[Fic reborn] In my dream กาลคร้้งหนึ่งฉันฝันถึงเธอ...

ตอนที่ 4 : นิภา...นภา 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

         "เฮ้ออออ"


            ร่างบางบิดตัวไปมาบนโต๊ะทำงาน พรางมองกองการบ้านของเด็กๆที่ส่งมาเต็มไปหมด ครูอย่างเธอได้แต่พยายามทำให้เสร็จตามเวลา ชิโรอิหันไปมองหน้าต่างที่ตอนนี้ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มอมแดง บ่งบอกเวลาที่เย็นมากแล้ว


"ขอพักสักแป๊ปแล้วกันนะคะ"


           เสียงหวานพึมพัมกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับต่อนอนหนุนแขนตัวเอง เพียงไม่นานเธอกับหลับลงด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน


พรึบ!

"เอ๊ะ!?"


          ชิโรอิหันซ้ายขวาอย่างมึนงง จู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนโดนดึงให้ร่วงจากที่สูงจนสะดุ้งตื่น แต่พอสะดุ้งขึ้นมาก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องพักครูแล้ว แต่กลับไปอยู่ในห้องทำงานของใครบางคนมากกว่า


"ใครน่ะ!?"


       ชิโรอิทรุดไปนั่งยองๆ หลับตาปี๋ด้วยความตกใจบวกกับเสียงที่พูดมามันดังจนเธอกลัว "เธอเป็นใคร?" เอ๋ เสียงคุ้นจัง เธอได้แต่คิดใจพรางลุกขึ้นเงยหน้าไปมองเจ้าของเสียง ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตะลึงงัน คนๆนี้ คนที่เธอชอบเขาเพียงแค่เห็นในจอครั้งแรก วองโกเล่พรีโม่...จีอ็อตโต้!


"อะเอ่อ...คือ...แบบว่า"


         เธอลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งตื่นเต้นที่ได้เจอเขา ทั้งกลัวว่าเขาจะเห็นว่าเป็นศัตรู ท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นตูมจนไม่เหมือนคนร้ายทำให้จีอ็อตโต้ลดการระวังตัวไปนิดนึง ก่อนขะเอ่ยถามเธออย่างใจเย็นอีกครั้ง

"เด็กน้อย เจ้าเป็นใครหรือทำไมถึงเข้ามาในห้องทำงานข้าได้กัน"



          เสียงอ่อนโยนของจีอ็อตโต้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเป็นกอง และสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้าในการพูดคุยกับคนที่ชอบ "อะ...อาเมะบุกิ ชิโรอิค่ะ..." เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้คนตรงหน้าเป็นจีอ็อตโต้กันล่ะ!


แกร๊ก!


"เสียงดังอะไรของเจ้าน่ะจีอ็อตโต้"


         ก่อนที่จีอ็อตโต้จะเอ่ยถามอะไรกับเธอเสียงเปิดประตูพร้อมกับคนมาใหม่ก็ขัดซะก่อน ชิโรอิเขยิบตัวชิดกับชั้นหนังสือด้วยความหวาดหวั่นว่ามือขวาของวองโกเล่พรีโม่จะคิดว่าเธอเป็นศัตรูแล้วโจมตีซะก่อน


"พอดีมีผู้บุกรุกน่ะ"

"ไหน!? ทำไมข้าไม่รู้สึก"


        จีหันซ้ายขวาเตรียมจู่โจมเต็มที่ "เจ้า...ไม่เห็นจริงๆรึจี" จีอ็อตโต้ถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามือขวาผู้ระแวดระวังอย่างจีกลับไม่เห็นสาวน้อยที่ยืดชิดแทบจะสิงกับชั้นหนังสือข้างกาย "มันเก่งขนาดนั้นเชียวรึ ข้าถึงไม่เห็น" จีถามอย่างตกใจ เขาพยายามสอดส่องหาศัตรู แต่ก็พบเพียงความเงียบสงบของปราสาทวองโกเล่เท่านั้น


"อ่า...เปล่าไม่มีอะไรแล้วล่ะไปเถอะ"

"เจ้าแน่ใจนะ"

"อืม"


          ดูเหมือนว่าที่เด็กสาวหน้าตาน่ารักคนนี้โผล่มากลางห้องเขาจะเป็นเรื่องไม่ชอบมาพากลซะแล้ว ซ้ำยังมีแต่เขาที่เห็นเธอเสียอีก หลังจากที่จีออกไปจีอ็อตโต้ก็หันมาหาชิโอริ เด็กสาวที่คาดว่าน่าจะมาจากประเทศเดียวกับอุเก็ทสึผู้พิทักษ์ของเขา


"สรุปแล้วเจ้าเป็นใครกัน..."

"เอ่อ....เหมือนตอนนี้จะเป็นวิญญาณแหละค่ะ"


          เธอว่า เพราะเมื่อกี้ที่หลบกับชั้นหนังสือ ตัวเธอเกือบล้มลงเพราะร่างทะลุไปอีกห้องนึง บวกกับที่จีไม่เห็นเธอเดาๆแล้วก็คงเป็นวิญญาณ และบางทีนี่อาจจะเป็นฝันของเธอ



          จีอ็อตโต้ทำหน้าตาประหลาด ที่ผ่านมาเขาก็เคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับมากมาย แต่คนตรงหน้าเขากับไม่เหมือนที่เล่าลือกันเลยสักนิด ไม่ได้อัปลักษณ์โชคเลือด ไม่ได้มาตอนกลางคืน ออกจากน่าเอ็นดูเสียด้วยซ้ำไป


"ส่วนเรื่องมาได้ยังไง...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันเถอะ"

"แต่ตอนนี้ขออยู่กับคุณได้ไหมคะ"



           เธอถามเธออยากอยู่กับคนที่ชอบนานๆ โดยเฉพาะคนที่ไม่มีโอกาสได้เจออย่างเขาแล้วล่ะก็ 


"หาเจ้าไม่คิดร้ายกับข้า"

"ก็ย่อมได้"


         รางสังหรของเขามันบอกว่าคนตรงหน้าไม่เห็นอันตราย และสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง อีกอย่างจะให้ไล่วิญญาณน้อยหลงทางไปก็ดูจะใจร้ายไปหน่อย วองโกเล่สร้างมาเพื่อปกป้อง ถ้าร่างบางไม่สร้างเรื่องเขาก็ให้อยู่ได้


"ขอบคุณนะคะ!"

"ฉันจะไม่ทำร้ายกับคุณแน่นอนค่ะ"


         แววตาประกายหยักแน่น ทำให้เขาเผยรอยยิ้มบางๆ "ข้าชื่อจีอ็อตโต้ หรือจะเรียกจ็อตโต้ก็ได้ตามแต่เจ้าอยากเรียกเลย" ชิโรอิพยักหน้าหน้ารัวๆอย่างดีใจ "ถ้างั้นเรียกฉันว่าชิโรก็ได้ค่ะจ็อตโตซัง!" จีอ็อตโต้หัวเราะด้วยความเอ็นดูก่อนจะบอกให้ร่างเล็กตามสบาย ส่วนตัวเขาก็ทำงานต่อ





         ชิโรอินั่งจ้องจีอ็อตโต้ที่กำลังทำงายตาประกาย ภาพตรงหน้าเธอช่างสวยงามเหลือกเกิน ยิ่งยามเมื่อแสงแดดส่องให้เขาดูอบอุ่นละมุน เหมือนเจ้าชายในฝันแล้วนั้น ยิ่งทำให้เธอละสายตาจากเขาไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย


"มีอะไรรึเปล่าชิโร"


"อ๊ะ ปะเปล่าค่ะ -///-"


           เธอหน้าแดงเมื่อรู้ตัวว่าจ้องจีอ็อตโต้นานเกินไป "มะมีอะไรให้ช่วยไหมคะ" เธอรู้สึกเกรงใจที่มาอาศัยเขาเฉยๆ โดยไม่ทำอะไร "อืม...ถ้างั้นแยกเอกสารให้ทีสิ ได้รึเปล่า" เขาถามอย่างไม่มั่นใจ ด้วยความว่าวิญญาณจะทำได้รึเปล่า


         ชิโรอิทำหน้าครุ่นคิดเธอจับสิ่งของไม่ได้ ร่างกายเธอทะลุมัน วิญญาณนี่ทำอะไรได้บ้างนะ? จะว่าไปก็เคยเห็นวิญญาณในหนังบังคับของลอยไปมาได้นี่นา ถ้าเธอลองบ้างล่ะจะเป็นยังไงนะ


"โอ๊ะ!"


          ทำได้จริงๆด้วย ชิโรอิมองเอกสารที่ลอยไปมาด้วยเธอบังคับอย่างดีใจ "เท่านี้ก็ช่วยได้แล้วนะคะ!" จีอ็อตโต้ตะลึงกับรอยยิ้มสดใสของเธอสักพัก ก่อนจะเผยยิ้มกว้าง "ถ้างั้นก็ฝากด้วยนะ....ชิโร"


"ค่ะ! จะพยายามเต็มที่ค่ะ"


          จีอ็อตโต้หัวเราะเบาๆ กับท่าทางกระตือรือล้นนั้น แม้เขาจะมอบงานเล็กๆให้เธอทำเท่านั้นเอง เขามองชิโอริที่ตรวจคัดแยกเอกสารสักพัก ก่อนจะทำงานตัวเองบ้าง



         และก็พบว่าการมีชิโรอิอยู่ช่วยทำงาน ทำให้เขาทำงานง่ายขึ้น เอกสารก็ดูเป็นระเบียบ เอกสารทุกใบที่ชิโรอิเห็นว่าควรดูก็ถูกส่งมาให้ ส่วนที่ไม่น่าสนใจก็แยกไว้ให้เป็นกองๆ ทำให้งานวันนี้ของเขาเสร็จไปอย่างรวดเร็วกง่าทุกที


"เสร็จแล้ว"


          จีอ็อตโต้พึมพัมพรางบิดข้อมือแก้อาการล้า ก่อนจะส่งยิ้มให้วิญญาณสาว "ทีนี้ก็ได้พักแล้วนะคะ" ชิโรอิเอ่ยอย่างร่าเริง จนจีอ็อตโต้อดจะลูบหัวด้วยความเอ็นดูไม่ได้ "อะ..." ชิโอริที่ทั้งตะลึงที่จีอ็อตโต้สามารถจับตัวเธอได้ และเขินอายเวลาเดียวกัน

"ทะทำอะไรน่ะคะ =///=" 


"ชิโร...เจ้าเขินหรอ?"

 
"ฉะฉันไม่ได้เขินสักหน่อยค่ะ!!"


         ชิโรอิพูดแล้วสบัดหน้านี้ไม่ให้จีอ็อตโต้เห็นใบหน้าแดงๆของเธอ "ฮะๆ หากเจ้าไม่ใช่วิญญาณคงมีบุรุษมาตกหลุมรักเจ้าจนหัวกระไดไม่แห้งเป็นแน่แท้" จีอ็อตโต้พูดตามความจริงจากใจ ขนาดเขาเองก็อดที่จะอยากดูแลเธอไม่ได้


"พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะจ็อตโต้ซัง ฉันไม่ได้น่ารักขนาดนั้นสักหน่อย"


"ข้าเชื่อๆ"


        ประโยคที่ตรงข้ามกับท่าทางนั้นทำให้เธออดจะพองแก้มอย่างแง่งอนไม่ได้ เขาไม่ได้เชื่อเธอเลยสักนิดนี่นา "ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ เช่นนี้ไหม เดี๋ยวข้าพอเดินชมปราสาทดีรึไม่" จีอ็อตโต้ยกของมาหลอกล่อเมื่อเห็นร่างบางเริ่มงอน 


"ไปค่ะๆ!"



        ร่างบางตอบตกลงทันที การได้มาเดินเที่ยวชมปราสาทวองโกเล่ในสี่ร้อยปียุคหลังไม่ใช่เรื่องหาได้ง่ายๆ ทำไมเธอจะไม่ตกลงกัน


"หึหึ เช่นนั้นก็ตามข้ามาเถิด"


        แล้วจีอ็อตโต้ก็พาเธอเดินชมปราสาททันที ชิโรอิมองนู่นนี่อย่างสนใจ ทุกครั้งที่สงสัยก็จะหยุดถามคนข้างกาย ซึ่งจีอ็อตโต้ก็ไม่ได้ลำคาญใดๆ ออกจะเต็มใจและตอบคำถามให้อย่างใจเย็น


"ที่นี่เป็นสวนหลังปราสาทวองโกเล่ที่โปรดข้าเอง"

"ว้าวววง สวยมากเลยค่ะ จ็อตโต้ซัง"


       ชิโรอิดวงตาประกาย ภาพทุ่งดอกเดซี่สีขาวกว้างขวางเบื้องหลังคือทะเลสาปที่น้ำใสประกายราวกับมีอัญญมนีอยู่ในนั้น "จ็อตโต้ซังชอบดอกเดซี่หรอคะ?" 

"อา...ใช่แล้วล่ะ"

"เหมือนกันเลยค่ะ!"

"แล้วทำไมถึงชอบเดซี่ล่ะคะ"

"เพราะพวกมันแสดงถึงความบริสุทธิ์ ภักดี และซื่อสัตย์ยังไงล่ะ"


        จีอ็อตโต้อธิบายยิ้มๆ และนึกถึงคนในแฟมมิลี่ของตัวเอง จะว่าไปชิโรอิก็เหมือนกับดอกเดซี่ที่เขาชอบมากเลยทีเดียว ทั้งขาวสะอาดและบริสุทธิ์...


"ส่วนฉันชอบเพราะมันคือดอกไม้แห่งความรักล่ะค่ะ"

"ความรักอันบริสุทธิ์และไร้เดียงสา"

"ความหมายของมันทำให้พวกมันดูสวยงามขึ้นไปอีกมากเลยล่ะ!"



        อา....ใช่ มันดูสวยงามจริงๆ จีอ็อตโต้เหม่อมองภาพรอยยิ้มสว่างไสวประกายเขิดจ้า ยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าเบื้องหลังเธอเสียงอีก สายลมพัดผ่านทำให้กลีบดอกเดซี่ปลิวไปมา กลิ่นกลิ่นหอมๆ ทำให้ภาพตรงหน้าราวกับความฝัน....แต่เขาว่าความฝันที่ดีมักผ่านไปเร็วเสมอ


"อะ"



      ตัวของเธอจู่ๆก็โปร่งแสงราวกับจะหายไป เป็นสัญญาณเตือนว่าเธอจะอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นาน "ดูเหมือนจะต้องไปแล้วล่ะค่ะ"


"น่าเสียดายนะคะ อยากอยู่ด้วยนานกว่านี้จัง..."


"แต่ก็บ๊าบบายค่ะ!"


        ร่างบางยิ้มตาหยีโบกมือลาเขาก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสว่างปลิวหายไป 


"อา...ดูเหมือนดอกเดซี่พวกนี้จะทำผิดแล้วสิ...."


ที่ว่าเป็นดอกไม้แห่งความรักก็คงจะจริงแล้วแล้วล่ะ...


จีอ็อตโต้เอื้อมมือไปเด็ดดอกเดซี่ข้างๆตัว ก่อนจะเหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อที่อกซ้ายและเดินเข้าปราสาทไป

"หวังว่าโชคชะตาจะทำให้เราได้เจอกันอีกนะ ชิโร..."




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TALK

แฮ่มๆ เปิดตัวอีกคู่หนึ่งที่เลือกมาค่ะ คู่นี้จะสายหวานละมุนหน่อยๆ  ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

ปล. นิภา แปลว่าแสงสว่างเด้อ ไรท์ตั้งให้คล้องกับนภาตัวแทนของพรีโม่จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #35 Vprince95 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 07:46
    แพ้มาก ใจบางมากเลยค่ะ ฮือออออออ
    #35
    0
  2. วันที่ 27 มกราคม 2562 / 03:18
    รุ่นที่หนึ่งคือนุ่มนวลมาก ที่สุดแห่งความดีงาม บอกเขาไปทีนิภาว่าฉันรักเขา แงงงงงง ดอกเดซี่แห่งรัก หวานกันมดขึ้นแล้วค่ะะะะ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่าาา
    #34
    0