จ๊ะเอ๋ความรัก (the end)

ตอนที่ 4 : 3 รุกคืบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    14 ก.พ. 57

 

3 รุกคืบ

 


อ๊าย! ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ แกมีปัญหาอะไรกับฉันนักหนา หา! ถึงได้ใจร้ายใจดำกันไม่เลิก...ฉันเคยถามแกว่าฉันเหลือพลังชีวิตอีกเท่าไหร่ ฮึ! ของคนอื่นแกให้เป็นร้อย แต่กับของฉันแกให้แค่ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ หน็อย ฉันอุตส่าห์ไม่ว่าอะไรแล้วนะ ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ก็ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์...พอถามแกใหม่ว่าในสายตาเพื่อนๆ เขาเห็นฉันเป็นอะไร แกบอกว่า ควายโอ.เค้. ฉันพอรับได้ เพราะควายยังมีดีที่แข็งแรงและอดทน...พอถามแกอีกว่าโปรไฟล์ของฉันสื่อความหมายถึงอะไร แกบอกว่า อมนุษย์ไม่เป็นไร้ ฉันทำใจได้ ถึงยังไงๆ อมนุษย์อย่างฉันก็ยังมีลมหายใจ...แต่พอให้แกทำนายเรื่องเนื้อคู่ แกบอกว่าฉันจะมีสามีเป็น หมอผีไม่จริ๊ง! ฉันไม่เชื่อ...ฮือๆ...ฮือๆ...ฉันไม่เชื่อแกอีกแล้ว ไอ้เฟซบุ๊คบ้า!”

 

“...ลอง ปัน หลอง เลา หม่าน เลย โถว โถ้ว ก๊วย สุย หวิน ปั๊ก เยา...

 

โทรศัพท์มือถือร้องแทรกเสียงพิลาปรำพันของแป้งเข้ามา หล่อนเบือนหน้าจากจอคอมพิวเตอร์มาหยิบ ดวงหน้ายังสลดหดหู่ ครั้นเห็นชื่อบนจอก็แทบร้องไห้โฮ

นายดำ ฉันจะมีผัวเป็นหมอผีหล่อนโอดครวญด้วยน้ำเสียงโหยหวนแทบขาดใจ

เฮ้ย! จริงดิ? เอาอะไรมาพูดปลายสายตกอกตกใจ แต่หากฟังให้ดีจะเป็นประหลาดใจเสียมากกว่า อึดใจต่อมาก็หัวเราะ ไปดูหมอมาละซี โดนต้มแหงๆ

เปล่า...เฟซบุ๊คบอก

คราวนี้คนฟังหัวเราะลั่น แป้งโวยวายจนเสียงแหบเสียงแห้งกว่านายนั่นจะยอมหยุด

นี่แป้งเชื่อแม้กระทั่งเฟซบุ๊คเหรอ

ก็ใช่สิ! หล่อนกระแทกเสียงใส่

เฮ้ย เล่นเอาขำๆ จริงจังอะไรมาก

ฉันจริงจังทุกเรื่องสุ้มเสียงของหล่อนสะบัด แถมยังขึ้นจมูกนิดๆ

อย่าคิดมากนา สามีแป้งไม่ได้เป็นหมอผีหรอก เชื่อพี่เถอะ

นายรู้ได้ไง บ้านนายทำอาชีพหมอดูรึไงยะแป้งประชด

เปล่า ดูเอา คนรอบตัวมีใครเป็นหมอผีมั่งล่ะ

เฮอะ ถ้าเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ ต่อให้อยู่สุดหล้าฟ้าเขียวก็หากันจนเจอ ไม่ต้องเป็นคนใกล้ตัวร้อก แล้วนายรู้อะไรมั้ย ในภาพที่มันโชว์ขึ้นมานั่น เป็นหมอผีแอฟริกาเชียวนะ นี่ฉันไม่ต้องไปหัดเต้นระบำคองก้าเพื่อเอาใจว่าที่คุณสามีในอนาคตหรือไงประโยคท้ายคร่ำครวญ แต่นายดำไม่เห็นใจกันสักนิด ยังคงตอกย้ำด้วยเสียงหัวเราะบาดหู คนเขาเครียดจะตายอยู่แล้ว...แป้งเข่นเขี้ยว

หยุดเดี๋ยวนี้นะ แล้วนี่โทร.มามีไร?”

เย็นนี้ว่างป่ะ จะแวะไปหา

ไม่ต้องเลย จะมาหาฉันทำไมไม่ทราบ ไม่ต้อนรับย่ะ เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ แค่ยอมไปเที่ยวด้วยหน่อยเดียวทำเป็นตีซี้จะมาหาถึงห้อง

ไม่ใช่อย่างน้าน ไม่ได้จะไปหาที่ห้อง แค่จะหาเพื่อนกินข้าวเย็นด้วยเท่านั้นเอง แต่ถ้าแป้งไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไร...กะว่าจะเลี้ยงสักหน่อยเสียงท้ายเบาลง คล้ายพูดกับตัวเอง แต่มันเป็นการ หยอดอย่างได้ผลทีเดียว แป้งหูผึ่งทันที พยายามคิดหาวิธีงับเหยื่ออย่างรวดเร็ว ท้ายสุดก็ทำเป็นบอกไปอย่างเสียไม่ได้

ก็ได้ๆ...เจอกันที่หน้าอพาร์ตเม้นต์ตอนหกโมงแล้วกันแม้คำตอบรับจะดูเหมือนขอไปที แต่จริงๆ แป้งกำลังอมยิ้มแก้มปริเชียวล่ะ อาการราวจะสิ้นใจหลังดูผลคำทำนายเรื่องเนื้อคู่จากเฟซบุ๊คหายเป็นปลิดทิ้ง

ครั้นวางโทรศัพท์ลงแล้วเหลือบเห็นหมอผีแอฟริกานุ่งโสร่ง ร่างกายแคระแกร็น บนศีรษะละม้ายคล้ายใครเอากาบมะพร้าวแข็งฟูไปวางตั้งไว้ นั่งผิวดำเมื่อมอยู่ในพิธีกรรมบางอย่าง แป้งก็ฉุนกึก

ต่อไปนี้เราขาดกันไอ้เฟซบุ๊คบ้า ฉันจะไม่ถามอะไรแกอีกแล้ว ฮึ!

แป้งแทบร้องกรี๊ดเมื่อมีคนมากด ถูกใจให้แก่ภาพนั้น แล้วพิมพ์เลข 5 เรียงกันเป็นพืด ใครคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น ไอ้ดำนั่นเอง หัวเราะเยาะเย้ยกันแบบนี้ขอให้กรามมันค้างทีเถิด เพี้ยง!

 


หกโมงสองนาที แป้งลงมาถึงหน้าอพาร์ตเม้นต์ เจอนายดำรออยู่แล้ว นั่งอยู่บนบิ๊กไบค์วางมาดอย่างเท่ แป้งเหยียดปากหมั่นไส้เมื่อนายดำส่งยิ้มมา

มานานยังหล่อนเดินเข้าไปหา

เพิ่งตะกี้ ก่อนแป้งลงมาแป๊บเดียว จอดรถไว้ไหนได้มั่ง?”

แล้วทำไมไม่เข้าไปจอดในนั้น ที่ว่างตั้งเยอะแยะแป้งบุ้ยปากไปยังลานจอดมอเตอร์ไซค์ของอพาร์ตเม้นต์ ซึ่งมีรถจอดอยู่ห่างๆ ยังเหลือพื้นที่ว่างให้จอดได้อีกนับสิบคัน

กลัวเขาว่านายดำหมายถึงคนดูแลอพาร์ตเม้นต์ซึ่งนั่งอยู่ในออฟฟิศเล็กๆ ขนาดหนึ่งห้อง หน้าต่างกระจกบานเลื่อนเปิดกว้าง ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้คนทั้งสอง

ใครจะว่าอะไร ที่นี่เขาใจดีจะตายหล่อนบอกแล้วตะโกนเข้าออฟฟิศ น้าคะ ให้เพื่อนหนูจอดรถหน่อยนะ

เอาเลยๆ หนู ตามสบาย

เห็นมะ?” แป้งยักคิ้วให้นายดำแผล็บ

 


ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามซอยเล็กๆ หลังแฟลตของชุมชน ไม่นานก็ทะลุออกถนนใหญ่ นายดำหันมาจับข้อมือ หล่อนกำลังจะโวยวายอยู่แล้วเชียวแต่ถูกดึงข้ามถนนเสียก่อน ริมฝีปากที่เตรียมเผยอต่อว่าต่อขานจึงหุบฉับ แป้งเหลือบมองด้านข้างของคนจับจูง คงต้องบอกว่า แอบๆ มองและไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องใจหวิวๆ อย่างนี้นะ!

กินอะไรกันดี หนุ่มสาวเดินมาถึงลานกว้างที่พวกพ่อค้าแม่ค้าตั้งโต๊ะขายอาหาร มีทั้งข้าวต้ม ก๋วยเตี๋ยว เกาเหลา ผัดไทย ข้าวมันไก่ อาหารตามสั่ง รวมไปถึงร้านสเต็กซึ่งกางร่มสีเหลืองหม่นๆ อยู่ชิดกำแพงปูนเตี้ยๆ ควันจากร้านผัดไทยลอยฟุ้ง เสียงกระทะกระทบตะหลิวดังเกร๊งกร๊าง คนคุยกันจ๊อกแจ๊กจอแจ ไกลออกไปเสียงผ่านไมโครโฟนร้องเชิญชวนผู้มาจับจ่ายซื้อของให้เข้าไปร่วมเล่นเกมลอยมาแว่วๆ

แป้งเหลียวรอบตัว หน้านิ่วอย่างครุ่นคิด แล้วบอก อะไรก็ได้

นายดำจึงเดินนำไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำที่อยู่ตรงมุมของลานนั้น นั่งแปะตรงโต๊ะว่าง แป้งเดินหน้าง้ำตามมานั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม

คราวก่อนพาไปกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำ คราวนี้ก็มากินก๋วยเตี๋ยวต้มยำอีก คนอะไรไม่รู้จักพัฒนาหล่อนพึมพำงึมงำ

ก็บอกเองว่าอะไรก็ได้ ไม่รู้จักเลือกเองแล้วอย่าบ่นนายดำว่ายิ้มๆ

แป้งเม้มปากอูมๆ คล้ายปากลิงอุรังอุตัง เถียงไม่ออกสักแอะ

ทานก๋วยเตี๋ยวกันคนละสองชาม อิ่มแปล้ไปตามๆ กันนายดำก็ชวนแป้งเดินชมตลาดนัด ซึ่งอยู่ถัดจากลานขายอาหาร แป้งอิดออดเพราะมีนัดกับ คุณก้องในนิยายเล่มล่าสุด หล่อนกำลังลุ้นสุดตัวว่าคุณก้องโมโหหึงแบบนั้น จะระบายอารมณ์ใส่ หนูชมพูอย่างไร ก็แหมเป็นใครก็ต้องลุ้นสิน่า หนูชมพูออกไปทานอาหารเที่ยงกับเพื่อนชายสองต่อสอง แล้วบังเอิ้ญบังเอิญคุณก้องก็ไปคุยงานกับลูกค้าในห้องอาหารของโรงแรมเดียวกัน คุณก้องเห็นหนูชมพู แต่หนูชมพูไม่ยักเห็นคุณก้อง แถมยังยิ้มหวานให้เพื่อนร่วมงานเข้าอีก ถ้าเป็นคนทั่วไปมองคงต้องบอกว่าชมพูก็ยิ้มธรรมดาๆ เหมือนทุกที แต่เพราะคุณก้องกำลังหึงจนควันออกหู เคมีในร่างกายแปรปรวนทำให้สายตาพร่าไปชั่วขณะ มองว่าหนูชมพูยิ้มหวานผิดปกติ คุณก้องเก็บอาการไม่พอใจไว้ภายใต้สีหน้าเรียบขรึม ไม่มีใครรู้หรอกว่าคุณก้องอยู่ในอารมณ์ไหน แต่คนอ่านอย่างแป้งรู้ดี คุณก้องกำลังเดือดคลั่กๆ วัดอุณหภูมิได้สองร้อยองศาเซลเซียสพอดิบพอดี ส่งผลให้บ่ายวันนั้นไม่เป็นอันทำงาน หงุดหงิดงุ่นง่าน ท้ายที่สุดก็ร้อนรุ่มจนทนอยู่บริษัทไม่ไหว ต้องกลับมารอชมพูที่บ้าน จบบทในตอนที่ชมพูเลิกงานกลับมาถึงบ้านพอดีเป๊ะ อึ๋ย!

ต้องบอกต่ออีกนิดว่าคุณก้องเป็นผู้ปกครองหนูชมพู พล็อตแบบนี้ล่ะที่แป้งชอบ!...

ตอนต่อไปคุณก้องจะจัดการกับหนูชมพูแบบไหนนะ จะลากชมพูเข้าห้องจับขึงพืดบนเตียงหรือเปล่า อรั๊ย...แป้งแทบจะทนอดใจรอไม่ไหว

เดินเป็นเพื่อนกันหน่อยน่าแป้ง พี่ยังไม่อยากกลับเลย อุตส่าห์มาเลี้ยงถึงที่ ตอบแทนกันหน่อยนา...นะ

อารมณ์บรรเจิดของแป้งสะดุดกึกด้วยเสียงกึ่งๆ อ้อนของนายดำที่แทรกเข้ามา

มารจินตนาการชัดๆ!...แป้งคิด ทำหน้าเบื่อแต่ยอมลุกเมื่อนายดำดึงแขน

ทั้งสองไม่ได้เดินชมตลาดกันจริงๆ เพราะเมื่อเดินเข้ามาถึงบริเวณตั้งร้านขายของ เสียงโฆษกพูดผ่านไมโครโฟนสลับกับเสียงเพลงที่เคยได้ยินแว่วๆ ตอนทานก๋วยเตี๋ยวก็ชัดเจนแจ่มแจ๋ว เร้าทำนองคึกคักพาเท้าให้ก้าวเข้าไปหา แป้งกระทุ้งศอกใส่แขนนายดำเบาๆ แล้วชี้ไปยังลานกีฬาอีกฟากของตลาด ซึ่งตั้งเต็นท์เปิดร้านปาลูกโป่ง ระบายสีตุ๊กตาปูนพลาสเตอร์ เล่นเกมบิงโก แถมยังมีม้าหมุนและเมืองลูกโป่งสำหรับเด็ก โฆษกสูงอายุยังคงพูดไม่หยุดปากเชิญชวนผู้คนร่วมบริจาคทำบุญทอดกฐินสามัคคี แข่งกับเสียงเพลงจากลานรถซิ่ง

หน้าตาของแป้งชื่นบานเมื่อเดินนำเข้าไปยังลานนั้น ราวกับว่ากำลังเหยียบย่างเข้ามาท่องดินแดนมหัศจรรย์ พลางชี้ชวนนายดำดูร้านระบายสีตุ๊กตาแล้วก้าวฉับๆ เข้าไป ปล่อยให้อีกคนร้องอ้าว เดินโคลงหัวตาม

แป้งเลือกตุ๊กตาเจ้าหญิงแสนสวยตัวขนาดกลาง สวมชุดกระโปรงฟูกรอมเท้า เกี่ยวตะกร้าดอกไม้ไว้ที่แขน จ่ายเงินแล้วเลือกจานสีมานั่งระบาย อีกคนที่ตามหลังมานั่งแปะลงตรงข้าม แป้งเหลือบตามอง

ไม่เอาตุ๊กตามาระบายล่ะ

นี่ไงนายดำพยักพเยิดมายังเจ้าหญิงของแป้ง

หยึ๋ย! อย่าแม้แต่จะคิดหล่อนรีบยกเจ้าหญิงหลบ ทำตาพองขู่

นายดำหัวเราะ น่า ช่วยๆ กันจะได้เสร็จเร็วๆ เดี๋ยวไปปาโป่งกันอีก

ไม่ต้องเลย นายจะมาทำของฉันเลอะน่ะสิ

โธ่เอ๊ย แค่นี้เอง จะงกอะไรกันนัก พี่เคยระบายมาเป็นสิบเป็นร้อยตัวแล้ว อย่างเจ๋งนะขอบอก

ขี้โม้!แป้งพูดใส่หน้า

ความช่างตื๊อของนายดำทำแป้งใจอ่อน หรือทำแป้งรำคาญก็สุดรู้ แต่สุดท้ายหล่อนก็ยอมให้ระบายสีเจ้าหญิงด้วยกันจนได้ แป้งเลือกแต่สีหวานๆ สดใส อย่างชมพู ฟ้า เหลือง ส่วนนายดำขมีขมันเลือกแต่สีเข้มๆ ตุ่นๆ เหมือนสีผิวของตัวเองไม่มีผิด แป้งวี้ดว้ายตอนนายดำเริ่มลงมือละเลง เสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง หลังๆ หล่อนจึงพูดกัดฟัน ครั้นข่มใจไม่ไหวก็ใช้พู่กันตีใส่แขนล่ำๆ จนปลายขนสะบัดสีน้ำกระจายเลอะเสื้อผ้าเขา นายดำเบี่ยงหลบพร้อมกับหัวเราะหึๆ ไม่อนาทรเรื่องเสื้อผ้าเลอะสี เพราะเสื้อก็สีตุ่นๆ เหมือนสีผิวคนใส่เด๊ะ

กว่าครึ่งชั่วโมงที่ระบายสีไปพลางทะเลาะไปพลาง เจ้าหญิงแสนสวยผู้เพริศแพร้วอยู่ในจินตนาการของแป้งก็กลับกลายเป็นเจ้าหญิงตุ่นๆ ขะมุกขะมอม แป้งหน้าหงิกตอนลุกออกจากร้าน อันที่จริงก็หน้าหงิกมาตั้งแต่ที่เห็นเค้าว่าเจ้าหญิงผู้เลอโฉมของตัวเอง คงไม่พริ้งเพริศเจิดจรัสอย่างที่คิดไว้เป็นแน่

ไหนบอกว่าเคยระบายมาเป็นสิบเป็นร้อย เป็นสิบเป็นร้อยบ้าอะไรของนาย ระบายทียังกะเด็กอนุบาลใช้เท้าเขี่ยหล่อนบ่นกระปอดกระแปดไม่เลิก

เท่านั้นก็สวยจะตายชัก เอาอะไรนักหนา เป็นตัวที่สวยที่สุดเท่าที่พี่ระบายมาเลยนะเขาทำหน้าขรึม แต่ดวงตายังพริบพรายระยิบระยับ แป้งหยิกหมับเข้าต้นแขน สีหน้าสีตาบอกว่า เคืองเต็มทีแล้ว

นายดำครางอู้ เบี่ยงหลบเป็นพัลวันเมื่อแป้งไม่เลิกประทุษร้ายร่างกายของเขา มิหนำยังใช้เจ้าหญิงในชุดสีตุ่นๆ เป็นอาวุธอีกด้วย

หลังจากต้นแขนแสบๆ คันๆ ได้ที่ นายดำก็เดินนำแป้งมายังร้านปาลูกโป่ง...ที่อยู่ติดกับผ้าใบด้านหลังนั้นลูกโป่งหลากสีสัน อัดเรียงแถวอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ยาวเหยียดตลอดด้าน พื้นที่ว่างกลางร้านวางของรางวัลโชว์ล่อตาล่อใจ มีทั้งตุ๊กตาตัวใหญ่ขนาดเต็มอ้อมแขนของคนกอด ไล่ไปจนถึงเล็กสุดเท่าพวงกุญแจ วางกระจายอยู่ในถาด อีกทั้งยังมีของรางวัลอย่างอื่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยสำหรับปลอบใจ ลูกจ้างวัยรุ่นคอยเดินเก็บเงินและเสียบลูกโป่งเข้าช่องรอลูกค้ารายใหม่มาปาต่อเมื่อจบเกม ที่หน้าร้านมีลูกค้ายืนเล็งเป้าปาอยู่แล้วหลายราย เสียงลูกโป่งแตกดังปังๆ เป็นระยะ

แป้งหน้าชื่นหยิบลูกดอกเล็งเป้าทันทีเมื่อนายดำดึงเงินออกมาจ่ายค่าเกม

เดี๋ยวคนมาด้วยกันรีบคว้ามือหมับก่อนลูกดอกจะถูกปล่อยจากมือเพียงเสี้ยววินาที แล้วถามอย่างยียวน ใครจ่ายตังค์?...ตามคิวสิคร้าบ

เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะ แต่จริงๆ ตั้งใจแกล้งแหย่เสียมากกว่า แป้งค้อนคว่ำ ปั้นปากเก็บปากคำไว้เงียบกริบ แล้วยืนดูฝีมือคนปาลูกดอกรายแรก ในใจแอบดูถูกว่านายนี่จะมีน้ำยาอาไร้...

แต่ครั้นเสียงลูกโป่งแตก แล้วคนปาหันมายักคิ้วให้แผล็บหนึ่งแป้งก็ทำเสียง เชอะ!

ต่อเมื่อแป้งปาบ้างนายดำหัวเราะลั่น เพราะลูกดอกของแป้งไปปักตรงกึ่งกลางของรอยต่อบนกรอบไม้พอดีเด๊ะ

โอ้โฮ! แม่นสุดยอด ทำได้ไงนั่น

เสียงลูกโป่งแตกยังดังสลับกับเสียง ฉึกยามลูกดอกปักลงตรงเนื้อไม้ ซึ่งเป็นฝีมือของแป้งเสียส่วนใหญ่ ของรางวัลที่ได้ในแต่ละเกมเป็นพวงกุญแจบ้าง กระจกบ้าง แล้วยังมีน้ำอัดลมอีกสองกระป๋อง แป้งทำหน้าเมื่อยเมื่อรับน้ำอัดลมกระป๋องที่สาม

ขาดทุนยับเยิน ปาหยั่งงี้เลิกเหอะ

ใครปาเสีย?” นายดำหันมาถาม มุมปากอมยิ้มบางๆ

อย่ามาโทษกันนะ นายก็ปาเสียน้อยอยู่หรือ

แต่ยังน้อยกว่าแป้ง

คนฟังทำแก้มป่องตาพอง ครั้นเห็นนายดำดึงธนบัตรใบยี่สิบมาจ่ายค่าเกมใหม่ หล่อนก็ถามรัวเร็ว

ยังจะเล่นอีกเหรอ

อยากได้ตุ๊กตาตัวใหญ่มั้ยล่ะ

แป้งทำเสียงบางอย่างคล้าย เฮอะแล้วต่อด้วย

คงได้หรอกนะ ดูดิ...ห้าเกมส์แล้วได้อะไรมั่งเสียงของแป้งดูถูกซึ่งๆ หน้า แต่คนฟังไม่ยักเคือง บอกเพียงว่า

ถ้าคราวนี้แป้งไม่ปา รับรองได้ตุ๊กตาตัวใหญ่แน่

แม้ไม่บอกกันตรงๆ ว่าฝีมือหล่อนห่วย แต่แป้งก็ฉลาดพอที่จะตีความได้ล่ะว่าพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร หล่อนจะอ้าปาก ใส่ให้สักชุด แต่แล้วรีบเม้มปากก่อนที่จะได้ปล่อยคำพูด เอาเถอะ หัวเราะทีหลังย่อมดังกว่าเสมอ หล่อนจะรอดูน้ำหน้านายดำสิว่าจะทำได้อย่างที่โม้หรือเปล่า แล้วถ้าไม่ได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ล่ะก็ แป้งนี่ล่ะ จะหัวเราะให้ลูกโป่งแตกหมดทั้งร้านเลย

คิดได้อย่างนั้นแป้งก็ยืนกอดอกมอง ปล่อยให้เจ้าหญิงในชุดขะมุกขะมอมยืนสำรวจกระป๋องน้ำอัดลมอยู่ในกองของรางวัลมานานแล้ว

จากที่แอบแช่งเพื่อจะได้หัวเราะให้ลูกโป่งแตกหมดร้าน แต่พอนายดำปาลูกโป่งแตกเรื่อยๆ โดยไม่มีพลาดเป้าแป้งก็แอบลุ้นเชียร์จนตัวเกร็ง ที่สุดเมื่อถึงดอกสุดท้ายและเสียงลูกโป่งแตก แป้งก็ร้องเย้กระโดดตัวลอยเชียวล่ะ แถมยังเกาะแขนคนปาเต้นเหย็งๆ

เจ๋งเป้งไปเลยลวกเพ่ สวดยอด!ดูเหมือนแป้งจะลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้หมายมั่นอะไรไว้ พอพนักงานถามว่าจะเอาตุ๊กตาตัวไหนในบรรดาตัวใหญ่ๆ ทั้งหลาย แป้งก็รีบชี้ แล้วคว้าหมับเมื่อพนักงานหยิบมาส่ง หล่อนกอดๆ หอมๆ ก่อนซบแก้มกับตุ๊กตาหลับตาพริ้ม

เป็นไง บอกแล้ว

เสียงทุ้มๆ ดังอยู่ใกล้ ทำให้แป้งลืมตาขึ้น แล้วทำปากเหยียดแต่ในดวงหน้าก็ยังยิ้มพรายตอนที่บอก

ฟลุคหรอกย่ะ

เหรอ...แล้วตะกี้ใครบอก เจ๋งเป้งไปเลยลวกเพ่ สวดยอด!นอกจากนายดำจะเลียนเสียง กวนโอ๊ยอย่างเด็กแวนซ์ได้หมือนแล้ว ยังกำมือกระแทกข้อศอกไปด้านหลังอีกด้วย

แป้งค้อนขวับ

 

 

ระหว่างทางที่เดินกลับอพาร์ตเม้นต์ท้องฟ้ามืดสนิท แต่แสงจากดวงไฟสว่างเรืองรองมองเห็นแทบทุกหลืบมุม แป้งกอดตุ๊กตาไว้กับอก ซึ่งตัวใหญ่เต็มอ้อมแขนของหล่อนพอดี ส่วนเจ้าหญิงสีตุ่นและของรางวัลอื่นๆ อยู่ในถุงพลาสติกที่นายดำหิ้ว

เมื่อมาถึงและนายดำเอารถออกมาแล้ว หล่อนก็ทำหน้างงยามเขาส่งถุงของรางวัลมาให้

เอาไว้ดินายดำคะยั้นคะยอ

แล้วนาย?”

จะเอาไปทำอะไร กระจก...พกติดตัวไว้ดูระหว่างวันหรือ ใครรู้เข้าอายเขาตายคนบนบิ๊กไบค์ว่ายิ้มๆ แป้งก็ยิ้มด้วยเมื่อคิดถึงภาพนายดำแอบหยิบกระจกขึ้นมาส่องหน้า แถมยังส่องซ้ายส่องขวา ทำมือกรีดกรายสะบัดผม ถึงตรงนี้แป้งก็หัวเราะคิก

ขำอะไร

เปล๊า!หล่อนปฏิเสธปุบปับ แต่ดวงตายังพราวระยับสะท้อนแสงไฟจากลานจอดรถ พลางรับถุงมาถือ

ขอบใจนะสำหรับตุ๊กตา แล้วก็...ของนี่แป้งชูถุงขึ้น “เออ...เอาโค้กไปกินมั่งมั้ย”

“อย่าเลย แป้งเก็บไว้เถอะ” นายดำอมยิ้ม แต่เพราะเขาหันหลังให้แสงไฟแป้งจึงไม่เห็นว่าดวงตาคู่นั้น ทำซึ้งแค่ไหน งานยังมีอีกหลายวัน ไว้วันหลังเราไปเที่ยวกันอีกนะ

เฮอะ ไปหัดระบายสีตุ๊กตามาใหม่ก่อนเถอะ เอาให้ครบสองร้อยตัวแล้วค่อยมาชวนฉันเที่ยวอีกแป้งว่ายิ้มๆ แต่คนฟังหัวเราะแหะๆ

ไปล่ะนะ

ฮื่อ...ขับรถดีๆ

นายดำพารถออกไปแล้ว ส่วนแป้งก็ยืนส่งจนลับตา หล่อนไม่มีวันรู้หรอกว่าคนจากไปหัวใจพองโตเพียงไร แต่ที่รู้ แป้งคิดว่าตัวเองรู้สึกดีๆ กับนายดำขึ้นมาอีกนิดหนึ่งแล้ว หล่อนหมุนกายเดินเข้าอพาร์ตเม้นต์พลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา...อีกสิบห้านาทีจะสี่ทุ่ม!

คุณก้องกับหนูชมพูจ๋า อย่าเพิ่งทำอะไรกันน้า ขอแป้งไปมุดอยู่ใต้เตียงก่อน

แป้งรีบวิ่งลิ่วเข้าลิฟต์ไปทันที

 

 

เช้าวันเสาร์ แป้งตื่นสายถ้าเทียบกับเวลาของคนทั่วไป แต่สำหรับแป้งแล้ว วันเสาร์-อาทิตย์ถือเป็นวันที่ตื่นเช้าที่สุดในรอบสัปดาห์ เพราะต้องไปเปิดร้านให้เช่าหนังสือการ์ตูนที่หล่อนเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ ทำประจำอยู่เฉพาะเสาร์-อาทิตย์

ร้านเปิดสิบโมงครึ่ง นี่เพิ่งแปดโมง แป้งจึงยังมีเวลาเอ้อระเหยอยู่ได้อีกหน่อย หล่อนคุ้ยหาหนังสือนิยายที่กองซ้อนกันอย่างไม่เป็นระเบียบอยู่บนเตียงด้านหนึ่ง เลือกเล่มที่น่าสนใจสุดในบรรดาหนังสือทั้งกองนั้น ครั้นได้แล้วก็นอนเขลงพาดขาก่ายไปบนหมอนข้าง เปิดหนังสืออ่านอย่างสบายอารมณ์

แป้งคงจะเพลินไปกับเรื่องรักหวานหยดย้อย ชนิดมดไต่อยู่เต็มหน้าหนังสือถ้าหากว่าจะไม่ได้ยินเสียงแมสเซสเข้ามายังโทรศัพท์ พอรู้ว่าเป็นข้อความจากใครแป้งก็เหยียดปาก แต่ในอาการนั้นหล่อนอมรอยยิ้มไว้ด้วย เพราะเป็นเบอร์ของคนที่หลังๆ มานี้มักจะโทร.หา หรือไม่ก็ส่งข้อความมาอยู่เนืองๆ

เที่ยงนี้จะแวะไปหาที่ร้าน

ข้อความสั้นๆ ที่ผ่านสายตาทำให้แป้งเม้มปากและย่นคิ้ว จนผิวที่คางเป็นรอยบุ๋มเกิดหลุมตะปุ่มตะป่ำ

“จะมาทำไมยะ ไม่ได้อยากเจอสักหน่อย”

หล่อนบ่นงึมงำกับตัวเอง ครั้นมองเวลาก็ทะลึ่งพรวด เพราะตัวเลขบอกเวลาสิบโมงตรงเผง!

แป้งกระวีกระวาดลุกไปเสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อนแล้วอาบน้ำแต่งตัว เสร็จก็ชงเครื่องดื่มตั้งทิ้งไว้ แล้วส่งขนมปังลงไปรอไว้ให้กระเพาะ ครั้นอุณหภูมิของกาแฟลดระดับลงแป้งจึงยกซดตามลงไปพรวดเดียว หันไปคว้ากระเป๋ากับกุญแจห้อง ก่อนล็อกห้องแล้วแล่นลิ่วเข้าลิฟต์ ทั้งหมดนั้นใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที

ร้านหนังสือให้เช่าที่แป้งทำงานอยู่ห่างจากที่พักไม่ถึงสองป้ายรถเมล์ แป้งใช้เวลาไม่เกินห้านาทีก็มาถึงพร้อมด้วยการไขกุญแจดันประตูเหล็กขึ้น ไขกุญแจประตูกระจกอีกชั้นก็เข้าไปในร้านได้ ร่างกายของหล่อนทำงานตามกลไกโดยอัตโนมัติราวถูกฝึกมาแล้วอย่างดี เริ่มด้วยการเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วเข้าหลังร้านผสมน้ำยาถูพื้นลงในถัง แช่ไม้ม็อบแล้วคว้าไม้กวาดกับที่ตักผงมากวาดซอกซอนไปทั่วทั้งห้าล็อกของตู้หนังสือ มาจบลงที่เคาน์เตอร์พนักงาน ถึงตอนนั้นแป้งก็ได้โอกาสคีย์พาสเวิร์ดล็อกอินเข้าหน้าโปรแกรมที่ขึ้นมารออยู่แล้ว ก่อนเข้าอินเตอร์เน็ตเปิดเว็บเพลงออนไลน์ฟังผ่านลำโพงที่ซุกอยู่ตามมุมร้าน เมื่อเสียงดนตรีบรรเลงอารมณ์ก็คึกคัก แป้งคว้าไม้กวาดกับที่ตักผงวิ่งกลับเข้าหลังร้าน ออกมาใหม่พร้อมไม้ม็อบ คราวนี้ระหว่างม็อบพื้นแป้งก็ได้ยักย้ายส่ายเอวยึกยักไปตามทำนองเพลง

เมื่อทำความสะอาดร้านเสร็จพร้อมที่จะเปิดต้อนรับลูกค้า อารมณ์ของแป้งจึงกระปรี้กระเปร่าและตื่นตัวอย่างเต็มที่ หล่อนเปิดไฟบางดวงขับให้ซอกหลืบข้างในร้านสว่างขึ้น เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ลูกค้ายามเข้ามาเลือกหาหนังสืออ่าน เปิดแอร์แล้วออกไปดันประตูเหล็กขึ้นสูง เหลือบมองเวลา โป๊ะเช้ะ! สิบโมงครึ่งพอดีเผง!

พร้อมแล้วสำหรับการต้อนรับลูกค้าในวันนี้...

แต่หน้าที่ของคนเปิดร้านยังไม่หมดแค่นั้น ระหว่างรอลูกค้ามาใช้บริการแป้งจึงหาหนังสือพิมพ์มาเช็ดกระจกอีกอย่าง

เท่านี้ก็เรียบร้อย พร้อมที่จะนั่งหน้าแป้นแล้นประจำอยู่เคาน์เตอร์ได้แล้ว

แป้งหรี่เสียงเพลงลงให้ดังพอประมาณเพื่อสร้างบรรยากาศชวนผ่อนคลาย แล้วตรวจงานที่พนักงานประจำในวันจันทร์-ศุกร์ทำค้างไว้ พวกนั้นทิ้งโน้ตแจ้งไว้สั้นๆ ว่ามีหนังสือเข้าใหม่ของเมื่อวานบางส่วนที่ยังไม่ได้ลงระบบ ไม่ได้เย็บแม็กซ์กันหนังสือหลุดลุ่ยระหว่างใช้งาน และยังไม่ได้ห่อปกเป็นตั้งสูงทีเดียว

แป้งจัดการ เคลียร์โดยการทยอยทำไปเรื่อยๆ ไม่เร่งร้อน เสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้นบอกว่าลูกค้ารายแรกได้มาเยือนแล้ว หล่อนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มแฉ่ง แล้วยิ้มค้างเก้อ เพราะคนที่เข้ามาคือ...

ไอ้ดำ!...

“โห...ทำหน้าผิดหวังขนาดนี้พี่เสียใจนะ” เสียงพูดกลั้วหัวเราะ ฟังยังไงก็ห่างไกลจากคำว่า เสียใจลิบลับ

“มาทำไมไม่ทราบ”

“ก็มาหาหนังสืออ่าน พี่ก็ลูกค้านะคร้าบ” ไม่พูดเปล่า นายดำยังหยิบกระเป๋าสตางค์ควักบัตรสมาชิกขึ้นมาโชว์หรา ราวกับอวดบัตรแพล็ตตินั่มของธนาคารดัง แป้งเหยียดปากให้แล้วทำงานต่อ

“ไหนว่าจะมาตอนเที่ยง”

นายดำยกนาฬิกาข้อมือแบบสปอร์ตขึ้นมาดูเวลา

“ก็นี่ไง เกือบเที่ยงแล้ว”

แป้งเหลือบมองเวลาที่มุมจอคอมพิวเตอร์บ้าง

“สิบโมงกว่าเนี่ยนะ เที่ยงบ้านนาย”

อีกฝ่ายเกาท้ายทอยเก้อๆ แล้วหันไปทำทีดูหนังสือ แป้งไม่ประหลาดใจว่านายดำไปเอาเมมเบอร์การ์ดมาจากไหน ก็หล่อนนี่แหละเป็นคนสมัครสมาชิกให้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ไม่รู้ว่าดวงอะไรมันจะสมพงศ์กันนัก ถึงได้โผล่หน้ามาจ๊ะเอ๋

“อ้าว ทำงานอยู่นี่เองเหรอ แหม่ โชคดีจัง สมัครสมาชิกให้หน่อยสิ”

นายดำเอ่ยทักในวันที่ผลักประตูเข้ามาเจอวันแรก ประโยคท้ายเสียงอ่อนเสียงหวานมาเชียว หล่อนก็ทำไปตามหน้าที่

แป้งละมือจากงาน มากดคีย์บอร์ดเข้าแอบดูข้อมูลของนายดำ

หน็อย!...สมัครสมาชิกไปเมื่อวันเสาร์ ยืมหนังสือไปหนึ่งเล่ม วันอาทิตย์เอามาคืน แล้วหายจ๋อมไปตลอดทั้งสัปดาห์ เพิ่งโผล่มาวันนี้ แป้งหรี่ตามองลูกค้ารายแรกของวันพร้อมกับปั้นปากอูมๆ อย่างนึกเคืองที่ชอบโผล่เข้ามาในวันทำงานของหล่อน ไม่รู้บังเอิญหรือจงใจ สงสัยจะเป็นไปตามสุภาษิตเสียก็ไม่รู้

เกลียดอย่างไหนมักเจออย่างนั้น

ว่ากันที่จริงหล่อนก็ไม่ได้เกลียดเกลิดอะไรหรอก แค่ไม่ชอบคนขี้เหร่เท่านั้น และถึงวันนี้หลังจากที่ได้รู้จักกันมากขึ้น ความไม่ชอบหน้าจะค่อยๆ ลดน้อยลงแล้วก็ตาม แต่แป้งไม่อยากเจอหน้าคนขี้เหร่บ่อยนักหรอก อย่างน้อยทัศนียภาพทางสายตาก็เป็นสิ่งสำคัญ ใครๆ ก็ชอบมองของสวยๆ งามๆ ไม่ใช่เหรอ ผู้ชายชอบมองผู้หญิงสวย แล้วผิดตรงไหนถ้าผู้หญิงสวยๆ อย่างแป้งจะชอบมองผู้ชายหล่อๆ บ้าง แหม...ถ้านายดำหน้าตาอย่างณเดชน์ล่ะก็ จะไม่บ่นสักคำเลย

แป้งแอบเหลือบมองนายดำอีก เห็นเขาให้ความสนใจอยู่กับหนังสือที่จัดเรียงบนเช้ลล์หนังสือใหม่ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเคาน์เตอร์พนักงาน อดคิดต่อไม่ได้ว่า หน้าตาอย่างนี้ถ้าจะให้หล่อเหมือนณเดชน์เห็นจะต้องพึ่งยันฮีอย่างเดียว ว่าแต่คุณหมอต้องลงมีดสักกี่รอบกว่าจะได้อย่างนั้น สงสัยต้องปาดคอเอาหัวนี้โยนทิ้งแล้วเอาหัวณเดชน์มาต่อแทน...แป้งส่ายหัว...ม่าย...ม่าย...ยังไม่ดี สีผิวไม่เนียนพอ ผิวอย่างนี้เอาไวท์เทนนิ่งมาอาบสักปีแถบวัดระดับความขาวจะปรับเพิ่มให้สักขีดไหมเนี่ย แป้งยังสงสัย

แล้วที่เขาว่า เกลียดอย่างไหนมักได้อย่างนั้นจะจริงมั้ยน้อ ตายล่ะ พระเอกกับนางเอกนิยายที่เคยอ่าน 99.99% ถ้าไม่ชอบหน้ากันมาตั้งแต่แรก คู่ไหนเป็นคู่นั้นเสร็จกันทุกราย แล้วหล่อนแอบนินทานายดำในใจบ่อยๆ อย่างนี้ มิต้อง กึ๋ย...กึ๋ย...กึ๋ย...โฮ!...แค่คิดก็ยังไม่อยากคิดให้กระดากใจ

ไม่ได้การล่ะ หล่อนต้องเปลี่ยนมาชอบนายดำให้มากๆ แล้ว

“แป้ง!

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงแทบพลัดตกจากเก้าอี้ หันมองคนเรียกก็เห็นนายดำยืนอยู่ใกล้ มาตอนไหนไม่ยักรู้ตัว

“เป็นอะไรน่ะเรียกตั้งนานไม่ได้ยิน แล้วดูทำหน้าทำตาเข้า ยังกะถูกผีหลอก” นายดำพูดหัวเราะๆ แถมยังเลื่อนเก้าอี้กลมมานั่งแปะลงข้างๆ กันอีก

“เข้ามาทำไมในนี้ นี่มันที่สำหรับพนักงานไม่ใช่ลูกค้า” แป้งโวยวายพร้อมกับผลักไหล่อีกฝ่ายออกไปห่างๆ แต่ร่างใหญ่เป็นตึกของนายดำก็ไม่สะดุ้งสะเทือน

“คนกันเองน่า เพื่อนพนักงานเขาไม่มีกฎห้ามหรอก ไหนว่าเจ้าของร้านใจดี”

แป้งเม้มปากหมับอย่างนึกเคืองตัวเองที่พอนายดำชวนคุยมากๆ ก็เผลอหลุดปากบอกอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อย

“ทำอะไรน่ะ ห่อหนังสือ?” นายดำมองอุปกรณ์ประดามีบนโต๊ะอย่างสนใจ ทั้งม้วนพลาสติก สก็อตเทปที่สอดไว้ในแท่นอย่างเรียบร้อย กรรไกร และหนังสือใหม่อีกหนึ่งตั้ง “ไหนห่อยังไง ให้พี่ช่วยมั้ย”

พร้อมพูดมือใหญ่สีเข้มก็เอื้อมหยิบหนังสือการ์ตูน และม้วนพลาสติกใสไปเตรียมช่วยเหลืออย่างขมีขมัน แป้งกำลังสวนออกไปแล้วเชียวว่า จุ้น!’ ดีที่กัดลิ้นไว้ทัน แล้วรอยยิ้มกริ่มก็ปรากฏบนเรียวปาก แหม...มีคนมาช่วยทำงานให้ดีออกจะตาย เรื่องอะไรจะปฏิเสธ

หล่อนจึงสอนนายดำห่อปกหนังสืออย่างเต็มอกเต็มใจ

ลูกค้าที่เริ่มทยอยเข้ามาและพอสนิทคุ้นเคยกับแป้งอยู่บ้าง มองทั้งแป้งและผู้ชายตัวดำอย่างประหลาดใจในคราแรก ก่อนเปลี่ยนเป็นอาการยิ้มๆ ยิ่งแป้งโวยใส่นายดำเมื่อผลงานออกมาไม่ผ่านการพิจารณา จนถึงขั้นถกเถียง ใช้เสียงเข้าข่ม แล้วตามด้วยการลงไม้ลงมือ ฝ่ายนายดำก็ทำเสียงอ๋อยๆ จ๋องๆ ถึงตอนนั้นลูกค้าก็ซ่อนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไปตามๆ กัน

 

 

แม้จะทำไปโดนดุไปและเถียงกันไปแต่นายดำก็อยู่ช่วยงานแป้งจนแล้วเสร็จ แถมยังมีน้ำใจอาสาไปซื้ออาหารเที่ยงเข้ามานั่งกินด้วยกันอีกด้วย และทั้งที่แป้งมีสำนึกดีอยู่บ้างในฐานะที่นายดำอุตส่าห์มาเป็นเพื่อนคุยและช่วยงานจนถึงบ่ายอย่างนี้ แต่นายดำก็ยังปฏิเสธเมื่อหล่อนส่งเงินให้เป็นค่าอาหารสำหรับทั้งสองคน ทว่าแป้งก็ไม่ยอมง่ายๆ เช่นกัน ถึงหล่อนจะชื่นชอบของฟรี แต่ไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะชอบเอาเปรียบใครต่อใครไปด้วย นายดำจึงยอมให้แป้งเลี้ยงแต่โดยดี กระนั้นยังไม่วายมองยิ้มๆ ตอนที่รับเงินไป

“ไว้แล้วพี่จะเลี้ยงตอบแทนนะ”

เป็นคำพูดทิ้งท้ายของอีกฝ่ายที่แป้งไม่ได้ใส่ใจนัก ได้แต่พยักหน้าอือออไปตามเรื่อง






 






 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

605 ความคิดเห็น

  1. #587 หลากหลาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:15
    ง่าาา น่ารัก
    ฟินอ่ะ
    #587
    0
  2. #442 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 18:51
    พี่โก้สู้ๆๆๆๆๆๆๆ.
    #442
    0
  3. #432 พันแสงดาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 15:40
    รักลมุนใสใสสไตล์นายดำก้ออบอุ๊นอบอุ่นดีเหมือนกัลลลลลนะ
    #432
    0
  4. #342 NOO NAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:48
    พี่โก้เอาจริงแฮะ สู้เค้านะสู้เค้า
    #342
    0
  5. #331 BoraNisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:28
    พระเอกน่าร๊ากกกกก น่ารัก ^^
    #331
    0
  6. #326 muLaTAE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:37
    มาอัพนายดำต่อก็ดีใจแล้วค่ะ
    #326
    0
  7. #309 tanya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:34
    ดีใจมากค่ะคุณแก้วที่มาอัพเรื่องนี้ต่อ เนื้อเรื่งอสนุกสนานเฮฮาดีมั่กๆ

    พระเอกนางเอกก็เป็นหนุ่มสาวธรรมดาๆใกล้เคียงชีวิตจริงๆ

    พระเอกไม่รวยเว่อร์หล่อเว่อร์ ตามเนื้อเรื่องแล้วสนุกดี

    ชอบมากค่ะรอติดตามต่อไป
    #309
    0
  8. #308 *-* คนช่างฝัน *-* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:15
    ชอบเรื่องนี้จังค่ะ อ่านแล้วก็นั่งหัวเราะไปกับความโก๊ะของยัยแป้ง
    ว่าแต่พี่โก้เขามาหลงรักอะไรยัยแป้งน้อ หุหุ
    #308
    0
  9. #307 jjthip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:25
    น่ารักดีคะ อยากให้มีเวลามาอัพต่อเนื่องนะคะ อยากให้ติดอันดับ Top 5 ตลอดเหมือนเรื่องที่ผ่านมา น่ารักดี ไม่เครียด เอาใจช่วยนะคะ โชคดีคะ
    #307
    0
  10. #303 amil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:57
    พีโก้อารมณ์ดีนะ ยังไม่รุ้เลยว่าพี่โก้มีเพื่อนเป็นกลุ่มไหนบ้าง นอกจากกลุ่มเพื่อนยายโก๊ะจอมเปิ่นใส่เสื้อกลับข้าง (ถ้ารีบจริงๆก็เคยนะแต่ก็รู้ตอนจะออกนอกบ้านยังกลับเสื้อทันอยู่ อิอิ)
    #303
    0
  11. #302 tangmo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:43
    ชอบเรื่องนี้มากๆ
    #302
    0
  12. #295 kunploen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:06
    เอากำลังใจมาฝากค้าาคุณแก้ววว
    อยากอ่านต่อแล้ว อย่าลืมมาอัพบ่อยๆละ
    รอนู๋แป้งกะนายดำ555
    #295
    0
  13. #291 chanmala (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:18
    คุณแก้วกลับมาพร้อมความฮาและรั่ว(ได้โล่)ของสาวแป้ง เป็นสไตล์การแต่งที่แตกต่างออกไปจาก

    ผลงานเรื่องก่อน ๆ ไม่นึกว่าจะมีมุมตลกได้ขนาดนี้ อ่านไปหัวเราะไปแต่ก็ได้ไม่เต็มที่นักเพราะอ่าน

    ขณะนั่งรถทัวร์เข้ากรุงเทพฯ เกรงใจคนที่นั่งเบาะข้างๆ (เห็นมีเหล่ๆอยู่บ้าง) ขอบคุณที่แต่งเรื่อง

    คลายเครียดมาให้อ่าน อ่านตอนแรกนึกถึงตัวเองที่ติดหนังสือนิยายเหมือนแป้ง ใครจะชวนหรือฉุด

    ให้ไปไหนก็ไม่ค่อยจะอยากไป แต่ที่ไม่เหมือนคือเค้าไม่รั่วขนาดนั้น555+ส่วนเรื่องของฟรีก็มีบ้างอิอิ 



    ล. หลงรักดำของสาวแป้งเข้าให้แล้ว

     



    #291
    0
  14. #290 supatthanan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:13
    ว้าวๆ ในที่สุดก็จะได้ ฮากับยัยแป้ง นึกว่าคุณแก้วจะไปอัพ ดอกไม้อสูรซะแล้ว
    เรื่องนี้ก็ดีค่ะ อ่านแล้วยิ้มตลอด
    #290
    0
  15. #288 kal1974 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:04
    ดีใจมากๆๆๆๆๆ ที่ไรเตอร์กลับมาอัฟเรื่องนี้ต่อค่ะ
    #288
    0
  16. #287 ดุจจันทร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:00
    ขอบคุณที่อัพเรื่องนี้นะคะ
    #287
    0
  17. #286 jackrussell (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:40
    แม้.....พี่ดำเค้าไม่ดำอะไรมากขนาดนั้นหรอก
    #286
    0
  18. #283 เซกิกั๊บป๋ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:19
    แป้วล่ำกลับมาแล้ววววว
    #283
    0
  19. #282 fsn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:42
    คิดถึงเรื่องนี้จังคะ พอกลับมากันใหม่ นายดำรุกน่าเอ็นดู
    #282
    0
  20. #281 risa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:47
    เย้ๆๆๆ ในที่สุดไรเตอร์ก้อกลับมาอัพเรื่องนี้ต่อ



    :0)
    #281
    0
  21. #279 นัควัต (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:54
    รออ่านต่อค่าาา
    #279
    0
  22. #273 tanyapat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 14:50
    รอติดตามอยู่นะคะคุณแก้วอย่าหายไปนานคิดถึงงงงงงงงพี่ดำกะน้องแป้งงงอย่างแรง
    #273
    0
  23. #264 ไม้ฝาง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 21:06
    ชอบมาก รอติดตาม พระเอกไม่หล่อจะเป็นขวัญใจคนอ่านยังไงน้า
    #264
    0
  24. #249 เซกิกั๊บป๋ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 17:34

    ผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อวิจารย์ตัวตนผู้หญิงหลายล้านคนจริง ๆ เธอแน่มากแป้ง รั่วไม่พอต้องบวกความ บ้าเข้าไปด้วย

    #249
    0
  25. #244 จันทราอสูร (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 14:39
    555 ของเราเหมือนตอนไปเที่ยวกะที่รักแล้วยังคิดถึงแต่นิยายที่อ่านค้างไว้ เหอๆ
    อีกอย่างนู๋แป้ง เรารั่วพอกานนนนน
    #244
    0