวหา นึกชังเสียงหัวเราะนั้นเต็มทน

ก็วันนั้นเธอแว้ดๆ ทั้งวัน ฉันขี้เกียจฟังเลยตัดรำคาญ นั่นขนาดบอกปัดอย่างนั้นกลับไปบ้านฉันยังไม่หายหูอื้อเลยนะ

ไอ้คนทุเรศ... เธอกัดฟันกล่าว เสียงแค่ผ่านริมฝีปาก ไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินหรือไม่ แต่ได้ยินหรือไม่ได้ยินเธอหรือจะสน ผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรดีสักนิดเดียว

เธอไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า บอกแล้วไง ฉันก็ไม่อยากแต่งกับเธอเหมือนกัน เอาไว้อยู่กันสักเดือนแล้วค่อยหย่า...จริงๆ ก็ยังเร็วไปอยู่ดีแหละเดือนนึง โบราณเขาว่าหม้อข้าวยังไม่ทันดำ แต่ให้ฉันทนอยู่กับเธอได้ตั้งเดือนนี่ก็หรูแล้วล่ะ

เฮอะ บ้านฉันใช้หม้อหุงข้าวไฟฟ้าย่ะ รอให้ก้นหม้อดำฉันชิงฆ่าตัวตายง่ายกว่า เธอเหยียดปาก เบือนหน้าออกนอกกระจก ให้ฉันทนอยู่กับผู้ชายปากเน่าๆ อย่างนี้ตั้งเดือนฉันต้องเป็นบ้าแน่ๆ จะทนถึงครึ่งเดือนรึเปล่ายังไม่รู้ ดีไม่ดีได้เป็นฆาตกรสักวัน

เอาเถอะฉันยอมตาย เขายอมรับง่ายๆ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องอยู่ผจญเวรกับเธอนาน ไอ้ริตได้พ้นเคราะห์พ้นโศกสักที

เธียรขวัญหันมาถลึงตา พอดีกับรถติดไฟแดง อมฤตจึงได้หันมามองเธอตรงๆ

ว่าแต่เธอเถอะ ฆาตกรรมผัวตัวเองยังไงก็ติดคุกนา กฎหมายไม่ลดหย่อนโทษให้หรอกนะ เต่งๆ ตึงๆ แบบนี้ปล่อยให้เหี่ยวอยู่ในคุกน่าเสียดายแย่

เธียรขวัญรีบกอดแขนห่อตัวเองทันควัน อยากจะจิ้มลูกตาที่มองไล่ขึ้นๆ ลงๆ นั้นให้หลุดออกมานอกเบ้า

ไอ้ปากเสีย นายมาเป็นผัวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะ?!”

โธ่...เธอ ก็ตอนเราแต่งงานกันแล้วไง ผู้ใหญ่ส่งเข้าหอเสร็จไม่ต้องรอจดทะเบียน ใครๆ เขาก็เรียกผัวเมียกันแล้ว ถึงตอนนี้เองก็เถอะ คนทั้งหมู่บ้านคิดว่าเราเป็นผัวเป็นเมียกันไปหมดแล้วม้าง

ปากนายมันน่าเกลียดที่สุด...ก็แค่ขี้ปากคนคิดหรือว่าฉันจะสน ชาวบ้านจะคิดจะพูดอะไรก็ช่างเขาปะไร แต่อย่างนายน่ะอย่าหวังว่าจะได้มาเป็นผัวฉันจริงๆ เลย ขาอ่อนฉันนายไม่มีวันได้เห็นหรอก นั่งน้ำลายหยดเป็นหมาแหงนเครื่องบินไปเถอะ

คิดว่าฉันอยากเห็นเหรอ ต่อให้เธอลงทุนแก้ผ้าให้ฉันดูตอนนี้ฉันยังต้องเอามือปิดตาไว้อยู่ดี ไม่อยากมองให้เสียลูกกะตาหรอก กลัวจะนอนผวาไปทั้งคืน เหอะ สาวเนื้ออ่อนใครเขาว่ามีแต่กลิ่นหอมๆ ไอ้ที่ได้กลิ่นอยู่นี่ก็เห็นจะมีแต่กลิ่นตุๆ คาวๆ

อ๊าย! ไอ้ทุเรศ ปากเน่าปากเสีย

เฮ้ย! นี่เธอ อมฤตยกแขนขึ้นปัดป้องเมื่อเธียรขวัญใช้กระเป๋าหนังสีน้ำตาลฟาดเข้าใส่ไม่ยั้ง

นี่แม่คุณ หยุดได้แล้ว เธอนี่มันซาดิสม์จริงๆ เถียงสู้ไม่ได้ก็เอากำลังเข้าข่ม นี่ ฉันบอกให้หยุดไง

ไม่หยุด! นายมันปากเสีย สมควรเอาเลือดหัวออกอีกที นี่แน่ะ ไอ้บ้า ไอ้ปากไม่มีหูรูด ไอ้คนเฮงซวย

ปี๊น )))

เสียงกดแตรจากรถคันหลังทำทั้งสองสะดุ้ง หยุดการทะเลาะเบาะแว้งลงชั่วขณะ อมฤตมองหลังแล้วหันกลับมาดูไฟแดง

บ้าฉิบ!”

กระบะสมาร์ทแค็บรีบเคลื่อนตัวออกจากจุดนั้น พ้นสี่แยกมาได้ก็ชำเลืองมองคู่กรณีตาขุ่น รอยฟาดจากเธอยังระบมไปทั่ว ไม่เจ็บมาก แต่เคืองไม่น้อย โชคดีที่แผลกระถางฟาดอยู่ด้านขวา ไม่อย่างนั้นได้ซ้ำรอยแผลเดิมให้ระบมขึ้นมาอีก ชายหนุ่มเหลือบมองกระเป๋าสะพาย อาวุธที่เธอใช้ประทุษร้ายเขา ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงชอบแบกอะไรกันนักกันหนา ไปไหนๆ ถึงได้แบกกระเป๋าหนักเป็นตันๆ แบบนี้

 

ผ่านแยกไฟแดงมาอีกสองแยกรถกระบะสีบรอนซ์ทองก็เข้าจอดในลานจอดรถหน้าเวดดิ้งสตูดิโอแห่งหนึ่ง คนขับเปิดประตูลงมาพลางเหลียวมองไปรอบบริเวณหน้าร้าน แล้วหันไปยืนเท้าแขนกับหลังคารถรออีกฝ่ายเปิดประตูลงมา

นึกว่าจะนั่งเป็นนางพญาชูคอ รอให้ฉันไปเปิดประตูอัญเชิญลงจากรถซะอีก เขานำเข้าร้าน ปล่อยให้เธอเข่นเขี้ยวเดินกระแทกเท้าตามหลัง

พนักงานสาวประเภทสองฉีกยิ้มกว้างรี่เข้ามาต้อนรับ

สวัสดีค่า อ้อมรักเวดดิ้งสตูดิโอยินดีต้อนรับ ไม่ทราบว่า ใช่ที่คุณนายนวลนุชโทร.มานัดเวลาไว้หรือเปล่าคะ?

ครับ

งั้นเชิญด้านนี้เลยค่ะทั้งสองท่าน บิวซี่เตรียมแบบชุดแต่งงานหรูๆ เริดๆ ไว้ให้เลือกหลายแบบหลายสไตล์ อุ๊ย!” คนพูดเจื้อยแจ้วตาโต ปรี่เข้าเกาะแขนเธียรขวัญแล้วมองเธอซ้ายทีขวาที นี่คุณเธียรขวัญใช่มั้ยค้า ตายแล้ว ใช่จริงๆ ด้วย นี่พวกเรามาดูเร้ว คุณเธียรขวัญนางเอกดังตัวเป็นๆ มายืนอยู่ตรงนี้แล้วพวกเธอ เรียกเด็กๆ ในร้านแล้วก็หันมาละล่ำละลัก จับแขนดาราคนโปรดเขย่าไปมา คุณเทียนรอสักครู่นะค่ะ แป๊บเดียวค่า

หลังกระเทยถึกหันหลัง พนักงานคนอื่นๆ ก็เข้ามารุมล้อม

อุ๊ย คุณเทียนจริงๆ ด้วยสวยจังเลยนะคะ

ขอลายเซ็นหน่อยค่ะกระดาษกับปากกายื่นมาให้ตรงหน้า ด้วยประสบการณ์อันโชกโชนของอดีตนางเอกอันดับหนึ่ง อึ้งไปครู่เดียวเธียรขวัญก็ปั้นยิ้มรับได้ไม่เคอะเขิน รับกระดาษปากกามาตวัดลายเซ็นอย่างไม่เกี่ยงงอน

ตัวจริงสวยกว่าในทีวีอีกนะคะ

ขอบคุณค่ะเธอยิ้มหวาน

แล้วนี่คุณเทียนเข้าร้านเวดดิ้งจะมีข่าวดีหรือคะ?

ไม่เห็นรู้ข่าวมาก่อนเลย

เอ...หรือว่าปิดข่าวคะ?

อย่างงั้นก็เป็นเกียรติของอ้อมรักสิคะเนี่ยที่นางเอกอันดับหนึ่งอย่างคุณเทียนเลือกมาใช้บริการ

เธียรขวัญฉีกยิ้มหวาน ไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนไหนหลัง แต่ถึงเลือกได้เธอก็ไม่รู้จะตอบว่าไงอยู่ดี จึงยืนปั้นยิ้มเฉยให้แฟนคลับชื่นชม

มาแล้วค่า มาแล้ว นี่พวกหล่อนหลีกไปหน่อยสิยะ สาวหลงเพศนางแรกที่เข้ามาต้อนรับ รี่กลับมา นี่ค่ะคุณน้องเทียน ขอลายเซ็นให้บิวซี่หน่อยค่า

เธียรขวัญรับสมุดบันทึกมาพร้อมกับอมยิ้มแก้มป่อง

เซ็นสวยๆ นะคะคุณน้อง คุณน้องเทียนเป็นนางเอกขวัญใจของบิวซี่เลยรู้ตัวมั้ยคะ ยิ่งตอนได้ดูคลิปนั่นนะ บิวซี่สะใจที่สุดเลยล่ะ คุณน้องตบนังชะนีนั่นซะหน้าปูดยับเยินขนาดนั้น แหม คิดแล้วอยากบีบคอมันอีกที แล้วจับโขกผนังอีกสักรอบจะได้สะใจ หล่อนทำมือทำไม้ ท่าทางโกรธแค้นแทนเธียรขวัญไม่น้อย รับสมุดบันทึกคืนแล้วก็เหมือนหล่อนจะนึกขึ้นได้

อุ๊ย! แล้วนี่คุณน้องเทียนมาทำอะไรคะเนี่ย? หล่อนหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบโต๊ะตัวหนึ่งอยู่วงนอก ต๊าย! อย่าบอกนะคะว่าคุณน้องมาเลือกชุดเจ้าสาว นี่จะมีข่าวดีหรือคะ? ตายแล้ว! ตายแล้ว! อกอิแป้นจะแตกค่ะคุณน้องขา เจ้าหล่อนตีแขนเธียรขวัญแปะๆ สีหน้ากระดี๊กระด๊าสุดชีวิต

ต้องให้ได้หยั่งงี้สิคะ เริดค่ะเริด ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก เฉดหัวผู้ชายห่วยๆ พรรค์อย่างนายโอมนั่นทิ้งซะ แล้วคว้าคนใหม่มาแทน คุณน้องเริดที่สุด หล่อนจีบมือกรีดกรายแล้วตวัดนิ้วผ่านหน้าเธียรขวัญ ก่อนยกนิ้วโป้งขึ้นชูเมื่อจบประโยคสุดท้าย มาค่ะ มานี่เลยค่ะ เชิญค่ะคุณสุภาพบุรุษ

สาวประเภทสองที่เรียกตัวเองว่า บิวซี่นำทั้งคู่มานั่งบนชุดเก้าอี้เหล็กดัดสีขาวชุดหนึ่ง ซึ่งประกอบไปด้วยเก้าอี้สามตัวและโต๊ะกลมติดกระจกใสปูดอยลี่สีขาวสะอาดผืนใหญ่รองด้านบน แก้วใสปักกุหลาบแดงเดี่ยววางเด่นกลางโต๊ะ ครู่เดียวอัลบั้มชุดวิวาห์เล่มใหญ่หลายอัลบั้มก็ทยอยนำมาวางไว้บนโต๊ะให้เลือกสรร

เชิญเลือกกันตามสบายนะคะคุณน้องเทียน คุณเจ้าบ่าว หรือจะดูชุดจริงด้านในก็ได้ค่ะ แล้วนี่จะจองเป็นแพคเกจถ่ายภาพด้วยหรือเปล่าเอ่ย สำหรับคุณน้องเทียนขวัญใจของบิวซี่ ลดพิเศษให้เต็มที่เลยค่ะ หล่อนชูมือ ห่อนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือเป็นวงกลม อีกสามนิ้วกางคลี่เป็นสัญลักษณ์ โอเคนะค้า

ขอเทียนเลือกดูก่อนนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

แหม บิวซี่ก็ลืมไป มัวแต่ตื่นเต้นที่ได้เจอคุณน้องเทียน คุณน้องกับคุณ... บิวซี่ชะมดชะม้อยไปทางชายหนุ่ม พลางใช้นิ้วชี้สองข้างชนกันแปะๆ อมยิ้มเขินขณะกล่าว คงอยากเลือกกันสองคนใช่มั้ยค้า? เอาล่ะบิวซี่ไม่อยู่เป็นกอขอคอแล้วค่ะ เลือกกันตามสบายนะคะ ต้องการอะไรก็เรียกใช้พนักงานของเราได้เลย บริการทุกระดับประทับใจ แด่คุณน้องเทียนขวัญใจของบิวซี่ค่ะ

บิวซี่โปรยยิ้มเก๋ไก๋ ก่อนแยกไปอีกด้าน ปล่อยให้ว่าที่บ่าวสาวนั่งเลือกชุดกันตามลำพัง อมฤตนั่งวางข้อศอกบนที่พักแขน เท้านิ้วหัวแม่มือกับปลายคาง เรียวปากอมยิ้มน้อยๆ ขณะมองบิวซี่สะบัดก้นเดินนวยนาดห่างออกไป

ยิ้มอะไรของนาย?

เปล่า... เขาขยับตัวนั่งหลังตรง เรียวปากยังไม่คลายยิ้ม เธียรขวัญหรี่ตา

อย่าบอกนะว่าแบบนั้นสเปกนาย เธอไล่สายตามองเขาทั้งตัว มิน่า มาว่าฉันอย่างโน้นอย่างนี้ที่แท้ก็ชอบแบบนี้นี่เอง

เฮ้ย จะบ้าหรือเธอ เสียงหัวเราะลงลูกคอ ใช้สมองส่วนไหนคิดเนี่ย?

อัลบั้มหนาหนักเบื้องหน้าเธียรขวัญถูกยกขึ้นหมายฟาดไอ้คนปากดี แต่อีกฝ่ายตะครุบไว้ได้ ทั้งสองจึงยื้อแย่งอัลบั้มกันไปมา เมื่อเริ่มรู้ตัวว่าเป็นที่สนใจของพนักงานในร้านเธียรขวัญก็ค่อยๆ ลดมือลง หันไปฉีกยิ้มให้ทุกคน แล้วหันมาถลึงตาใส่ตัวต้นเหตุ กระชากอัลบั้มออกจากมือหยาบกร้านคู่นั้นสุดแรง

อุ๊ย! / เฮ้ย!” อมฤตปล่อยมืออยู่ก่อนแล้ว อัลบั้มหนักๆ ซึ่งไร้แรงดึงอีกด้านจึงลอยกระแทกไหล่เธียรขวัญไปตกด้านหลัง แทบจะพาหญิงสาวหงายหลังตกเก้าอี้ไปด้วย โชคดีอมฤตคว้าไหล่บางข้างหนึ่งไว้ทัน

เป็นอะไรรึเปล่าคุณ?

ฉันไม่เป็นอะไร ไม่ต้องมายุ่ง เธอปัดมือเขาออกอย่างรังเกียจ คนมีน้ำใจนึกฉุน เอนหลังกลับพิงพนักเก้าอี้ดังเดิม

ทำคุณบูชาโทษ น่าจะปล่อยให้หงายหลังหัวฟาดพื้นซะก็ดี

เธียรขวัญเตรียมอ้าปากตอบโต้แต่พนักงานของร้านเข้ามาช่วยเก็บอัลบั้มมาส่งให้ เธอจึงโปรยยิ้มหวานเจือแววขอโทษขอโพย

ขอโทษนะคะ เผลอหลุดมือไปหน่อย

ไม่เป็นไรค่ะ

 

หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างนั่งดูชุดไปเงียบๆ ใช้เวลาไม่นานเธียรขวัญก็เลือกได้ชุดเรียบๆ มาสองชุด ชุดสำหรับทำพิธีตอนเช้า และชุดงานเลี้ยงตอนเย็น ผู้หญิงหลายคนอาจใฝ่ฝันงานวิวาห์หรูหรา ชุดแต่งงานเรียบหรู ตนเองได้เป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด แต่ความใฝ่ฝันแบบนั้นไม่เคยอยู่ในหัวของเธียรขวัญเลย เธอไม่เคยคิดถึงงานแต่งงานด้วยซ้ำ ไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าตนเองจะได้เป็นเจ้าสาวแสนสวยให้เจ้าบ่าวคนไหน เธอจึงเปิดอัลบั้มภาพผ่านๆ เจอแบบไหนถูกใจก็ชี้มือบอกพนักงานของทางร้าน แล้วเข้าไปลองชุดด้านใน อมฤตเองก็ไม่เรื่องมาก เขาลองชุดเสร็จก่อนเธียรขวัญครู่ใหญ่ จึงออกมาเดินเตร็ดเตร่ดูโน่นดูนี่ไปทั่วร้าน

ประตูห้องลองชุดสุภาพสตรีเปิดออก บิวซี่เดินออกมาคู่กับเธียรขวัญ มีพนักงานหญิงอีกคนตามหลัง สาวประเภทสองและเธียรขวัญหยุดยืนคุยกันหน้าห้องปล่อยให้พนักงานสาวนางนั้นเดินอ้อมผ่านไป

เดี๋ยวบิวซี่แก้ช่วงอกให้นะคะ ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ก็เรียบร้อยมารับชุดได้เลยค่ะ

อมฤตป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นได้ทีเตร่เข้ามาใกล้ มองหน้าอกเธียรขวัญแล้วยิ้มกริ่ม

ของเธอเล็กกว่ามาตรฐานหรือไง ถึงต้องให้ทางร้านแก้

ไอ้...!” หญิงสาวกัดฟันกรอด ไอ้ปากเน่า คำกล่าวแค่ริมฝีปากเท่านั้น ไม่กล้าปล่อยเสียงด่าออกมาให้ระคายหูบุคคลที่สาม แล้วสะบัดหน้าไปคว้ากระเป๋าสะพายบนเก้าอี้รับรอง ก้าวดุ่มๆ ออกจากร้านไป

อมฤตยังยืนหัวเราะ บิวซี่สะกิดแขนกระซิบกระซาบ

ไม่ใช่เล็กกว่ามาตรฐานหรอกค่า ทางร้านต้องแก้ขยายให้เพราะของคุณน้องเทียนอึ๋มกว่าชุด รับรองคุณเจ้าบ่าวไม่ผิดหวังแน่ค่ะ บิวซี่ยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ โอเคนะค้ารับประกันคุณภาพ ชายหนุ่มยิ้มพิลึก เดินเกาท้ายทอยออกไป

ทั้งเก้อทั้งเขิน...

 

กระบะสมาร์ทแค็บสีบรอนซ์ทองเข้ามาจอดหน้าบ้านตอนบ่ายแก่ คุณนายนวลนุชกำลังนั่งคุยกับนางเนียมอย่างออกรส ป้าแดงง่วนเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว

แน่ะ เด็กๆ มากันแล้ว คุณนายมองผ่านช่องหน้าต่าง ดวงหน้ายิ้มละไม

ครู่เดียวสองหนุ่มสาวก็เดินขึ้นบันไดตามกันมา

เป็นไงบ้างตาริต หนูเทียน ได้ชุดกันมั้ยลูก?

เธียรขวัญทรุดนั่งบนเก้าอี้เดี่ยว ขณะอมฤตเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวข้างคุณนาย

ได้ครับ

คุณนายพยักหน้า

ดีแล้ว เลือกให้ได้ซะแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่ต้องไปจวนตัวเอาวันแต่ง แล้วนี่ชุดเรียบร้อยดีหรือเปล่า มีอะไรต้องแก้มั้ย?

อมฤตเผลอมองหน้าอกเธียรขวัญ แล้วเบือนหน้าไปซ่อนยิ้ม คนถูกมองถลึงตาดุ หากแต่ทำได้ไม่เต็มที่เพราะกลัวจะเป็นที่สังเกตของผู้ใหญ่

มีต้องแก้นิดหน่อยค่ะ

ของหนูเทียนรึลูก?

ค่ะ

เอ...รูปร่างอย่างหนูเทียนยังต้องแก้อีกรึ?...แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ ผู้หญิงเรา เรื่องหยุมหยิมมันเยอะ ทรวดทรงองค์เอวมันใช่จะเป๊ะๆ ไปซะหมด ตรงนั้นตึงนิด ตรงนี้หลวมหน่อย ตรงโน้นล้นไปอีก ถ้าไม่สั่งตัดเองยากหรอกลูกที่จะได้แบบพอดีไม่ต้องแก้อะไรเลย

ค่ะ

อมฤตนั่งเบือนหน้าออกด้านข้าง ใช้ข้อศอกเท้าที่พักแขนเอามือปิดริมฝีปากไว้ ทำทีเป็นสนใจสิ่งรอบตัว แต่คนบนเก้าอี้เดี่ยวยังได้ยินเสียงขลุกขลักดังมาจากลำคอของเขา รู้ดีทีเดียวว่านายนั่นกำลังแอบหัวเราะ ไอ้ผู้ชายไม่เป็นสุภาพบุรุษ อยู่ในเวดดิ้งก็พูดจาน่าเกลียด กลับมาถึงบ้านยังมานั่งหัวเราะกันอีก มันน่ายกเก้าอี้ทุ่มใส่หัวจริงๆ

ป้าแดงกับพี่นุชอยู่ในครัวหรือคะคุณย่า? เธอเปลี่ยนไปสนใจเรื่องอื่น

แม่แดงน่ะอยู่ในครัว แต่แม่นุชออกไปแปลงผักกับเจ้ามืดตั้งแต่บ่ายอ่อนๆ เห็นว่าจะไปใส่ปุ๋ยถอนหญ้ากัน

แล้วใครไปรับน้อยหน่าล่ะคะ?

ก็พ่อมันนั่นล่ะ มันคงออกไปสักเดี๋ยวได้หรอก...แล้วเรากินอะไรกันมารึยัง?

ยังค่ะ

อาไร้...ออกไปตั้งแต่ก่อนเที่ยง นี่มันจวนจะเย็นแล้วยังไม่หาอะไรกินกันอีก อยู่กันได้ยังไงเหอะ?

ตาริตทำไมไม่พาน้องหาอะไรกินก่อน? ไม่ไหวเลยนะเรา คุณนายนวลนุชดุหลาน อมฤตนั่งเฉย ชำเลืองมองเธียรขวัญชั่วแวบ เจ้าหล่อนเองก็นั่งเงียบ รู้ดีว่าเป็นความผิดของตนคนเดียว ก่อนออกจากตัวจังหวัดอมฤตชวนเธอหาอะไรทานแล้ว เป็นเธอเองที่ปฏิเสธเพราะเหม็นขี้หน้าเขาเต็มทน

รถกระบะของมืดเข้ามาจอดหน้าลานบ้าน เสียงรถดับสนิทน้อยหน่าก็วิ่งขึ้นเรือนมาพลางตะโกนเจื้อยแจ้ว

อาเทียนขา...อาเทียนขา...

เด็กหญิงในชุดอนุบาลเสื้อขาวกระโปรงแดงมีเอี๊ยมกันเปื้อนสีชมพูอ่อนทับอยู่ชั้นนอกกระโดดผลุงขึ้นตักเธียรขวัญ หญิงสาวกางแขนออกรับไว้ แต่ผู้อาวุโสสุดในที่นั้นดุเสียงเขียว

นี่ เบาๆ หน่อยแม่คู้ณ ผลุงผลังเดี๋ยวก็ล้มฟาดพื้นเข้าหรอก สอนกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่งบนเรือนทำไมไม่รู้จักจำเหอะ

น้อยหน่าหน้าจืดสนิท เธียรขวัญลูบหลังเบาๆ กระซิบปลอบ

ไม่เป็นไรนะคะ ไหนคนเก่งกลับจากโรงเรียนต้องทำยังไงก่อนเอ่ย? มือเรียวอุ้มน้อยหน่าลงยืนบนพื้นเรือน เพิ่งเห็นว่าเด็กหญิงอมอะไรบางอย่างไว้ในปาก

อ้าว เอาอมยิ้มมาจากไหนล่ะนั่น?นางเนียมถาม

น้อยหน่าดึงอมยิ้มมาถือ

พ่อซื้อให้ค่ะ

ตามใจกันไม่เข้าเรื่องนางยังดุ

เอาอมยิ้มมาฝากอาเทียนก่อนค่ะ แล้วสวัสดีคุณทวดกับคุณยายก่อนเร้ว เธียรขวัญกระซิบบอก พลางรับอมยิ้มมาจากมือเล็ก

สวัสดีค่ะคุณทวด สวัสดีค่ะคุณยาย สวัสดีค่ะ... น้อยหน่าอ้ำอึ้งมองอาเทียนทีมองคุณยายที ไม่รู้จะเรียกลุงตัวโตๆ นั้นว่าอะไร

นี่ลุงริตจ้ะ เป็นคุณนายเองที่แนะนำ

สวัสดีค่ะลุงริต สวัสดีค่ะอาเทียน ยกมือไหว้ย่อเข่าจนครบทุกคนน้อยหน่าก็ปีนกลับขึ้นนั่งบนตักเธียรขวัญ กระโปรงจีบบานเลิกขึ้นมือเรียวช่วยตะครุบไว้

อุ๊ย โป๊ค่ะน้อยหน่า ปิดไว้ก่อน ปิดไว้ก่อน

มือเล็กตะครุบซ้ำ พร้อมกับเสียงใสของทั้งสองหัวเราะเบาๆ

เรียนอยู่ชั้นไหนแล้วลูก?

น้อยหน่าซุกหน้าเข้าอกเธียรขวัญ อมยิ้มเขิน

คุณยายถามทำไมไม่ตอบคะ?

อนุบาลหนึ่งค่ะ น้อยหน่าผงกหัวขึ้นตอบ ดึงอมยิ้มจากมือเธียรขวัญมาใส่ปากแล้วดึงออก อาเทียนขา น้อยหน่าซื้ออมยิ้มมาฝากอาเทียนด้วยค่ะ

มือเล็กป้อมล้วงลงในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนดึงอมยิ้มสีแดงสดออกมา

นี่ค่ะ

ขอบใจจ้ะ เรียวปากเคลือบลิปสติกสีชมพูดสดคลี่ยิ้มอ่อนหวาน แล้วของคุณทวดล่ะคะ?

น้อยหน่ามีสองอันค่ะ นี่อันนึง แม่หนูชูอมยิ้มที่ดูดค้างไว้ ให้อาเทียนอันนึง หมดแล้วค่ะ

นางเนียมเมินหน้าออกด้านข้างขณะคุณนายนวลนุชยิ้มเอ็นดู

ติดหนูเทียนมากเลยนะ ขนาดจะกินยังนึกถึง...เฮ้อ เย็นแล้ว โรงเรียนก็เลิกแล้ว เห็นทีต้องขอตัวกลับก่อนล่ะน้าเนียม มารบกวนทั้งวัน ป้ากลับก่อนนะหนูเทียน เออ แล้วนี่เขานัดถ่ายรูปกันวันไหนล่ะ? ป้าก็ลืมถาม

ถ่ายรูปอะไรหรือคะ? เธียรขวัญงุนงง

อ้าว ก็ถ่ายรูปชุดแต่งงานไงลูก

ไม่ได้จองแพคเกจถ่ายภาพไว้ค่ะ

แล้วกัน ทำไมไม่จองซะล่ะ?

ก็ เทียนว่าไม่ต้องถ่ายรูปก็ได้มั้งคะ

ได้ยังไงกันละจ๊ะ ไม่ถ่ายแล้วจะเอารูปที่ไหนมาตั้งโชว์หน้างาน

เอ่อ เทียนว่าไม่จำเป็น...

จำเป็นสิลูกทำไมจะไม่จำเป็น ถ่ายไว้จะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึกด้วยไม่ดีหรือไง เดี๋ยวให้ชุดเสร็จก่อน แล้วป้าจะให้ตาริตมารับหนูไปถ่ายรูปด้วยกันอีกทีนะจ๊ะ

ค่ะ เธียรขวัญจำใจตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ อยู่ที่ร้านเวดดิ้งอุตส่าห์ปฏิเสธทุกแพคเกจที่พนักงานนำเสนอ แต่ไม่แคล้วต้องกลับไปถ่ายอยู่ดี ลอบมองชายหนุ่มที่ไหว้ลาเจ้าบ้านแล้วลุกยืน ยังนึกเคืองไม่หาย วันนี้เธอกับเขาตีกันเกือบตลอด ทั้งในรถและในร้าน แล้วนี่จะให้ไปถ่ายรูปด้วยกันอีก เธอไม่อยากคิดเลย

เธียรขวัญซบหน้าลงบนกลุ่มผมละเอียดนุ่มของน้อยหน่า ไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาเธอตอนนี้คล้ายคนอยากร้องไห้อยู่รอมร่อ





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,960 ความคิดเห็น

  1. #3102 Yizu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 04:09
    เทียนน่ารักจัง ริตจะเห็นความน่ารักเหมือนที่เราเห็นรึยังก็ไม่รู้นะคะ น่ารักออกขนาดนี้ ตาถั่วจริงๆ
    #3,102
    0
  2. #2837 omelet-omelet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2554 / 00:35
    พี่ริตเนี่ย ถึงจะ กวนอารมณ์ แต่ก็เป็นสุภาพบุรุษนา


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 เมษายน 2554 / 00:36
    #2,837
    0
  3. #1181 september (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:42

    อิอิ ปะทะกันมันน่าดูเลย

    #1,181
    0
  4. #1130 กระปุกออม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:01
    เม้นให้กำลังใจจ้า
    #1,130
    0
  5. #1076 hakuron (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:53
    ปะทะคารมณ์กันอย่างดุเดือด...กว่าจะถึงวันแต่งจะมีใครแย่ไปซะก่อนไหมเนี่ย?
    #1,076
    0
  6. #664 วรรณนากา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2554 / 17:16
    น่ารักจัง
    #664
    0
  7. #621 keepwalkinggirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2554 / 12:12
    สนุกมากมาย รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #621
    0
  8. #464 PAT'ER (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 14:22
    555+
    อึ๋มกว่าชุด

    เอ้างี้
    จะร้อน้า
    #464
    0
  9. #408 GrEeN bERrY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 13:45
    อิอิอิ

    เข้ามาอ่านครั้งแรกนะคะ หลังจากที่เคยอ่านเรื่องของน้องจอมแล้วติดใจค่ะ

    อ่านมาถึงตอนนี้น่ารักดีนะคะ
    อีตาพระเอกปากเสี๊ย แต่ก็จริงใจดีนะ ลุ้นอยู่นะคะว่าจะรักกันยังไง หรือต้องไปหลงป่าด้วยกันตามฉบับนิยายแนวนี้ก็ไม่รู้

    สู้ๆ นะคะ รออุดหนุนน้องจอม กลับมาลุ้นเรื่องของหนูเทียนกันหลังปีใหม่

    Merry Chirstmas & Happy New Year ล่วงหน้าเลยนะคะ
    #408
    0
  10. #404 sago (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2553 / 23:52
    อ้าาาา น่ารักอะไรแบบนี้เนี่ย พระเอกนางเอกกัดกันแบบนี้ชอบค่ะ น่ารักจัง แล้วก็เค้าจะรอน่ะค่ะ ปีหน้าเจอกันค่ะ
    #404
    0
  11. #402 ดุกร้า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2553 / 21:31
    ยังไม่ได้อ่านแต่ขอมาเมาส์หน่อยละกัน ไรเตอร์เขียนเรื่องได้แร๊งงงงงและน่าติดตามมาก ขอบอก ขอสมัครเป็นแฟนคลับ ติดตามผลงานแน่นอนจ้า มาอัพให้อ่านต่อเร็ว ๆ นะจ๊ะ
    #402
    0
  12. #398 tuatoto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 18:36
    หนึ่งเดือนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   คิดถึงอะ   :)))
    #398
    0
  13. #397 winoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 09:38
    ดีใจจังจอมใจนายเหมืองจะตีพิมพ์แล้วอยากได้จังแต่ จะไปหาซื้อที่ไหนได้ค่ะเราเพราะอยู่แถวๆบ้านพี่ริตหนะค่ะ
    #397
    0
  14. #395 jaky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 23:07
    โห ทำไม่ถึงนานจังเลยจ๊ะ
    #395
    0
  15. #394 sirilux49 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 18:46
     ใจร้ายยยยย เจอกันปีหน้าเรยหราาาา !!!  TToTT
    #394
    0
  16. #393 biggermim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 14:49

    ยังโชคดีน่ะคร้าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่เอาอัลบั้มฟาดหัวกันตาย ม่ายงั้นล่ะก้องามไส้ 555

    ปล. โอเคคร้า ถือซะว่าช่วงนี้นู๋เทียนหนีไปเข้าคอร์สเจ้าสาวก้อแล้วกันเน๊อะ หุหุหุ

    #393
    0
  17. #392 tantum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 09:51
    55555555555+ พระเอกเราปากคอเราะร้ายนะนั่น สมน้ำสมเนื้อกันดีจัง อิอิอิ อย่างนี้ขอลุ้นให้มีลูกหัวปีท้ายปีนะค่ะ 5555555555+
    #392
    0
  18. #391 pung0420 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 22:58
    ยังไงก็รอจ้า
    #391
    0
  19. #390 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 19:58
    ตกลง รอค่ะ ปรับปรุงให้แจ่มเลยนะ
    #390
    0
  20. #388 beauty73 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 18:29
     เป็นกำลังใจให้ค่ะ รอได้เสมอ ^^
    #388
    0
  21. #387 jackrussell (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 07:09
     โห!!  หลังปีใหม่......คิดถึงแย่
    Wish you the biggest slice of happiness and good luck this coming New Year! 
    #387
    0
  22. #386 คนในมุมมืด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 04:12
    เดือนนึงเลยเหรอ
    #386
    0
  23. #384 LittleNan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 23:26
    น่ารักอ่ะค่ะ
    อัพเร็วๆๆเน้อ
    #384
    0
  24. #383 Mier :) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 22:48
    แหม ทำมาเป็นเขิน ฮ่าๆ
    #383
    0
  25. #382 tea-w (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 21:55

    เดือนหนึ่งเลยเหรอเนี่ย

    #382
    0