จอมรักจอมใจ (the end)

ตอนที่ 5 : บทที่ ๔ ความคิดดีดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    29 ก.ค. 54

บทที่ ๔ ความคิดดีดี

 

สายวันถัดมา ดูแลมารดาให้พักผ่อนแล้วจอมใจจึงกลับมาดูบ้าน และเก็บของใช้จำเป็นของมารดาไปโรงพยาบาล ขณะค้นโน่นคุ้ยนี่อยู่นั้น พลันสายตาไปสะดุดเข้ากับกองจดหมายชุดหนึ่ง เปิดออกดูจึงรู้ว่ามันเป็นใบแจ้งหนี้จากทางธนาคาร หญิงสาวนั่งอึ้ง ไม่อยากเชื่อว่ายอดเงินจะสูงขนาดนั้น เป็นนานกว่าเธอจะละมือจากจดหมายรื้อดูของที่วางซ้อนด้านล่าง พบหนังสือสัญญาเงินกู้ซึ่งใช้บ้านและที่ดินเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน

เธอเคยสงสัยมาหลายครั้งว่ามารดาหาเงินมาจากไหนส่งเสียให้เธอเล่าเรียนจนจบ บัดนี้ความสงสัยนั้นกระจ่างแจ้ง

ร่างบางซึ่งนั่งคุกเข่าทรุดกองกับพื้น ถ้าหาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้บ้านหลังน้อยที่เคยอยู่อาศัยมาแต่อ้อนแต่ออกต้องถูกยึด ความทรงจำดีๆ ความรักที่ยังลอยอวลอยู่รอบบ้าน เธอจะปล่อยให้มันสูญสิ้นไปได้อย่างไร?

เป็นนานที่จอมใจนั่งซึมกะทือสะเทือนใจกับเรื่องราวซึ่งรับรู้ เกือบชั่วโมงต่อมาจึงค่อยขยับตัว พยายามดึงความเข้มแข็งมาสู่ใจดวงน้อย แม่คนเดียวสู้กัดฟันเลี้ยงดูส่งเสียให้เธอได้ร่ำเรียนจนจบปริญญา ความทุกข์ยากของแม่หนักหนากว่าเธอตั้งกี่ร้อยกี่พันเท่า ท่านยังเข้มแข็งเป็นหลักให้เธอได้พักพิงเสมอ บัดนี้เป็นหน้าที่ของเธอแล้วที่จะต้องเป็นหลักให้ท่านได้พักพิงบ้าง นี่เป็นบทพิสูจน์บทหนึ่งของชีวิตว่าเธอเข้มแข็งพอจะดูแลมารดาได้หรือไม่ และเธอต้องผ่านมันไปให้ได้

จอมใจรวบรวมเอกสารต่างๆ ไว้ดังเดิม ลุกขึ้นเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น สำรวจความเรียบร้อยทั่วบ้านเสร็จจึงปิดหน้าต่างประตู เดินไปรอรถสองแถวกลับโรงพยาบาล

 

จะกลับกรุงเทพฯ กี่โมงลูก? นางจิตรีถามเมื่อจอมใจเดินเข้ามาข้างเตียง

จอมว่าจะอยู่ดูแลแม่ต่อจ้ะ มือเรียวปลดเป้หลัง หยิบของในกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียง

อะไรกันลูก หนูเพิ่งไปทำงานได้ไม่เท่าไหร่เองนะ ลาแบบนี้จะดีเหรอ? เกรงใจเจ้านาย มารดามองหน้าบุตรสาว สักครู่จึงเอ่ยต่อ กลับไปทำงานเถอะจอม ไม่ต้องห่วงแม่หรอก หมอ พยาบาลที่นี่เยอะแยะไป อยากได้อะไร ญาติคนไข้เตียงอื่นๆ ก็พอไหว้วานกันได้

จริงอยู่ที่คนไข้ในโรงพยาบาลต่างจังหวัดแบบนี้ยังพึ่งพาอาศัยกันได้เหมือนญาติ แต่ญาติคนอื่นหรือจะเหมือนญาติตัว ต่อให้หมอหรือพยาบาลก็เถอะ ก็แค่รักษาตามหน้าที่ จะให้มาคอยเอาใจใส่เหมือนคนในครอบครัวได้อย่างไรกัน

แม่ได้หลับรึยังจ๊ะวันนี้? จอมใจชวนคุยไปอีกเรื่อง และคนเป็นแม่ก็รู้จักลูกสาวตนดี แม้จอมใจจะดูหยิมๆ ติ๋มๆ อย่างที่เห็น แต่ลึกๆ แล้วกลับเป็นคนดื้อเงียบไม่น้อย นางถอนใจเบาๆ

หลับแล้วลูก เพิ่งตื่นก่อนจอมกลับมาไม่เท่าไหร่ ได้อะไรมาบ้างล่ะ? นางมองข้าวของบนโต๊ะ เห็นของใช้กระจุกกระจิกไม่กี่อย่าง ใกล้มื้อเที่ยงแล้วเดี๋ยวพยาบาลคงเอายามาให้ จอมล่ะหาอะไรกินมารึยัง?

ยังจ๊ะ จอมยังไม่หิว เอาไว้ก่อนก็ได้ จอมใจหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ ลูบขาเล็กผอมของมารดาไปมา

อะไรกันลูก ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยเหรอ? ไม่ได้แล้ว ไปหาอะไรกินซะก่อนไป๊ ดูสิ ตะลอนขึ้นรถลงรถ เป็นลมเป็นแล้งไปจะทำยังไงล่ะเนี่ย? แม้จะดุแต่แววตาเปี่ยมด้วยความห่วงใยจับใจ

ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะแม่ จอมแข็งแรงออก

อย่าได้ประมาทไปนะจอม ถึงไม่เป็นลม ก็อาจเป็นโรคกระเพาะได้ แล้วนี่อะไรหนูอดมาตั้งแต่เช้า ป่านนี้ท้องไส้ไม่รวนหมดแล้วเรอะ?

เดี๋ยวจอมออกไปหาอะไรกินจ้ะ แต่ต้องให้แม่กินมื้อเที่ยงให้เสร็จก่อน นะจ๊ะ ดวงหน้าสวยหวานยิ้มประจบจนมารดาอ่อนใจ

 

เที่ยงวันจอมใจออกมาหามื้อเที่ยงทานและใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรฯ ไปเรียนคุณหญิงรำไพขอลางานต่ออีกระยะ เสร็จแล้วจึงโทรฯ ไปลากับคุณรุจิเรศอีกที แต่เพียงแค่คุณหญิงทราบข่าว นางก็รีบรุดเดินทางมาเยี่ยมในวันนั้น จอมใจทั้งเกรงใจและตื้นตันใจ รู้สึกอุ่นใจว่าทั้งเธอและแม่มิได้โดดเดี่ยวอย่างที่แล้วมา

คุณหญิงรำไพแนะนำให้จอมใจพามารดาไปรับการรักษาในกรุงเทพฯ นางอาสาเป็นธุระจัดการเรื่องทุกอย่างให้ ไม่ว่าจะติดต่อโรงพยาบาล หาแพทย์ผู้ชำนาญเฉพาะทาง รวมทั้งค่าใช้จ่ายต่างๆ จอมใจไม่ต้องกังวลใดๆ เลย หากแต่หญิงสาวกระอักกระอ่วนใจเกินกว่าจะรับความเมตตาจากนางไว้ได้ เพราะดูมันมากมายเหลือเกิน

อย่าคิดว่าป้าเป็นคนอื่นคนไกลสิจ๊ะหนูจอม นางยังหว่านล้อม

จะด้วยอะไรไม่ทราบได้ จุดที่ทั้งสองนั่งไม่ห่างจาก จุดเกิดเหตุเมื่อวานนี้นัก ขณะนั่งคุยกับคุณหญิงจอมใจยังแอบเขว ชำเลืองมองโต๊ะหินตัวนั้นแล้วให้ใจสั่น หวิวไหวประหลาด เธอก่นด่าตัวเองในใจ ทั้งที่คุยเรื่องสำคัญกันอยู่แท้ๆ ยังแอบคิดถึงบุรุษหน้าโจรคนนั้นได้ น่าอายจริงๆ

บอกแล้วไงว่าหนูจอมก็เหมือนลูกเหมือนหลานของป้า คุณหญิงเอ่ยมาอีก อย่าคิดมากเลยนะ พาแม่ไปรักษาตัวที่กรุงเทพฯ ป้าจะหาหมอเก่งๆ มารักษาแม่หนูเอง โรคนี้ไม่ร้ายแรงอะไรหรอก ได้หมอดียาดีไม่นานก็หาย เชื่อป้าสิ หนูก็จะได้ทำงานได้สบายใจ ไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง ไม่ต้องนึกว่าเป็นบุญคุณอะไรหรอก ป้ามันแก่แล้ว สมบัติมีเยอะแยะเอาไว้เฉยๆ ก็สูญเปล่า ได้ช่วยคนอื่นบ้างจะได้เป็นกุศลติดตัว

จอมใจได้แต่อ้ำอึ้ง เมื่อจะเอ่ยปากปฏิเสธหญิงชราก็หาเหตุมาโน้มน้าวไม่หยุด สุดท้ายเธอต้องจำยอมในที่สุด

 

บารมีและอำนาจเงินของคุณหญิงรำไพบันดาลทุกอย่างได้รวดเร็วทันใจ แค่คุณหญิงกดโทรศัพท์สั่งงานเลขาฯ ส่วนตัว โรงพยาบาลเอกชนมีชื่อในกรุงเทพฯ ก็พร้อมรอรับผู้ป่วย จอมใจเดินทางไปพร้อมมารดาในคืนนั้น เบนซ์ประจำของคุณหญิงซึ่งวิเชียรทำหน้าที่เป็นพลขับ ขับตามรถตู้ของโรงพยาบาลไม่ห่าง

ห้องพักในโรงพยาบาลแห่งใหม่หรูหราสะดวกสบายไม่ต่างห้องพักของโรงแรมห้าดาว จนแทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็นห้องพักฟื้นไข้ คุณหญิงจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลคนป่วย จอมใจจึงถูกมารดาไล่ให้ไปพักผ่อน แม้เธอจะอิดออดอยากอยู่ดูแลนางเองก็ไม่เป็นผล

 

ล่วงวันใหม่มาแล้วเกือบสี่ชั่วโมงกว่าจอมใจจะเดินทางกลับถึงบ้าน ร่างบางทุ่มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา ตั้งแต่ได้รู้จักกับคุณหญิงรำไพชั่วไม่กี่เดือน ทุกอย่างในชีวิตเธอก็เปลี่ยนแปลงไปหมด เธอมีงานมีการดีๆ ทำ มีบ้านสุขสบายให้อยู่อาศัย มีรถคันโก้คอยรับส่ง

เดือนที่แล้วเธอยังเป็นยัยจอมใจเด็กสาวกะโปโล บัณฑิตจบใหม่จากรั้วมหาวิทยาลัย พนักงานขายของต๊อกต๋อยในห้างสรรพสินค้า วันนี้เธอเป็นคุณจอมใจที่ใครเห็นต่างนอบน้อม ไม่เว้นเพื่อนร่วมงานหรือกระทั่งเจ้านายอย่างคุณอรรถสิทธิ์

เมื่อวานนี้แม่เธอยังนอนอยู่ในโรงพยาบาลเล็กๆ ของรัฐ พักห้องผู้ป่วยรวมอนาถา แต่วันนี้แม่กลับนอนอยู่บนเตียงนุ่มกรุ่นกลิ่นหอม ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อเสียงและแพงหูฉี่

ชีวิตเหมือนฝันไปจริงๆ

 

น้ำส้มเย็นๆ ค่ะคุณหญิง หญิงร่างอ้วนคลานเข่าตุ้บตั้บเข้ามาวางถาดใบเล็กลงบนโต๊ะเตี้ยๆ หน้าโซฟาหลุยส์ในห้องรับแขก แล้วนั่งพับเพียบถามสิ่งที่อยากรู้ คุณแม่คุณจอมเป็นยังไงบ้างคะ?

คุณหญิงปิดนิตยสารวางลงบนโต๊ะ

พามารักษาตัวในกรุงเทพฯ แล้วคงไม่น่าห่วงอะไรแล้วล่ะ ที่นี่มีหมอดียาดี อีกหน่อยก็หาย แต่กว่าจะหว่านล้อมให้มาได้ฉันพูดจนเหนื่อย นี่ก็เพราะเห็นแก่แม่หรอกนะถึงได้ยอมมา นางถอนหายใจ จะว่าไปแม่ลูกคู่นี้น่าสงสารทั้งคู่ รักกันจริงๆ เห็นแล้วฉันยังตื้นตันใจ เด็กกตัญญูอย่างหนูจอมนี่แหละ ไปอยู่ที่ไหนคนเขาก็รักก็เอ็นดู น้ำเสียงชื่นชมจริงใจนั้นทำให้แม่บ้านร่างอ้วนอดยิ้มไม่ได้

เหมือนที่คุณหญิงรักคุณหญิงเอ็นดูใช่มั้ยคะ? นางเย้า

ก็ใช่น่ะสิ ถ้าได้มาเป็นลูกเป็นหลานฉันจริงๆ นะแม่น้อม ฉันคงชื่นใจไม่รู้จะพูดยังไงล่ะ เสียดายที่เป็นได้แค่หลานอุปโลกน์ประโยคหลังเสียงแผ่วลง ราวปลงกับชีวิตที่มักไม่เป็นอย่างใจต้องการ

แหม เป็นหลานจริงๆ ไม่ได้ก็เอามาเป็นหลานสะใภ้เสียเลยสิคะ แม่บ้านสูงวัยยังกระเซ้ากลั้วหัวเราะรื่นเริง นางไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าพูดเล่นตามประสา เหมือนอย่างที่เคยนั่งคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้กับคุณหญิงมานักต่อนัก หากแต่คนฟังหาได้คิดเล่นๆ อย่างคนพูดเลยสักนิด แวบแรกที่ฟังแววตานางส่อประกายวาววับด้วยความคิดบางอย่าง ทว่าคู่สนทนาอย่างแม่น้อมมิทันสังเกต

คุณหนูน่ะอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว เมื่อไหร่จะมีเมียซะทีก็ไม่รู้ อิฉันจะตายก่อนได้เห็นหน้าคุณผู้หญิงคนใหม่ของบ้านหรือเปล่าก็ไม่รู้นะคะคุณหญิง เมื่อพูดถึงหลานสะใภ้ของคุณหญิงก็อดไม่ได้ที่จะไม่นึกถึง คุณหนูซึ่งนางเคยเลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออก น้ำเสียงนางเจือแววเศร้าลงถนัด

ตาไทน่ะทิฐิแรง หัวใจมันแกร่งเหมือนหิน อะไรที่มันรักมันหวงก็รักก็หวงซะเหลือเกิ๊น แต่อะไรที่เกลียดก็เกลียดเหลือใจ ตอนนี้มันเกลียดย่ามัน ฉันก็ได้แต่ภาวนาขอพรพระอย่าให้มันเกลียดถึงขนาดไม่มาเผาผีกันถ้าฉันต้องตายไปก่อน

โธ่คุณคะ คุณหนูไม่ใจดำขนาดนั้นหรอกคะ แม่น้อมปลอบ รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่ไปรื้อฟื้นปมเศร้าในใจผู้เป็นนาย

นานเท่าไหร่แล้วที่มันไม่คิดจะมาเยี่ยมย่ามัน เสียงว่าคล้ายรำพึง ครู่เดียวก็ปรับให้เป็นปกติ ฉันเริ่มปลงได้แล้วล่ะแม่น้อม ได้รู้ข่าวมันอยู่เนืองๆ ว่ามันยังอยู่สุขสบายดีเท่านี้ฉันก็พอใจแล้ว

 

จอมใจมาเยี่ยมมารดาตอนสายของวัน เมื่อคืนกว่าจะหลับล่วงเข้าค่อนรุ่ง วันนี้จึงตื่นสายกว่าปกติ ดีว่าคุณหญิงอนุญาตให้ลางานได้หนึ่งวันไม่งั้นเธอต้องแบกหน้าโทรมๆ ดวงตาหมีแพนด้าไปทำงานแน่

ร่างบางผลักบานประตูเข้ามาเห็นมารดานอนหลับอยู่บนเตียง พยาบาลพิเศษนั่งอ่านนิตยสารบนโซฟาอีกมุมห้อง หล่อนเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่แล้วยิ้มให้อ่อนหวาน

จอมใจยิ้มรับขณะถาม

แม่เป็นยังไงบ้างคะ?

ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงค่ะ คุณหมอเข้ามาดูอาการเมื่อเช้า ให้ทานอาหารเช้า ทานยาแล้วเพิ่งหลับไปเมื่อสักครู่นี้เอง เช้านี้ทานอาหารได้เยอะค่ะ ไม่กี่วันก็แข็งแรงลุกไปทำโน่นทำนี่ได้แล้วล่ะค่ะ นางพยาบาลคงคุ้นชินกับการรายงานอาการของคนไข้ให้ญาติรับรู้ จึงคุยได้คล่องแคล่วเป็นกันเองจนจอมใจนึกชอบ เธอยิ้มน้อยๆ ขณะคอยฟัง

 

ตอนเที่ยงคุณหญิงรำไพมาเยี่ยม นางจิตรีเพิ่งทานอาหารเที่ยงและยาเสร็จจึงพอจะนั่งคุยด้วยได้ ดูคุณหญิงไม่มีทีท่าว่ารังเกียจที่ต้องมานั่งคุยกับผู้ป่วยโรคปอดเรื้อรังเลยแม้แต่น้อย แม้คนป่วยจะยังไอโขลกๆ อยู่เป็นระยะ

รักษาตัวให้ดีนะแม่จิตรี ให้หายไวๆ รู้มาว่ามีกันอยู่แค่สองคนแม่ลูกไม่ใช่รึ? คุณหญิงถาม ชำเลืองมองจอมใจที่นั่งข้างเตียงมารดาด้วยแววเอ็นดู

ค่ะ มีกันอยู่แค่สองคนเท่านี้ นางลูบผมดำสลวยของบุตรสาว ดวงตาฉายแววรักเปี่ยมล้น ฉันก็ไม่อยากเป็นอะไรง่ายๆ หรอกค่ะ ห่วงเจ้าจอมมัน ขอบคุณคุณหญิงมากนะคะที่เมตตาเราสองคนแม่ลูก ชาตินี้เราสองคนจะตอบแทนบุญคุณคุณหญิงหมดหรือเปล่าก็ไม่รู้ นางยกมือขึ้นไหว้คุณหญิง จนคุณหญิงรับไหว้แทบไม่ทัน

โอ้ย...อย่าได้คิดว่าเป็นบุญคงบุญคุณอะไรกันเลยนะ หนูจอมมาทำงานกับฉัน คอยอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยก็ทำให้คนแก่อย่างฉันหายเหงาไปได้เยอะ นี่แหละเขาถึงเรียกว่าน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า คนพูดหัวเราะ พลอยพาให้คนอื่นหัวเราะไปด้วย

คุณหญิงนั่งคุยด้วยกว่าชั่วโมง เห็นว่าสมควรแก่เวลาให้คนป่วยพักผ่อนนางจึงขอตัวกลับ ไม่มีใครรู้ว่าหญิงชราคอยสังเกตจอมใจอยู่ทุกระยะ ด้วยความรู้สึกใหม่ซึ่งแตกต่างไปจากเดิม เมื่อคืนนางนำคำพูดของแม่น้อมมาครุ่นคิดอยู่หลายตลบ ได้ข้อสรุปว่า

ถ้าได้หนูจอมมาเป็นหลานสะใภ้ก็ดีไม่น้อย

รูปร่างหน้าตาแม้จะไม่สวยเด่นสะดุดตา แต่สวยซึ้งชวนพิศชวนมองไม่รู้เบื่อ เสียแต่นัยน์ตาอมโศกไปหน่อย ด้านนิสัยใจคอนั้นผ่านเกณฑ์ตั้งแต่ได้เจอกันวันแรก ยิ่งได้รู้จักพูดคุยก็มั่นใจได้ว่าสามารถฝากผีฝากไข้และฝากตาไทของนางให้ผู้หญิงคนนี้ดูแลได้ เรื่องมารยาทยิ่งไม่ต้องพูดถึง พูดง่ายๆ ว่าผ่านเกณฑ์นางทุกกระเบียดนิ้ว

ที่สำคัญ แม้จอมใจจะดูอ่อนน้อม เรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ก็ใช่จะอ่อนไปทั้งหมด คนแบบจอมใจถ้านางดูไม่ผิดเขาเรียกว่า อ่อนนอกแข็งใน ตาไทของนางนั้นแข็งเกินไป ถ้าได้เจอคนอ่อนนุ่มนิ่ม ก็คงไม่กล้าหือกล้าอือกับผัว ผัวว่าอะไรก็ดีแต่ก้มหน้าอืออาตามกันไป ถ้าให้เจอคนแข็งๆ คล้ายกันนั่นยิ่งไปกันใหญ่ อยู่กันไม่เท่าไหร่คงทางใครทางมัน ต้องแบบหนูจอมนี่แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว...คุณหญิงยิ้มพราย

แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่จะทำอย่างไรนี่สิ อันนี้นางคงต้องคิดหนัก





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,318 ความคิดเห็น

  1. #5378 544 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 18:47
    คุณไทย ทิฐิแรงนะคะ ไม่ใช่ ฐิติ
    #5,378
    0
  2. #5223 S'rabbit - (♥). (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2553 / 12:32
    555 พระเอกเบี้ยวบ่อยนะเนี่ย

    ปล่อยให้นางเอกรับบทหนักคนเดียวเลย

    (ไม่เคยอ่านนิยายแนวนี้เลยนะเนี่ย
    พอมาอ่านเรื่องนี้รู้สึกว่าชอบมากกก
    ติดเลยอ่ะค่ะ >w<)
    #5,223
    0
  3. #5071 FANSiiz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 17:05
    อิอิ

    เดาถูกด้วยว่าหลานคุณหญิง

    ต้องเป็นภูไท

    เอิ๊กๆ ๆ

    อ่านต่อโลดๆๆๆๆๆๆ

    ^^
    #5,071
    0
  4. #4207 misdomoe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2553 / 13:55
    หนุกหนานๆ
    #4,207
    0
  5. #4164 kapolo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 20:18

    เริ่มเรื่องได้น่ารักมากเลยจ้า ดูอบอุ่น มิตรไมตรี 
    เป็นเรื่องที่น่าติดตามมากเลยจ้า  
    เป็นรูปเล่มเมื่อไหร่จะรีบอุดหนุนนะจ้า 

    #4,164
    0
  6. #4155 รักจีจี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 02:05

    หักค่าตัวพระเอกให้เข็ดเลยค่ะ 

    ออกน้อยจริงๆ

    #4,155
    0
  7. #4017 C - Emp. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 16:29
    คุณหญิงจอมวางแผน อิอิ
    #4,017
    0
  8. #3205 ชาลี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2553 / 15:10
    ทิฐิ จ๊ะ
    #3,205
    0
  9. #2683 “•” AøMAmM“•” (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 13:38

    ฮิ ๆ คุณหญิง เริ่มคิดจับคู่แล้วสิ ฮ่าๆๆ

    #2,683
    0
  10. #2246 NarinaNetta (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 11:00
    เริ่มสนุกมากเลื่อยๆ
    #2,246
    0
  11. #1498 เจอเเส้หน่อยเป็นไง >.,< (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2553 / 12:12
    สนุกดีค่ะ~
    #1,498
    0
  12. #1434 ชิมดุงกิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 00:59
    5 5  5 55
    คุณย่าจอมวางแผน
    #1,434
    0
  13. #1411 nunpanu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 21:34

    หลายตอนแล้วตัวพระยังไม่ออก อย่างนี้หาค่าโฆษณายากนะค่ะ

    #1,411
    0
  14. วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 19:39
    โลกมันกลมๆๆๆๆ
    #1,138
    0
  15. #580 นาลี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 19:30
    แหมมุขเยอะเหลือเกินนะไรเตอร์ขา!!!!กะจะถีบพระเอกเลยเหรอค๊ะ??? คนนะไม่ใช่จักรยานจะได้ถีบ5555
    #580
    0
  16. #456 Pralee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 13:31
    ต้องเป็นพ่อสุภาพบุรุษมหาโจรคนนั้นแน่ๆเชียว ^^
    #456
    0
  17. #380 AAA384 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 15:11

    ดีจัง จะได้เจอพระเอกแล้ว

    #380
    0
  18. #83 nuri.j (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 17:14
    อะแฮ้ม แก้วเอาพระเอกไปเก็บไว้ที่ไหน รีบเอามาโชว์ด่วนค่า
    คุณหญิงย่าใจดีเหลือเกิน หาไม่ได้อีกแล้ว
    มันก็จริงอ่ะนะ  ตายไปก็เอาไปไม่ได้ ทำบุญทำทานดีกว่า
    คิดกนได้อย่างนี้กันบ้างก็จะดีหรอก
    #83
    0
  19. #76 ผช.บรรณารักษ์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 01:28
     อันนี้ต้องขอบคุณคุณแม่บ้านน้อมนะเนี้ยย ที่ชี้ทางสว่างให้คุณหญิงย่า

    เราก็รอคุณไทมาเจอกับหนูจอมอยุ่นะเนี้ยยย  
    #76
    0
  20. #73 คุณเจ้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 19:52
    แก้ว ห้ามถีบหลังพี่ไทน่ะ ห้ามทำร้ายผู้ชายเข้าใจไหม ฮ่าๆๆๆ
    #73
    0
  21. #71 nat2010 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 23:51

    มาส่งกำลังใจจ้า
    #71
    0
  22. #70 ว้าววววววววว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 21:26
    อยากให้นางเอกมีบทกับพระเอกเยอะจังอยากอ่านแล้วอ่ะ

    มาอัพเร้วๆๆน้า
    #70
    0
  23. #69 Nice_princess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 20:57
    เค้าเรียกว่าพระเอกคิวทอง  สาวๆคงจองตัวกันเป็นทิวเป็นแถว
    ถ้าพี่แก้วอยากให้เฮียภูไทมาเข้าฉากไวๆ
    ต้องเอาจอมใจไปเข้าคอร์สเสริมสวยให้เช้งกะเด๊ะซะก่อน
    พอเฮียแกเจอหนูจอมใจเมื่อไหร่  รับรองออกทุกฉาก!!!ไม่มีเว้นสักตอน
    #69
    0
  24. #68 chirara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 20:12
    ขอเจอพระเอกตอนหน้าเลยก็ดีน่ะค่ะ
    #68
    0