จอมรักจอมใจ (the end)

ตอนที่ 2 : บทที่ ๑ บังเอิญหรือพรหมลิขิต?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    29 ก.ค. 54

บทที่ ๑ บังเอิญหรือพรหมลิขิต?

 

ค่อก ค่อก ค่อก

เสียงไอแห้งๆ ดังมาจากหน้าบ้าน เรียกให้หญิงสาวที่เพิ่งเก็บมุ้งพับผ้าห่มเสร็จโผล่หน้าออกไปดู เห็นมารดานั่งชันเข่าบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขามใหญ่ กิ่งมะขามซึ่งมีใบเล็กกระจิ๋วแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ ให้ความร่มครึ้ม เบื้องหน้านางมีถาดใบเล็กใส่ยอดมะขามอ่อน มือย่นชราตามวัยกระจายยอดมะขามไปมา หยิบบางอันขึ้นมารูดส่วนที่แก่เกินแกงแยกออกกองไว้ข้างนอก

แม่ทำอะไรอยู่จ๊ะ?

นางชะงักมือ เบือนหน้าไปมองเจ้าของเสียงใส เห็นหน้าแฉล้มโพล่พ้นประตูนางจึงเยื้อนยิ้มรับก่อนหันกลับมาสนใจงานในมือ พลางเอ่ยตอบ

ปลิดยอดมะขามน่ะลูก

จอมใจเดินมานั่งด้วยกันบนแคร่ไม้ไผ่

เอายอดมะขามมาจากไหนจ๊ะแม่? ถามพลางแหงนเงยขึ้นมองมะขามต้นใหญ่ที่ให้ร่มเงาอยู่ขณะนี้ บางกิ่งเริ่มแตกยอดอ่อนเล็กๆ สีตองออกเหลืองนวลให้เห็นบ้าง แต่คงต้องเก็บมาทั้งต้นถึงจะพอใช้แกง

แม่ซื้อมาจากตลาดน่ะลูก วันนี้วันเสาร์มีตลาดนัดข้างบ้านผู้ใหญ่

อ๋อ หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ พลางนึกในใจ บ้านผู้ใหญ่อยู่ห่างไปตั้งเกือบกิโลฯ กว่าจะไปกว่าจะกลับแม่คงเหนื่อยแย่ เอามาแกงกับอะไรจ๊ะแม่? เสียงหวานร่าเริงถามอีก พยายามกลบความเศร้าที่เพิ่งก่อเกิด

กับหมูจ้ะลูก แม่ซื้อเนื้อหมูมาด้วย

ว้าว... วันนี้จอมจะได้กินแกงหมูกับยอดมะขาม ลาภปากจริงๆ เลยไอ้จอมเอ๊ย เธอหันไปยิ้มอ้อน นานๆ จะได้กินแกงฝีมือแม่ที วันนี้จอมจะกินให้พุงกางเลย

มารดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะไอโขลกๆ จอมใจนิ่วหน้ามอง เมื่อนางหยุดไอแล้วจึงถาม

แม่ไม่สบายหรือจ๊ะ? จอมเห็นแม่ไอบ่อยๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ไม่เป็นอะไรหรอกลูก แค่ระคายคอนิดหน่อย เดี๋ยวก็หาย นางตอบ ก้มหน้าก้มตาปลิดยอดมะขามในถาดไม่ยอมเงยขึ้นสบตาจอมใจอีก เธอจึงขยับลุก

เดี๋ยวจอมช่วยแม่ทำกับข้าวด้วยดีกว่าจ้ะ แม่ตำเครื่องแกงหรือยังจ๊ะ?

ยังเลยลูก

งั้นจอมไปตำให้นะจ๊ะ ว่าแล้วร่างบางก็เดินตัวปลิวกลับเข้าบ้าน

 

จอมเรียนจบแล้วสมัครงานที่ไหนไว้บ้างหรือยังลูก? มารดาถามขณะร่วมสำรับกันในครัวเล็กๆ ของบ้าน

ยังเลยจ้ะแม่ จอมว่าจะมาหางานทำแถวบ้านเรา จะได้อยู่ใกล้แม่ด้วย

จะดีหรือลูก? งานแถวบ้านเราหายากนะ มีก็แต่พวกใช้แรงงาน แม่ว่าจอมหางานทำในเมืองดีกว่า ลูกจะได้ไม่ต้องลำบากนัก แม้อยากให้ลูกสาวอยู่ใกล้ๆ มากแค่ไหน แต่นางก็ไม่อยากให้ลูกต้องมาตกระกำลำบากตากหน้าขายแรงงานอยู่แถวบ้านเหมือนอย่างตน จอมใจควรได้สิ่งที่ดีกว่า ทำงานดีๆ สบายๆ ตามวุฒิปริญญาที่เรียนมา

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะแม่ ลำบากนิดๆ หน่อยๆ แต่ได้อยู่ใกล้แม่ ได้ดูแลแม่ จอมยินดีจ้ะ

มารดามองหน้าบุตรีนิ่ง ตื้นตัน แล้วต้องรีบก้มหน้าเพราะกลัวลูกจะเห็นน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วย นางเปลี่ยนเรื่อง

กินเยอะๆ นะจอม ลูกน่ะผอมเหลือแต่กระดูกแล้ว เอ้านี่ ว่าพลางตักผัดใส่จานให้บุตรสาว จอมใจเงยหน้าขึ้นยิ้มจนตาหยี เอื้อมมือไปตักกับข้าวใส่จานมารดาบ้าง

แม่ก็ทานเยอะๆ นะจ๊ะ แม่ก็ผอมไม่ต่างกับจอมนักหรอก สองแม่ลูกหัวเราะร่วน แล้วชวนกันชิมโน่นทานนี่ไปเรื่อย

 

อีกสองวันถัดมาจอมใจออกตระเวนหางานในตัวอำเภอ เธอเข้าสำนักงานโน้นออกสำนักงานนี้ อ่านป้ายปิดประกาศต่างๆ ตั้งแต่เช้ายันบ่ายก็ยังไม่ได้งานที่ตนต้องการ เป็นอย่างที่แม่ว่าไว้จริงๆ งานแถวบ้านเราหายาก มีก็แต่พวกใช้แรงงาน ใช่ว่าเธอจะหยิบโหย่ง เลือกแต่งานสบาย แต่การที่แม่สู้อุตส่าห์ทนลำบากส่งเสียจนเธอเรียนจบปริญญาตรีเพื่อให้กลับมาใช้แรงงานเป็นกรรมกร มันคงน่าอดสูใจไม่น้อย

บ่ายจัด ขณะที่ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางขายาว ถือแฟ้มใสซึ่งบรรจุเอกสารสำหรับใช้สมัครงาน กำลังยืนหมุนคว้างอยู่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง สายตาก็พลันหันไปเห็นหญิงชรานางหนึ่งยืนโงนเงน เพียงชั่วอึดใจนางทรุดฮวบลงกับพื้น โชคดีเหลือเกินที่จอมใจถลันเข้าไปรับนางไว้ได้ทันก่อนศีรษะจะฟาดกับพื้นแข็งๆ เพียงนิดเดียว

คุณป้าคะ คุณป้า คุณป้าเป็นอะไรรึเปล่าคะ? เธอเขย่าเรียกหญิงชราน้ำเสียงตกอกตกใจ เห็นนางสะลึมสะลือมิอาจกล่าวอันใดได้ จึงหันไปคว้าแฟ้มเอกสารของตนที่หล่นอยู่ใกล้ๆ ตอนกางแขนออกรับนางไว้ขึ้นโบกพัดไปมา

จอมใจถือวิสาสะหยิบกระเป๋าของหญิงชรามาค้นดู โดยหวังว่านางจะมียาดมติดตัวไว้บ้าง ไม่นานก็ค้นเจอจริงๆ พอได้สูดยาดมดูเหมือนคนป่วยจะอาการดีขึ้น

โชคดีที่บริเวณใกล้ๆ มีต้นไม้ให้ร่มเงาและมีม้านั่งวางอยู่ เมื่อนางอาการดีขึ้นพอลุกได้ จอมใจจึงพยุงนางไปนั่งบนม้านั่งตัวนั้น

ดีขึ้นแล้วนะคะคุณป้า? เสียงใสเจือแววกังวลเอ่ยถาม

จ้ะ ดีขึ้นแล้ว ขอบใจหนูมากนะ ถ้าไม่ได้หนูป้าคงแย่นางตอบ รับยาดมในมือบางไปยกขึ้นสูดแรงๆ จอมใจระบายยิ้มอ่อน หันมองรอบตัวแล้วถาม

คุณป้ามาคนเดียวหรือคะ? แล้วจะไปไหนคะเนี่ย? คนหน้าหวานให้นึกฉงนว่าลูกหลานของนางไปอยู่ไหนเสียหมด ไยปล่อยให้คนแก่มาตะลอนอยู่ในตัวอำเภอท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้คนเดียว

ป้ามากับคนขับรถน่ะจ้ะ ทำธุระเสร็จว่าจะโทรฯ เรียกก็บังเอิญมาเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน

อ๋อ อย่างนั้นหรือคะ? เธอถอนหายใจ ค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยคุณป้าก็ไม่ได้มาคนเดียว

แล้วหนูบ้านอยู่แถวนี้หรือลูก? ถามเสร็จนางยกยาดมขึ้นสูดอีกที

เปล่าหรอกค่ะ บ้านจอมอยู่นอกอำเภอไปอีกหน่อย พอดีจอมเข้ามาทำธุระน่ะค่ะ

อ๋อ นางทำเสียงรับรู้ เหลือบลงมองแฟ้มใสใส่เอกสารในมือบาง เห็นวุฒิการศึกษาอยู่บนสุดนางก็ถาม มาสมัครงานรึหนู?

คนถูกถามตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่านางจะรู้ แต่เมื่อมองตามสายตานางจึงเข้าใจ

ค่ะ เธอตอบรับเสียงอ่อย รู้สึกเหนื่อยหน่ายขึ้นมาทันที

ไม่ได้งานเหรอ? เห็นรอยยิ้มแหยๆ เหมือนนางจะรู้ ไปทำงานกับป้ามั้ยลูก?

เธอมองคนถาม ดวงตาฉายประกายวาม แล้วก็สงบลงดังเดิมเมื่อเธอพยายามเก็บอาการ

งานเกี่ยวกับอะไรคะ?

เป็นงานบริษัทน่ะลูก แต่อยู่ในกรุงเทพฯ หนูสะดวกมั้ย?

หน้าเรียวหวานสลดลงจนเห็นได้ชัด

จอมอยากอยู่ใกล้ๆ แม่ค่ะ จะได้ดูแลแม่ได้ เรามีกันแค่สองคนแม่ลูก ทั้งท่าทางและน้ำเสียงของเธอทำให้อีกคนนึกเอ็นดู เปิดกระเป๋าล้วงหยิบนามบัตรออกมายื่นใส่มือ

เอ้า งั้นก็เก็บนี่ไว้นะจ๊ะ แล้วถ้าต้องการความช่วยเหลือ หรืออยากมาทำงานกับป้าเมื่อไหร่ก็โทรฯ หาป้าได้ตลอดเวลา

ขอบคุณค่ะคุณป้า หญิงสาวประนมมือขึ้นไหว้ชดช้อย

ไม่เป็นไรหรอก หนูช่วยป้า ป้าก็อยากช่วยหนูตอบแทนบ้าง เอ่...เห็นทีป้าต้องกลับแล้วล่ะ นางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรฯ ออก สักครู่ก็ได้ยินนางพูดคุยกับคนปลายสายฟังได้ความว่าโทรฯ เรียกให้อีกฝ่ายมารับ

รถเก๋งใหม่เอี่ยมมาจอดเทียบไม่ห่างจากที่ทั้งสองนั่งคุยกันนัก หญิงสูงวัยหันมาถามผู้อ่อนวัยกว่า

หนูชื่ออะไรนะจ๊ะ? ป้ายังไม่รู้จักชื่อหนูเลย

จอมใจค่ะ

ชื่อเพราะดีนะลูก พ่อกับแม่คงรักหนูมาก อืม จอมใจ...จอมใจของพ่อกับแม่ เข้าใจตั้ง นางว่าเบาๆ คล้ายรำพึงกับตัวเองมากกว่าจะกล่าวกับเจ้าของชื่อ แล้วนี่หนูจะกลับบ้านยังไงลูก ให้ป้าไปส่งดีมั้ย?

เอ่อ... ดวงหน้าหวานหันไปมองรถคันหรู ถ้าให้รถคันนี้วิ่งไปทางบ้านเธอสภาพคงดูไม่จืดเลยล่ะ ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ทางไปบ้านจอมมีรถประจำทางวิ่งตลอด คุณป้าดูเพลียๆ จะได้รีบกลับไปพักผ่อนด้วย

เอางั้นเรอะ งั้นป้ากลับก่อนล่ะนะ นางขยับลุก จอมใจจึงรีบลุกขึ้นพยุงนางด้วยอีกแรง เกรงนางจะล้มลงมาอีก คนขับรถที่ลงมาคอยอยู่ไม่ไกลก็รีบเข้ามาช่วยประคองอีกด้าน ก่อนขึ้นรถนางหันมาพูดกับจอมใจ

ขอบใจอีกครั้งนะหนูจอมใจ ที่ช่วยป้าไว้วันนี้

ไม่เป็นไรค่ะ เธอระบายยิ้ม

รอจนรถยนต์คันหรูแล่นไปลับสายตา จอมใจจึงหยิบนามบัตรขึ้นมาดู ทั้งชื่อทั้งนามสกุลไม่เคยผ่านตา แน่สิ เธอมันคนกว้างขวางเสียที่ไหน จะได้รู้จักใครต่อใครเขาไปทั่ว จอมใจรำพึงแล้วเก็บนามบัตรใบนั้นใส่กระเป๋าไว้

 

ค่ำคืนสองแม่ลูกนอนคุยกันกะหนุงกะหนิง จอมใจเล่าเรื่องที่พบเจอมาตลอดทั้งวันให้มารดาฟัง ทั้งเรื่องที่ได้ช่วยเหลือหญิงชราฐานะดีคนนั้น และนางชวนเธอไปทำงานด้วยกัน ใจหนึ่งมารดานึกห่วงเพราะไม่รู้ว่าสตรีนางนั้นจะไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหน แต่อีกใจก็อยากสนับสนุนบุตรสาว ทำงานบริษัทในกรุงเทพฯ ดีกว่ามาตากหน้าใช้แรงอยู่บ้านนอกมากนัก จะให้ลูกไปห่างอกก็ยังห่วงกังวล จะให้ลูกอยู่ใกล้ก็กลัวลูกจะลำบากลำบนอยู่บ้านนอกคอกนา จิตใจคนเป็นแม่มีแต่ห่วงใยสารพัด สุดท้ายนางได้แต่ทอดถอนใจ

นอนกันดีกว่านะลูก ดึกแล้ว

จ้ะแม่ บุตรสาวพลิกกายมาตอบรับ พลางตวัดแขนเรียวขึ้นกอดมารดา ซุกศีรษะมนลงแนบไหล่อุ่น ครู่เดียวมือบางก็ยกขึ้นลูบไล้เนื้อต้นแขนของมารดาไปมา แม่ตัวรุมๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะ?

เปล่านี่ แม่ไม่ได้เป็นอะไร นอนเถิด นางตัดบท ยกแขนที่เริ่มเหี่ยวย่นไปตามวัยและกรำงานหนักอยู่กลางไร่กลางนาขึ้นลูบไล้แขนเรียวเสลาอ่อนโยน คล้ายจะกล่อมลูกน้อยให้หลับใหลเหมือนวัยเยาว์

 

เสียงไอโขลกๆ ปลุกจอมใจให้งัวเงียตื่นในย่ำรุ่งของวันถัดมา มือบางตลบชายมุ้งโผล่ศีรษะออกมาเหลียวหาต้นเสียง เห็นมารดานั่งอยู่มุมหนึ่งของบ้านยกมือปิดปากไอไม่หยุด ข้างๆ กันวางตะเกียงให้แสงวอมแวมสว่างสลัวไปทั่วบริเวณ

ยังไออยู่อีกหรือจ๊ะแม่? จอมว่าแม่น่าจะไปให้หมอตรวจดูบ้างนะจ๊ะ

มารดาเหลียวมอง เห็นบุตรสาวนั่งมองมาตาแป๋ว มีรอยกังวลฉายชัด

แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก จอมลุกขึ้นมาทำไม ข้างนอกยังไม่สว่างเลย กลับไปนอนต่อเถอะ

แล้วแม่ล่ะจ๊ะลุกออกมาทำอะไรตั้งแต่ยังไม่สว่าง? จอมว่าแม่น่าจะเข้ามานอนต่อเหมือนกันนะ เธอว่า รีรอให้มารดาขยับลุกมานอนด้วยกัน แต่นางกลับบอก

แม่ตื่นเช้าจนชินแล้วล่ะ เข้าไปนอนอีกก็ไม่หลับแล้ว นั่งรอฟ้าสางอยู่ตรงนี้ดีกว่า

ครั้นคะยั้นคะยอมารดาไม่ได้ผลจอมใจจึงยอมผลุบเข้ามุ้งมาเพียงลำพัง กลับมานอนบ้านได้สามคืนเข้าไปแล้วแต่เธอไม่เคยตื่นทันมารดาเลย ก็เพราะนางตื่นนอนตั้งแต่ยังไม่สางนี่เอง มือบางตลบผ้าห่มมาคลุมกาย ขดตัวนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนผล็อยหลับไปอีกครั้ง

 

ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์จอมใจก็ยังไม่ได้งาน เธอตระเวนหาจนทั่วทั้งตัวอำเภอและตัวจังหวัด หญิงสาวออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าและกลับมาจวนค่ำทุกวัน สีหน้าเหนื่อยล้าผิดหวังนั้นไม่ต้องบอกมารดาก็รู้ว่าผลเป็นอย่างไร

หางานมันยากเย็นจริงๆ เลยนะแม่ ร่างบางวางกระเป๋าและแฟ้มเอกสารลงบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขาม ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาข้างมารดาที่กำลังนั่งปอกเปลือกแห้งๆ ของหอมแดงทิ้ง

ค่อยๆ หาเดี๋ยวก็ได้เองแหละลูก วันนี้ไม่ได้พรุ่งนี้ก็หาใหม่ คงได้มันสักวัน มารดาปลอบ หิวมั้ยลูก? แม่ทำกับข้าวรอไว้แล้ว

จ้ะหิวแล้ว แต่เดี๋ยวขอจอมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ๊ะ เดินตะลอนเหงื่อท่วมตัวมาทั้งวัน ขี้ฝุ่นก็เยอะ อาบน้ำสบายตัวแล้วค่อยกินข้าวจอมจะได้กินได้เยอะๆ คนพูดเด้งตัวขึ้นนั่ง ส่งยิ้มหวานให้มารดาแล้วรวบรวมข้าวของเดินเข้าบ้าน

ราวยี่สิบนาทีต่อมาได้ยินเสียงเรียกมาจากหน้าประตู

กินข้าวกันเถอะจ้ะแม่

เสียงไอของมารดาทำให้ร่างบางที่กำลังหันหลังเดินเข้าด้านในชะงักเท้า หันกลับมามองด้วยแววห่วงใย

แม่ไอมานานแล้วนะจ๊ะ จอมว่าพรุ่งนี้แม่ไปหาหมอดีกว่า เดี๋ยวจอมพาแม่ไปเอง

ไม่เป็นไรลูก แม่ไม่เป็นอะไรมาก แค่ไอเท่านั้น

โธ่แม่ ไม่เป็นอะไรมากยังไงกัน แม่ไอตั้งแต่จอมกลับมาบ้าน นี่ก็หลายอาทิตย์เข้าไปแล้ว ถ้าแค่ไอธรรมดาแม่ต้องหายแล้วซี

เธอยื่นมือมารับกระจาดหัวหอมจากมารดาถือเข้าไปเก็บในครัว แล้วมานั่งล้อมสำรับข้าวที่ตักใส่ถาดเตรียมไว้ก่อนออกไปตามนาง จัดการคดข้าวใส่จาน

แม่ไปหาหมอกับจอมนะจ๊ะพรุ่งนี้ เธอยังคะยั้นคะยอ กังวลอยู่ไม่หาย

ขอแม่ดูก่อนแล้วกันนะลูก มารดาตอบแบบขอไปที เธอเลยไม่เซ้าซี้อีก ก้มหน้าก้มตาทานข้าวในจาน บางครั้งเอื้อมมือตักกับข้าวใส่จานนางบ้าง

 

เช้าวันรุ่งขึ้นจอมใจคะยั้นคะยอพาแม่ไปหาหมอจนได้ นางอิดออดในตอนแรกแต่สุดท้ายก็ทนเสียงรบเร้าของลูกสาวไม่ไหว ไปถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอนางบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้จอมใจเข้าไปในห้องตรวจด้วย ในที่สุดเธอจึงยอมนั่งรออยู่ด้านนอก

ครู่ใหญ่นางออกมาพร้อมกับเอกสารรับยา สองแม่ลูกจึงเดินไปยังช่องจ่ายยาซึ่งอยู่ไม่ไกล หย่อนเอกสารลงในตะกร้าที่เจ้าหน้าที่เตรียมไว้ แล้วนั่งรอ

 

หมอบอกว่าแม่เป็นอะไรจ๊ะ? จอมใจถามขณะยื่นขันน้ำส่งให้มารดาซึ่งนั่งบนแคร่ ท่าทางนางดูเพลียๆ

ไม่เป็นอะไรมากหรอกลูก หมอบอกเป็นแค่หวัดธรรมดา เดี๋ยวก็หาย

เธออยากจะถามจริงๆ ว่า เดี๋ยวของแม่น่ะมันนานแค่ไหนกัน แม่ชอบบอกว่าเดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวก็หาย แต่จนแล้วจนรอดแม่ก็ไม่หายสักที จนต้องหอบหิ้วกันไปโรงพยาบาลอย่างวันนี้ แต่จอมใจก็ยืนนิ่งไม่ปริปากถาม รับขันน้ำที่แม่ยื่นกลับมาให้หลังกินยาและดื่มน้ำตามแล้ว

งั้นเดี๋ยวจอมไปดูกับข้าวในครัวนะจ๊ะ ใกล้เที่ยงแล้ว แม่จะได้กินข้าวเที่ยงแล้วกินยาหลังอาหารด้วย มารดาพยักหน้าน้อยๆ เธอจึงหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน

 

จอมใจเดินหางานไปทุกซอกทุกมุมของตัวจังหวัด แต่ไม่มีตำแหน่งว่างรับพนักงานเข้าใหม่เลยสักที่ นอกจากพนักงานเสิร์ฟ พนักงานล้างจานตามร้านอาหาร ไม่ก็พนักงานขายในห้างสรรพสินค้า เธอจึงตัดสินใจสมัครเป็นพนักงานขายในห้างสรรพสินค้าแก้ขัดไปพลางๆ แต่เพราะต้องทำงานเป็นกะบางครั้งเลิกงานดึก จึงต้องออกมาเช่าห้องพักเล็กๆ อยู่เพียงลำพังในตัวจังหวัด มารดาไม่เห็นด้วยในตอนแรก แต่จอมใจก็หว่านล้อมจนนางใจอ่อน

วันหยุดในสัปดาห์แรกจอมใจหอบหิ้วของกินมาฝากแม่มากมาย

แม่จ๋า คิดถึงแม่จังเลย วางของฝากลงบนแคร่ไม้ไผ่แล้วจอมใจเข้าไปกอดเอวแม่แน่น หอมแก้มนางทั้งซ้ายขวา

ขี้อ้อนเป็นเด็กๆ ไปได้เจ้าลูกคนนี้ มารดาดุเบาๆ แต่สีหน้ามีความสุขสดใสเมื่อได้เห็นจอมใจของนาง แล้วขนซื้ออะไรมาเยอะแยะล่ะเนี่ยเปลืองเงินเปลืองทองเปล่าๆ

จอมซื้อมาให้แม่จ้ะ ของชอบแม่ทั้งนั้น แม่อย่าดุจอมนักเลย เห็นไอ้โน่นจอมก็นึกถึงแม่ เห็นไอ้นี่จอมก็นึกถึงแม่ กล่าวจบเธอก็กอดแม่แน่นๆ อีกที แล้วเงยหน้าขึ้นถามสีหน้ากังวล แม่ยังไม่หายป่วยอีกหรือจ๊ะ? ตัวแม่ยังรุมๆ อยู่เลย เมื่อกี๊ตอนเดินเข้ามาจอมก็ได้ยินเสียงแม่ไอ

ไม่ทันได้ตอบคำถามนางก็ไอขึ้นมาอีก แม้จะพยายามอดกลั้นไว้ แต่จอมใจรู้ว่าอาการไอของแม่หนักขึ้นเรื่อยๆ เธอได้แต่มองด้วยสายตากังวล ห่วงใย

 

วันพรุ่งจอมใจเข้างานกะบ่าย จึงอยู่นอนกับมารดาหนึ่งคืน ก่อนสว่างเสียงไอของมารดารุนแรงจนจอมใจผวาตื่น แต่ที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่าคือมารดาไอออกมาเป็นเลือด

แม่...แม่เป็นอะไรไปจ๊ะ? เสียงสั่นเมื่อเอ่ยถาม คอยลูบหลังลูบไหล่ให้ อย่าบอกอีกนะว่าแม่ไม่เป็นอะไร เธอเอ่ยขัดก่อนนางจะตอบ น้ำเสียงคราวนี้สั่นสะท้านจนรู้สึกเหมือนว่าอีกไม่นานหยาดน้ำใสๆ คงได้ร่วงลงมา

 


ร่างบางนั่งพิงต้นมะขามบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ดวงตามองไปข้างหน้าเลื่อนลอยไร้จุดหมาย ในสมองครุ่นคิดเรื่องราวมากมาย คิดถึงอาการป่วยของแม่ คิดถึงอนาคตของครอบครัวภายภาคหน้า คิดถึงงานที่กำลังทำ คิดถึงค่าแรงที่ได้รับในแต่ละเดือน และคิดถึงค่ารักษาพยาบาลของแม่ว่ามันจะมากมายสักแค่ไหนหนอ แต่ไม่ว่าจะสักเท่าไหร่เธอจะบากบั่นหามาให้ได้ ต่อให้ต้องเฉือนเลือดเนื้อแลกเงินเธอก็จะทำ

ไม่ไปทำงานหรือลูก? จะเที่ยงแล้วนะ เสียงมารดาเอ่ยถามมาเบาๆ ดึงเธอขึ้นจากภวังค์ความคิด

แม่จ๊ะ ถ้าจอมจะไปทำงานกับคุณป้าที่จอมเคยเล่าให้แม่ฟัง แม่จะว่าไงจ๊ะ?

นางนั่งลงข้างๆ บุตรี ย่นคิ้วครุ่นคิด ครู่เดียวก็นึกออก

ทำไมล่ะลูก ไหนตอนแรกหนูไม่อยากไปไม่ใช่เหรอ? แววตาที่มองบุตรสาวเปี่ยมด้วยแววรักใคร่ อ่อนโยน

ก็ตอนนั้นจอมยังไม่รู้ว่าบ้านเราจำเป็นต้องใช้เงินนี่จ๊ะ ถ้าจอมยังทำงานที่เดิมจะเอาเงินที่ไหนมารักษาแม่ งานบริษัทคงได้เงินดีกว่าพนักงานขายในห้างฯ

ถ้าจอมไม่อยากไปอยู่กรุงเทพฯ ก็ไม่ต้องไปหรอกลูก แม่อยู่แบบนี้ก็อยู่ได้ ไม่เห็นเป็นไร

แม่... เสียงแผ่วเบาเอื้อนเอ่ย อย่าพูดแบบนี้สิจ๊ะ จอมมีแม่แค่คนเดียวนะ ถ้าจอมปล่อยให้แม่ไม่สบายอยู่แบบนี้จอมจะสบายใจได้ยังไงกัน แล้วถ้าแม่เป็นอะไรขึ้นมาจอมจะอยู่กับใครล่ะจ๊ะ? น้ำตาหยาดรื้นขึ้นมาเอ่อท้นดวงตาคู่หวาน จนภาพของแม่พร่ามัว





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,318 ความคิดเห็น

  1. #7300 เคซี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 08:54
    ว้ายยยย!! เอามือทาบอกตกใจ จะบอกว่าเราซื้อหนังสือเล่มนี้และอ่านจบไปแล้ว โดยที่เราไม่ได้สนใจว่านักเขียนเป็นใครชื่ออะไรแค่เห็นว่าสำนวนดีน่าอ่านเลยซื้อมา แล้วเมื่อวานนั่งว่างๆไม่มีอะไรทำ เราเลยเข้ามาอ่านนิยายออนไลน์ติดใจกับเรื่องเสน่หาซ่อนรักเข้าเต็มๆ แล้วมาติดตามอ่านนิยายเรื่องอื่นๆของนักเขียนคนนี้ต่อ และเพิ่งรู้ว่าเป็นคนเดียวกับที่เขียนเรื่องที่เราเคยซื้อมา ตกใจเลยค่ะ เราบังเิอิญเจอกันนะคุณเขียนนิยายได้ดีมากเลยค่ะ ^______^
    #7,300
    0
  2. #4152 รักจีจี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 01:50

    เอาเถอะน่า จอมใจ  ชีวิตต้องสู้  

    เดี๋ยวก็ดีเองล่ะ ไม่มีใครเจอเรื่องแย่ๆ ได้ทั้งชีวิตหรอกเนอะ

    #4,152
    0
  3. #4089 aoistar (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2553 / 13:41
    น่าสงสารอ่ะ..ไม่รู้แม่เป็นโรคไร
    #4,089
    0
  4. #4010 C - Emp. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 15:31
    น้ำตาจะไหลตามไปด้วยเลย
    #4,010
    0
  5. #3844 JJ.. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2553 / 21:16
    ลุกกตัญญูสุดๆอ่าา
    #3,844
    0
  6. #3534 kaito kid (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2553 / 20:01

    สู้ๆนะ จอมใจ :)

    #3,534
    0
  7. #3207 salida_da (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2553 / 15:52

    นิยายเรื่องนี้เอามาจากรายการ ฟ้ามีตา

    #3,207
    0
  8. #2996 Chicky ya ya ya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 22:41
    อ่านแล้วคิดถึงแม่จัง อยากกอดแม่ อยากหอมแม่ แต่ทำไม่ได้เพราะแม่จากเราไปเสียแล้ว
    #2,996
    0
  9. #2242 NarinaNetta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 10:22
    ดำเนินเรื่องน่าติดตาม อีกแล้ว นะลินา
    #2,242
    0
  10. #1431 ชิมดุงกิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 00:32
    นางเอกเป็นเด็กดี น่ารักมากๆๆ
    #1,431
    0
  11. #1409 nunpanu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 20:56

    สงสารคุณแม่ค่ะไอแบบนี้ ทรมาน ค่ะ

    #1,409
    0
  12. วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 16:24
    เฮ้อ แล้วยังไงต่อเนี่ย อ่านๆๆๆ
    #1,128
    0
  13. #615 doubt .. * (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 19:47
    พึ่งเข้ามาอ่านครั้งแรก รู้สึกว่าเนื้อหาน่าติดตามดีแต่ .. พออ่านไปตรงคำบรรยายที่ว่า ผ่านไปอีกห้าวันจอมใจก็ยังไม่ได้งาน ตรงนี้รู้สึกว่าอ่านแล้วมันขัดๆยังไงไม่รู้
    #615
    0
  14. #597 --_แจมจัง_-- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 11:46
    เป็นลูกที่กตัญญูได้ใจ

    ชอบนิยายเรื่องนี้จัง
    #597
    0
  15. #378 AAA384 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 14:43
    น่าสงสารจัง
    #378
    0
  16. #366 งุ๊งงิง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:06
    สงสารอ่ะ
    Y Y
    #366
    0
  17. #273 jaoh73 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 12:49
    สงสารจอมจังเลยค่ะ มาอัพบ่อยๆนะคะ เปนกำลังใจให้ค่ะ สู้สู้
    #273
    0
  18. #111 แสงสว่างดวงน้อย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 15:12
    ทำไมมันซึ้งขนาดนี้ TTOTT <<--- หน้าคนอ่าน
    #111
    0
  19. #60 sweetyboy-Ly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 18:02
    จะรอติดตามนะครับ
    #60
    0
  20. #35 ปิงปอง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2553 / 19:18
    เศร้าอ่ะ
    #35
    0
  21. #34 P'367 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:22
    เศร้ามากกกกกๆๆๆๆเลยค่ะ

    มาอัพไวๆนะคะ รอพระเอกโหดๆหื่นๆอยู่ค่ะ อิอิ 
    #34
    0
  22. #33 pana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 18:21
    very sad ...
    #33
    0
  23. #31 pana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 18:25
    very sad ...
    #31
    0
  24. #30 ผช.บรรณารักษ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 02:18
     แม่หนูจอมเป็นโรคอะไรหว่า...ไอเป็นเลือดนี่เป็น วัณโรคชิมิ หรือว่ามีโรคอื่นๆที่ไอเป็นเลือดอีก...
    #30
    0
  25. #29 คุณเจ้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:38

    โห..ทำไมชีวิตนางเอกลำบากเยี่ยงนี้
    สงสาร..สงสาร

    #29
    0