จอมรักจอมใจ (the end)

ตอนที่ 4 : บทที่ ๓ อุบัติเหตุตราตรึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    29 ก.ค. 54

บทที่ ๓ อุบัติเหตุตราตรึง

 

การงานของจอมใจผ่านไปอย่างราบรื่น เธอสนุกกับงานทุกวัน และยิ่งสนิทสนมกับคุณหญิงรำไพมากขึ้นทุกวันเช่นกัน วิเชียรยังทำหน้าที่รับส่งจอมใจระหว่างบ้าน ที่ทำงาน และคฤหาสน์ของคุณหญิง หญิงสูงอายุดูจะมีชีวิตชีวาขึ้นมากตั้งแต่มีจอมใจเข้ามา จอมใจเองก็ทั้งรักและนับถือนาง รู้สึกอุ่นใจเหมือนได้อยู่ใกล้แม่ คุณหญิงรำไพทำให้เธอคลายความคิดถึงแม่ลงไปได้มาก กระนั้นจอมใจก็ยังเร่งให้ถึงสิ้นเดือนไวๆ เพื่อจะได้กลับไปเยี่ยมแม่บ้าง

เมื่อถึงสิ้นเดือนจอมใจกราบลาคุณหญิงกลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ตามความตั้งใจ นางมีท่าทีซึมเซาอยู่ไม่น้อย แต่คงเข้าใจหัวอกของแม่ลูก ว่าต้องคิดถึง ห่วงใยกันทุกลมหายใจเป็นแน่ ยิ่งรู้อยู่ว่าแม่ของจอมใจไม่ค่อยสบายนางจึงไม่ว่า ยังออกปากให้วิเชียรเป็นคนขับรถไปส่ง แต่จอมใจปฏิเสธ

 

ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สะพายเป้หลังขนาดย่อมก้าวลงจากรถสองแถวด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ในมือหิ้วของพะรุงพะรัง จ่ายเงินค่าโดยสารให้คนขับเสร็จก็เดินเข้าเส้นทางเล็กๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยไมยราพแซมดอกสีม่วงสะพรั่งพราว

แม่จ๋า เสียงใสตะโกนเจื้อยแจ้ว จอมกลับมาแล้วจ้ะแม่ แม่อยู่ไหนจ๊ะ? วางของลงบนแคร่ไม้ไผ่ได้ หญิงสาวก็ไปชะเง้อเรียกอยู่หน้าบ้านอีก เหลียวมองไปรอบๆ เผื่อแม่จะอยู่ใกล้ๆ แถวนี้

แม่จ๋า แม่อยู่มั้ยจ๊ะ? จอมกลับมาแล้วนะแม่

หนูจอมหรือลูก? ใครคนหนึ่งจากริมถนนตะโกนถาม เมื่อหันไปมองพบหญิงวัยกลางคนนุ่งผ้าซิ่นเสื้อเชิ้ตลายตาหมากรุก เป็นเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียง

ค่ะ จอมเอง

แม่จิตอยู่โรงพยาบาลแน่ะ สองวันก่อนตาผานเข้ามาดูว่าจะขอหน่อไม้ไปแกง เห็นแม่เราไม่สบาย อาการหนักเอาการเชียว วิ่งหารถแถวนี้กันให้วุ่น พอได้ก็พาไปส่งโรงบาล นี่หมอก็ยังไม่ให้กลับเลยนะ หนูจอมลองตามไปดูสิลูก เพื่อนบ้านบอกชื่อโรงพยาบาล แต่จอมใจดูจะไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว เธอยืนนิ่งขึงจนหญิงนางนั้นเดินจากไป สักพักจึงลากขากลับไปนั่งบนแคร่ หัวใจที่เหมือนจะหยุดเต้นตั้งแต่ทราบข่าว กลับสั่นระรัว มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบ

 

ร่างผอมบางบนเตียงผู้ป่วยรวมของโรงพยาบาลประจำอำเภอ ทำให้ผู้ยืนมองอยู่ปลายเตียงน้ำตาคลอหน่วย เธอก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนข้างเตียง ลูบมือไปบนแขนเล็กผอม แผ่วเบา อ่อนโยน คนป่วยลืมตา ไอโขลกๆ

จอมหรือลูก? เสียงแหบแห้งถาม คนฟังตื้อตันในลำคอจนไม่อาจเปล่งเสียงตอบได้ ได้แต่พยักหน้า สักครู่เมื่อข่มก้อนสะอื้นไว้ได้จึงเอ่ย

จ้ะ จอมเอง แม่เป็นไงบ้างจ๊ะ?

ไม่เป็นอะไรมากหรอกลูก แล้วนี่จอมมาได้ยังไง? ใครบอกว่าแม่อยู่นี่?

น้าเอียดบอกจ้ะแม่ จอมเลยมาถามหาที่โรงพยาบาล

ทำงานเป็นไงบ้างลูก?

ดีจ้ะ งานไม่หนักอะไรมาก ทั้งเจ้านายทั้งเพื่อนร่วมงานดีกับจอมทุกคนเลยจ้ะ

ดีแล้วล่ะ ขยันๆ ทำงานนะลูก คุณหญิงท่านจะได้เมตตา

จอมใจยิ้มบางๆ

แล้วนี่กินอะไรมารึยัง หิวมั้ย? ข้างล่างมีโรงอาหาร แม่ว่าไปหาอะไรกินก่อนก็ดีนะจอม จะเย็นแล้ว

ไม่เป็นไรจ้ะ จอมยังไม่หิว จะบอกมารดายังไงได้ว่าเธอตื้อจนกินอะไรไม่ลง ความหิวถ้าหากเคยมีอยู่ก่อนหน้านี้ตอนนี้มันหายไปไหนหมดแล้วก็ไม่รู้

พยาบาลนำยามาให้ที่เตียงคนไข้ จอมใจจึงขยับรินน้ำใส่แก้วส่งให้มารดาแล้วส่งยาตาม พลางชำเลืองมองนางพยาบาลซึ่งดูแลเตียงข้างๆ รอจังหวะนางพยาบาลเดินกลับ เธอเดินตามจนพ้นมุมกระจกใส

คุณพยาบาลคะ

นางพยาบาลในชุดขาวสะอาดชะงักเท้าหันมามอง เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ท่าทางอ่อนโยนอยู่ในที

มีอะไรหรือคะ?

แม่ของดิฉัน นางจิตรี ม่านพฤกษ์ เตียง 7 น่ะค่ะ ดิฉันอยากจะทราบอาการของนาง ไม่ทราบว่าคุณพยาบาลพอจะบอกได้มั้ยคะ?

นางพยาบาลหันมองเตียงผู้ป่วยแล้วยิ้มละไม เอ่ยบอกเสียงหวาน

อาการของคนไข้ให้คุณหมอชี้แจงดีกว่านะคะ สี่โมงเย็นคุณหมอจะขึ้นมาตรวจคนไข้ในห้องนั้น พยาบาลชี้ไปยังห้องกระจกกั้นซึ่งอยู่ใกล้ห้องปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ มีเตียงผู้ป่วยราวสี่เตียง แต่ละเตียงติดตั้งเครื่องมือแพทย์ไว้มากมาย แค่ดูก็รู้ว่าผู้ป่วยในห้องนั้นคงอาการหนักไม่น้อย ดิฉันจะแจ้งคุณหมอให้นะคะว่าญาตินางจิตรีอยากทราบอาการของคนไข้

ขอบคุณมากค่ะ

หลังแยกจากพยาบาลจอมใจกลับมาดูมารดา นางกำลังไอไม่หยุด เธอรีบปรี่เข้ามาช่วยลูบหลัง เสียงไอของนางราวมีดกรีดลงบนเนื้อใจเธอให้เจ็บปวด เสียงหายใจหอบเหนื่อยนั้นคล้ายว่าหัวใจของเธอทั้งดวงถูกดึงกระชาก หยาดน้ำเอ่อท้นคลอหน่วยตา จอมใจลูบหลังนางไป แอบซับน้ำตาไป

 

เกือบหกโมงเย็นจอมใจเดินออกจากห้องคุณหมอด้วยอาการเหนื่อยล้า แทบไร้สิ้นเรี่ยวแรงพยุงกาย เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังเดินไปทางไหน นอกจากสมองที่ยังอื้ออึงอยู่กับคำพูดของนายแพทย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คุณแม่คุณอาการน่าเป็นห่วงนะครับ ตอนนี้ปอดโดนทำลายไปมากแล้ว หมอเกรงว่า... นายแพทย์เงียบไป เหมือนไม่อยากพูดให้ญาติคนไข้เสียกำลังใจไปมากกว่านั้น

ทางที่ดีหมอว่าพาคนไข้เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ดีกว่านะครับ ทางนั้นมีความพร้อมมากกว่าเรา ทั้งแพทย์และเครื่องไม้เครื่องมือ ยังไงหมอจะทำเรื่องส่งตัวให้ แต่หมออยากให้คุณตัดสินใจเร็วหน่อยนะครับ เพราะถ้าได้รับการรักษาที่ดีเร็วเท่าไหร่ โอกาสหายของคนไข้ก็มีมากเท่านั้น ทางนี้เราทำได้แค่เยียวยา แต่รักษาให้ดีขึ้นคงลำบาก คนไข้ทิ้งอาการไว้นานเหลือเกิน หมอดูจากประวัติการรักษา คุณแม่คุณมารับการรักษาไม่ต่อเนื่องนะครับ ตอนนี้เชื้อโรคเริ่มดื้อยาแล้ว

ก่อนจอมใจจะออกมา คุณหมอยังมีน้ำใจแนะนำ

คุณก็ควรจะตรวจร่างกายด้วยนะครับ โรคปอดเรื้อรังเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่ง ถ้าพบแต่เนิ่นๆ จะได้รักษาให้ถูกวิธี โรคนี้ถ้าพบตั้งแต่แรกรักษาไม่ยากหรอกครับ ติดแต่ผู้ป่วยชอบทิ้งไว้เรื้อรัง จนปอดโดนทำลายจนเกินเยียวยา

 

หญิงสาวออกจากอาคารเดินไปตามทางเล็กๆ ลัดเลาะพุ่มไม้น้อยใหญ่ หวังหาที่เงียบๆ สงบจิตใจ ทว่าขณะเดินสมองครุ่นคิดแต่เรื่องราวว้าวุ่น เมื่อถึงทางเลี้ยวข้างม้านั่งชุดหนึ่งจึงไม่ทันสังเกตว่าใครบางคนที่นั่งอยู่ก่อนขยับลุก และหมุนกายมาทางเธอ ร่างบางชนเข้าโครมเบ้อเร่อ จนร่างใหญ่ยักษ์นั้นเซไปชนกับโต๊ะหินอ่อน และนั่งลงบนโต๊ะหินนั้นเมื่อคนชนสะดุดขาตัวเองล้มตามไป

จอมใจยืนอยู่ระหว่างขาของใครคนนั้นพอดิบพอดี และตกอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย มือเรียวยึดบ่าเขาไว้ ขณะใบหน้าซบลงไปจูบเต็มรักบนมุมปากที่รกไปด้วยหนวดเครา จนรู้สึกสากระคายยุ่บยั่บทั้งปากและแก้ม เรือนกายของเขาใหญ่โตแข็งแรง จนแทบจะห่อหุ้มร่างบอบบางของเธอไว้มิดชิด

เพราะตกใจทำให้จอมใจนิ่งค้างแข็งทื่อ ดวงตาดำขลับสบกับดวงตาสีสนิมคมกริบ หากเป็นยามปกติเธอคงมิกล้าทอสบด้วย ทว่ายามนี้กลับมิอาจถอนสายตาจากดวงตาคมกล้าคู่นั้นได้

ดวงตากลมโตสีนิลเบิกกว้างราวตากวางทำให้ใจชายหนุ่มกระตุกวูบ ยิ่งเรียวปากระเรื่อสีกุหลาบที่จรดอยู่ชิดใกล้ แค่เหลือบตามองเพียงนิดเขาก็รู้สึกว่าอยากลิ้มลองรสหวานของมันเป็นกำลัง

เมื่อชายหนุ่มขยับใบหน้า หนวดเครายาวเฟิ้มเสียดสีกับผิวแก้มนุ่ม จอมใจจึงรู้สึกตัว รีบหยัดกายออกมาด้วยท่าทีเงอะงะ

ขอ...ขอโทษค่ะ เสียงหวานละล่ำละลัก พยายามดึงกายตนมายืนให้ไวสุด ใครอีกคนเหมือนจะเสียดายนิดๆ ทว่ายอมคลายอ้อมแขนแล้วหยัดกายลุกบ้าง

ไม่เป็นไร เสียงตอบห้วน สั้น ไม่มีคำลงท้าย หากแต่ปลายเสียงเจือไว้ด้วยแววอ่อนโยน ถึงกระนั้นจอมใจก็ยังตระหนกไม่อาจสู้หน้าเขาได้ ได้แต่ทอดสายตามองเพียงแผ่นอกกว้าง และเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนั้นเองว่าตนไม่ต่างอะไรกับหนูที่อาจหาญมายืนเผชิญหน้ากับพญาราชสีห์ ยิ่งหนวดเครารกเฟิ้มบนหน้าดุนั้น ยิ่งทำให้เขาไม่ผิดมหาโจรเลย

ฉัน...เอ่อ...ขอตัวก่อนนะคะ

ว่าแล้วจอมใจก็รีบหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายยืนมองจนลับตา อาวรณ์กลิ่นแก้มหอมรื่นกรุ่นจมูก

ระบบสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ดึงบุรุษร่างหนาเคราเฟิ้มกลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน มือใหญ่แข็งแรงล้วงหยิบเครื่องสื่อสารมาดูเบอร์เรียกเข้า แล้วกดรับสาย

ว่าไงไอ้หมอ ทำไมช้านักวะ?...เออ ฉันรออยู่...แล้วเจอกัน

 

จอมใจกลับเข้าอาคารผู้ป่วยใน มาหยุดหอบหายใจถี่ระรัวบนม้านั่งยาวหน้าระเบียง เมื่อครู่หัวใจเธอแทบหยุดเต้น แต่ตอนนี้มันกลับเต้นตูมตามจนน่ากลัวว่าจะเด้งกระดอนออกมาจากอกเสียให้ได้ ใบหน้าซึ่งซีดราวกระดาษก่อนหน้านี้ กลับซับสีแดงซ่าน ร้อนผะผ่าวบนผิวแก้ม มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปาก ตระหนักชัดแจ้งว่าเมื่อครู่เธอเพิ่งจูบผู้ชายมา ไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงเฉิ่มๆ หยิมๆ อย่างเธอกระโจนเข้าซบอกบุรุษตาคม หน้าเหี้ยม แถมยังจูบแก้มเขาไปเต็มรัก น่าอายเหลือเกิน เพราะความซุ่มซ่ามไร้สติตัวเดียวแท้ๆ

บุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้ใกล้เข้ามา เสียงล้อเสียดพื้นดังกึงกังเรียกให้เธอหันมอง จอมใจจึงลดมือลง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติสุด ถึงกระนั้นหัวใจก็ยังหวิวไหวอยู่ในอก เมื่อกลุ่มบุรุษพยาบาลเดินผ่านไป เธอถอนหายใจเฮือกแล้วลุกเดินไปหามารดา

 

ในห้องผู้ป่วยรวมเตียงหมายเลข 7 พยาบาลกำลังเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่ และวัดไข้ตามเวลาปกติ จอมใจยิ้มให้พยาบาลสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอแล้วเข้าไปทรุดนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง พยาบาลผละไปตรวจดูคนไข้รายอื่นเธอก็ซักถามอาการไข้ของมารดา ห่มผ้าให้นางแล้วทำท่าจะปักหลักนั่งอยู่ข้างเตียงนั้น

กินข้าวแล้วเหรอลูก?

คำถามทำให้เจ้าตัวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่กินมื้อเช้าก่อนออกจากบ้านที่กรุงเทพฯ ถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

ยังเลยจ้ะ ดวงหน้าหวานยิ้มแหย

 

โรงอาหารของโรงพยาบาลประจำอำเภอมีขนาดไม่ใหญ่นัก ตัวอาคารเปิดโล่งทั้งสี่ด้าน ลาดพื้นปูนหยาบๆ ร้านอาหารเรียงรายอยู่ไม่เกินสิบร้าน ทั้งอาหารตามสั่ง เครื่องดื่ม ขนมหวาน ผลไม้ และขนมขบเคี้ยว บางร้านปิดการขายไปแล้วเพราะเปิดร้านมาตั้งแต่เช้า หญิงสาวมัดผมหางม้ากวาดตาเลือกร้านแค่ครู่เดียวก็เข้าไปสั่งข้าวผัดง่ายๆ แล้วมานั่งรอที่โต๊ะเล็กริมสุด

จอมใจนั่งมองวิวทิวทัศน์แต่สมองและหัวใจครุ่นกังวลอยู่แต่อาการป่วยของมารดา คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี งานการเพิ่งเริ่มทำได้แค่เดือนเดียว จะลาหยุดหลายวันก็เกรงใจคุณหญิง แม้ว่าท่านรักและเมตตา แต่เรื่องงานก็อีกส่วน ทั้งยังไม่รู้ว่ามารดาเธอจะต้องรักษาตัวอีกนานแค่ไหน เรื่องให้ทิ้งนางไว้คนเดียวนั้นเธอปัดมันออกไปจากความคิดตั้งแต่แรกแล้ว

จอมใจหยุดความคิดลงเมื่ออาหารมาส่ง เด็กหนุ่มถามถึงเครื่องดื่ม เธอจึงสั่งง่ายๆ เป็นน้ำเปล่าและน้ำแข็ง

อีกมุมหนึ่งของโรงอาหาร ข้างกระถางต้นไม้ชิดเสา ใครคนหนึ่งซึ่งใบหน้ารกหนวดเครา จับตามองตั้งแต่เห็นเธอเหยียบเท้าเข้ามาในโรงอาหารแห่งนี้

ใครคนนั้นไม่รู้ว่าทำไมตนเองต้องกระตุกในหัวใจทันทีที่ได้เห็นเธออีกครั้ง และไม่รู้ว่าทำไมเห็นเธอแล้วถึงได้นึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มในอ้อมกอด นึกถึงดวงตาตระหนกของแม่กวางน้อยเนื้อนุ่ม กลิ่นหอม ดวงตาที่ร่ายมนต์ให้เขาอึ้งตะลึงมอง และเกือบเผลอจาบจ้วงลองลิ้มชิมรสกลีบปากบางสีชมพูระเรื่อราวกุหลาบแรกแย้มคู่นั้น

แม้จะนั่งมองเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้าง แต่ท่าทางครุ่นคิด และอาการเศร้าซึมราวมีทุกข์หนักนั้นก็ไม่รอดพ้นสายตาชายหนุ่มไปได้ ท่าทีของเขาทำให้เพื่อนร่วมโต๊ะสงสัย

มองอะไรของแกวะไอ้ไท? คนถามมองตามสายตาเพื่อน แล้วหันกลับมาถามใหม่ คราวนี้น้ำเสียงส่อเค้าว่าแกล้งยั่วมากกว่าจะจริงจัง ชะช่า...อย่าบอกนะว่าแกเริ่มสนใจผู้หญิงแล้ว? อะไรวะ อยู่ป่าอยู่เขาจนฉันคิดว่าแกเป็นโรคกามตายด้าน ที่ไหนได้ เข้าเมืองมาไม่ทันไรมองผู้หญิงตาเป็นมัน

เมืองบ้าอะไรของแกวะ ฉันขับรถมามีแต่ทุ่งนากับวัวควาย คนถูกแซวเสพูดไปอีกเรื่อง

ก็ยังดีกว่าที่แกอยู่ล่ะว้า แล้วนี่แกจะค้างที่นี่สักคืนรึเปล่า หรือว่ากลับเลย?

ไม่ค้างคืนล่ะ แต่ขอนอนสักงีบ ขืนขับต่อมีหวังน็อกกลางทาง ขับรถมาตั้งนานเมื่อยไปทั้งตัวเลย ขี้เกียจไปเปิดห้องในโรงแรมนอน จะแวะมาดูด้วยว่าแกยังมีชีวิตดีอยู่รึเปล่า เห็นหายเงียบไม่โผล่หัว

เบื่อขี้หน้าแกเลยอยากห่างๆ บ้างไม่ได้หรือไงวะ?

ได้...ทำไมจะไม่ได้ ก็แค่เป็นห่วงเห็นหายเงียบไปไม่บอกไม่กล่าว นึกว่าไปตีท้ายครัวใครโดนเป่าทิ้งเป็นผีไม่มีญาติไปแล้ว รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ก็หายห่วง

ไอ้เพื่อนเวร ปากแกมันน่าฟาดให้สักที คนพูดยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ดีแล้วที่แกไปสิงสถิตอยู่ในป่าในเขา มีเพื่อนเป็นพวกเสือสิงกระทิงแรด ปากอย่างนี้ถ้าอยู่ในเมืองได้โดนตะบันเข้าสักวัน

ภูไทยังยิ้มเรื่อย ไม่นึกโกรธเคืองคำพูดเพื่อน เช่นเดียวกับคีรีก็ไม่เคยนึกโกรธคำพูดเขาเช่นกัน เขากับนายแพทย์หนุ่มคบหาเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ตั้งแต่มันยังเป็นไอ้คีลูกแม่ค้าขายผักในตลาดสด และเขาเป็นคุณไทคุณหนูตระกูลมั่งคั่ง เคยเตะบอลกันหลังเลิกเรียนทุกวัน หัวหกก้นขวิดด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงวันนี้ก็เกือบยี่สิบปีเข้าไปแล้ว

สองหนุ่มนั่งคุยกันอีกไม่นานก็ขยับลุก นายแพทย์หนุ่มล้วงกุญแจบ้านพักส่งให้เพื่อน และควักเงินจ่ายค่าอาหาร แล้วลุกเดินออกมาด้วยกัน

 

ฟอร์จูนเนอร์สีดำจอดใต้ต้นสักใหญ่ข้างอาคารพักผู้ป่วยใน คนขับมองกระจกส่องหลังเตรียมถอยรถ แต่เมื่อเหลือบตามองหน้ารถอีกทีกลับต้องชะงัก มองร่างบอบบางของใครคนนั้นนิ่ง ภูไทบอกตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงได้มีความรู้สึกยากบรรยายอย่างนี้ทุกทีที่ได้เห็นเธอ ทั้งที่เขาผ่านผู้หญิงมานักต่อนัก แต่กับผู้หญิงผอมบางแทบจะปลิวลมในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ รวบผมเป็นหางม้าง่ายๆ ที่ดูยังไงก็ไม่มีความเย้ายวนเอาเสียเลย กลับทำให้เขาอยากดึงเธอมากอดแนบอก กอดให้แนบสนิทเหมือนตอนนั้น...กอดแน่นยิ่งกว่านั้น...และทำมากกว่า...แค่กอด

หญิงสาวเดินผ่านหน้ารถ ขึ้นบันไดเตี้ยๆ ของอาคารฝั่งตรงข้ามและหายเข้าไปในตัวอาคาร ทำให้เจ้าของใบหน้ารกครึ้มถอนหายใจออกมาเบาๆ

บ้าไปแล้วรึไงวะไอ้ไท? เขาสบถ พลางส่ายหัวให้กับความคิดตัวเอง ก่อนถอยรถและขับไปยังบ้านพักแพทย์






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,318 ความคิดเห็น

  1. #7284 กระต่ายตัวสูง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 23:25
     555

    พระเอกเราท่าจะเพ้อมากนะเนี่ย คิคิ

    คุณแม่หายเร็วนะคะ ^^
    #7,284
    0
  2. #5218 S'rabbit - (♥). (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2553 / 12:03
    พระเอกแอบหื่นอ่ะ (ชอบบบ >///<)

    วู้วๆ พระเอกจะได้ทำมากกว่ากอดมั้ยเนี่ย
    แอร๊ยยยย!!
    #5,218
    0
  3. #5070 FANSiiz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 16:44
    -0-

    หนุกค่า

    ภูไทใจแข็งจัง

    55

    น่าจะตามขึ้นไปน่ะค่ะ

    5555
    #5,070
    0
  4. #4206 misdomoe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2553 / 13:46
    สนุกม้ากค่ะะะะ



    นางเอกไม่ติ๊งต๊องเกินไป ดีค่ะชอบ อิอิ
    #4,206
    0
  5. #4154 รักจีจี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 02:00

    พระเอกรึเปล่าคะ?
    น่าจะพระเอกเนอะ อิอิ 

    ตามอ่านต่อไปค่า

    #4,154
    0
  6. #3853 JJ.. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2553 / 21:31
    อ้าวยังงัยต่อไปดีเนี่ยยย
    #3,853
    0
  7. #2868 cindy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2553 / 12:31
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ

    สนุกดี
    #2,868
    0
  8. #2682 “•” AøMAmM“•” (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 13:11

    น่าสงสารนางเอกจัง

    ปล. พระเอกแอบหื่นอ่ะ -..-

    #2,682
    0
  9. #2245 NarinaNetta (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 10:55
    เข้ามาอ่านต่อสนุกมากจ๊ะ
    #2,245
    0
  10. #1623 hakuron (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2553 / 16:51
    เจอกันเสียที...
    #1,623
    0
  11. #1433 ชิมดุงกิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 00:46
    จอมใจจะทำยังไงอ้ะ

    อยากรู้


    พระเอก แอบหื่น น น
    #1,433
    0
  12. #1410 nunpanu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 21:18

    สงสารแม่ จอมใจจะทำไง

    #1,410
    0
  13. วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 19:30
    โอ้ว วว


    เจอกันแล้วมันก็ผ่านไป
    #1,137
    0
  14. #598 --_แจมจัง_-- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 11:55
    เจอกันแล้วววววว
    #598
    0
  15. #556 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 21:16
    โครม ตกหลุมหัวใจ
    #556
    0
  16. #82 nuri.j (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 17:08
    ว้าว...หายไปนานเลยเรา มาอีกทีได้หลายตอนอ่านกันอิ่มๆ
    ภูไท นี่พระเอกหรือเปล่า กรุณาโกนหนวดให้หน่อยนะคะ อิอิ
    สงสารแม่ของจอมจังเลย ต้องรีบรักษานะ
    #82
    0
  17. #72 คุณเจ้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 19:47
    พาแม่ไปอยู่ด้วยไม่ได้เหรอ เป็นห่วงอ่ะ
    #72
    0
  18. #65 PaRaDoX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 11:04
    ว้าว พระเอกเจอนางเอกแล้ว

    อยากอ่านต่อไวๆจังเลยค่ะไรเตอร์

    รีบมาอัพนะคะ
    #65
    0
  19. #64 chirara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 05:07

    ขอแบบเจอกันพระนางแบบเต็มๆๆตอนบ้างน่ะค่ะ   อยากอ่านเร็วๆๆค่ะ

    #64
    0
  20. #63 sweetyboy-Ly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 18:32

    อัพไวๆนะครับ

    #63
    0
  21. #62 chirara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2553 / 06:00
    มารออ่านท่เหลือค่ะ
    #62
    0
  22. #61 nat2010 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 23:26


    .................................^__^................................

    #61
    0
  23. #58 ผช.บรรณารักษ์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 05:17
     โรคนี้รักษาได้นะคะ  ต้องทานยาต่อเนื่อง เพื่อนเราเคยเป็น ต้องงดเหล้า บุหรี่ ของหมักของดอง พักผ่อนเยอะ 

    เดี๋ยวถ้ามีเพิ่มเติมจะแวะเข้ามาบอกนะคะ
    #58
    0
  24. #57 chirara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 05:15
     สนุกดีค่ะ  มาต่ออีกเร็วๆๆน่ะค่ะ
    #57
    0
  25. #55 Nice_princess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2553 / 23:04
    คุณตาที่บ้านป่วยเป็นวัณโรคค่ะ  แต่ตอนนี้เสียชีวิตแล้ว
    อันนี้ดีหน่อยเพราะพบตั้งแต่ระยะแรก   จึงรักษาทันและหายขาด
    คือว่าโรคนี้ผู้ป่วยจะมีของใช้ส่วนตัวเป็นของตัวเอง   เพราะเป็นโรคติดต่อ
    อาการเบื้องต้นจะชอบไออยู่ตลอดเวลา   บางทีก็ไม่มีแรง   เบื่ออาหาร
    บางครั้งก็ตัวซีดเพราะทานยาหลายชนิดมาก   
    คุณหมอบอกว่าสมัยนี้เค้าไม่เรียกโรควัณโรคแล้ว   แต่จะเรียกว่าโรคปอดเรื้อรัง
    เพราะว่าโรคนี้จะมียาฉีดเพื่อแก้อาการหอบด้วยค่ะ    แต่ไม่แน่ใจว่าใช่โรคหอบหืดหรือเปล่า


    ปล.  นางเอกเจอพระเอกแล้วใช่มั๊ยคะ   อยากอ่านที่เหลือเร็วๆจัง 
    #55
    0