[Fic reborn] In my dream กาลคร้้งหนึ่งฉันฝันถึงเธอ...

ตอนที่ 6 : ฝน...ที่ไม่ได้แปลว่าความเสียใจ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

"หืม?"

         เปลือกตาบางกระพริบปริบๆด้วยความมึนงง ก่อนเลือนมือบางมาขยี้ตัวเองเบาๆดวงตาของเธอค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ 

'ทาเคซูชิ'


         นี่มันร้านซูชิของยามาโมโตะตัวละครที่เธอชอบมากไม่ใช่หรอ!? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่กัน จำได้ว่าเธอเหนื่อยจากงานแล้วหลับไปนี่ เธอมองรอบๆด้วยอย่างตกใจ ที่นี่ฝนกำลังตก....แต่ทว่าเม็ดฝนกลับล่วงลงผ่านร่างเธอไป ตัวเธอไม่ได้เปียกเลยแม้แต่น้อยเกิดอะไรขึ้น ผู้คนที่นี่ก็ดูจะไม่เห็นเธอเลยสักนิด


"อ๊ะ!"  ทำไมเล็บเธอถึงเปลี่ยนสีกัน !?




          เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีที่เธอกำลังสำรวจตัวเอง ก็ได้ข้อสรุปว่าเธออยู่ในโลกรีบอร์น กลายเป็นวิญญาณ และยังมีเล็บที่เปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของคนที่เธอมองอีก อืม...โลกนี่ช่างประหลาดขึ้นทีแล้วนะ! อา ให้ตายฝนก็ยังไม่หยุดตกอีก


"นั่นมัน..."



         เธอมองไปที่เด็กคนผู้ชายคนหนึ่งสภาพเนื้อตัวมอมแมมและเดินก้มหน้าตากฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนัก เล็บของเธอเปลี่ยนเป็นเป็นสีฟ้า หมายถึงความเศร้า ไม่รู้ทำไมเด็กคนนั้นถึงมีบรรยากาศที่ดึงดูดให้เธอเดินเข้าไปหา อีกทั้งเด็กคนนี้มีอะไรบางอย่างที่เธอคุ้นเคย...


"ฮึก.."


         เด็กคนนี้กำลังร้องไห้...เธอโอบกอดเด็กน้อยเอาไว้เป็นการปลอบใจ น่าแปลกที่เธอสามารถจับตัวเขาได้ "อะ!?" เสียงที่ยังไม่แตกหนุ่มร้องเบาๆอย่าตกใจ พี่สาวคนนี้จู่ๆก็มากอดเขาไว้ แต่ว่า...อบอุ่นจัง


"ร้องต่อสิ"

"ร้องให้พอ"

"อึก...ฮืออออ"


      ราวกับกดสวิทช์ปุ่มเปิด เขาปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างหนัก และกอดพี่สาวไว้แน่น "ร้องไห้พอ เอาให้ไม่เหลืออะไร แม้แต่น้ำตาที่จะร้องต่อวันพรุ่งนี้" ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขากอดพี่สาวตรงหน้าไว้แน่น และร้องไห้อย่างไม่อายใคร 

"ทีนี้บอกพี่ได้ไหมว่ากำลังเศร้าเรื่องอะไรอยู่"


        น้ำเสียงอ่อนโยนไม่ได้โดนเสียงฝนกลบเลยแม้แต่น้อยมันยังดังก้องอยู่ในหัวเขามากว่าเสียงรอบข้างเสียอีก "ผม...ไม่ติดตัวจริงนักเบสบอล..."


"ทั้งๆที่พยายามแล้ว แต่มันคงยากเกินไปสำหรับผม"


"เด็กน้อย.."

"บางครั้งคำว่ายากมันไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำไม่ได้"

"แต่มันหมายถึงเธอต้องพยายามต่อไป"

"เก็บความพ่ายแพ้ของเธอเป็นบทเรียน"

"สักวันมันจะเป็นวันของเธอ"


ทุกประโยค ทุกถ้อยคำ ดังก้องในในหัวเขา 


"บางครั้งการคิดการไกลถึงเป้าหมายข้างหน้าก็เป็นสิ่งที่ดีนะ...ว่าไหม?"

"แม้สุดท้ายจะอาจไมได้เป้าหมายที่สูงสุดแต่ก็ได้สิ่งที่รองลงมา"


         สุดท้ายมันก็สลักลงไปในจิตใจของเขา และตัวเขาเองก็จดจำทุกคำไป มือเล็กกำหมัดแน่น ดวงตาประกายซึ่งความหวังอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่น


"ครับ!"

"วันนี้เธอไม่ติด วันข้างหน้าอาจจะเป็นตัวสำรอง แต่ต้องมีสักวันที่เธอเป็นตัวจริง"

"จะเร็วแค่ไหนก็อยู่ที่ตัวเธอ"

       เด็กคนนี้มีรอยยิ้มที่สว่างไสว เหมือนพิรุณที่ชำระจิตใจมืดมนของเธอนัก เหมือนกับเขาคนนั้น...

เดี๋ยว!? เขาคนนั้นหรอ...


"เธอชื่ออะไรกันเด็กน้อย"

"เอ๋ ผมยามาโมโตะ ทาเคชิครับ! ^ ^"


       ร่างของเธอแข็งข้างเป็นหินทันทีที่ได้ฟัง พระเจ้า! มีอะไรที่น่าตกใจไปมากกว่านี้ไหม "ว่าแต่พี่สาวทำไมฝนถึงทะลุตัวพี่ล่ะ '-'?" ยามาโมโตะเอียงคออย่างสงสัย "เอ่อ คือ พี่เป็นวิญญาณน่ะ... ตะแต่ไม่ได้เป็นวิญญาณไม่ดีนะ พี่ไม่ทำร้ายเธอแน่นอน อย่างกลัวพี่นะ" เอ่ยอย่างลนลานเหมือนเห็นเจ้าตัวทำหน้าแปลกๆ ตอนเธอบอกว่าเป็นวิญญาณ

"ฮะๆ ผมไม่กลัวพี่หรอกฮะ พี่สาวน่ะใจดีจะตาย!"


         อา...ให้ตายสิ ไม่ว่าจะเด็กหรือโต เธอก็ไม่เคยไม่ชอบผู้ชายคนนี้เลยแหะ "ว่าแต่เธออายุเท่าไหร่หรอ" เธอเอ่ยถามขึ้น "11 ครับ!" ...เธอว่าเธอชอบตอนโตดีกว่าเนาะ รู้สึกเสียวสันหลังหวาบๆ ขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงประมวลกฎหมาย


"อ่ะ ฝนหยุดตกแล้ว"

"อืม..หยุดแล้ว เธอเองก็ควรเข้าบ้านไปอาบน้ำสระผมซะนะ"

"ไม่งั้นจะเป็นหวัดเอา"

"ครับ! บ้านผมอยู่แค่นี้เอง"

       ยามาโมโตะตัวน้อยชี้ไปทางร้านซูชิใกล้ๆ "ถ้างั้นก็รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวคุณพ่อก็เป็นห่วงหรอก" เธอเอ่ยเตือนเบาๆ "แต่ผมอยากอยู่กับพี่สาว..." เธอกำลังให้พี่เข้าใกล้ตารางนะยามาโมโตะคุง โยโซระได้แต่น้ำตาตกในเบาๆ

"พี่เชื่อว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีก"

"จริงหรอครับ!"

"อื้ม!"


        ไม่รู้อะไรที่ดลใจให้เธอพูดออกไปแบบนั้น "ถ้างั้นเป้าหมายของผมคือ เป็นตัวจริงก่อนจะเจอพี่สาวครับ!" ยามาโมโตะว่าก่อนจะยื่นกำปั้นมาให้ "เอ๋?" เธอได้แต่มองกำปั้นเล็กอย่างงงๆ "สัญญาลูกผู้ชายไงล่ะ! เอากำปั้นพี่มาชนสิ" โถ่...เด็กน้อยช่างไม่รู้จักวิธีการคุยกับผู้หญิงจริงๆเลยน้า เธอยิ้มขำๆ ก่อนจะส่งกำปั้นไปชนกับกำปั้นที่เล็กกว่ามือเธอ 

"อืม! พี่จะรอดูนะ"


"แล้วเจอกันนะครับพี่สาว!"


          ยามาโมโตะจิ๋วเอ่ยก่อนจะวิ่งเข้าบ้านไปด้วยความร่าเริง เขาหันมาโบกมือลาเธอเช่นเดียวกับเธอเอง และเข้าบ้านไป ทันทีที่ประตูปิดลง ตัวเธอก็ค่อยๆโปร่งแสงและหายกลายเป็นละอองไป...



"เป็นฝันที่ดีจริงๆ..."




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TALK

เย้ๆ ในที่สุดก็เสร็จสักที อาจสั้นไปหน่อยแต่ก็เป็นเกริ่นเนาะ จะให้รุก หวาน ก็ใช่เหตุเพราะน้อง แค่สิบเอ็ด ???? สงสารก็แต่โยโซระจังที่มาผิดเวลากว่าชาวบ้านเขา เกือบได้กินโอเลี้ยงข้าวผัดแล้วไหมล่ะ แค่นี้ล่ะบายยยย







       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #40 Vprince95 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 23:22

    เดี๋ยวอีกสี่ปีต่อมาน้องทาเคชิก็โตเป็นหนุ่มแล้ววว><

    #40
    0