จ๊ะเอ๋ความรัก (the end)

ตอนที่ 2 : 1 บทเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    14 ก.พ. 57


1 บทเริ่มต้น

 


“...ลอง ปัน หลอง เลา หม่าน เลย โถว โถ้ว ก๊วย สุย หวิน ปั๊ก เยา...

 

เสียงโทรศัพท์มือถือดังต่อเนื่อง ปลุกคนที่กำลังนอนคลุมโปงอยู่บนเตียงให้งัวเงียเลิกผ้าห่มออกมาควานมือหาที่บนชั้นหนังสือขนาดสามช่องข้างหัวเตียง

โป้ก!

อูยย์คนยังหลับตาร้องครางเบาๆ พลางดึงมือกลับมาลูบศีรษะป้อยๆ

 

“...ลอง ปัน หลอง เลา หม่าน เลย โถว โถ้ว ก๊วย สุย หวิน ปั๊ก เยา...

 

เสียงเดิมแต่เลื่อนเข้ามาดังอยู่ใกล้หูนี้ เรียกให้หล่อนลืมตาผงกหัวขึ้นดูแล้วบ่นพึม

ไอ้โทรศัพท์บ้า ไอ้เครื่องซังกะบ๋วย ริทำร้ายเจ้าของเรอะ เดี๋ยวปั๊ด! แม่ปิดเครื่องให้นอนตายลืมตื่นเลย เดี๊ยะๆ ฮึ่ม!นิ้วเรียวกดกระแทกลงบนปุ่มรับสาย แล้วกรอกเสียง

เออ! ว่าไง...ไปไหนวะ...ก็นัดกันบ่ายสามไม่ใช่เหรอ...ไอ้เวรเอ๊ย แล้วแกเพิ่งโทร.มาบอกเนี่ยนะ...เออ สรุปคือฉันผิดที่ปิดเครื่อง โอเค! ขอโทษเพื่อนปากบอกขอโทษ แต่น้ำเสียงที่กรอกลงไปทางปลายสายคงรู้อยู่หรอกว่าในใจคนพูดกำลังกัดฟันกรอด

ไม่ต้องขึ้นมาเลยแกรอฉันอยู่ที่นั่นแหละ อีกสิบนาทีฉันลงไป

คู่สนทนาขอต่อเวลาเหลือห้านาที เจ้าหล่อนจึงกระแทกเสียงใส่

เออ!แล้วกดปิดโยนโทรศัพท์คืนกลับไปบนหลังตู้เก็บหนังสือดังเดิม ก่อนเด้งลุกลงจากเตียง ทว่า...

โครม! ~

เกิดอาฟเตอร์ช็อคในกรุงเทพฯ เล็กน้อยถึงปานกลาง หลังความสั่นสะเทือนสิ้นสุดลง หญิงสาวก็ได้บรรลุว่า ผ้านวมที่ใช้ห่มมาตลอดทั้งคืนเข้าไปพันแข้งขา พอลุกพรวดราวศรพระรามออกจากแล่ง ผลก็คือ...จูบพื้น

หล่อนใช้ขาถีบๆ จนผ้านวมผืนหนานุ่มไปกองรวมเป็นก้อนกลมอยู่กลางเตียง แล้วตวัดเรียวขาลงมาวางบนพื้น ครั้นยันตัวลุกขึ้นยืนได้ก็วิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำ แต่ความเคยชินที่ต้องหันไปมองกระจกทางขวามือด้วยเสมอ ทำให้คราวนี้หล่อนร้องจ๊าก ปิดประตูห้องน้ำดังโครม!

อึดใจต่อมาค่อยแง้มประตูเปิดนิดๆ โผล่ศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยผมบ๊อบยาวเคลียไหล่ออกไปแค่พอมองเห็นสิ่งภายนอกได้ทั่ว หล่อนกวาดสายตาราวกับสายลับตรวจหาสิ่งแปลกปลอม ครั้นไม่พบสิ่งใดผิดปกติก็ขมวดคิ้วมุ่น

ก็เมื่อกี้ฉันเห็นนี่นาเรียวปากอิ่มเต็มขมุบขมิบ

เอ...จะว่าไปไอ้หมีตัวนั้นมันก็หน้าคุ้นๆ แฮะ สีหน้าคนพูดเริ่มไม่มั่นใจ ตัดสินใจย่องเบาออกจากห้องน้ำสองก้าวแล้วหันไปยังทางที่เมื่อครู่นี้ทำให้หล่อนตกใจกลัว ท้ายสุดก็เข่นเขี้ยว

หน็อย! ไอ้กระจกบ้า ฉายคนสวยๆ อย่างฉันออกมาเป็นหมีแพนด้าได้ไง ฮึ! เดี๋ยวแม่ก็ทุบทิ้งซะหรอก

ว่าแล้วหล่อนสะบัดบ๊อบเดินกลับเข้าห้องน้ำไปอีกครั้ง

 


มือที่กำลังบีบยาสีฟันใส่แปรงชะงัก ดวงตากลมจ้องนิ่งอยู่กับแปรงด้ามนั้น สมองก็ไตร่ตรองไปว่าแปรงฟันต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามนาที...นานไป หล่อนใช้เวลามากขนาดนั้นไม่ได้ นิ้วชี้จึงปาดยาสีฟันบนขนแปรงมาเข้าปาก ตามด้วยน้ำอีกนิด แล้วก็บ้วนคร่อกๆ บ้วนน้ำเปล่าตามอีกสองถึงสามรอบ ล้างหน้าอีกนิดเป็นอันเสร็จพิธี น้ำไม่ต้องอาบ เพราะหัวสมองอันชาญฉลาดคิดต่อได้ว่า อีกเดี๋ยวก็ค่ำ ตกค่ำก็นอน ก่อนนอนต้องอาบน้ำอยู่ดี

สรุปรวบยอดว่าค่อยกลับมาอาบก่อนนอนทีเดียวพอ!

อ่ะนะ แต่ใจก็ตงิดๆ ว่าหล่อนจะซกมกมากไปไหมนี่ จึงเปิดน้ำ รองมาแปะๆ ที่ต้นคอทั้งซ้ายขวา

อย่างน้อยฉันก็เอาน้ำมาลูบตัวล่ะน่าหล่อนบอกตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

เมื่อเสร็จธุระในห้องน้ำหญิงสาวก็รีบผลุนผลันออกมาสลัดเสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงยางยืด ที่มันยืดจนขนาดว่าตอนใส่ต้องหาหนังยางมาจับมัดผูกจุกรัดไว้หน่อยหนึ่ง กันมันรูดปรื๊ดลงไปกองที่ตาตุ่ม กระเด็นไปคนละทาง แล้วดึงเสื้อยืดสุดจ๊าบสกรีนลายโจรสลัดออกจากตะขอมาจับรูดเข้าตัวทันที ตามด้วยการคุ้ยหากางเกงให้วุ่นวาย

ครั้นใส่ครบทั้งเสื้อและกางเกงหญิงสาวก็ดิ่งไปควานหาแป้งฝุ่น เทใส่มือแล้วลูบทั่วหน้า

โอ.เค. พร้อมสำหรับออกงาน...กระเป๋าล่ะเจ้าตัวหมุนซ้ายหมุนขวา ออ...อยู่นั่นเอง

หล่อนดิ่งไปหยิบมันขึ้นมา

หยึ๋ย! ทำไมเบางี้ภายในกระเป๋าไม่มีสิ่งใดบรรจุอยู่สักอย่าง หล่อนเหลียวมองไปทั่วห้อง เห็นข้าวของมากมายกองสุมกันอยู่บนชั้นหนังสือข้างหัวเตียง นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนหล่อนค้นกระเป๋าหาของไม่เจอ จึงเทมันออกมาค้นข้างนอกแล้วยังไม่ได้ใส่คืน

 

“...ลอง ปัน หลอง เลา หม่าน เลย โถว โถ้ว ก๊วย สุย หวิน ปั๊ก เยา...

 

โว้ย จะโทร.มาทำไมกันนักกันหนา คนยิ่งรีบๆสุ้มเสียงบ่นบอกอารมณ์หงุดหงิดยิ่ง คว้ามาดูเบอร์แล้วกระแทกนิ้วกดรับ

เออ! มีไร...เสร็จแล้ว กำลังจะออกไป...รอแค่นี้มีโวยเรอะสำเนียงถามข่มกันเต็มที่ มือก็คว้าโน่นหยิบนี่ให้วุ่นวาย ท้ายสุดหล่อนจึงกวาดทุกสิ่งบนโต๊ะนั้นใส่ลงกระเป๋าอย่างไม่ต้องเสียเวลาเลือก เออ แล้วเจอกัน

กดตัดสัญญาณพลางหย่อนโทรศัพท์ตามลงไป แล้วหมุนรอบตัว

กุญแจห้องล่ะ อยู่ไหน? อยู่ไหน? โอ้ย ตาย...ตาย... วางไว้ไหนนะ พอรีบล่ะเป็นงี้ทุกทีสิน่า เอาวะ ล็อกแค่ลูกบิดละกัน กลับมาค่อยแวะขอกุญแจสำรองที่ออฟฟิศ

หล่อนไม่กลัวสมบัติหายหรอก วิมานรูหนูรังน้อยนี้แสนอัตคัด โจรหน้าโง่คนไหนทะลึ่งงัดเข้ามาคงสำนึกได้ว่าเสียชาติโจร กระนั้นก่อนปิดประตูก็ยังไม่วายฝากสมบัติอันน้อยนิดไว้กับเพื่อนร่วมห้องหลากหลายสายพันธุ์

พวกแกอยู่กันดีๆ ล่ะ ดูแลห้องให้ฉันด้วย กลับมาแล้วมีของหายสักชิ้นจะซื้อชิลด์ท็อกซ์มาฆ่าให้หมด

ล็อกกุญแจเสร็จก็รีบเร่งสาวเท้าไปเบื้องหน้าพลางก้มลงรูดซิปกระเป๋าให้วุ่นวาย ครั้นเงยหน้าขึ้นต้องร้องตะโกนสุดเสียง

เฮ้ย! รอด้วย!หล่อนเร่งจ้ำพรวดๆ ให้ทันลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนปิด

ทว่า...อั๊ก!

ฝีเท้าร้อยแรงม้าเป็นอันชะงักกึก คนซึ่งห้อมาเต็มเหยียดโดนประตูลิฟต์อัดก๊อปปี้เข้ากลางลำตัวพอดีเป๊ะ อย่างกับมีใครมาจับวาง จะให้รีเพลย์ภาพกลับไปใหม่ว่าเข้ามาอย่างไรถึงได้จอดในท่านี้ ก็เห็นทีจะยากเอาการ เท้าข้างหนึ่งของหล่อนอยู่ในลิฟต์อีกข้างคาอยู่ด้านนอก จมูกกับปากจูบขอบประตูเสียแนบสนิทเสมือนรักมันสุดหัวใจ โชคดีว่าดั้งไม่หัก หล่อนเพิ่งเข้าใจหัวอกของจิ้งจกตอนโดนประตูหน้าต่างหนีบก็คราวนี้เอง

มีคนยืนอยู่ในลิฟต์ก่อนแล้ว กำลังกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง คนโดนประตูลิฟต์หนีบสะบัดบ๊อบใส่เดินเข้าไปยืนอีกมุม แอบนึกเคืองที่เขาไม่ช่วยกดลิฟต์ค้างไว้

 


ครั้นออกมาพ้นอพาร์ตเม้นต์หญิงสาวควบร้อยแรงม้าอีกครั้ง มุ่งตรงสู่เป้าหมายคือป้ายรถเมล์ใกล้ๆ กันนั้น ไม่นานหล่อนก็มายืนหอบแฮ่กๆ อยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผิวแทนคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ทับด้วยแจ๊คเก็ตตัวหนาปลดซิปตลอดทั้งแถว แวบแรกหนุ่มคนนั้นคล้ายยิ้มดีใจ แต่อึดใจถัดมาแววตากลับแปลกเปลี่ยน เอ่ยถามเหมือนไม่แน่ใจเหลือประมาณ

แกจะไปทั้งแบบนี้?”

ก็เออสิวะผู้มาใหม่สวนกลับทั้งที่ยังหอบเหนื่อย พลางโบกลมไปมา

ชายหนุ่มหันไปมองด้านหลังซึ่งเยื้องไปทางซ้ายเล็กน้อย มีคนยืนอยู่สามถึงสี่คน คนหนึ่งหล่อนรู้จักดี คืออุ๋ม แฟนของบอยชายผู้ยืนอยู่ตรงหน้าหล่อนนี่เอง ส่วนคนอื่นๆ นั้นหล่อนไม่รู้จัก ทว่า แค่ได้สบตากับผู้ชายคนแรกหล่อนก็เบิกตาโพลง

...อุแม่เจ้า! เทพบุตรจากสวรรค์ชั้นไหนหนอ ช่างหล่อล่ำน่าหม่ำเหลือเกิน

ถ้าหล่อนอ้าปากสักนิด ป่านนี้คงได้เห็นน้ำลายหยดติ๋งๆ ลงพื้นไปแล้วเรียบร้อย

ขณะที่หญิงสาวกำลังยืนจ้องมองชายหนุ่มอย่างเคลิบเคลิ้ม ใครคนหนึ่งก็กระแอมกระไอขึ้นมาเบาๆ เรียกสติของหล่อนกลับมา นายบอยนั่นเองทำเสียงกระแอม หล่อนจึงละสายตาไปมองสำรวจคนอื่นๆ บ้าง และได้เห็นว่าผู้หญิงอีกคนที่รวมกลุ่มกันอยู่นั้นช่าง สวยชิบ’! ส่วนผู้ชายคนที่เหลือซึ่งอิงสะโพกกับราวเหล็กอยู่ข้างพ่อเทพบุตร อย่าไปมองมัน มองนานๆ เดี๋ยวมันจะตามเข้าไป หลอนในความฝัน

คนทั้งกลุ่มก็กำลังมองมาที่หล่อนเป็นตาเดียว หญิงสาวยกมือขึ้นเกาศีรษะแกรกๆ ชักรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาตงิดๆ หล่อนก็รู้ตัวอยู่หรอกนะว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ แต่เล่นจ้องกันแบบนี้ คนสวยก็เขินเป็นนะเออ

ก่อนออกจากห้องส่องกระจกรึเปล่าแป้งนายบอยเอ่ยถาม

ส่องสิหล่อนตอบทันควันอีกตามเคย ก่อนคิดได้ว่า นั่นมันก่อนอาบน้ำ เอ๊ย! ก่อนแปรงฟัน เอ๊ย! ก่อนบ้วนปากต่างหากล่ะ หลังจากนั้นก็ไม่สนใจมันอีก หรือหมีแพนด้ายังไม่ออกจากร่าง?

เอ่อ ความจริงก็ไม่ได้ส่องหรอกหล่อนอ้อมแอ้มตอบใหม่

ก็คิดว่างั้น ลองก้มลงดูตัวเองหน่อยมั้ย

ก้มลงดูตัวเอง? ดูทำไม? เกิดอะไร? ตัวหล่อนมีอะไรแปลกประหลาด?

เอ๋? หล่อนไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้มานี่นา พี่โจรสลัดของหล่อนหายไปไหน? แว้ก! ใส่เสื้อผิดด้าน!...สองแขนหนีบหมับเข้ากอดตัวเองโดยอัตโนมัติ มองเพื่อนแล้วก้มลงมองดูตัวอีกหน รู้สึกอยากเอาหน้ามุดคอนกรีตตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด หล่อนหนอหล่อน ใส่เสื้อกลับด้านหน้าเป็นด้านหลังไม่พอ ยังเอาด้านในมาไว้ด้านนอกอีก งั้น?...ตอนนี้พี่โจรสลัดก็กำลังซุกซบอยู่กับแผ่นหลังนวลผ่องของหล่อนน่ะสิ?

โอย...อยากจะเป็นลม...

ไง? อยากไปทั้งอย่างงี้มั้ย

สมองของคนใส่เสื้อกลับด้านเร่งขบคิดเร็วรี่ราวกับฝังชิพซีพียูติดเทอร์โบไว้ในหัว

ทำไง? ทำไงดี? กลับไปเปลี่ยนเสื้อใหม่ที่ห้อง? โอย...ตั้งแต่ออกจากห้องมาถึงนี่ก็ควบมาแล้วสองร้อยแรงม้า ถ้าจะให้ควบกลับไปอีก เห็นทีม้าจะหมดแรง ไม่ดี...ไม่ดี...

หล่อนเงยหน้ามองเพื่อนแล้วเกิดปิ๊ง ไอเดียบรรเจิด จัดการถลกเสื้อแจ๊กเก็ตของเพื่อนรักออกจากตัว

ขอยืมก่อน ยึดเสื้อกันซึ่งๆ หน้าได้แล้วก็จัดการใส่ รูดซิปมิดชิดจนถึงคอ เพราะกลัวคนอื่นจะเห็นป้ายยี่ห้อของเสื้อตัวในที่อยู่ผิดที่ผิดทาง

บอยส่ายหน้าระอาเต็มที ก่อนหันไปทางกลุ่มอุ๋ม

นั่นเพื่อนฉัน

หล่อนยืนเอ๋ออยู่เป็นครู่ ไม่คิดว่าทั้งหมดนั้นคือเพื่อนบอย นึกว่าแค่ผู้ร่วมเหตุการณ์

คนหล่อๆ นั่นบาส สาวสวยนั่นก็มด แฟนบาส

ฟังคำแนะนำจบหล่อนครวญครางระโหยอยู่ในอกในใจ อยากเป็นลมสลบไปให้รู้แล้วรู้รอด สุดหล่อมีแฟนเสียแล้ว เพิ่งตกหลุมรักไม่ทันถึงสิบนาที ได้ยินเสียงอกตัวเองหักดังโผละ จะมีใครทำสถิติได้ดีกว่าหล่อนอีกไหม

ส่วนอีกคนนั่น พี่โก้

คราวนี้หล่อนเบิกตาโต แอบคิดในใจว่า...ชื่อไม่เข้ากับตัวเล้ย ถ้าบอกว่าปลากะโห้ล่ะพอเชื่อได้

ส่วนยัยโก๊ะนี่ก็ แป้ง

หน็อย! ไอ้บอย มาหาว่าหล่อนโก๊ะ เดี๊ยะๆ เดี๋ยวแม่เสียบทะลุเลย

คนเพิ่งถูกแนะนำผงกหัวให้กันคนละทีสองที

รถเมล์มาแล้วบอยบอกเพื่อนๆ ทุกคนจึงกรูกันมายืนรอ ทันทีที่ประตูรถเปิดอายเย็นฉ่ำจากแอร์ก็ลอยมาปะทะผิวหน้า สดชื่นขึ้นทันควัน แป้งกำลังจะก้าวขาขึ้นรถกลับถูกดึงคอเสื้อจนเซถลากลับหลัง

เฮ้ย! ไอ้แป้ง ไม่ใช่คันนี้

อ้าว? แล้วคันไหน...หล่อนชะเง้อคอมองคันที่ตามหลังรถแอร์มา เวรกรรม! ป้ายสีน้ำเงินเด่นหรามาแต่ไกล

รถเมล์ฟรีจากภาษีประชาชน

ก็เข้าใจนะว่าการประหยัดเป็นสิ่งดี แต่มันจะพาสาวไปเลี้ยงทั้งที มันพาขึ้นรถเมล์ฟรีเนี่ยนะ

โอ...ตื้นตันจนน้ำตาจะไหล

 


บนรถมีที่นั่งว่างสองที่ ผู้โชคดีสองคนซึ่งได้ครอบครองสองที่นั้นคืออุ๋มกับมด แฟนของพวกหล่อนจองที่ให้หรอกถึงได้นั่ง แป้งแอบมองแล้วหงุดหงิดใจ คิดว่านี่เป็นข้อดีข้อหนึ่งของการมีแฟน ส่วนคนไม่มีแฟนนะเหรอ ก็เป็นชะนีน้อยห้อยโหนต่องแต่งอยู่อย่างนี้ไงเล่า

แต่ใครว่าการโหนรถเมล์ไม่ใช่เรื่องดี หล่อนเพิ่งรู้สึกถึงเรื่องดีๆ ขึ้นมาแล้วล่ะ ยิ่งคนแน่นก็ยิ่งได้เบียดคนอื่น อุ๊ย! รู้สึกว่ารอบตัวหล่อนจะมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น หวายๆ รถเบรก อ๊าย! ได้เสียดสีคนข้างๆ ด้วยอ่ะ คงหล่อล่ำน่าดู กล้ามแข็งปั๋งเชียะ ไหนขอดูหน้าหน่อยซิ

แว้ก!...ไอ้ดำ! มายืนข้างหล่อนตั้งแต่เมื่อไหร่?

แป้งรีบหันกลับทันควัน ทำตัวลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เริ่มคิดได้ว่า บางทีการได้ยืนเบียดผู้ชายบนรถเมล์ก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

ผ่านไปเรื่อยๆ คนเริ่มทยอยลง ในรถก็โล่งขึ้น ที่หลังของแป้งคล้ายมีบางสิ่งมายุกยิกๆ อยู่ หล่อนหันไปมองจึงเห็น ไอ้ดำยืนสะกิด เลยขมวดคิ้วเป็นเชิงถาม ได้คำตอบเป็นสายตาเหล่ๆ ไปทางเก้าอี้ที่ว่าง แป้งขมุบขมิบขอบใจแล้วเดินไปยังเก้าอี้ตัวนั้น

รถเมล์จอดป้ายสับเปลี่ยนผู้โดยสารขึ้นลง มียายแก่งกๆ เงิ่นๆ เดินขึ้นมา ผู้ชายซึ่งนั่งถัดจากประตูมาสองที่นั่งลุกขึ้นสละที่ให้ยายแก่คนนั้น แป้งคิดในใจทันทีว่าใจดีจัง ครั้นมองอีกทีก็ชักคุ้นตา จึงเพ่งมองให้แน่

อ้าว! นั่นมันไอ้ดำนี่หว่า โห! ดำ นายแมนมาก!

หล่อนขยี้ตา ชักเอ๊ะใจว่าตนตาฝาดไปหรือเปล่านะ ถึงได้เห็นว่านายนั่นหล่อขึ้น

ถึงหน้าห้างสรรพสินค้า ทั้งกลุ่มทยอยลง ขอทานตายายคู่หนึ่งนั่งสีซออยู่ไม่ห่างจากป้ายรถเมล์ เห็นขอทานแก่ๆ คราใดแป้งเป็นต้องใจอ่อนทุกที หล่อนจึงล้วงหาเหรียญ

อา...ห้าบาทพอดีเป๊ะ ก่อนหย่อนใส่กระป๋องไม่ลืมอธิษฐาน

...บุญกุศลนี้ขออุทิศให้แด่ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ คุณพ่อ คุณแม่ ขอให้พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ อยู่ยั้งยืนยง ขอให้คุณพ่อ คุณแม่ อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของลูกไปตลอดกาลนานเทอญ เพี้ยง!

โอ...สดชื่นขึ้นทันตาเห็น

 

 

กลุ่มของแป้งเลือกดูหนังรอบเที่ยงครึ่ง เป็นหนังรักสุดแสนโรแมนติกซาบซ่านสะท้านใจให้ไหวหวั่น พระเอกถือแก้วน้ำให้นางเอกดูด นางเอกสำลักไอแค่กๆ พระเอกลูบหลัง อีกมือควานหากระดาษทิชชูมาส่งให้ พลางเสียบแก้วน้ำลงในช่องที่พักแขน แล้วกลับไปลูบหลังนางเอกต่อ เมื่อนางเอกพยักหน้าคล้ายจะบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว พระเอกจึงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้

โหย...น่ารักจังเลย แป้งนั่งตาเคลิ้ม นั่น! พระเอกเปลี่ยนมานั่งกุมมือนางเอกแล้ว โอ...อยากได้แบบนี้มั่งอ่า ทำไมบาสไม่รอให้เจอแป้งก่อนแล้วค่อยมีแฟน บาสใจร้าย ทำกับแป้งแบบนี้ได้ไง ใจร้ายที่สุด นางเอกตัวจริงของบาสนั่งอยู่นี่นะ นังนั่นมันแค่ตัวสำรอง

และก่อนที่ดวงตาจะลุกเป็นไฟเผาไหม้ผู้คนทั้งโรง นางเอกตัวจริงอย่างแป้งจำต้องเบือนหน้าหนีภาพบาดตาบาดใจมายังอีกฝั่ง

ว้าก! ไอ้ดำ! ไม่น่าเผลอหันมาทางมันเลย ให้ตายเถอะ

ตอนเดินเข้าโรงมาก็ไม่ทันคิดอะไร เดินตามๆ กันมา ยัยสวยชิบเดินนำ พ่อเทพบุตรบาสตามหลังมาติดๆ ตัวหล่อนโดนความหล่อดึงดูดก็ตามตูดพ่อเทพบุตรมาต้อยๆ กะว่าต้องได้นั่งข้างกันชัวร์ ไม่ทันระวังประตูหลัง จึงไม่รู้ว่าไอ้ดำมันก็เดินตามตูดหล่อนมาต้อยๆ เหมือนกัน สุดท้ายเลยมีเทพบุตรกับพญามารขนาบข้าง นี่หล่อนกำลังนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างนรกกับสวรรค์หรือนี่ โฮ...ไม่น่าเลย อยากร้องเพลงของพี่เบิร์ดขึ้นมาทันใด

กลับตัวก็ไม่ได้...ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง...เหมือนมีอะไรที่ดึง ไม่ให้เราเลือกทางใด...

ว่าพี่โจรสลัดสุดโฉดบนเสื้อหน้าโหดพอแล้ว ไอ้ดำยังโหดกว่า

 

 

ออกจากโรงหนังก็แวะหาอะไรใส่ท้องเติมพลังงานกันที่ร้านอาหารฟาต์สฟู้ด แล้วมาต่อกันที่ร้านหนังสือชั้นล่าง ภายนอกร้านอึกทึกคึกโครมจากเสียงสารพัน แต่ครั้นเข้ามาในร้านช่างสงบเงียบอย่างไม่น่าเชื่อ เสมือนหลุดหลงเข้ามาอยู่อีกโลกหนึ่ง ลูกค้าของร้านยืนตามมุมต่างๆ แต่ละคนถือหนังสือหนึ่งเล่มและจมอยู่กับโลกของตัวเอง

แป้งดิ่งไปยังมุมหนังสือโปรด

นิยายรักประโลมโลกย์สะเทือนโลกันตร์สะท้านปฐพี แนวนี้แหละ ใช่เลย!

หล่อนหยิบเล่มโน้นพลิกดูเล่มนี้เพลิน จนได้ยินเสียง

อ่านแนวนี้เหรอ? ก็เหมาะกับเธอดีนะไอ้ดำยื่นหน้าเข้ามาทัก ในความรู้สึกของแป้งช่างเป็นใบหน้าที่โหด โฉด ชั่ว เกินบรรยาย

ทำแม่ะ?” หล่อนรวนกลับด้วยท่าทางพร้อมเอาเรื่อง

ก็ดูเพ้อๆ ไร้สาระดี

นั่น! ดูคำตอบมัน วอน!...แป้งเหลือบดูหนังสือในมือมัน

นั่นนายอ่านโดราเอม่อนเหรอ ส่องกระจกบ้างหรือเปล่า อย่างนายน่าจะเหมาะกับพวกแนวสยองขวัญสั่นผวา ตัวละครโฉด เลว ฆ่าข่มขืนอะไรพวกนั้นนะแป้งตอกกลับ แต่คนฟังจะสะทกสะท้านก็หาไม่ ใบหน้าโหด โฉด ชั่ว ตามนิยามของแป้งยังยิ้มกริ่ม หล่อนจึงเดินหนีไปดูหนังสือโซนอื่น

แป้งเข้าโซนโน้นออกโซนนี้จนเวียนหัว แต่ไม่ว่าจะโซนไหนๆ ไอ้ดำไม่เคยออกพ้นรัศมีสายตา

ทำไมมันถึงได้ชอบมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ หล่อนจริง เห็นมันทีไร เสียสุขภาพสายตาทุกทีสิน่า

ติ๊กๆ...ติ๊กๆ...ติ๊กๆ...

เสียงนั้นจู่ๆ ก็ดังขึ้นมา เรียกให้แป้งหันขวับมองซ้ายมองขวา คิดในใจว่า...ใครเรียกติ๊กหว่า?

เอ๊ะ! ไม่ใช่เสียงคนนี่นา แล้วเสียงอะไร?

มันยังคงดังต่อเนื่องและแจ่มแจ๋วเต็มสองหู แป้งเหลียวมองอย่างงุนงง นึกเคืองว่าใครมาทำเสียงดังรบกวนคนอื่นแถวนี้ ช่างไม่มีมารยาท แต่ครั้นเสียงยังดังไม่ยอมหยุดก็เหมือนใครๆ จะมองแต่หล่อนเป็นจุดเดียว แป้งเริ่มใจคอไม่ดี

เหมือน...มันดังอยู่ใกล้ๆ นี่เลย ในกระเป๋า? หรือว่าเสียงโทรศัพท์? สาบานได้หล่อนไม่เคยตั้งเสียงนี้

แป้งควานมือเปิดซิปล้วงลงไปในกระเป๋าสะพายอย่างร้อนรน แล้วก็เจอ...

จ้าก! นาฬิกาปลุก! ใครเอามันมาใส่ในกระเป๋าช้าน

เจ้าหล่อนรีบกดปิดเสียงมือไม้สั่น แล้วหันไปยิ้มแหยๆ ให้คนรอบข้าง นาฬิกาบ้านี่ก็นะ ตั้งไว้บ่ายสอง ดันทะลึ่งมาปลุกตอนบ่ายสี่ สงสัยเมื่อคืนหล่อนจะเบลอหนัก ก็นะ เล่นนอนถ่างตาขลุกอยู่กับพระเอกหล่อล่ำอย่างพี่ไทแทนหนูจอมตั้งค่อนคืน จะไม่ให้เบลอยังไงไหว...แต่เอ๊ะ! ตะกี๊รู้สึกเหมือนเห็นอะไรแวบๆ

แป้งเปิดกระเป๋าดูอีกรอบ

โอว แม่จ้าว รีโมททีวี! แล้วนี่ แม่กุญแจใหญ่ยักษ์พร้อมดอกเสียบติดตูด ตอนออกมากวาดมาหมดหลังโต๊ะหรือเปล่าหว่า? ออ...ไม่หมด ยังเหลือโคมไฟอีกอัน

นี่หล่อนแบกนาฬิกาปลุก รีโมททีวี กับแม่กุญแจใหญ่ยักษ์มาตลอดเลยเหรอเนี่ย ชักรู้สึกหนักขึ้นแฮะ

เธอพกนาฬิกาปลุกกับรีโมททีวีมาห้างฯ ด้วยเหรอ

ไอ้ดำอีกล่ะโผล่หน้ามาหัวเราะ เยาะเย้ยนะเยาะเย้ย หล่อนล่ะอยากเอารีโมทยัดปากมันจริงๆ

อ้าวอยู่กันตรงนี้เองบาสร้องทักมา แป้งชักใจคอไม่ดี กลัวบาสจะได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกเมื่อครู่นี้ด้วย มีอะไรกัน?” บาสยังซักเมื่อเห็นทั้งคู่ยืนเงียบ สีหน้าสีตาคล้ายไม่รู้ไม่เห็นอะไรมาก่อน แป้งจึงโล่งอก พร้อมกันนั้นก็ส่งสายตาพิฆาตไปทางคู่อริ ถ้าตีความหมายเป็นคำพูดคงได้ประมาณว่า

ดำ นายอย่าพูดนะ ถ้านายพูดฉันเอารีโมททีวีตีหัวนายจริงๆ ด้วย แล้วถ้านายยังเจ็บไม่พอ ฉันจะเอานาฬิกาปลุกทุ่มใส่หัวนายอีกที

ดูเหมือนสายพิฆาตของแป้งจะมีรัศมีทำลายล้างสูง เพราะบาสขมวดคิ้วยิ่งกว่าเก่า และคู่อริของหล่อนก็ตอบเพียง

เปล่า ไม่มีอะไร

ดีๆ ตอบแบบนี้พอคบกันได้หน่อย...แป้งยิ้มกริ่ม

แค่ยัยโก๊ะอยากดูทีวี แต่ฉันไม่รู้จะไปหาจากไหนมาให้ดู ถ้าจะให้หา ก็คงหาให้ได้แค่รีโมท

แว้ก ไอ้ดำ-มึง ตาย!

อ้าว มาอยู่กันตรงนี้เอง ตามหาตั้งนานบอยขัดขึ้นก่อนแป้งจะทันได้กระโดดงับคอนายดำ

จะกลับแล้วเหรอบาสถาม แป้งมองพ่อหนุ่มรูปหล่อด้วยสายตาหวานฉ่ำ พ่อเทพบุตรของแป้งทำอะไรก็ดูดีไปหมด ความหล่อกระชากใจไม่พอ น้ำเสียงยังนุ่มทุ้มชวนฝัน แต่ครั้นหันไปทางไอ้ดำ เฮ่อ... เหนื่อยใจ

อุ๋มเขาอยากไปโยนโบว์ฯ ไปกันมั้ย

โอว โยนโบว์ฯ ไปสิๆ อยากไป...แป้งร่ำร้อง

ทุกคนพร้อมใจกันลงคะแนนเสียงสนับสนุน เป็นอันว่า วะ...วะ...ว้าว แป้งจะได้โยนโบว์ฯ ก็คราวนี้แล้ว

แป้งหยิบหนังสือที่เล็งไว้สองเล่มไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ แล้วทั้งกลุ่มก็มุ่งหน้าสู่ชั้นที่ตั้งของลานโบว์ลิ่ง สถานที่ในฝันซึ่งแป้งปรารถนามานานแสนนาน

ลูกโบว์ลิ่งสีสันสวยงามวางเรียงเป็นตับอยู่เบื้องหน้า

เอ่อ อยากจะจับนะ แต่ว่า อายจัง เค้าจับกันยังไงหว่า? แป้งเมียงๆ มองๆ อยู่พักใหญ่แล้วก็ตัดสินใจ เอาวะ โยนมันมั่วๆ ไปคงไม่เป็นไรมั้ง

นี่เธอโยนโบว์ฯ เป็นมั้ยน่ะ

ไอ้ดำอีกล่ะ สะเหล่อทุกเรื่อง แป้งแอบเหม็นเบื่อ

จะเป็นไม่เป็นนายยุ่งอะไรด้วย

ก็ไม่อยากยุ่งหรอก แต่อายแทน

แหมพูดยังกะตัวเองเล่นเป็นงั้นแหละ พนันได้เลยว่าหน้าอย่างนายต้องคุ้นกับปลักควายมากกว่าลานโบว์ฯ ใช่ม๊ะ?”

แป้งเหยียดปากดูหมิ่นให้เห็นชัดๆ นายดำคงนึกหมั่นไส้เต็มแก่ เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วบอก

ก็อาจจะใช่อย่างเธอว่า แต่ดูท่าทางเธอแล้ว ฉันว่าฉันคุ้นกับลานโบว์ฯ มากกว่าเธอแหละยัยโก๊ะ มานี่มาจะสอนให้

มือดำคร้ามของนายดำดึงแขนแป้งไปทางหนึ่ง หล่อนจึงสะบัดแขนทำท่ารังเกียจสุดฤทธิ์สุดเดช

อี๋! ฉันไม่ได้ขอให้นายสอนนะ อย่ามาจับฉันได้มั้ย เอามือนายออกไปไกลๆ เลยไป ชิส์!

แป้งดีดดิ้นทำรังเกียจรังงอนอยู่ได้ไม่นานก็ต้องยอมจำนน เพราะหันไปมองคนอื่นเห็นเขาโยนปรื๊ดโยนปรื๊ดกันทั้งนั้น ไม่มีใครสนใจหล่อนเลย บวกลบผลได้ผลเสียแล้วจึงคิดได้ว่า ดีกว่า งมโข่งอยู่คนเดียว

เอ้านี่ ลูกโบว์ฯ แต่ละลูกมันมีสามรูเห็นมั้ย?” นายดำเริ่มทำหน้าที่ครูฝึก แป้งก็พยักหน้าหงึกหงัก แอบตอบในใจว่า...เห็นสิ ตาไม่ได้บอดนี่

สามรูก็ต้องใส่สามนิ้วใช่มั้ย?” ใช่ๆ...แป้งพยักหน้าหงึกๆ อีกครั้ง

นายดำทำหน้าที่ผู้สอนได้ดีเยี่ยม จนแป้งชักสนุก จากที่โยนปรื๊ด ออกข้าง โยนปรื๊ด ตกลู่ มาเป็น โยนปรื๊ด เยี่ยม! โยนปรื๊ด โอ ก๊อด! ยิ่งโยนยิ่งมันส์

จับคู่โยนแข่งกันดีกว่าบอยเสนอความคิด และแน่นอน บอยต้องคู่อุ๋มอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนพ่อเทพบุตรสุดหล่อของแป้งก็หนีไม่พ้นยัยสวยชิบ แล้วแป้งล่ะ?

หล่อนหันไปมองนายดำตาปริบๆ

โยนแข่งกันเฉยๆ ก็ดูจะกร่อยไปหน่อย ทั้งกลุ่มจึงลงมติเป็นเอกฉันท์ คู่ไหนแพ้เลี้ยงข้าวเย็นก่อนกลับ แป้งแอบคิดว่าเป็นกติกาที่พอรับไหว ถ้าแพ้หล่อนก็ไม่ต้องควักเงินคนเดียว เผลอๆ อาจทำเป็นเนียน บอกลืมเอากระเป๋าตังค์มา ให้ไอ้ดำจ่ายไปทั้งหมด หน้าโง่ๆ อย่างมันคงไม่รู้หรอกว่าหล่อนโกหก แป้งหัวเราะร่าอยู่ในใจกับความฉลาดล้ำของตัวเอง

การแข่งขันเริ่มขึ้น บอยเปิดเกม แป้งยืนตาค้างอึ้งไปเป็นนานสองนาน ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนหล่อนจะเทิร์นโปรขนาดนั้น ครั้งแรกก็ทำสไตรค์...ตามด้วยพ่อเทพบุตรสุดหล่อ แต่ฝีมือไม่เท่าไหร่ เพราะเหลืออีกสองพินให้ยัยสวยชิบเป็นคนจัดการ

แต่แหม ไม่น่าเชื่อว่ายัยนี่เก็บได้ด้วยแฮะ

เอาล่ะ ถึงตานายดำแล้ว ดำสู้เค้า!...แป้งแอบลุ้นเชียร์จนตัวโก่ง และสุดท้ายลูกกลมๆ นั้นก็ถูกปล่อยออกจากมือ...โอว เยส! สไตรค์ ดำ นายเจ๋งโคตร! แป้งยิ้มร่านัยน์ตาระยับ

กลับมาที่คู่บอยอีกครั้ง อุ๋มเป็นคนโยนก่อนบ้าง หล่อนเก่งไม่น้อย เก็บกวาดไปได้เกือบหมด เหลือแค่พินเดียว ไม่ต้องสงสัยว่านายบอยจะเก็บพินที่เหลือนั้นได้ไหม

ส่วนยัยสวยชิบนะเหรอ เหลือสองพินเท่ากับพ่อเทพบุตร จะบอกหรือไงยะว่าคู่กัน ...ซวยล่ะสิ ถึงตาหล่อนแล้วทำไงดี? แป้งหลับตาปี๋ ภาวนาในใจ...พ่อแก้วแม่แก้วจ๋าช่วยลูกด้วย

หล่อนส่งสายตาละห้อยไปมองนายดำ คล้ายกับบอกว่า...ดำ ถ้าลูกมันตกลู่นายอย่าว่ากันนะ นายต้องโทษตัวเองที่สอนฉันไม่ดี เข้าใจมั้ย?

และแล้วลูกกลมๆ ก็หลุดออกจากมือ ...ตึก...ตึก...ตึก...

โอว เยส! เจ็ดพิน เจ๋งเป้ง

...เอาล่ะดำ เหลือสามพินนายจัดการให้ฉันด้วย ฉันรู้แล้วว่านายเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ปลอมตัวมา นั่น ต้องอย่างนั้น ท่าอย่างเท่ อ้าวๆ เฮ้ย ไปทั้งลูกไปทั้งคน ฮ่าๆ ตลกชะมัด อายแทนว่ะ ตกลงครั้งนี้พลาดหรือว่าครั้งแรกฟลุคล่ะเนี่ย แป้งชักสงสัย

จบเกมสรุปว่าคู่ของแป้งกับนายดำต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อค่ำ แป้งนำเสนอร้านส้มตำข้างห้างสรรพสินค้า และคนอื่นๆ ก็เห็นคล้อย

กินกันจนอิ่มหนำ ค่าอาหารหารสอง แป้งควักส่วนของหล่อนออกมาจ่ายอย่างไม่อิดออด แม้จะคิดมุกลืมกระเป๋าเงินเตรียมไว้ แต่พอเอาเข้าจริงก็ทำไม่ลง เมื่อเดินกลับออกมาถึงหน้าห้างฯ ก็เจอขอทานเข้าอีก คราวนี้เป็นคู่คุณลุงเป่าปี่กับคุณตาถือขัน ใจแป้งอ่อนยวบ ล้วงกระเป๋าหาเศษเงินได้เหรียญบาทมาสามเหรียญ กับเหรียญสิบอีกหนึ่ง

ใครมีเหรียญบาทให้แลกสักสิบเหรียญมั้ยทุกคนพร้อมใจกันส่ายหน้า แป้งให้สงสัยว่าพวกมันรู้กันได้อย่างไร ยังไม่มีใครดูในกระเป๋าเลยสักคน

เหรียญห้าด้วยก็ได้

คำตอบก็ยังเหมือนเดิม

แป้งจะเอาไปทำไมอุ๋มถาม

ฉันมีอยู่สามบาท แกจะเอามั้ยบอยยื่นเหรียญของเขาส่งมาให้

ไม่เอา เก็บไว้เถอะ ฉันจะเอาไปทำบุญ ไม่มีให้แลกก็ไม่เป็นไร ทำเท่าที่มีก็ได้

หล่อนเข้าไปยืนหน้าขอทาน ก่อนหย่อนเหรียญไม่ลืมอธิษฐาน

...บุญกุศลนี้ขออุทิศแต่ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ขอพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ อยู่ยั้งยืนยง คุณพ่อคุณแม่ขา ส่วนของคุณพ่อคุณแม่รอไว้คราวหน้านะคะ คราวนี้ลูกมีสามบาท

แป้งหย่อนเหรียญลงขัน แล้วพลันนั้นก็รู้สึก...โอ สดชื่นๆ

 

 

สะพานลอยอยู่เหนือศีรษะแต่ไม่มีใครสนใจใช้เป็นทางข้ามถนน ทั้งกลุ่มของแป้งและผู้มาจับจ่ายซื้อของรายอื่นๆ ต่างยืนรอรถติดไฟแดงอยู่ริมฟุตปาธ บอยจูงมืออุ๋ม บาสจับมือมด แป้งก็ได้แต่มองอีกตามเคย...แต่เอ๊ะ! อะไรมายุกยิกๆ อยู่ชายเสื้อ หล่อนหันไปมอง เห็นเป็นมือใครก็ไม่รู้ จึงไล่สายตาตามมือนั้นไป เจอไอ้ดำอีกล่ะ

นายมาจับชายเสื้อฉันทำไมแป้งเข่นเขี้ยวด้วยเสียงกระซิบ แอบกลัวคนอื่นได้ยิน

ก็ข้ามถนนไง

รู้แล้ว แล้วทำไมต้องมาจับเสื้อฉันด้วย

เดี๋ยวหลงกัน

เวรกรรม!

ไม่ทันที่แป้งจะได้พูดต่อ รถติดไฟแดงพอดี กลุ่มคนเริ่มออกเดิน แป้งก็รีบจ้ำพรวดๆ ตามไปด้วย เมื่อข้ามมาถึงอีกฟากถนนหล่อนเหลียวไปมองด้านหลัง แต่ไม่มีไอ้ดำ สงสัยว่าหายหัวไปไหนของมัน หรือว่าจะโดนรถเฉี่ยวไปแล้ว?...อ้าว นั่น จับชายเสื้ออีท่าไหนถึงยังเดินอยู่กลางถนนอย่างนั้น แล้วนั่นหอบของอะไรเยอะแยะ เมื่อกี้ก็ไม่เห็นถืออะไร อ๋อ ช่วยคุณป้าถือของข้ามถนนนั่นเอง...เจ๋งอ่ะ อือหึ เรียกแท็กซี่ให้ด้วย? โห ดำ นายสุดยอด!...

นายรู้ตัวหรือเปล่านะ ว่านายหล่อขึ้นอีกนิดหนึ่งแล้ว

ครั้นกลับมารวมกลุ่มกันใหม่ ไม่มีใครกลับทางเดียวกับแป้งเลย ทุกคนตกลงใจอยู่เป็นเพื่อนรอให้แป้งขึ้นรถก่อน จึงค่อยแยกย้าย

แกมีเศษตังค์จ่ายค่ารถมั้ยแป้งบอยถาม พร้อมกับล้วงมือไปหาเศษเหรียญในกระเป๋า แป้งยื่นมือออกไปรอรับทันที ทั้งที่จำได้ว่าตนยังมีเหรียญสิบอยู่ทั้งเหรียญ

ไม่ต้องเอาแล้วมั้งสายตาของบอยมองไปข้างหน้า แป้งมองตาม เห็นแถบสีน้ำเงินลอยเด่นมาแต่ไกล

รถเมล์ฟรีจากภาษีประชาชน

อีกครั้งที่แป้งซาบซึ้งน้ำใจบอย หดมือกลับอย่างเงื่องหงอย

 


แป้งถอดเสื้อแจ๊กเก็ตของบอยโยนพาดไว้บนเตียง ครั้นได้เห็นสภาพตัวเองในกระจกก็ให้ทุเรศทุรังสายตา ใส่เสื้อกลับด้านอยู่ได้ตั้งแต่เช้า จะถอดใส่ใหม่ตอนนี้ก็กระไรเลย ให้พี่โจรสลัดซบหลังมาได้ทั้งวัน จะให้ซบต่ออีกนิดคงไม่สึกหรอไปกว่านี้อีกหรอก

นึกขึ้นได้ว่าซื้อหนังสือมาด้วย จึงหยิบกระเป๋าสะพายมาเปิด

 

“...ลอง ปัน หลอง เลา หม่าน เลย โถว โถ้ว ก๊วย สุย หวิน ปั๊ก เยา...

 

ใครโทร.มาน้า?...คำถามร่ำร้องอยู่ในใจเอ๊ะ เบอร์ใคร? ไม่คุ้นเลย

หวัดดีค่ะ

แป้งเหรอ นี่พี่เอง

พี่ไหน? ไม่รู้จัก

พี่โก้ไง

โก้? ...โก้ไหนอีกล่ะ ไม่เคยมีพี่ชื่อโก้ อย่ามาเนียน

ยัยเบื๊อกเอ๊ย

หน็อย! หาว่าหล่อนเบื๊อก ไอ้นี่ ถ้าได้คุยกันซึ่งๆ หน้ามีหวังโดนเตะก้านคอสลบไปแล้ว

คนที่ไปเที่ยวด้วยวันนี้ไง เพื่อนของบอยน่ะ จำได้ยัง

อ๋อ ไอ้ดำ อุ๊ย!แป้งรีบตะปบปิดปากหมับ ก่อนกล่าวต่ออย่างเป็นกันเองขึ้น นายนั่นเอง โทร.มามีไร แล้วนี่นายไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน?”

เบอร์โทร.เธอหาไม่ยากหรอกน่า

ดู๊...ดูมัน...คนเขาถามดีๆ ตอบกวนนะนี่

อยู่ไหนเนี่ย

ถามได้ ก็อยู่ห้องสิ

ถึงห้องเรียบร้อยดีใช่มั้ย

ก็ใช่เซ่ จะให้ไม่เรียบร้อยยังไง

เห็นกลับบ้านค่ำๆ คนเดียวเลยเป็นห่วง รู้ว่าถึงห้องเรียบร้อยดีก็ดีแล้ว

เอ่อ...เป็นห่วงหรอกเหรอ?

แป้งนั่งเอ๋อเพราะโดนคำว่า เป็นห่วงทะลุทะลวงจนหูอื้อตาลายหัวหมุนติ้วๆ ไม่ได้ยินประโยคอื่นๆ อีก

แป้ง! เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเงียบไป

เสียงถามนั้นทำหล่อนสะดุ้ง

เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร แค่นี้ใช่มั้ย?” ชักเริ่มเขินแฮะ

ฮื่อ แค่นี้แหละ ...อ้อ เดี๋ยวแป้ง

มีไรอีกล่ะ

อย่าลืมอาบน้ำก่อนนอนด้วยนะ

อ๊าย! ไอ้ดำ คิดว่าหล่อนซกมกหรือไง คนเค้าอุตส่าห์ชอบขึ้นมานิดนึงแล้วนะ ...ฮึ!






 







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

605 ความคิดเห็น

  1. #585 หลากหลาย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:46
    555+ ฮาเว่ออ่ะ
    #585
    0
  2. #583 mj_mj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:00
    แป้งตลกดี
    #583
    0
  3. #580 munggg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:33
    ฮาทั้งตอนเลย
    #580
    0
  4. #440 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 18:15
    5555 ฮามากกกกกก.
    #440
    0
  5. #438 Marina Hurairota (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 16:46
    55555555555555555555 ไอ้ดำ ฮามว้ากก
    #438
    0
  6. #430 may (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 13:19
    555+ อย่างฮาอ่ะ..นางเอกรั่ว
    #430
    0
  7. #401 poonsuk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 10:52
    ฮาดีค่ะ อ่านแล้วผ่อนคลายดีสบายๆ
    #401
    0
  8. #337 kingdompk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:23
    น่ารักอ่ะ นายดำ ^^
    #337
    0
  9. #329 BoraNisa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:57
    5555+ น่ารักจังเลย นางเอกก็โก๊ะ พระเอกก็กวน ^^
    #329
    0
  10. #318 NOO NAN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:38
    5555555555 ผ่อนคลายดีๆ สาวแป้งกะพี่โก้ ^^
    #318
    0
  11. #305 bambammm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:41
    โอ๊ยยย  ฮาาาาาามากกกกกกกกกกกกอ่ะ

    ยิ่งรีบๆๆยิ่งฮามากกก  เคยตกอยู่ในสถานการณ์เร่งรีบกับเวลา  ถึงเวลานัด  ตื่นสาย  น้ำไม่ได้อาบ  ล้างเเค่หน้า  หากุญเเจห้องไม่เจอ  หยิบรีโมตทีวีใส่กระเป๋าเพราะนึกว่าเป็นโทรศัพท์  โอ๊ยยย  เคยเป็นคร่าาาา  ฮามากกกกก
    #305
    0
  12. #299 amil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:09
    ขำได้ตลอดกับมุขยายแป้ง ประหยัดเรื่องอาบน้ำ ส่วนภาพลักษณ์พระเอกฉีกแนวมาก โอ๊ยฮาได้ตลอด พี่โก้รู้ได้อย่างไรว่าแป้งไม่อาบน้ำ
    #299
    0
  13. #271 tanyapat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2555 / 12:31
    นางเอกฮานาก้ามากกกกกกกกกกชอบบบบบบบบบบแต่อย่าซกมกแบบนี้ได้มะกลัวเน่าทั้งเป็นอ่ะ
    #271
    0
  14. #257 ซาโยเบบี๋ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 11:25
    แป้งซกมกและโก๊ะได้ใจจริง 555555555555555555
    #257
    0
  15. #253 หัวฟู (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 23:30
    สาวแป้ง ซกมกได้ใจมากกก



    ฮ่าๆๆ



    #253
    0
  16. #247 เซกิกั๊บป๋ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 16:46
    ดำก็ดำเถอะ ขอเจอซักที่เถอะพี่แก้วอยากรักคนตัวดำ ๆ อิอิอิ
    #247
    0
  17. #228 ณ กฤษณา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 11:55
    โหยย พี่่ดำน่ารักอ่ะ แมนสุดๆ >///<
    #228
    0
  18. #222 น้องสี่น้ำตาล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 18:14
    ฮ่ามากเลย สนุกมากคะ 
    #222
    0
  19. #197 สาวาลา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 19:49
    อยากจะกรี๊ดดัง ๆ เลย  ดีใจมากที่มาเจอว่าคุณแก้วอัพเรื่องนี้ต่อแล้ว  ชอบมาก  ขำดี นางเอกน่ารัก โก๊ะดี

    แต่ที่ดีใจมั่ก ๆ ก็คือเรื่องนี้ไม่ต้องเตรีมทิชชู  เตรียมฮาอย่างเดียว
    #197
    0
  20. #195 Millimeter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 23:24
    ฮาค่ะ ชอบ
    #195
    0
  21. #191 Ninan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 20:35
    55555+
    สนุกมาก ขำดี เฮอาสุดๆ อ่ะ
    ฮ่าๆๆ
    #191
    0
  22. #189 อะเจ้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 19:57
    555 หนุก แอบแซว นิยายตัวเอง ด้วยน้า ไรเตอร์ พี่ไท กะ จอมอ่ะ อ่านแล้วขำ อิอิ +++

    จะติดตามกันต่อไป นะค้า
    #189
    0
  23. #183 รักเหมียวจ้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 06:06
    นางเอกฮาอ่ะ อิอิ
    แต่แอบซกมกนะเนี่ย ฮ่าๆๆ
    #183
    0
  24. #180 หิ่งห้อยหน้าแล้ว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 01:37
    โก๊ะกว่านี้..เปิ่นกว่านี้..รั่วกว่านี้..มีอีกไหม..ได้ใจจริงๆเลยหญิงแป้งอ่ะ...สักทีเถอะ..55555555
    #180
    0
  25. #178 saluk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 10:09
    ขอเวลา 5 นาที 5555555555555
    ยายแป้งติ้งต๋อง รั่วไปถึงไหนจ๊ะ
    เล่นเอาซะฮากระจุย น้ำหมากกระจายไปเลย
    #178
    0