[Fic reborn] In my dream กาลคร้้งหนึ่งฉันฝันถึงเธอ...

ตอนที่ 11 : นิภา...นภา End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

เลยสี่ปีแล้วนางก็ยังไม่มา...


      ตัวเขาก็รู้สึกเศร้าและยินดี เศร้า...ที่ไม่ได้เจอหน้านาง ไม่ได้คุยกับนาง ไม่ได้อยู่อยู่กับนาง และยินดี...ที่นางไม่ต้องมาสัมผัสความตรึงเครียดที่ไม่ค่อยจะมีบ่อยครั้งในวองโกเล่เว้นแต่เรื่องใหญ่จริงๆ เช่นตอนนี้...วองโกเล่ของเราโดนทรยศ และต้องการที่จะยึดครองอำนาจในการจะเป็นบอส จนกลายเป็นเหตุการณ์นองเลือด เหตุการณ์น่าอดสูเช่นนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบอยากจะเบือนหน้าหนีไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น



     เขาจึงยินดีที่นางไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ สถานการณ์ตอนนี้ช่างเลวร้าย เขาไม่ต้องการที่จะสู้อีกแล้ว...

"พรีโม่...พร้อมรึยังขอรับ" 

"อ่า..."

     ตัวเขาเอ่ยตอบในลำคอ ก่อนจะดึงหมวกจากชุดคลุมมาใส่และเดินขึ้นเรือที่เตรียมไว้ก่อนแล้วไป "ออกเรือได้!" สิ้นเสียงคำสั่งเรือสำเภาใหญ่ก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกห่างจากตัวเมือง จีอ็อตโต้หันกลับมามองเมืองที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันสวยงามของเขา มองปราสาทวองโกเล่ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวดีๆ มองทุ่งเดซี่ที่มีความทรงจำระหว่างเขาและนางอยู่


      ตอนนี้มันกำลังโดนแผดเผา กำลังลุกไหม้ และเต็มไปด้วยสีแดงฉานกันความร้อนลุ่มทั้งบรรยากาศ ทั้งในใจเขาเอง  จีอ็อตโต้หลับตาลงและหันหลังให้สิ่งเหล่านั้นก่อนจะเดินเข้าไปในที่พักแทน


"เป็นไรไหม"

"...หากข้าตอบว่าไม่ก็คงจะจะโกหก"


      จีอ็อตโต้เอ่ยตอบมือขวาของตนเองพรางหยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม "นี่เจ้า...เอามันมาด้วยรึ" สิ่งที่อยู่ในมือเขาดอกเดซี่ที่ถูกเก็บรักษาให้อยู่ยาวนานมันถูกทับให้แห้งเอาไว้ เป็นดอกเดซี่ที่เขาเก็บได้ในวันแรกที่เจอกับนาง


'หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก...'


       



"ท่านปู่...เหตุใดท่านถึงชอบมองดอกไม้แห้งนั่นรึครับ?"



      เด็กชายตัวน้อยเอ่ยถามปู่บุญธรรมของตัวเองที่กำลังนั่งเหม่อมองดอกไม้ทับคั่นหนังสือของตัวเอง เด็กน้อยไม่เข้าใจการมองดอกไม้แห้งๆนั่นมันมีความสุขตรงไหน "เด็กน้อย...สิ่งนี้คือความทรงจำของปู่มันเป็นสิ่งเดียวที่ปู่ยังละจากมันไม่ได้.." ชายชราเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนปนเศร้า

"ข้าไม่เห็นจะเข้าใจท่านปู่เลย"

"หึหึหึ เจ้ายังเด็กนัก...ไม่เข้าใจก็ไม่แปลกหรอก"


      เขาเอ่ยน้ำเสียงปนเอ็นดู แต่ใครจะรู้ว่าเสียงนั้นมันช่างอ่อนแรงเสียงเหลือเกิน "ไปวิ่งเล่นกับเพื่อนเถอะปู่จะพักผ่อนแล้ว..." เพียงไม่นานหลานชายตัวน้อยของเขาก็วิ่งออกไป จีอ็อตโต้เลื่อนสายตามามองดอกไม้เจ้าปัญหา ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครทที่นี่ถ้าเห็นล่ะก็คงจะบอกว่าเป็นรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุดตั้งแต่มาเหยียบแดนอาทิตย์อุทัยนี้เลย


"ข้ากำลังจะไปหาเจ้าแล้วนะ...ชิโร"



      รางสังหรณ์ของเขากำลังร้องเตือน ว่าเรากำลังจะได้เจอกันกัน และเขาเชื่อว่ามั่นว่ามันจะเป็นจริง...


      สุดท้ายภาพชายชราที่ยังคงเค้าความหล่อเหลาเอาไว้ก็จากไปพร้อมรอยยิ้มจางๆ ดอกเดซี่ทับปลิวด้วยแรงลมมาตกบนตักลงจีอ็อตโต้อย่างแผ่วเบา






"คุณครูขา"

"คุณครู"

"อะ..."


      ชิโรอิเรียกสติตัวเองที่เหม่อลอยกลับมา "จ๊ะ มีอะไรรึเปล่าคะ" เธอเอ่ยตอบนักเรียนของตัวเองกลับไป ทั้งที่สติยังกลับมาไม่ครบ มันเป็นแบบนี้บ่อยครั้งเวลาเธอว่างๆอยู่เงียบๆคนเดียว คิดถึง...คิดถึงคุณเหลือเกิน เธอไม่ได้เจอกับจีอ็อตโต้มาเกือบสามเดือนได้แล้ว ถ้านับตามเวลาของเขาก็คงจะเป็นร้อยปีได้...


ร้อยกว่าวัน...ฉันยังเป็นขนาดนี้

คุณทนได้ยังไงนะจ็อตโต้ซัง ตั้งสี่ปี


"คุณครูเหม่ออีกแล้ว"

"ขอโทษทีนะจ๊ะ"


        เธอเอ่ยกับนักเรียนตัวเองเบาๆ "เหมือนคุณอาหนูเลย..." หืม? มีคนที่จิตใจลอยไม่อยู่กับที่บ่อยๆแบบเธอตอนนี้ด้วยหรอ "คุณอาหนูอ่ะนะ ใจดีมากๆ แล้วก็เก่งมากๆเลยล่ะค่ะ" เด็กน้อยเหล่าถึงคุณอาตัวเองด้วยรอยยิ้มกว้าง ท่าทางมีความสุขมากๆจนเธอคิดว่าคุณอาคนนี้คงจะเป็นคนดีมากๆคนหนึ่งเลยล่ะ


"คุณอาของหนูเมื่อก่อนเอาแต่หลับตลอดเวลาอยู่ที่ๆมีคุณหมอเยอะๆ"


      หลับตลอดเวลา ที่ๆมีคุณหมอเยอะๆ หมายถึงโรงพยาบาลงั้นหรอ ที่หลับตลอดคงไม่ใช่เจ้าชายนิทราหรอกนะ "พอตื่นมาก็เอาแต่อ่านหนังสือเข้าใจยากๆ แล้วก็ทำงานแต่ถึงอย่างนั้นก็ชอบมาเล่นกับหนูบ่อยๆเวลาคุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่" 


"แต่ว่านะเวลาหนูเล่นอยู่พอหันกลับมาอีกทีคุณอาก็เหม่อแบบครูเลย"

"สายตาคุณอาเวลาอยู่คนเดียวก็เหมือนจะมองหาใครสักคนอย่างงั้นแหละ"

"งั้นหรอจ๊ะ"

      แปลกดีจังนะ ตื่นจากโรคเจ้าชายนิทราก็เอาแต่เหม่อมองหาใครสักคนงั้นหรอ "วันนี้คุณอาจะมารับหนูด้วยล่ะ คุณครูจะเจอคุณอาหนูไหม คุณอาของหนูหล่อมากๆเลยนะ" เธอยิ้มเอ็นดูกับท่าทางแก่นเซี้ยวของเด็กน้อย ถึงจะหล่อแค่ไหนในสายตาเธอก็คงไม่มีใครเท่ากับ.....


"คุณอา!"

"ว่าไงครับ รินะจัง อ่ะ...!?"

เขา!?


        ร่างสูงเรือนผมสีบลอนซ์ทอง กับนัยน์ตาสีไฟธาตุนภาอันเป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าที่ออกไปทางยุโรป เสียงที่คุ้นเคย ทำไมถึง....




      ร่างสูงที่มีศักดิ์เป็นคุณอาแสนใจดีของเด็กน้อยมองร่างบางของคุณครูสาวอย่างฉงนใจ ทำไมเขาถึงรู้สึกผูกพันธ์ โหยหา คิดถึง ทุกความรู้สึกมันประดังประเดเข้ามาจนรับไม่ทัน ผู้หญิงนี้...เป็นใครกัน

"จ็อตโต้ซัง..."


      เพียงแค่เสียงหวานเอื้อนเอ่ยชื่อของเขา ราวกับน้ำป่าไหลหลากเข้ามาในหัว ความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาจนเจ็บแปล๊บชั่วครู่

"เด็กน้อย เจ้าเป็นใครหรือทำไมถึงเข้ามาในห้องทำงานข้าได้กัน"
"อะ...อาเมะบุกิ ชิโรอิค่ะ..."

"แล้วทำไมถึงชอบเดซี่ล่ะคะ"
"ส่วนฉันชอบเพราะมันคือดอกไม้แห่งความรักล่ะค่ะ"
"ความรักอันบริสุทธิ์และไร้เดียงสา"
"ความหมายของมันทำให้พวกมันดูสวยงามขึ้นไปอีกมากเลยล่ะ!"

ฉันไม่อยากเห็นคุณเศร้าแบบนี้แค่นั้นเอง..."
"แต่สัญญาได้ไหมว่าจะรอ...สัญญาได้ไหมว่าจะไม่มีใคร.."
"ได้...ได้สิสัญญา"
"ขอบคุณนะชิโร..."


"ชิ...โร"


       เขาทวนชื่อนี้ซ้ำๆ จำได้...จำได้แล้ว จำได้ทุกอย่าง ทุกความรู้สึก สี่ร้อยปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกนี้ลบเลือนได้เลย ในที่สุด...เขาก็ใจความรู้สึกของตัวเองหลังจากตื่นจากโรคเจ้าชายนิทรา เข้าใจแล้วว่าตัวเองกำลังมองหาใคร เข้าใจแล้วว่าทำมักจะเหม่อมองดอกเดซี่พวกนั้นและซื้อติดกลับมาเสมอ เข้าใจแล้วว่าตัวเองตื่นมาเพื่อนอะไร

เขาตื่นมาเพื่อมาหาเธอ


"ฮึก..."

น้ำตาไหลจากดวงตากลมโตของชิโรอิ มันไหลออกมาไม่มีหยุด 

"ในที่สุดข้าก็ได้มาหาเจ้าแล้วชิโร"


        จบคำพูดเธอก็เข้าไปกอดจีอ็อตโต้แน่น เช่นเดียวกับเขาที่กอดตอบ ไม่มีใครต้องรออีกแล้ว "เอ๋ คุณอากับคุณครูเป็นแฟนกันอยู่แล้วหรอคะเนี่ย" เสียงเล็กเอ่ยขัดขึ้นทำให้เขาสองคนชะงัก พวกเขามองหน้าเด็กน้อยก่อนจะหันมาสบตากันแล้วหัวเราะ


"อืมคุณอารู้จักคุณครูของรินะจังมานานแล้วล่ะ"

ใช่นานมาก เป็นร้อยๆปี


"แล้วคุณอากับคุณครูเป็นแฟนกันจริงๆงั้นหรอคะ"


จีอ็อตโต้หันมามองชิโรอิด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักอัดแน่นจนคนโดนมองอดจะเขินไม่ได้ มือของเธอถูกกอบกุมด้วยมือของคนข้างๆ และประสานกันแน่น


"คุณอาเป็นแฟนคุณครูครับแต่ไม่รู้คุณครูเป็นแฟนคุณอารึเปล่า"

เด็กน้อยหันไปทำหน้าสงสัยใส่ครูสาวของตนเอง

"คุณครูก็เป็นแฟนคุณอาค่ะ"


:)



------------------------------------------------------------------------------------------------

TALK WITH WRITER


 งืมมมมมมม มีความมึนขั้นสุด อยากนอนแล้วววว เค้นออกมาจากหัวสมองอันน้อยนิดของตัวเอง ฮื่อออ! ไหนๆเรื่องนี้มันก็แต่งออกมาได้ไม่ดีแล้วก็ด้นสดไปเลยล่ะกัน ;^; 

ฮึบบบ! เหลืออีกสองคู่ สู้เว้ยยยยย

ปล.รู้สึกได้ถึงคำผิดที่บานเบอะแต่รอแต่งจบทุกคู่จะมาตามไล่แก้ล่ะกันนะ



SEE YOU ไม่มีหัวใจอีกล่ะ -_-

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #81 noomnimmmm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 00:30
    ชอบเนื้อเรื่องมากเลยค่ะ ซึ้งจนร้องไห้เลยT_T
    #81
    0
  2. #72 EngEnglish (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:44
    รออ่านคู่ยามาโมโตะนะค้าาาาา
    #72
    0
  3. #69 faza205317 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:27

    ชอบบบบบ
    #69
    0
  4. #67 my-name-is-p (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:00

    ชอบแนวคิดแปลกใหม่​ รู้สึก​ทำให้อบอุ่น​หัวใจมาก​ อาจไม่ได้หวาน​แต่เราว่าแบบนี้มันสนุกกว่า
    #67
    0
  5. #66 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:31
    เขาได้เจอกันแล้ว ดีใจมากเลย

    ปู่รุ่น1หนักแน่นมาก เป็นร้อยๆปีก็ยังหาเจอ
    #66
    0
  6. #65 Aimarea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26

    รอนะค่าาาา~
    #65
    0
  7. #64 ฺBlackDevil (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:24

    รออยู่นะคะ
    #64
    0