เมื่อรักทักทาย re-up

ตอนที่ 39 : 38 :: ต้นตอปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    30 พ.ย. 62

ตอนที่ ๓๘ ต้นตอปัญหา

 

ชายหนุ่มเปิดประตูห้องน้ำออกมา พันผ้าขนหนูสีน้ำตาลอ่อนไว้รอบสะโพก หลังไหล่และแผ่นอกมีหยดน้ำเกาะพราว เขาดึงผ้าผืนเล็กที่คล้องคอมาขยี้ผมเปียกแรงๆ พลางโยนขวดแชมพูเปล่าลงถังใส่ผงหน้าห้องน้ำ ครั้นจะก้าวผ่านกลับวกสายตามายังถังขยะใหม่ และขมวดคิ้วมอง ไม่แน่ใจว่าเจ้าสิ่งที่เห็นนั้นคืออะไร แต่สะดุดตาเขามากทีเดียว

อมฤตก้มลงหยิบมันขึ้นมาดู  แล้วหัวใจก็กระตุกวาบทั้งดวง ไยเขาจะไม่รู้ว่านี่มัน...ที่ตรวจครรภ์ชัดๆ!

ชายหนุ่มเหลือบมองลงในถัง เห็นอีกอันที่คล้ายๆ กัน เขาหยิบตามขึ้นมา

ภาพต่างๆ ไหลรี่เข้าสมองราวสายน้ำเชี่ยวกราก กระแทกหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเธียรขวัญไม่สบาย เสียงอาเจียนในเช้าวันนั้น คำพูดที่บอกว่า เหม็น จะอ้วกอารมณ์หงุดหงิดพาลพาโล และอาการออดอ้อนออเซาะ ใช่อาการของคนท้องหรือเปล่านั่น?

หรือวันนั้น?...

มาทำอะไรที่นี่?!”

เทียนมาซื้อของ

มะม่วงที่ตลาดบ้านเราก็มี ไม่จำเป็นต้องมาถึงนี่ ไปขึ้นรถ

หรือวันนั้น...เธอจะไปซื้อที่ตรวจครรภ์?!

อมฤตเดินเร็วๆ มายังโถงนั่งเล่น พลางกวาดตาหาโทรศัพท์ เห็นมันอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาก็หยิบมากดหมายเลขที่ต้องการ

ฮัลโหล มืด พี่มีเรื่องอยากถามหน่อย...ราวสองอาทิตย์ก่อนมืดพาเทียนเข้าอำเภอสักครั้งมั้ย?...ใช่ๆ...ไปทำอะไรกันพอจะบอกพี่ได้มั้ยมืด? วันนั้นพี่เจอเทียนเลยรับกลับ ไม่เห็นมืด ไม่ทันได้ถามเทียนด้วย...งั้นเหรอ...อ๋อ เปล่า พอดีสงสัยอะไรนิดหน่อย ขอบใจนะ...

อมฤตนั่งลงบนโซฟาอย่างสิ้นแรง สมองพร่าเบลอไปหมด

คุณเทียนบอกว่าไม่ค่อยสบายน่ะครับคุณริต เลยให้ผมพาไปซื้อยา คะยั้นคะยอให้ไปหาหมอก็ไม่ยอม ดื้อแต่จะซื้อยาทานเอง ผมเลยแวะส่งที่ร้านเภสัชแล้วเลยไปส่งแตงในตลาด กะว่าเสร็จแล้วจะออกมารับ

นี่เขาเป็นสามีแบบไหน? ละเลยขนาดเมียท้องก็ยังไม่รู้ แล้วเขายังบ้า โมโหหึง กระทั่งอารมณ์เสียใส่เธอไปใหญ่โต

จะไปไหน ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะเทียน ไปทำอะไรถึงเหนื่อยกลับมา แล้วมืดไปไหน ทำไมพี่ไม่เห็น ไปกับมืดยังไงถึงได้ไปเดินให้ไอ้หมอนั่นมันจับมือถือแขน

รู้จักกับมันไม่ทันไร ปกป้องมันแล้วหรือ อยากเปลี่ยนจากเมียพี่ไปเป็นคุณนายปลัดแล้วสิ ใจง่ายอย่างงี้เลยเหรอ?

พี่ริต!”

แววตาเจ็บช้ำของเธียรขวัญในวันนั้นฉายชัดในวันนี้ ก่อความรู้สึกแน่นตื้อในหัวอก

เธียรขวัญไปทั้งๆ ที่ท้อง แล้วป่านนี้ลูกเมียเขาจะไประหกระเหินอยู่ที่ไหน?

ยิ่งคิดยิ่งปวดใจ

แม้กระทั่งแต่งตัวเสร็จอมฤตก็ยังไม่วายครุ่นคิดแต่เรื่องของเธียรขวัญ คำถามมากมายวิ่งวุ่นในหัว ความห่วงหาอาทรแทรกซ่านไปทั้งใจ

อมฤตคว้าโทรศัพท์และกุญแจรถเดินออกนอกบ้าน พลางไล่กดหาเบอร์โทรศัพท์ของคอนโดมิเนียมที่เธียรขวัญพัก ด้วยความหวังริบหรี่ว่าเผื่อบางทีเธอกลับมาแล้ว แต่เหมือนมีบางสิ่งสะกิดต่อมความคิด หัวคิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากัน

คืนนั้นมีสายจากโทรศัพท์เขาโทร.ออกหาเธียรขวัญ แน่ใจได้ล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเขาไม่ได้เป็นคนโทร. แล้วใคร?...วาดเดือนงั้นหรือ

หล่อนคุยอะไรกับเธียรขวัญ?

 

กระบะบุโรทั่งเข้าจอดหน้าสำนักงานเกษตรอำเภอ คนขับเปิดประตูลงมายืนมองตัวอาคารสองชั้นหลังนั้นครู่หนึ่งก็ตัดสินใจเดินเข้าไปภายใน แม้จะรู้สึกผิดนิดๆ ที่มารบกวนเวลาราชการด้วยเรื่องส่วนตัว แต่ความสงสัยกังวลใจเกินจะรั้งรออยู่ได้

อ้าว คุณริต มาติดต่อเรื่องอะไรคะ? คราวนี้คนที่เขาเจอคือเจ้าหน้าที่หญิงอีกคน อายุประมาณเดียวกับคนซึ่งเจอในคราวก่อน หากแต่ทรงคุณวุฒิกว่า และคุ้นหน้าคุ้นตาเขาเป็นอย่างดี

เปล่าครับ ผมมาหาคุณเดือน อยู่มั้ยครับ?

อยู่ค่ะ เดี๋ยวพี่ไปเรียกให้ นั่งรอก่อนสิคะหล่อนเชื้อเชิญ ผายมือไปยังชุดโซฟาเล็กๆ ซึ่งจัดเป็นที่รับรอง

ผมออกไปรอข้างนอกดีกว่า

อ๋อ...งั้นเดี๋ยวพี่จะบอกให้คุณเดือนตามออกไป

อมฤตมองจนหล่อนลับหลังเข้าไปในห้องหนึ่งก็หมุนกายออกมานอกอาคาร

วาดเดือนตามออกมาหลังจากนั้นไม่นาน และคลี่ยิ้มหวานเมื่อเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตายืนอยู่ใต้ร่มไม้ ท่ายืนมือเท้าสะโพกทั้งสองข้าง ดันชายเสื้อขึ้นมาเล็กน้อยนั้นเจนตาหล่อนนัก เขามักมีกิริยาเช่นนี้เสมอยามขบคิดอะไรสักอย่าง หรือยามคอยควบคุม สั่งการคนอื่นทำงาน

พี่ริต...

เจ้าของชื่อลดมือลงพลางหันมาตามเสียง ยิ้มบางๆ ก่อนรอยยิ้มจะจางหายพร้อมกับที่รอยกังวลในดวงตาเด่นขึ้นมาแทน

มาหาเดือนมีธุระอะไรคะ?

พี่มีเรื่องอยากถาม...วันก่อนที่พี่เผลอหลับที่บ้านคุณเดือนน่ะ คุณเดือนโทร.หาเทียนหรือ?

คนฟังอึ้งไปทันที ดวงตาเบิกกว้างก่อนปรับให้เป็นปกติในเวลาอันรวดเร็ว กระนั้นประกายตาก็ยังสั่นไหว ไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเต็มตา อมฤตจับความผิดปกตินั้นอยู่เช่นกัน หัวคิ้วเขาขมวด

คุณเทียนบอกพี่ริตหรือคะ?

เปล่า พี่เห็นเบอร์โทร.ออกในโทรศัพท์ เลยมาถามดู

คนฟังลอบระบายลมหายใจ ก่อนแย้มรอยยิ้มให้ชายหนุ่ม

ค่ะ เดือนโทร.ไปบอกเธอว่าพี่ริตเผลอนอนหลับอยู่ที่บ้าน ขับรถกลับไม่ไหวแน่ คุณเทียนจะได้ไม่ต้องรอไงคะ

แค่นั้น?

วาดเดือนแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนทั้งที่อกใจไหวหวั่น คนทำความผิดมักรู้สึกเช่นนี้เอง แค่เห็นเขาเลิกคิ้วเหมือนไม่เชื่อถือก็สันหลังหวะ

แล้วพี่ริตจะให้แค่ไหนล่ะคะ? เดือนเป็นห่วงกลัวว่าคุณเทียนจะนั่งรอพี่อยู่ที่บ้าน

ก็ถ้าเทียนเข้าใจ เขาจะเก็บผ้าหนีพี่ไปทำไม? คุณเดือนเผลอพูดอะไรให้เขาเข้าใจผิดหรือเปล่า?

อาจใช่...บางทีวาดเดือนเผลอพูดอะไรโดยไม่ตั้งใจ แล้วเธียรขวัญก็เข้าใจผิดไปใหญ่โต เหมือนกับที่เพื่อนเขาเคยเตือน สามีตัวเองไปนอนค้างอ้างแรมบ้านผู้หญิงอื่นมันน่าไว้ใจนักหรือ อันที่จริง วาดเดือนไม่ควรโทร.หาเธียรขวัญ ปล่อยให้เขากลับไปคุยอธิบายเองจะดีกว่า แต่ถ้ามันคือความหวังดีของเจ้าหล่อนเขาก็ไม่อยากถือโทษ

คำพูดของอมฤตเหมือนเข็มทิ่มตำหัวใจคนฟัง...ฮึ!

คุณเดือนเผลอพูดอะไรให้เขาเข้าใจผิดหรือเปล่า?

พี่ริตก็ดีแต่ห่วงนังนั่น

หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยดวงตาเจ็บช้ำ

แล้วทำไมพี่ริตไม่ไปถามเมียตัวเองดูล่ะ? จะมาถามเดือนทำไม ถ้าเดือนพูดอะไรออกไปแล้วไม่เชื่อกันแบบนี้ หล่อนพูดเสียงแข็ง ท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เหมือนไม่ใช่วาดเดือนคนที่เขาเคยรู้จัก

คุณเดือนเป็นอะไร? พี่แค่ถามดีๆ อมฤตมองหล่อนอย่างงุนงง

หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น

เดือนขอโทษค่ะ คงเครียดเรื่องงานกับเรื่องวิทยานิพนธ์มากไปหน่อย เจ้าหล่อนหันกลับมาเมื่อปรับความรู้สึกได้แล้ว แย้มรอยยิ้มบางๆ วิทยานิพนธ์ของเดือนเหลืออีกนิดเดียว พี่ริตว่างวันไหนช่วยเข้ามาดูให้หน่อยนะคะ

ขอโทษทีนะคุณเดือน ช่วงนี้พี่ไม่ว่างจริงๆ พรุ่งนี้ก็ว่าจะเข้ากรุงเทพฯ ไปตามเทียนอีกรอบ อาจอยู่หลายวัน พอพูดถึงเธียรขวัญสีหน้าเขาสลดลง ป่านนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหน จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ ญาติทางโน้นไม่มีสักคน พี่เป็นห่วง ไม่อยากทิ้งไว้นาน...

พี่ริตเลิกพูดถึงผู้หญิงคนนั้นสักทีได้มั้ย!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดขัดขึ้น ดวงตาหล่อนมองตรงมายังเขาอย่างตัดพ้อ ระคนโกรธเคือง และหวงแหน หลากความรู้สึกคละเคล้า

คุณเดือน...

เลิกพูดถึงผู้หญิงคนนั้น เดือนไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น...อยู่กับเดือนพี่ริตดีแต่พูดถึงมัน อะไรก็เทียน เทียน เทียน หายใจเข้าหายใจออกเป็นมันตลอด ไม่เคยมีเดือนคนนี้อยู่ในใจพี่เลยหรือไง?

คุณเดือนพูดอะไร?

ก็พูดความรู้สึกของเดือนไงคะพี่ริต เดือนคิดกับพี่ยังไงพี่ไม่เคยรู้เลยเหรอ?

คุณเดือน ตั้งสติหน่อย พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า? แทนที่เขาจะซาบซึ้งไปกับความรู้สึกนั้น อมฤตกลับเตือนสติหญิงสาวด้วยเสียงขรึม สายตาที่ใช้มองหล่อนแปลกเปลี่ยนไป

วาดเดือนน้ำตานองหน้า เมื่อบอกกล่าวความรู้สึกออกไปแล้ว ก็ไม่อาจเก็บกักสิ่งใดไว้ได้อีก

รู้สิคะ ทำไมจะไม่รู้ เดือนรู้ใจตัวเองมานานแล้วว่ารักพี่ริต...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย หล่อนรำพันน่าเวทนา เดือนทนไม่ไหวแล้วนะพี่ริต เดือนเจ็บเหมือนใจจะขาดทุกทีที่ฟังพี่พูดถึงผู้หญิงคนอื่น

คุณเดือน พี่มีเมียแล้วนะ คนที่พี่พูดถึงนั่นก็เมียพี่

แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักพี่ริต! ถ้ารักเขาจะทิ้งพี่ไปทำไม?!”

อมฤตเงียบไปอึดใจใหญ่ จ้องหน้าหล่อนนิ่งๆ ครั้นแล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ แกมคาดคั้น

วันนั้นคุณเดือนพูดอะไรกับเทียน?

วาดเดือนเม้มปาก น้ำตาลามไหลตามแรงอารมณ์ ดวงตาหญิงสาวผสมผสานระหว่างอาการตัดพ้อและหวาดหวั่น ร่างกายสั่นน้อยๆ จนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองแล้วกอดไว้แน่น

พี่ถามว่าวันนั้นคุณเดือนพูดอะไรกับเทียนหรือเปล่า? คราวนี้เขาใช้น้ำเสียงเย็นเฉียบจนอีกฝ่ายสะท้าน ครั้นหล่อนยังเงียบเขาก็ปราดเข้าไปบีบแขนแล้วเขย่า

คุณเดือน! ตอบพี่มาสิ พูดอะไรกับเทียนหรือเปล่า?

เดือนพูดพี่ริต เดือนพูด... แรงเขย่าทำให้หญิงสาวปล่อยเสียงร้องออกมาพร้อมกับคำกล่าว เดือนบอกให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปให้พ้นจากชีวิตพี่ เขามาทีหลัง เขามาแย่งความรักของเดือน!”

หญิงสาวปล่อยโฮ ร้องไห้เหมือนหัวใจจะขาดรอนๆ

แต่อมฤตกลับอึ้ง

...พี่ไม่คิดเลยว่าคุณเดือนจะเป็นคนแบบนี้

คำพูดเย็นๆ เรียบๆ ของเขาว่าร้ายแล้ว ยังไม่เท่าแววตาคู่นั้น แววตาที่ซ่อนใบมีดคมกริบ กรีดความรู้สึกของคนมอง เจ็บจนลึกสุดใจ

เรื่องที่พี่หลับ พี่ไม่ได้เผลอหลับไปเองใช่มั้ย?

วาดเดือนเม้มปาก หลบสายตาคมกล้าแกมคาดคั้น ครั้นเขาถามย้ำมาหล่อนก็กรีดร้อง

ใช่ เดือนใส่ยานอนหลับให้พี่ริตดื่มเอง เดือนไม่อยากให้พี่กลับบ้านไปหามัน แล้วเดือนก็โทร.บอกมันว่าพี่ริตอยู่กับเดือน พี่ริตเลือกเดือนไม่ได้เลือกมัน!”

คุณเดือน!” อมฤตแทบจะตะโกนเรียก เพิ่งได้เห็นธาตุแท้ของวาดเดือนชัดเจนก็เดี๋ยวนี้ ทุกอย่างกระจ่าง สว่างวาบเข้ามาในหัว

ทำไมคะ? วาดเดือนมองสบตาอย่างท้าทาย ก็ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว หล่อนจะกลัวเขาไปทำไมอีก เดือนผิดหรือที่รักพี่ ผิดนักหรือไงที่ต้องการของรักของเดือนคืน ถ้าจะให้ได้พี่ริตมา เดือนทำได้ทุกอย่าง

แล้วเคยถามผมสักคำมั้ย ว่าผมต้องการหรือเปล่า?

อีกแล้ว คำถามเย็นๆ กับแววตามีดโกนของเขา เฉือนเชือดใจหล่อนจนไม่มีชิ้นดี สรรพนามที่เปลี่ยนไปนั่นอีก

อมฤตหันหลังให้ วาดเดือนผวาตามไปยึดแขน

พี่ริต!... ดวงตาเจ็บช้ำมองเขาอย่างเว้าวอน หากแต่สิ่งที่อมฤตทำคือปลดมือหล่อนออก สายตาของเขามีแต่ความผิดหวัง

ไม่มีประโยชน์หรอกคุณเดือน ผมเคยรักคุณเหมือนน้อง แต่ไม่คิดเลยว่าคนที่ผมคิดว่าเป็นน้องสาวจะมาแทงข้างหลังกันได้ เสียดายความรู้สึกดีๆ และมิตรภาพที่มีให้กันมานาน ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าผู้หญิงอย่างคุณจะไร้สติ และสิ้นคิดได้ขนาดนี้ ผมรักเทียน รักลูก เทียนไม่ได้ไปคนเดียว แต่ไปพร้อมกับลูกของผม

ชายหนุ่มเดินจากไปขณะวาดเดือนยังยืนอึ้ง หล่อนยกมือขึ้นปิดปากที่สั่นระริก หมดแรงจะยืนต้องทรุดนั่งร้องได้อยู่ตรงนั้น คนในสำนักงานโผล่หน้ามามองทางหน้าต่างอย่างอยากรู้อยากเห็น และพากันคิดไปต่างๆ นานา

อมฤตเข้ามานั่งในรถ พิงศีรษะกับเบาะแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน

ไม่ใช่เพราะทะเลาะ

ไม่ใช่เพราะน้อยใจเขา

แต่เพราะเธียรขวัญคิดว่าเขามีคนอื่น เธอจึงถอยออกไปอย่างเงียบๆ ยอมถอยทั้งๆ ที่รู้ว่ามีลูกอยู่ในท้อง

พี่ริตคะ

มีอะไร?

เทียนมีเรื่องจะคุยด้วย

ว่ามาสิ

เอ่อ...

ถ้าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน วันนี้พี่รีบ

ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้ค่อยคุยตอนพี่ริตกลับก็ได้ คืนนี้จะกลับกี่โมงคะ?

ไม่รู้...เห็นเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น

เทียนจะรอค่ะ...

แล้วเขาก็ไม่กลับ...

คุณเทียนร้องไห้จนตาบวม หน้าก็ซีดเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน

นี่เขาร่วมมือกับวาดเดือนทำร้ายเมียทำร้ายลูกตัวเองอย่างนั้นหรือ?

อมฤตหลับตาซ่อนความขมขื่น กลืนก้อนแข็งๆ ที่ตีตื้นขึ้นมาจุกตรงลำคอให้กลับลงไปในโพรงอก กระบอกตาซึ่งร้อนร้าวมีน้ำตามาเอ่อคลออยู่บางๆ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

201 ความคิดเห็น

  1. #141 รักรัก (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 08:43

    มาเถอะ

    #141
    0
  2. #140 sa_sa_sa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 08:27

    ช้าไปนิดดดดนะคุณพี่

    #140
    0
  3. #139 patty (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 08:14

    จัดไปชุดใหญ่ๆไรท์ให้อีพี่มันสำนึกอ่ะ

    #139
    0
  4. #137 Plume2k (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:56
    โอ้ยพระเอกก็ซื่อบื้อปากไว อิคุณเดือนก็โอ้ยมันน่านัก
    #137
    0
  5. #136 punnada400 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:07

    อยากจะสมน้ำหน้าอยู่นะพ่อพระเอก

    #136
    0
  6. #135 kanokradaparima (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:30
    กว่าจะรู้เทียนก็ไปไกลแล้วพี่ริต
    #135
    0
  7. #134 ztaatinh (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:05

    โห.. กว่าจะคิดได้...แต่ขนาดเริ่มคิดได้ยังมองอิคุณเดือนเป็นผู้หวังดีอยู่เลยนะ ที่โทร.ไปบอกเมียว่าไม่กลับบ้าน นี่ถ้ายัยคุณเดือนไม่สติหลุดแล้วสารภาพออกมา มีหวังเขาจะอยู่บนหัวไปอีกนานจนลูกโตเลยมั้ง ทั้งหมดทั้งมวลเราก็ยังสมน้ำหน้าอิริตอยู่ดี เป็นคนเดียวที่ผิด ถ้ารู้จักวางตัวให้เหมาะสม เว้นระยะห่างกับผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่เมีย ไม่ไปบ้านผู้หญิงอื่นเวลาค่ำมืด ให้ความสำคัญกับคนในครอบครัว เอาใจใส่เมียที่ไม่สบาย ปัญหานี้ไม่เกิดขึ้น แต่เป็นธรรมดาของมนุษย์ที่มักเกรงใจคนอื่น จนละเลยคนใกล้ตัส ประมาณว่าใกล้เกินไปเลยมองไม่เห็น

    #134
    0
  8. #133 ฟาง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:50

    มีอะไร. ต้องคุยกันนะ ผัวเมียกันนะ. แล้วต้องให้ความสำคัญกับคนอยู่บ้านเดียวกันก่อนด้วย ไม่ใช่มาสำนึกเมื่อสาย

    #133
    0
  9. #132 .hip9irl (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:46
    ป่านนี้เทียนจะเป็นยังไงบ้าง
    #132
    0
  10. #130 baitongmanow (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:12
    กว่าจะตาสว่าง เข้าตำราพระเอกฉลาดน้อยจริงๆ
    #130
    0
  11. #129 ondara (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:09
    สว่างยัง ห๊า ไอ่บอดเอ๊ยยยยย
    #129
    0
  12. #128 chaichana01 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:49
    ตอนอยู่ไม่เห็นค่า
    #128
    0
  13. #127 Palmpch (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:35
    เข้าใจกันสักทีเถอะนะ เทียนจะได้มีความสุขสักที
    #127
    0