เมื่อรักทักทาย re-up

ตอนที่ 37 : 36 :: ติดตาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    24 พ.ย. 62

ตอนที่ ๓๖ ติดตาม

 

หญิงสาวที่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวยกยาดมขึ้นสูดเป็นระยะ รู้สึกเวียนศีรษะจนอยากล้มตัวลงนอนเต็มแก่ กระนั้นยังแข็งใจนั่งรอรถออก ปลอบตัวเองว่าอีกเดี๋ยวก็ได้นอนพักบนรถ โชคดีที่เช้านี้ไม่มีอาการคลื่นไส้อาเจียนเหมือนวันก่อนๆ ลูกคงรู้ว่าเธอจวนสิ้นเรี่ยวแรงอยู่แล้ว จึงไม่กวนใจให้แม่ต้องลำบากไปมากกว่าเดิม

มือที่กอดกุมอยู่หน้าท้องบีบกระชับเบาๆ ก่อนป้ายหยดน้ำตาที่หล่นกลิ้งลงมาอย่างสุดระงับ

คุณเทียน ไหวหรือเปล่า ท่าทางไม่ดีเลย พี่ว่ากลับบ้านก่อนดีมั้ย? มืดถามขึ้นอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก พยายามหว่านล้อมให้เธอเปลี่ยนใจมาแล้วหลายหน

ไม่เป็นไร ซื้อตั๋วแล้ว จะกลับได้ไงคะ เธียรขวัญฝืนยิ้ม แต่มืดไม่ยิ้มด้วย

ช่างมันเถอะ ค่าตั๋วไม่กี่เงินไปเสียดายทำไม กลับบ้านกันนะคุณเทียน ไปพักที่บ้านให้สบายใจก่อน แล้วถ้ายังยืนยันจะกลับกรุงเทพฯ จริงๆ วันหลังค่อยกลับเครื่อง ที่บ้านยังมีคนที่รักคุณเทียนอยู่ตั้งหลายคน จะไปแบบโดดเดี่ยวทำไมกัน?

หญิงสาวก้มหน้า เอาแต่จ้องมองมือตัวเองบนหน้าตัก หยาดน้ำตาเอ่อรื้น ดีที่ยังใส่แว่นตาดำ ไม่งั้นผู้คน ณ ที่นี้คงพากันมองเธอเป็นตาเดียว

กลืนก้อนสะอื้นลงแล้ว เธียรขวัญจึงเอ่ย

พี่มืดกลับก่อนเถอะค่ะ ไม่ต้องรอรถออกหรอก เทียนอยู่คนเดียวได้ นี่น้อยหน่าต้องไปโรงเรียนแล้วหรือเปล่าคะ ป่านนี้คงรอแล้วล่ะ

มืดถอนหายใจ

ไม่หรอก พี่โทร.ไปบอกนุชแล้วให้เอามอเตอร์ไซค์ออกไปส่ง

ต่างคนต่างเงียบจนกระทั่งรถทัวร์เข้ามาจอดเทียบชานชาลา พนักงานตรวจตั๋วเรียกผู้โดยสารขึ้นรถ เธียรขวัญลุกขึ้นจับกระเป๋า แต่มืดดึงไปถือไว้ก่อน มองหน้าเธออย่างห่วงใย และหว่านล้อมให้เปลี่ยนใจอีกครั้ง แต่เมื่อเธียรขวัญยังยืนยันคำเดิม เขาก็จำต้องหิ้วกระเป๋าไปให้พนักงานนำเก็บใต้ท้องรถ แล้วเดินกลับมาหาเธียรขวัญ

ไปถึงโน่นแล้วโทร.มาบอกด้วยนะคุณเทียน อย่าหายไปเฉยๆ

หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ

ดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้าหนักหนายังไงก็กลับมา อย่าลืมว่าที่นี่เป็นบ้านคุณเทียน

เธียรขวัญพยักหน้าอีก พร้อมกับสูดน้ำมูก

ฝากกราบลาคุณย่ากับป้าแดงด้วยนะคะพี่มืด ลาพี่นุชด้วย...ฝากกอดน้อยหน่าแรงๆ เผื่อเทียนสักที

มืดยิ้มนิดๆ คงอยากฝืนยิ้มให้เธอสบายใจ เธียรขวัญยกมือไหว้ลาแล้วเดินขึ้นรถ ไม่หันกลับมามองอีก

เมื่อตัดสินใจเดินหน้า ก็อย่าได้หันมองหลัง!...

 

อมฤตเลี้ยวรถผ่านประตูรั้วเข้ามาจอดหน้าบ้าน แล้วขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเห็นกุญแจคล้องอยู่ตรงประตู

เธียรขวัญไปไหน?

เขาเดินลงไปดูเพื่อให้มั่นใจว่ามันล็อกอยู่จริงๆ มือหยาบใหญ่จับแม่กุญแจ สมองก็ครุ่นคิดถึงหญิงสาว

หรือเมื่อคืนจะไปนอนบ้านย่า?

บอกตัวเองอย่างนั้น ทว่าลึกๆ ใจคอไม่ดีเลย ชายหนุ่มล้วงหาโทรศัพท์ในกระเป๋า หากแต่ไม่เจอ คิดขึ้นได้ว่าอาจทำหล่นไว้ที่บ้านวาดเดือน แต่มันจะอยู่ไหนก็ช่างหัวมัน

อมฤตกลับขึ้นรถ เลี้ยวออกถนนมุ่งหน้าสู่บ้านของยายเนียม

 

เอ...ใครมา? หญิงชราซึ่งดูแลต้นโป๊ยเซียนอยู่ตรงชานพักบันไดเรือนเพ่งตามองรถที่แล่นเข้ามาตามทางเข้าบ้าน ครั้นรถมาจอดและคนขับเปิดประตูลงมา นางก็ร้องทัก

อ้าว พ่อริต มีอะไรถึงมาแต่เช้า?...เออ...ไหว้พระเถิดพ่อคุณ

เทียนอยู่นี่หรือเปล่าครับ?

หญิงชรามุ่นคิ้ว

ไม่ได้มานี่พ่อ ย่าไม่เห็นหน้าตั้งแต่วันกลับจากวัดนั่นล่ะ ทำไม? แม่เทียนไม่ได้อยู่บ้านเรอะ?

คนฟังสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น ไม่อยู่ครับ บ้านล็อกกุญแจ

พลอยทำให้ยายเนียมกังวลไปด้วย

เอ...แล้วจะไปไหนได้ รถราก็ไม่มีใช้...หรือจะอยู่ที่บ้านคุณนาย ไปดูรึยัง?

ยังครับ ผมมาดูที่นี่ก่อน

ป้าแดงชะโงกหน้ามองทางหน้าต่าง พอดีกับที่นุชขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามา เลยไปจอดใต้ถุนเรือนแล้วจึงเดินออกมาถาม

มีอะไรกันหรือจ๊ะ?

พ่อริตเขามาถามหาแม่เทียน เห็นว่าไม่อยู่บ้าน จะออกไปไหนตั้งแต่เช้ากัน ตัวคนเดียวไม่คุ้นที่คุ้นทาง แล้วเคยออกไปไหนมาไหนเองซะที่ไหน หญิงชราบ่น แต่แววตาและน้ำเสียงเต็มเปี่ยมด้วยความห่วงใย

ไม่มีอะไรมั้งจ๊ะคุณยาย เมื่อเช้าเห็นพี่มืดบอกว่าคุณเทียนโทร.มาตาม

อ้าว...แม่เทียนโทร.มาตามเจ้ามืดเรอะ งั้นก็คงไปทำธุระอะไรกันที่ในเมืองนั่นล่ะ...แม่เทียนนี่ก็นะ ไปไหนมาไหนไม่รู้จักบอกผัว ชอบทำตัวให้คนอื่นเขาเป็นห่วง นางส่ายหน้า

นุชช่วยโทร.หามืดให้พี่หน่อยได้มั้ย พี่ไปทำโทรศัพท์หล่นไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ อมฤตกล่าว โล่งอกขึ้นแต่ไม่วางใจเสียทีเดียว

อ๋อ จ้ะ นุชล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมากดหาเบอร์ ข้างฝ่ายยายเนียมหลังหมดห่วงเรื่องหลานก็เริ่มเอะใจ หรี่ตามองหลานเขยอย่างครุ่นสงสัย

ถามจริงๆ เถอะพ่อริต มีปัญหาอะไรกันรึเปล่า? อยู่บ้านเดียวกันยังไงทำไมไม่รู้ว่าเมียตัวเองออกไปไหนตั้งแต่เช้า?

คือ...มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะครับ

ก่อนใครจะกล่าวอะไรไปมากกว่านั้น นุชซึ่งวางสายจากมืดรีบบอก

พี่มืดใกล้ถึงบ้านแล้วจ้ะ

งั้นพ่อริตก็ขึ้นมารอบนบ้านก่อนมา เดี๋ยวแม่เทียนมันก็มากับเจ้ามืดนั่นแหละ มีอะไรค่อยคุยกันตอนนั้น

อมฤตไม่ทันขึ้นบ้าน รถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ก็เลี้ยวเข้ามาตามทางเล็กๆ รู้ทันทีว่าเป็นรถยนต์ของมืด ชายหนุ่มหยุดยืนรออยู่หน้าบันได ครั้นรถเข้ามาจอด ไม่เห็นใครนั่งคู่มากับคนขับก็ชักเอะใจ เขาปลอบตัวเองว่า มืดอาจแวะส่งเธียรขวัญที่บ้านแล้วก็เป็นได้

เทียนล่ะมืด?

คุณเทียนไปแล้วครับ

ไปไหน? คำถามสวนกลับทันที

ไปกรุงเทพฯ ครับ

หึ? อะไรนะเจ้ามืด เอ็งว่าอะไร แม่เทียนไปไหน? ยายเนียมจับราวบันไดจะถลาลงมาข้างล่างสอบถามให้รู้เรื่อง แต่ป้าแดงซึ่งออกมาฟังอยู่ด้วยเข้าช่วยประคองรั้งไว้ทัน

คุณเทียนไปกรุงเทพฯ แล้วครับคุณยาย

มันยังไงกันพ่อริต เจ้ามืด แม่เทียนไปกรุงเทพฯ ทำไม น้องบอกเอ็งมั้ยจะกลับมาวันไหนเหอะไอ้มืด?

คงอีกนาน มืดตอบเสียงเรียบ คุณเทียนเก็บเสื้อผ้าไปหมด

แล้วชำเลืองมองชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า พูดให้พอได้ยินกันสองคน

คุณเทียนร้องไห้จนตาบวม หน้าก็ซีดเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน ก่อนไปฝากนี่ไว้ให้คุณริตด้วย พลางส่งบางอย่างมาให้ เธอบอกว่าเลิกกับคุณแล้ว

สิ่งที่อมฤตรับมาคือกุญแจบ้านทั้งชุด

เลิกบ้าอะไรกัน! พี่ยังไม่เห็นรู้เรื่อง อมฤตกล่าวอย่างเหลืออด เดินไปถึงรถก็หันมาถาม เทียนไปยังไงมืด?

ขึ้นรถที่ขนส่งจังหวัดครับ ตอนผมมารถออกแล้ว

ไปกับทัวร์อะไรจำได้มั้ย? รถออกตอนกี่โมง?

ครั้นมืดบอกข้อมูล อมฤตก็ขึ้นรถตีวงเลี้ยวออกไปทันที

ทางด้านหลัง ป้าแดงประคองยายเนียมไปนั่งที่แคร่บนระเบียง นุชวิ่งขึ้นไปช่วยบีบนวด

 

เสียงล้อรถบดพื้นถนนดังแสบแก้วหูจนผู้คนที่อยู่ในขนส่งจังหวัดหันมองเป็นตาเดียว ทันทีที่รถจอดคนขับก็เปิดประตูวิ่งลิ่วไปยังช่องจำหน่ายตั๋ว และคุยกันไม่เกินอึดใจก็มีเสียงโวยวายมาจากชายหนุ่ม

เมียผมอยู่ในรถคันนั้น คุณโทร.ไปบอกคนขับเดี๋ยวนี้เลยว่าให้จอดรถรอ ผมจะไปรับเมียกลับ!”

แต่...คุณคะ รถคันนั้นออกไปเป็นชั่วโมงแล้ว มีผู้โดยสารเต็มคัน เราเกรงว่าจะเสียเวลาคนอื่น...เจ้าหน้าที่บริษัททัวร์บอกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ผมรับผิดชอบเอง ใครจะเรียกค่าเสียเวลาเท่าไหร่ผมชดใช้ให้ โทร.ไปบอกให้คนขับจอดรถรออยู่ตรงนั้น!”

ค่ะ...ค่ะ... เจ้าหน้าที่สาวละล่ำละลักบอก ขณะคนอื่นๆ มองหน้ากันเอง ไทยเริ่มมุง ครู่เดียวเจ้าหน้าที่บริษัททัวร์ก็ยิ้มแหย

ไม่มีสัญญาณค่ะ...สงสัยรถจะเริ่มเข้าแถบพื้นที่ภูเขา

เบอร์ผู้ช่วยคนขับ คนเดินตั๋วไม่มีเลยรึไง โทร.ไปเบอร์อื่นๆ สิคุณ เผื่อติด

ผู้ช่วยคนขับไม่พกโทรศัพท์ค่ะ แต่เดี๋ยวจะลองโทร.เข้าเบอร์คนเดินตั๋วให้นะคะ

เธอกดเรียกอยู่สองสามครั้งก่อนหันมายิ้มจืด

ไม่มีคนรับสายค่ะ

ให้มันได้อย่างงี้สิวะ!” ชายหนุ่มเท้าสะเอวสบถ หน้าตาเคร่งเครียดและดุดันราวกับจะฆ่าคนได้สักคน จดเลขทะเบียนรถคันนั้นมาให้ผมที ขอเบอร์โทร.คนขับกับคนเดินตั๋วด้วย

ค่ะ ค่ะ พนักงานบริษัททัวร์รีบคว้ากระดาษมาจดตัวเลขต่างๆ ลงไป ครั้นถึงเลขทะเบียนรถก็หันไปถามเพื่อนร่วมงาน จดยุกยิกแล้วส่งให้ชายหนุ่ม อมฤตสอบถามเส้นทางสายหลักที่บริษัททัวร์ใช้ ก่อนวิ่งกลับขึ้นรถ เหล่าพนักงานในที่นั้นต่างถอนหายใจไปตามๆ กัน ไทยมุงหันไปซุบซิบกันเอง

ในห้องโดยสารของรถกระบะสีบรอนซ์ทอง หลังพ้นเขตชุมชนมาได้คนขับก็เหยียบคันเร่งจนมิด แต่ดูเหมือนจะไม่ทันกับใจที่ติดปีกบินไปก่อนแล้ว ชายหนุ่มถามตัวเองหลายครั้งหลายคราว่าเขาทำผิดอะไร ทำไมเธียรขวัญถึงทิ้งไปแบบนี้ ไปโดยไม่ร่ำลากันสักคำ ถ้าเธออยู่ตรงหน้าจะจับเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอน แล้วถามว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยรักเขาหรือไง สักเศษเสี้ยวหัวใจก็ไม่เคยเลยใช่มั้ย พอมีปัญหาขึ้นมาถึงหอบผ้าหนีได้ลงคอ

แล้วหลังจากนั้นจะกอดเธอแรงๆ กอดให้สมกับที่ทำเขาใจหายไปหมด

อย่าเพิ่งไปไหนไกลนะเทียน รอคุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน...

นานๆ ครั้งรถคันนั้นจะขับต่อท้ายรถทัวร์สักคัน แต่ไม่มีคันใดที่เลขทะเบียนรถตรงกับที่เจ้าหน้าที่บริษัททัวร์จดให้ กระบะสีบรอนซ์ทองจึงขับแซงรถคันแล้วคันเล่า ด้วยความเร็วเท่าที่คนขับจะทำได้ และถ้าเขามีหูทิพย์คงได้ยินเสียงบ่นเจริญพรจากคนในรถคันอื่นๆ เป็นแน่แท้

กว่าสองชั่วโมงหลังออกมาจากขนส่ง อมฤตเริ่มมองหาปั๊มน้ำมันเพื่อแวะโทรศัพท์ แต่ความเร็วรถก็มิได้ลดลง กระทั่งถึงสามแยกใหญ่จุดหนึ่ง ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดงช่วงรถของเขาใกล้เข้ามา และรถคันหน้าก็จอดทันที ด้วยอัตราเร็วที่แล่นมาเกินปกติแม้ว่าอมฤตจะเหยียบเบรกแล้วก็ตาม รถของเขายังชนท้ายรถคันหน้าเข้าจนได้ และที่ร้ายยิ่งกว่าคือแรงกระแทกทำให้รถคันนั้นไหลไปชนมอเตอร์ไซค์ที่มีเด็กซ้อนท้ายอยู่อีกต่อหนึ่ง

 

เป็นเวลาเย็นย่ำกว่าที่เรื่องทุกอย่างจะเรียบร้อย ทั้งเรื่องประกัน คดีความ ส่งรถเข้าอู่ และโชคดีที่ผู้โดยสารในรถยนต์ทั้งสองคันไม่มีใครได้รับบาดเจ็บมากนัก ที่หนักสุดเห็นจะเป็นเด็กที่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยด่วน เพราะตอนรถล้มแขนครูดไปกับถนนและศีรษะฟาดพื้น สลบไปทันที

ส่วนรถยนต์ทั้งสองคันเสียหายหนักทีเดียว

อมฤตยืมโทรศัพท์ของคู่กรณีโทร.ติดต่อไหล และในเวลาต่อมาไหลก็เดินทางมาพร้อมกับน็อต ช่วยจัดการเรื่องต่างๆ จนแล้วเสร็จ ในขณะที่อมฤตเหมือนมีเรื่องพะวงอยู่ในใจตลอดเวลา ครั้นตามมาเยี่ยมเด็กที่ได้รับบาดเจ็บจนรู้ว่าเด็กปลอดภัยดีแล้วนั่นแหละ เขาจึงเอ่ยถาม

ไหลมีเบอร์โทร.เทียนมั้ย?

มีพี่ อยู่ในเครื่องเนี่ย ดูเอาเองแล้วกัน ลูกน้องยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้ระหว่างเดินลงจากอาคารพักผู้ป่วย ผมก็เมมไว้ตั้งแต่วันพี่บอกเบอร์แหละ ชื่อ คุณเทียน น่ะ

อมฤตไล่กดหาอยู่ครู่เดียวก็โทร.ออก

เป็นไปตามที่คิดไว้จริงๆ...ปลายสายปิดเครื่อง

ชายหนุ่มกดโทร.ใหม่ คราวนี้เป็นเบอร์ของคนขับรถทัวร์ซึ่งเขาเก็บกระดาษจดไว้ในกระเป๋าเสื้อ รอไม่นานก็มีคนรับสาย

หวัดดีครับ คุณเป็นคนขับรถเลขทะเบียน 10-06XX เข้ากรุงเทพฯ เมื่อเช้านี้ใช่มั้ยครับ?

พอดีเมียผมอยู่บนรถคันนั้นด้วย อยากรู้ว่าถึงไหนแล้ว ถึงกรุงเทพฯ หรือยัง?

อ้อ...ครับ ขอบคุณครับ... น้ำเสียงยามตอบรับแสนจะแห้งแล้ง...เขาหวังอะไรล่ะ ก็น่าจะรู้ว่ารถออกตั้งแต่เช้า ป่านนี้ก็ควรถึงกรุงเทพฯ ได้แล้ว หวังให้คนขับรถขับกินลมชมวิวงั้นหรือ หรือรถเสียต้องรอซ่อมดีล่ะ...เหมือนหวังปาฏิหาริย์

เห็นลูกพี่เดินหน้าหงอย เซื่องซึม ท่าทีขรึมลงจนผิดสังเกต ลูกน้องทั้งสองก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมอมฤตมาประสบอุบัติเหตุไกลถึงนี่ พูดได้ว่าตั้งแต่มาถึงยังไม่ได้คุยกันเป็นกิจจะลักษณะเลย

กลับกันเลยมั้ยพี่ริต?

ฮื่อ... ชายหนุ่มพยักหน้า สีหน้าเรียบ แต่ดวงตาหม่นหมอง

ครั้นรถถอยออกจากจุดจอดข้างอาคารพักผู้ป่วยใน ไหลก็ถาม

พี่มาทำอะไรถึงนี่?

คำตอบคือการเงียบ ทั้งไหลซึ่งทำหน้าที่ขับรถและน็อตที่นั่งอยู่แค็บกระบะเหลือบมองลูกพี่พร้อมกัน แล้วมองตากันเองผ่านกระจก

เฮ้อ...รถพ่อไอ้ว่านนี่ขับอืดจริงๆ เล้ย น่าจะบอกให้มันเปลี่ยนคันใหม่ให้พ่อมันได้แล้ว ไหลแกล้งบ่นเสียงดัง

ไปยืมกับใคร? คนที่นั่งเงียบยอมเปิดปาก

กับเจ้าของสิพี่ คนอื่นจะให้ได้เร้อ ผมไปกับไอ้ว่านแหละ ได้รถมาแล้วก็แวะไปรับไอ้ยศมัน ไอ้ผีนั่นนัดสาวไว้ หน็อย...ลูกพี่มีเรื่องเสือกไม่มาดูดำดูดี กลับไปเจอตัวเหยียบให้จมตีนเลยนะพี่

แล้วนี่คุณเทียนรู้หรือยังว่าพี่มาขับรถชนอยู่นี่? น็อตถาม และก็เช่นเคย อีกฝ่ายเงียบไปทันที น็อตกับไหลมองตากันอีกครั้ง

กระบะกลางเก่ากลางใหม่คันนั้นผ่านประตูรั้วไม้ระแนงซึ่งเปิดทิ้งไว้ มาจอดลงหน้าบ้านอิฐเปลือยในเวลาล่วงสามทุ่ม คนขับเขม้นมองตัวบ้าน

สงสัยคุณเทียนจะนอนแล้ว มืดตึ๊ดตื๋อเลย แต่ไม่น่าเปิดประตูรั้วทิ้งไว้อย่างนี้

เทียนไม่อยู่ อมฤตตอบเสียงเรียบ พลางเปิดประตูลงจากรถ

อ้าว ไปไหน?

กรุงเทพฯ ชายหนุ่มปิดประตูกลับคืนก่อนเดินเข้าบ้าน คนข้างหลังหันมองหน้ากันเองอย่างอึ้งๆ และงุนงง

เมื่อไฟในบ้านสว่างอมฤตก็ตื้อไปทั้งหัวอก กวาดสายตามองรอบๆ ก่อนมาหยุดลงที่โซฟาหน้าทีวี ที่ซึ่งเธียรขวัญเคยนั่งเล่นประจำ อ่านหนังสือบ้าง ดูทีวีบ้าง ไม่ก็นอนยาวไปกับโซฟา

แต่วันนี้ว่างเปล่า...

ว่างไปหมด ทั้งสมอง ทั้งหัวใจของเขา มันว่างโหวงสิ้นดี

อมฤตเดินมาทิ้งกายลงบนโซฟาซุกหน้ากับสองฝ่ามือ อึดใจใหญ่จึงลูบดวงหน้าพร้อมกับถอนหายใจเฮือก

ทำไมเธียรขวัญต้องไป? ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำกล่าวลา ไม่พอใจอะไรทำไมไม่พูดไม่บอก ก็รักกันดีอยู่ไม่ใช่หรือ? แล้วไยแค่มีปัญหากันนิดหน่อยก็หอบเสื้อผ้าหนีกันง่ายๆ...เธอไปเพราะอะไร

ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง?

หรือเขาใส่ใจเธอน้อยไป?

หรือเพราะเขาทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวทั้งคืน?

ทั้งหมดนี้ไม่น่าจะใช่เหตุผลเพียงพอสำหรับคนรักกัน

หรือว่าแท้จริง...เธอไม่เคยรักเขาเลย?

ชายหนุ่มถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดช่วงเวลาที่นั่งรถกลับ เฝ้าถาม เฝ้าหาเหตุผลว่าทำไม จุดเริ่มต้นมันอยู่ตรงไหน และแตกหักตรงไหน กระนั้นก็ค้นคำตอบไม่พบ

แล้วจะทำอย่างไรต่อไป?...ตามเทียนกลับ ตามที่ไหน? ยังไง? เธียรขวัญพักอยู่จุดไหนในกรุงเทพฯ ยังไม่รู้เลย มีเพื่อนสนิทที่ไหนหรือเปล่า หากตามไปที่พักแล้วไม่เจอตัว จะตามที่ไหนได้อีกบ้าง

เพิ่งรู้ว่าเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเมียตัวเองเลยสักอย่าง น่าสมเพชจริงๆ

อมฤตนั่งจมจ่อมอยู่อย่างนั้นนานแค่ไหนไม่รู้ ครั้นดึงสติความคิดกลับมาอยู่กับปัจจุบันได้ก็หันมองรอบๆ กาย

เคยอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้มาเป็นปีๆ ไม่เคยทุกข์ร้อน มาตอนนี้ไยถึงได้เงียบเหงานัก

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีก เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องเขาถอนหายใจไปแล้วกี่สิบกี่ร้อยครั้ง และคงลืมไปแล้วเช่นกันว่าตลอดทั้งวันมานี้ มีกาแฟแค่แก้วเดียวที่ตกถึงท้อง ชายหนุ่มลุกไปอาบน้ำ เพื่อจะให้ร่างกายสดชื่นขึ้นมาบ้าง แต่เปล่าเลย สวมชุดนอนแล้วเขาก็ยังมานอนซังกะตายอยู่บนเตียงอย่างเดียวดาย

ดวงไฟในห้องสว่างโร่ เจ้าของห้องนอนก่ายหน้าผากตาเบิกโพลงมองเพดาน

ในห้วงคำนึง เขาเฝ้าบอกกับตัวเอง และอยากจะบอกไปถึงใครอีกคนด้วยว่า...

พี่ยอมให้เทียนไปแค่ชั่วคราวเท่านั้นนะ ไม่ได้ยอมให้ไปตลอดชีวิต!...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

201 ความคิดเห็น

  1. #117 patty (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 10:30

    เจอแค่นี้ยังน้อยไปนะพี่ริตถ้ารู้ว่ายัยเดือนเป็นสาเหตุจะจัดการยังไง

    สมควรแล้วเห็นธุระคนอื่นสำคัญกว่าเมีย

    #117
    0
  2. #115 tns_niracha (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 01:08
    เพราะไม่ยอมคุยกันให้เข้าใจแท้ๆ
    #115
    0
  3. #114 ชณิชามล (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:05
    สมน้ำหน้า
    #114
    0
  4. #113 ztaatinh (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:28

    โถ...จะมาทำเป็นเศร้าทำไม ไปช่วยทำวิทยานิพนให้ยัยเดือนดับจิ นั่นเรื่องสำคัญและมีสาระสำหรับพี่ริตไม่ใช่หรา เรื่องของเทียนเป็นเรื่องไร้สาระและไม่สำคัญไม่ใช่เหรอพี่ริตบอกเองก่อนจะออกไป พอน้องจะพูดพี่ก็ไม่อยากฟัง เพราะเห็นว่าไม่สำคัญ พอน้องไม่อยู่ฟังก็มาถามว่าทำไมไม่คุยกันให้รู้เรื่องก่อน ตัวเองมีเวลาให้เมียแค่ไหน ถามใจตัวเองดู คนเราจะซึ้งใจกันก็ยามเจ็บป่วย เมียป่วยก็ไม่ดูแล ไปให้ความสำคัญกับคนอื่น มันเป็นธรรมดาที่เมียจะน้อยใจและหนีไป ถ้าจะบอกว่าแค่นี้ถ้ารักคนจริงต้องไม่ทิ้งกันไป อยากจะรู้จริงๆ ถ้าเทียนไปให้ความสำคัญกับคนอื่น เช่นคุณปลัดคุณพี่จะทนได้มั้ย แค่เทียนบังเอิญเจอคุณพี่ยังหึงหน้ามืดตามัว ว่าเมียแรงๆ อยู่เลย เฮ้อ...ความผิดตัวเท่าเส้นผมมองไม่เห็น ก็กินหญ้าแทนข้าวละกัน

    #113
    0
  5. #112 Kraindeer (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    รอต่อนะคะ
    #112
    0
  6. #111 kanokradaparima (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:40
    พี่ริตยังหึงเทียนแล้วแทนจะหึงบ้างไม่ได้หรอคะ
    #111
    0
  7. #110 ฟาง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:26

    ปัญหานิดหน่อยสำหรับบางคน. แต่บางคนไม่คิดว่านิดหน่อยนะ จากเรื่องเล็ก. ไม่รีบเปิดอกคุยกันให้เข้าใจ. มันก็บานปลายไปเรื่อย. ขอบคุณไรต์คะ

    #110
    0
  8. #109 chaichana01 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:22
    สมแล้วตอนอยู่ไม่เห็นค่าใส่ใจแต่คนอื่น
    #109
    0
  9. #108 che_ii (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:21

    สมน้ำหน้าอิพี่ริต ป่านนี้ยังไม่รู้ว่าตัวผิดอะไร

    #108
    0
  10. #107 punnada400 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:14

    เบื่อพระเอกจ้าาา

    #107
    0
  11. #106 ondara (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:07
    เศร้ามาก
    #106
    0
  12. #105 fifa#lala (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:04
    นอนเศร้าเมียหนี
    #105
    0