จอมรักจอมใจ (the end)

ตอนที่ 3 : บทที่ ๒ การต้อนรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    29 ก.ค. 54

บทที่ ๒ การต้อนรับ

 

จอมใจโทรศัพท์หาหญิงสูงอายุคนนั้นตามเบอร์โทรฯ ในนามบัตร นางยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าเธอจะไปทำงานด้วย ตกลงรายละเอียดกันได้จอมใจก็ลาออกจากงานและบอกคืนห้องเช่า เธอกลับมานอนกับมารดาสองคืนค่อยเดินทางเข้ากรุงเทพฯ นายจ้างใหม่รับปากจะจัดการเรื่องที่พักอาศัย และจัดหาคนมารอรับเธอที่ขนส่ง แม้จอมใจจะปฏิเสธเรื่องที่พักยังไงนางก็ยังยืนยันจะจัดเตรียมไว้ สิ้นทางที่จะบ่ายเบี่ยงจึงต้องปล่อยเลยตามเลย ปลอบใจตัวเองว่านอกจากนายจ้างใหม่จะสบายใจแล้วมารดาเธอเองก็ได้สบายใจด้วย

วันเดินทางสองแม่ลูกยืนร่ำลากันตรงปากทางเข้าบ้าน กว่าจะขึ้นรถได้ต่างฝ่ายต่างน้ำตารื้นกลบหน่วย

ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ไปอยู่ที่ไหนก็ขอให้ผู้ใหญ่เขารักเขาเมตตา มารดาให้พรน้ำเสียงสั่นเครือ

จ้ะแม่ แม่ก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าลืมกินยาตามที่หมอสั่งนะจ๊ะ แล้วจอมจะกลับมาเยี่ยมแม่บ่อยๆ

เธอโผกอดแม่อีกครั้ง ก่อนค่อยๆ ผละออกก้าวขึ้นรถที่จอดรออยู่ริมถนน เมื่อรถเคลื่อนดวงตาคู่เศร้ายังไม่วายมองแม่จนลับสุดตา แขนเสื้อถูกยกขึ้นปาดน้ำตาคล้ายเด็กหญิงขี้แยตัวน้อยที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งโดยไม่แคร์สายตาใคร โชคดีบนรถมีเพียงหญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบกับลูกเล็กห้าขวบ และหญิงสูงวัยอีกคนนั่งถัดไปด้านใน ทั้งสองยิ้มบางๆ ปลอบใจผู้โดยสารคนใหม่ แล้วหันหน้าออกนอกรถมองบรรยากาศสองข้างทางดังเดิม

 

ในขนส่งหมอชิตมีคนมารอรับจอมใจอยู่จริงๆ หญิงสาวจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นคนเดียวกันกับคนขับรถของนายจ้างใหม่ ซึ่งเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้

คนขับรถที่คุณหญิงรำไพส่งมาหรือเปล่าคะ?

ครับ คุณหญิงให้ผมมารับคุณจอมใจครับ ไม่ทราบว่าคุณ...

หนูจอมใจเองค่ะน้า จอมพอจะจำน้าได้ เคยเจอกันมาครั้งนึงแล้ว หญิงสาวยิ้มกว้าง อีกฝ่ายคงนึกเอ็นดูหรือถูกชะตาก็ไม่แน่ เพราะรอยยิ้มกว้างขวางพอกัน

ครับ ผมก็พอจะคุ้นๆ หน้าคุณอยู่บ้าง ไปกันเลยดีกว่านะครับ

ค่ะ เสียงใสตอบรับ รอให้เขาเดินนำ

มาถึงรถ คนทำหน้าที่มารับเปิดประตูให้จอมใจขึ้นไปนั่งเบาะหลัง เธอลังเลใจ ด้วยตนไม่ใช่นายจ้างหรือคุณหนูคุณนายอะไร จะได้ขึ้นไปนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่เบาะหลังได้ แต่สุดท้าย ไม่อยากได้ชื่อว่าเรื่องมากจึงตัดใจก้าวขึ้นไปนั่งแต่โดยดี

เมื่อรถหลีกพ้นความชุลมุนวุ่นวายในเขตขนส่งออกมาได้ เธอเอ่ยถาม

น้าชื่ออะไรคะ?

วิเชียรครับ คุณหญิงมักเรียกผมวิเชียรเต็มยศ แต่คนอื่นๆ เรียกเชียรเฉยๆ เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม เหลือบตาขึ้นมองกระจกส่องหลังเห็นคนฟังก็อมยิ้มน้อยๆ

งั้นจอมเรียกน้าว่าน้าเชียรนะคะ

แล้วแต่คุณจอมเถอะครับ

แล้วนี่น้าเชียรจะพาจอมไปไหนคะ? ดวงหน้าหวานเหลียวมองสองข้างทาง

คุณหญิงให้ผมพาคุณจอมไปพักผ่อนที่บ้านพักก่อนครับ เริ่มงานวันจันทร์ใช่มั้ยครับ?

ค่ะ แล้วจอมจะไปกราบสวัสดีคุณหญิงท่านได้วันไหนคะ? จอมนึกว่าวันนี้จะได้ไปกราบท่านก่อน

เห็นท่านบอกว่าวันนี้อยากให้คุณจอมพักผ่อนน่ะครับ เดินทางมาเหนื่อยๆ พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณไปพบท่านอีกที

อ๋อ อย่างนั้นหรือคะ

จอมใจรับคำในลำคอ เอนหลังพิงพนักเบาะ ทอดสายตามองนอกกระจก ครุ่นคิดถึงบ้านที่จากมา นั่งรถทัวร์จากจังหวัดบ้านเกิดมาถึงนี่ใช่ว่าจะเหนื่อยนัก ยิ่งช่วงยังเรียนเธอเดินทางบ่อยจนเคยชิน แต่ทุกครั้งที่จากอกแม่มา ใจดวงน้อยต้องห่อเหี่ยวอยู่ร่ำไป ป่านนี้ไม่รู้ว่าแม่กำลังทำอะไรอยู่ ยิ่งแสงรำไรในเวลาโพล้เพล้เช่นนี้ บ่งบอกว่าอีกไม่นานราตรีจะคลี่คลุม ความโหยหาก็แล่นปราดขึ้นมาจุกตรงช่วงอก กระบอกตาร้อนผ่าว

ดูเหมือนวิเชียรจะจับความรู้สึกของเพื่อนร่วมทางได้ จึงทำหน้าที่ของตนเงียบๆ ไปตลอดเส้นทาง

 

กว่าชั่วโมงต่อมา เบนซ์คันหรูก็เลี้ยวเข้าจอดในรั้วบ้านจัดสรรขนาดกะทัดรัดหลังหนึ่ง หน้าบ้านเป็นทางเบี่ยงเล็กๆ ปลูกไม้พุ่มไว้ทั้งซ้ายขวาจนมองเห็นประตูบ้านไม่ชัดนัก

บ้านใครคะน้าเชียร? คนถามมองรอบบริเวณบ้านผ่านกระจก นัยน์ตาฉายแววสงสัยใคร่รู้

บ้านที่คุณจะอยู่ไงครับ

คราวนี้เธอเลิกคิ้ว ตาโต

หลังนี้หรือคะ?!” พลางหันไปมองตัวบ้านอีกครั้ง ทำไมมันใหญ่จัง? ให้จอมอยู่ห้องเช่าเล็กๆ ก็ได้ค่ะ

วิเชียรยิ้ม

คุณหญิงท่านไม่มีห้องเช่าเล็กๆ หรอกครับ คำพูดของเขาไม่ได้ส่อเค้าอวดโอ่แต่อย่างใด มีแต่คอนโดฯ แต่คอนโดฯ ก็คงให้คุณไปพักไม่ได้อีก เพราะหลานชายท่านครอบครองอยู่ ถึงเจ้าตัวไม่อยู่ก็ไม่มีใครกล้าแตะหรอกครับ

วิเชียรลงมาเปิดประตูหลังให้หญิงสาว พลางรับกระเป้าเป้ในมือจอมใจไปถือไว้ เมื่อเธอลงมายืนนอกรถเขาก็เดินนำเข้าไปในบ้าน คนเดินตามหลังยังชวนคุย

แล้วบ้านหลังนี้มีใครอยู่บ้างคะ? คำถามเปี่ยมหวังว่าบ้านหลังขนาดนี้คงไม่เพียงแค่เธอคนเดียวที่ได้สิทธิพิเศษมาพักอาศัย แต่คำตอบกลับทำให้ผิดหวัง

ไม่มีใครเลยครับ บ้านหลังนี้เมื่อก่อนให้เช่า แต่พอคนเช่ารายสุดท้ายย้ายไปอยู่ต่างประเทศก็ไม่เห็นมีใครติดต่อขอเช่าอีก คุณหญิงท่านปิดมาเกือบปีแล้ว มีคุณมาอยู่ก็ดีเหมือนกันนะครับ บ้านถ้าปิดไว้เฉยๆ ไม่มีคนอยู่ก็ทรุดโทรมเร็ว

แต่บ้านหลังขนาดนี้ให้จอมอยู่ยังไงคะคนเดียว? เธอทำท่าขยาด

เข้ามาถึงระเบียงเตี้ยหน้าบ้านก็มีหญิงสาวร่างอวบอายุราวสามสิบเศษคนหนึ่งยืนรอรับ

มากันแล้วหรือคะ? หญิงคนนั้นทักทายพลางรับกระเป๋าเป้จากมือวิเชียร จอมใจหันมาเลิกคิ้วให้คนขับรถของคุณหญิงรำไพเป็นเชิงถาม

นี่ แม่เอมอรครับ คุณหญิงให้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณจอม

ดวงหน้าหวานส่งยิ้มให้คนเพิ่งถูกแนะนำ ชักจะเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะดูท่าทางแล้วคงไม่เพียงแค่มาอยู่เป็นเพื่อนกันธรรมดา คิดแล้วก็อึดอัดใจกับการต้อนรับที่ดูดีเกินไปของคุณหญิง เธอไม่คุ้นชินกับการอยู่บ้านสวยหรู สะดวกสบาย และมีคนใช้พร้อมสรรพแบบนี้

วิเชียรลากลับหลังจากนั้นไม่นาน และไม่ลืมนัดแนะว่าพรุ่งนี้ช่วงสายจะมารับเธอไปกราบคุณหญิง หลังวิเชียรกลับไปแล้วจอมใจขอตัวเข้าห้องพักโดยมีเอมอรอาสาหิ้วกระเป๋ามาส่งถึงหน้าห้อง

ใกล้ค่ำแล้ว เดี๋ยวฉันลงไปเตรียมมื้อเย็นให้คุณทานนะคะ

จอมใจอึกอัก ก่อนบอกเบาๆ

จ้ะ

เธอปิดประตูเมื่อเอมอรคล้อยหลัง หันมาสำรวจภายในห้องนอนที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างดีด้วยเฟอร์นิเจอร์มีระดับ ไม่ต้องพูดถึงราคาว่ามันจะมากมายเพียงไร หญิงสาวถอนหายใจหนักหน่วง เดินไปทิ้งกายลงนอนบนเตียงกว้าง รับรู้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากชุดเครื่องนอนลายหวานสะอาด แต่ความสวยงามสะดวกสบายที่รายล้อมอยู่รอบกายมิอาจทำให้เธอมีความสุขได้เลย

แม่จ๋า จอมมาถึงที่พักแล้วนะแม่ ผู้ดีเขาอยู่กันสบายจริงๆ แต่จอมอยากอยู่กับแม่มากกว่า เสียงหวานรำพันแผ่วเศร้า

 

สายของวันถัดมา ร่างบางสวมชุดกระโปรงแบบเรียบคู่เสื้อเชิ้ตสีขาวออกเหลือง บ่งบอกว่าผ่านการใช้งานมายาวนาน นั่งมาในเบนซ์คันเดียวกับที่ไปรับเธอจากขนส่งเมื่อเย็นวาน รถแล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์เข้ามาในเนื้อที่ของคฤหาสน์หลังงาม จอมใจต้องเบิกตากว้างตะลึงมอง

แม้จะพอรู้มาคร่าวๆ แล้วว่าคุณหญิงรำไพเป็นเศรษฐีผู้ดี แต่สิ่งที่เห็นมันเกินกว่าที่คิดไว้มากมายนัก ถนนสู่ตัวคฤหาสน์ทอดยาวจนถ้าให้เดินก็คงเหนื่อยลิ้นห้อย ตลอดแนวรั้วทั้งสามทิศปลูกไม้ใหญ่เรียงรายเป็นระยะคั่นด้วยไม้พุ่มและไม้เลื้อยเขียวชอุ่มงามตายิ่งนัก หน้าคฤหาสน์มีน้ำพุใหญ่อวดตัวเด่นสง่า ล้อมรอบด้วยลานหินอ่อนกว้างขวาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้งหมดนั้นจะได้รับการดูแลเอาใจใส่ พิถีพิถันเพียงไร

เมื่อรถจอดวิเชียรรีบลงมาเปิดประตูให้จอมใจก้าวลงมา หญิงสาวต้องก้มมองดูตัวเองและเงยหน้าขึ้นมองคฤหาสน์ใหม่อีกรอบ สภาพของเธอช่างไม่คู่ควรกับความอลังการเบื้องหน้าเลย เหมือนตนเป็นเศษขยะเน่าๆ ชิ้นหนึ่งที่พลัดหลงเข้าไปอยู่ในปราสาทราชวัง รอเวลาให้พนักงานทำความสะอาดมากำจัดทิ้ง ช่างน่าอดสู

มาแล้วหรือจ๊ะหนูจอม? ป้ารอหนูอยู่ตั้งนานแน่ะ

เสียงทักทายใจดีดึงให้หญิงสาวกลับสู่เรื่องราวปัจจุบัน มือเรียวยกขึ้นกระพุ่มไหว้ชดช้อย

สวัสดีค่ะคุณหญิง

โอ้ย คุณหญงคุณหญิงอะไรกันจ๊ะหนู เรียกป้าอย่างที่เคยเรียกเถอะ หนูไม่ใช่คนอื่นคนไกลนะ

นางตำหนิน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู มองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มละไม ไม่มีใครรู้ว่านางถูกชะตากับแม่หนูคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ทั้งน้ำใจ ทั้งกิริยามารยาท ทั้งรูปร่างหน้าตา ชวนพิศชวนมองถูกใจนางไปทุกอย่าง

ไป เข้าบ้านกันดีกว่าลูก หนูทานอะไรมารึยังจ๊ะ หิวมั้ย?

จอมเรียบร้อยมาแล้วค่ะ ผู้อ่อนวัยกว่าตอบ รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นเยอะที่คุณหญิงมิใช่คนถือเนื้อถือตัวแต่อย่างใด

นั่นสิ ลองหนูตอบว่ายังไม่ได้ทานอะไรมาสิ ป้าจะตัดเงินเดือนแม่เอมอรให้น่วม

โธ่ อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยค่ะ พี่เอมอรดูแลจอมดีมากไม่มีขาดตกบกพร่องเลยค่ะ จอมใจท้วง สีหน้าจืดเจื่อน คล้ายว่าเกรงอกเกรงใจ นึกไปถึงมื้อค่ำวานที่เอมอรทำอาหารและจัดโต๊ะรอท่า พอเธอทานอาหารเสร็จกลับขึ้นไปบนห้องอีกที ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ซึ่งใส่มาในกระเป๋าก็ถูกรื้อออกมาจัดเข้าตู้เป็นระเบียบเรียบร้อยจนเธอนึกเกรงใจ ไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีคนใช้ส่วนตัวอย่างใครเขา ยิ่งเขาต้อนรับเธอดีมากเท่าไหร่เธอยิ่งลำบากใจมากเท่านั้น

แม่เอมอรเป็นคนของที่นี่ แต่เห็นว่าหนูมาอยู่ไกลบ้าน จะให้หนูอยู่คนเดียวในบ้านหลังนั้นก็เป็นห่วง ไอ้ครั้นจะหาคนใหม่รึก็กลัวจะได้คนไม่ดีอีก ป้าเลยให้แม่เอมอรไปอยู่เป็นเพื่อน แม่นี่ไว้ใจได้ งานการคล่อง ไม่หยิบโหย่ง ให้มันไปอยู่กับหนูป้าก็พอหายห่วงบ้าง กลัวแต่แม่ของหนูจะมาว่า เอาลูกเขามาอยู่ลำบากลำบน

จอมใจยิ้ม แอบนึกว่าอยู่ในบ้านหลังนั้นน่ะหรือลำบากลำบน? อย่างกับอยู่วิมานสวรรค์น่ะสิไม่ว่า

 

คุณหญิงรำไพอยู่ในคฤหาสน์หลังงามนี้กับคนใช้อีกราวเจ็ดคน ไม่มีลูกหลานคนใดอยู่ร่วมด้วย เมื่อมีจอมใจมาพูดคุยคลายเหงานางจึงดูสดชื่น มีชีวิตชีวา ใบหน้าแต้มยิ้ม ดวงตาทอประกายแจ่มใสให้เพื่อนคุยคนใหม่ได้รู้สึกสุขใจไปด้วย กว่าจะปล่อยให้จอมใจกลับบ้านไปพักผ่อนก็บ่ายคล้อย คุณหญิงออกมาส่งจนถึงรถ

สุดท้ายความตั้งใจที่จะขอแยกไปหาห้องพักใหม่ เป็นอันล้มเหลวไม่เป็นท่าเมื่อคุณหญิงไม่ยอมอนุญาต ชักแม่น้ำมาหว่านล้อมมากมาย จนจอมใจต้องจำนน

ไม่สบายหรือครับคุณจอม?

คนเอนหลังพิงพนักเบาะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเงยหน้าขึ้นสบตาคนถามทางกระจกมองหลัง

เปล่าค่ะ จอมไม่ได้เป็นอะไร เธอคลี่ยิ้ม แต่อีกฝ่ายก็คงรู้ว่ารอยยิ้มนั้นคนยิ้มพยายามเค้นมันออกมา

 

วันจันทร์เริ่มงานวันแรกของจอมใจ หญิงสาวนั่งทานข้าวต้มไปได้ครึ่งถ้วยเอมอรก็เข้ามารายงาน

น้าเชียรมารับแล้วค่ะคุณจอม

รับจอม? รับไปไหนคะ?คิ้วเรียวขมวดน้อยๆ

ก็ไปทำงานไงคะ คุณหญิงท่านให้น้าเชียรมารับไปส่งที่บริษัทค่ะ

ไม่เห็นต้องลำบากเลย จอมไปเองได้สบาย เท่านี้ก็เกรงใจคุณหญิงท่านจะแย่แล้ว หญิงสาวโอด สีหน้าไม่สู้ดี

อย่าคิดมากเลยค่ะคุณจอม คุณหญิงท่านก็ใจดีแบบนี้ ลงว่ารักใครเอ็นดูใครแล้วก็ไม่ต่างลูกหลานหัวแก้วหัวแหวนล่ะค่ะ ท่านมีหลานชายอยู่กับเขาแค่คนเดียวแต่รายนั้นเห็นจะไม่ได้ดั่งใจ มาเจอคุณจอมเข้าคงนึกถูกชะตา ฉันได้ยินมาว่าคุณมีน้ำใจช่วยเหลือตอนคุณหญิงเป็นลมด้วยนี่คะ

เรื่องเล็กน้อยน่ะค่ะพี่เอมอร เป็นคนอื่นเขาก็ต้องช่วยเหมือนกัน เพียงแต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นในวันนั้นเป็นจอมเท่านั้นเอง

นั่นแหละค่ะ เพราะเป็นคุณจอมไงคะ คุณหญิงท่านถึงได้เอ็นดูคุณเป็นพิเศษ

เอมอรยังให้เหตุผล แต่จอมใจขี้คร้านจะต่อความยาวสาวความยืด จึงรีบอิ่มเสีย หยิบกระเป๋าแล้วบอก

จอมไปทำงานแล้วนะคะพี่เอมอร น้าเชียรคงรอแย่แล้ว

โชคดีนะคะ เอมอรยิ้มอวยพร

 

รถเลี้ยวเข้าจอดหน้าตึกสูง ตระหง่าน มองจากภายนอกดูโอ่อ่าและภูมิฐาน เมื่อลงมายืนนอกรถคนตัวเล็กอยู่แล้วยิ่งลีบเล็ก จนรู้สึกคล้ายมดตัวน้อยพลัดหลงเข้ามาในดงของพญาช้าง ผู้คนที่เดินเข้าออกกันขวักไขว่แม้จะรู้ว่าเป็นพนักงานบริษัท แต่การแต่งกายของแต่ละคนก็เหนือระดับกว่าเธอทั้งสิ้น

อีกครั้งที่จอมใจเฝ้าถามตัวเองว่าตัดสินใจถูกหรือผิดกันแน่กับการโทรฯ มาของานคุณหญิงทำ แต่เมื่อคิดถึงแม่ กำลังใจที่เหือดหายก็กลับเต็มเปี่ยม ร่างบางยืดอกจนไหล่ตั้ง สูดหายใจเข้าลึก รวบรวมแรงฮึดอีกครั้ง คนยืนมองอย่างวิเชียรเผลอยิ้ม

ขอบคุณมากนะคะน้าเชียรที่อุตส่าห์มาส่ง หน้าหวานหันมากล่าว อีกฝ่ายรีบออกตัว

เป็นคำสั่งของคุณหญิงท่านครับ ถ้าท่านไม่สั่งผมก็ไม่กล้ามาส่งคุณจอมเอง

นั่นแหละ ยังไงจอมก็ต้องขอบคุณน้าอยู่ดี จอมไปทำงานก่อนนะคะ วันแรกไม่รู้จะเป็นไงบ้าง เธอมองอาคารหรู แล้วค่อยๆ ไล่ความสูงขึ้นไปจนแหงนคอตั้ง บอกเสียงอ่อย แค่เห็นตึกก็ขยาดแล้วค่ะ

 

เมื่อได้เริ่มงาน ความกังวลใจต่างๆ ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น การทำงานในวันแรกของจอมใจผ่านไปด้วยดี ทั้งนี้เพราะคุณหญิงฝากฝังมานักหนา หญิงสาวได้ทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาฯ ของอรรถสิทธิ์ ชื่อรุจิเรศ หล่อนสอนงานผู้ช่วยคนใหม่ด้วยน้ำใจเอื้อเฟื้อ และมอบหมายงานง่ายๆ ให้ทำในเบื้องต้น

อรรถสิทธิ์เจ้านายโดยตรงของจอมใจ เป็นหนึ่งในกรรมการผู้จัดการซึ่งดูแลผลประโยชน์ของบริษัทให้คุณหญิงรำไพอีกชั้นหนึ่ง เขาเป็นชายวัยสี่สิบห้า ท่าทางใจดี น่านับถือ ให้ความเป็นกันเองกับจอมใจไม่น้อย

ตกเย็นคุณหญิงรำไพส่งวิเชียรมารอรับ เบนซ์คันงามพาหญิงสาวมุ่งสู่คฤหาสน์แทนที่จะเป็นบ้านพักของเธอ วิเชียรบอกว่าคุณหญิงอยากซักถามเรื่องงานใหม่ ไปถึงก็จริงอย่างวิเชียรบอก คุณหญิงถามโน่นนี่สารพัดอย่าง ล้วนแล้วแต่ห่วงใยเธอทั้งสิ้น และรั้งให้อยู่รับประทานอาหารเย็นด้วยกันอีกมื้อจึงยอมให้วิเชียรมาส่งเธอได้

ไปบ้านคุณหญิงถึงสองครั้งสองครา ทำให้จอมใจรู้ว่าหญิงชราเหงาและว้าเหว่ไม่น้อย จะไม่ให้เหงาอย่างไรได้ บ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าออกอย่างนั้นกลับต้องอยู่คนเดียว นางบอกว่ามีหลานชายอยู่คนหนึ่ง ทำเหมืองอยู่ต่างจังหวัด นานทีปีหนจะได้เจอกันสักครั้ง ยามนางคุยถึงหลานชายทั้งแววตาและน้ำเสียงเปี่ยมด้วยแววรักท่วมท้น แต่ลึกๆ ลงไปจอมใจก็รู้สึกว่าหญิงชรามีความทุกข์ใจซ่อนอยู่มากมาย เธอจึงไม่ปฏิเสธเมื่อนางออกปากชวนไปร่วมทานอาหารเย็นด้วยทุกวัน คิดว่าได้ทำให้คนแก่ขี้เหงาคนหนึ่งมีความสุขบ้างก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็หวังว่าผลบุญแห่งความดีงามในครั้งนี้จะส่งผลให้แม่ที่อยู่ต่างจังหวัดไม่ต้องว้าเหว่นัก

ป้าอยากให้หนูจอมมาอยู่ด้วยกันที่นี่ ป้ารู้สึกถูกชะตากับหนูมากนะ แต่กลัวว่าหนูจะอึดอัดลำบากใจว่าต้องมาอยู่กับใครก็ไม่รู้ เลยจัดบ้านแยกให้ต่างหาก

ถ้อยคำที่นางบอกระหว่างร่วมโต๊ะอาหารทำให้เรียวปากบางคลี่เป็นรอยยิ้มน้อยๆ ยามนึกถึง เมื่อวานนี้เธอยังอึดอัดกับการต้อนรับที่ดีเกินเหตุ แต่มาวันนี้กลับรู้สึกอบอุ่นตื้นตันในความเมตตาของนาง

รถเลี้ยวเข้าประตูรั้วสีขาว จอมใจขยับตัวตรง วิเชียรจอดรถสนิทร่างบางก็เปิดประตูลงมา ไม่รอให้วิเชียรต้องลำบากลงมาเปิดให้

ขอบคุณน้าเชียรมากนะคะ

ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว วิเชียรตอบรับด้วยท่าทางนอบน้อม พรุ่งนี้ผมมารับเวลาเดิมนะครับ

ค่ะ

จอมใจเข้าบ้านด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งกว่าทุกครั้ง






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,318 ความคิดเห็น

  1. #7283 กระต่ายตัวสูง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 23:03
    *o*

    คุณหญิงน่ารักมากๆเลยคะ
    #7,283
    0
  2. #5068 FANSiiz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 16:14
    คุณหญิง

    !!!!!

    TT0TT
    #5,068
    0
  3. #4153 รักจีจี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 01:55

    ถ้าขอเอาแม่มาอยู่ด้วย  ก็น่าจะได้เนอะ

    #4,153
    0
  4. #4090 aoistar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2553 / 13:50
    น่าจะเอาแม่มาอยู่ด้วยเนอะ
    #4,090
    0
  5. #3846 JJ.. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2553 / 21:22

    น่าจะรับคุณเเม่มาอยู่ด้วยย

    #3,846
    0
  6. #3714 นู๋บุ๋ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2553 / 15:31
    ทำไมไม่ขอให้แม่มาอยู่ด้วยล่ะคะ จะได้ดูแลกันได้

    บ้านก้ะออกใหญ่โต แค่แม่คนเดียว คุณผู้หญิงคงไม่ใจร้ายหรอก
    #3,714
    0
  7. #2516 “•” AøMAmM“•” (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 12:56

    คุณหญิงใจดีเน๊อะ !

    #2,516
    0
  8. #2243 NarinaNetta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 10:24
    สนุกแบบนี้สิถึงได้ติดกันจัง ดีดี โดยนะลินา
    #2,243
    0
  9. #1432 ชิมดุงกิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 00:42
    จิมใจน่ารักมากเลยย

    คุณหญิงน่ารักด้วย

    ใจดี
    จอมใจโชคดีแล้วว
    #1,432
    0
  10. วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 19:20
    คุณหญิงใจดีมาก !
    #1,136
    0
  11. #379 AAA384 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 14:59

    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #379
    0
  12. #229 HANNA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 23:07
    สนุกมากมายขอรับ เป็นกำลังใจ

    สู้ๆๆๆ เน้อ~
    #229
    0
  13. #50 Nice_princess (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:05
    สนุกค่ะ   
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #50
    0
  14. #47 nat2010 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:55

    รอ นะ ค่ะ
    #47
    0
  15. #46 คุณเจ้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:40
    ไฟลนก้นตั้งแต่สาวยันแก่ ฮ่าๆๆๆ
    เป็นกำลังใจให้จ๊ะ
    #46
    0
  16. #41 Potae Jung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:58
    คุณหญิงป้าจำให้จอมทำงานอะไรน้า มาอัพอีกน้า
    #41
    0
  17. #40 คุณเจ้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:52

    สงสัยคุณหญิงเป็นคนยื่นข้อเสนอเองละมั้งงานนี้

    #40
    0
  18. #39 ผช.บรรณารักษ์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:01
     คุณหญิงป้าจะให้หนูจอมทำงานอะไรหว่า....ต้อนรับดีเกิ๊นนนน  น่าสงสัยนะเนี้ยยยยคุณหญิงป้า
    #39
    0
  19. #38 nuri.j (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:00
    ต้อนรับดีเกินไปหรือเปล่า...จอมทำตัวไม่ถูกเลย
    แต่อยากให้แม่มาอยู่ด้วยจัง

    ไหนแก้วว่าพระเอกไม่ได้อยู่กรุงเทพฯไง
    หรือว่าอย฿่แล้ว
    #38
    0