Love is real

ตอนที่ 6 : พาร์ทของซายน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 เม.ย. 62

"และวันนี้ รายการของเราก็หมดเวลาลงแล้ว ผมคิงและน้องซายน์ ภาริ ก็ขอลาไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ" 

"โอเค คัทครับ!" 

"ขอบคุณมากครับพี่คิง" ผมยกมือไหว้ คนตรงหน้า 

"ไม่เป็นไรซายน์ ขอบคุณเหมือนกันนะ ที่มาให้พี่สัมภาษณ์วันนี้ เสียดาย อิ๊งน่าจะว่างด้วย" พิธีกรรายการtalktown ยกมือขึ้นมาตบไหล่ผมเบาๆ 

"อิ๊งติดถ่ายน่ะครับ กำลังจะมีเรื่องใหม่" ผมยิ้มอ่อนๆพลางตอบ 

คิงพยักหน้ารับรู้  "อืมๆ แล้วเดี๋ยวไปไหนต่อ" 

"วันนี้เรียบร้อยแล้วครับ ผมว่าคงกลับไปอ่านหนังสือ กำลังจะสอบแล้ว" 

"โอเค ถ้าสอบติดที่ม.ไหน อย่าลืมแจ้งข่าวพวกพี่ด้วยล่ะ พี่จะลงข่าวให้" 

"ได้ครับ" 

ผมเดินออกมาจากห้องส่งรายการ talktown หลังจากที่อัดรายการและแวะคุยกับเบเบที่มารออยู่ด้านนอกแล้ว หอบถุงขนม ของฝากจากทุกคนเต็มสองมือ โดยมีทีมบ้านซายน์-อิ๊งเดินตามมาส่งที่รถ

"หลังจากนี้ ซายน์ก็ว่างอีกอาทิตย์นึงใช่ไหมคะ" เทียร์ แอดมินบ้านถามขณะยื่นของให้ผมเก็บหลังรถ 

"ใช่ครับ ผมเตรียมสอบ เทียร์ด้วยใช่ไหม" 

"ใช่ค่ะ ทีมบ้านสอบหลายคนเลย ดาวกะมินนี่ด้วย หลังจากนี้ พี่บีจะดูแลเพจเป็นหลักก่อน" ผมพยักหน้ารับ พอทราบอยู่ว่า ทีมบ้านหลายคนอายุพอๆกับผมจึงต้องเตรียมสอบแอดมิทเช่นกัน ส่วนพี่บีที่เทียร์เรียกซึ่งแอดมินหลัก เรียนจบทำงานแล้ว 

"โอเค ขอให้สอบได้นะครับทุกคน" ผมอวยพรไปยังทีมบ้านพร้อมกับยิ้มหวานไปให้ 

ผมโบกมือลาทีมบ้านทุกคน และก้าวขึ้นรถ ทีมบ้านเลยพากันเดินถอยออกไปจากลานจอดรถของตึกเพื่อลงไปด้านล่างของตึกบริษัท ผมสตาร์ทรถและเปิดเพลงจากเครื่องเสียง เตรียมตัวจะขับรถกลับคอนโด กี่โมงแล้วนะ ผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ อ้าว นาฬิกากับสร้อยข้อมือผมหายไปไหน? ผมนึกนิดหนึ่งจึงจำได้ว่า เมื่อครู่ตอนอัดรายการ มีเกมที่ต้องล้วงมือลงไปในตู้ปลา จึงต้องถอดนาฬิกาและสร้อยข้อมือออกและฝากไว้กับทีมบ้าน  ผมยกมือถือขึ้นมากดไลน์ถามทีมบ้านทันที


[ขอโทษครับ ทีมบ้านเก็บนาฬิกาไว้ให้ซายน์หรือเปล่าครับ]

สักพักมีคนตอบมา 

[555_มีเทียร์ซ่อนอยู่ : เทียร์เองค่ะ  ลืมเลยๆ]

[โอเคครับ เทียร์กลับหรือยัง ผมกำลังจะออกจากตึก] 

[555_มีเทียร์ซ่อนอยู่ : กำลังค่า เทียร์รอพี่ชายอยู่ที่ starbug ล่างตึกค่ะ เดี๋ยวเทียร์เดินกลับไปนะคะ]

[ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวซายน์ไปแวะตรงนั้นละกัน จะซื้อกาแฟพอดี] 

[เบเบบีของภาริ : ยัยเทียร์ ยัยโก๊ะ] 

[Starที่แปลว่าดาว : ซื้อกาแฟขอโทษซายน์เลยยย]

[555_มีเทียร์ซ่อนอยู่ : ขอโต้ดก๊าบบ]

ผมอ่านไลน์บ้านแล้วหัวเราะเบาๆ นี่คือความสุขเล็กๆของผม ทีมบ้านซายน์อิ๊งน่ารักกันเสมอ  ผมหยิบกระเป๋าสตางค์เดินลงจากรถลงลิฟท์ไปที่ชั้น G

มองเข้าไปในร้าน เห็นเทียร์นั่งอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง 

"แป๊บนึงนะพี่ธาม เทียร์รอเพื่อนอยู่ พี่ธามจะกินกาแฟก่อนมะ" 

"ไม่เอาอ่ะ พี่เอาชาเขียวดีกว่า หวานๆ เพิ่มวิปนะ" ชายหนุ่มคนนั้นสั่ง 

"แหวะ ไอ้มนุษย์ชาเขียว อ้าว ซายน์ มาพอดีเลย" หญิงสาวหันมาเห็นผมพอดีจึงยืนขึ้นโบกมือให้ ทำให้ชายหนุ่มที่ตอนแรกนั่งหันหลังให้ผม ยืนขึ้นและหันมาหาผมเช่นกัน  หน้าขาวๆภายใต้หมวกแกปที่ปรากฏสู่สายตา มีความคล้ายคลึงกับหญิงสาวตรงหน้าอยู่หลายส่วน ต่างกันตรงดวงตาใสแจ๋วเหมือนเด็กน้อยกับปากที่แดงสดธรรมชาตินั่นที่ทำให้ต่างไป  เทียร์ออกจะดูสวยเฉี่ยว ในขณะที่ชายหนุ่มตรงหน้าให้คำจำกัดได้อย่างเดียว -เด็กน้อย- 

"นี่ค่ะ ซายน์" เทียร์เรียกสติผมด้วยการยื่นนาฬิกาคืนให้ ผมรับคืนมาพร้อมเอ่ยขอบคุณเบาๆ 

"เทียร์สั่งกาแฟหรือยัง ผมเลี้ยงเอง เอาสิ" ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดออกไปแบบนั้น เทียร์ส่ายหน้า 

"เอ้ยย ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจ" 

"ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง เลี้ยง...เอ่อ" ผมหันไปทางชายหนุ่มอีกคน 

"อ้อ นี่พี่ชายเทียร์เองค่ะ พี่ธาม บังเอิญพี่ธามจะมาติวสอบเข้า ม... ให้ค่ะ" หญิงสาวยิ้มพลางเอ่ยแนะนำ "งั้นเทียร์ไม่เกรงใจละนะคะ ซายน์เอาอะไรคะ" 

เทียร์ยืนยันขอเดินไปสั่งเครื่องดื่มให้เอง โดยผมให้การ์ดของร้านไปให้ด้วย ผมจึงนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่มตรงหน้า ซึ่งก้มลงเล่นมือถือต่อ ผมลอบมองอีกครั้ง ตัวเล็กจัง ผมคิดในใจ ดูแล้วส่วนสูงก็ไม่น่าต่างจากผมมาก แต่ทำไมถึงดูตัวเล็กกว่าผมมาก ชายหนุ่มเจ้าของชื่อธามที่เหมือนจะรู้ตัวว่าผมแอบมองอยู่ เงยหน้าขึ้นมาสบตาผมพอดี เขายิ้มกว้าง 

"น้องจะสอบเข้าม... เหมิอนกันหรอครับ" 

"เอ่อ...ครับ" ผมรับคำ 

"ยากหน่อยน้า แต่ถ้าสอบผ่านสอบตรงได้ก็ไม่ต้องเครียดละ"

"พี่...เอ่อ ธามเรียนที่ ม...หรอครับ" 

"ใช่ครับ กำลังขึ้นปี 2 ละ นี่รอให้เทียร์สอบตามมาอยู่" 

"นี่ค่ะ ซายน์ อเมริกาโน่  อ่ะ ชาเขียวเพิ่มวิป" เทียร์เดินกลับมายื่นเครื่องดื่มให้ ชายหนุ่มคนพี่รับแก้วมาพร้อมดูดอึกใหญ่ 

"โอ้ยย ชาเขียวนี่แหละ ฟินสุด ป่ะ กลับกันเถอะ เดี๋ยวพี่ธารรอ" 

"เออๆ ไปล่ะนะคะ ซายน์" หญิงสาวแอดมินบ้านยังไม่ลืมหันมาโบกมือลาผม 

"ไปล่ะนะ ไว้เจอกันที่ม...นะน้อง" ธามยิ้มพลางโบกมือลาผมเช่นกัน 

ธาม .. พี่ชายของเทียร์   


"พี่ต้นครับ ผมรู้ละว่าอยากเข้า ม.ไหน ช่วยหาเอกสารสอบตรงม...ให้ผมที" ผมโทรบอกพี่ต้นผู้จัดการส่วนตัวทันที



[ซายน์ติดม....แล้วนะครับ]    ผมพิมพ์แจ้งข่าวลงไปในไลน์กลุ่มบ้านซายน์อิ๊ง

[555_มีเทียร์ซ่อนอยู่ : รับทราบค่า ติดเหมือนกัน เย้ๆๆ เรียนที่เดียวกับซายน์]

[เบเบบีของภาริ : เยอะไปละเทียร์]

[Myname_minmin : แงๆ มินรอแอดค่า ซายน์เก่งจัง]

[เบเบบีของภาริ : เดี๋ยวพี่แจ้งข่าวในกลุ่มบ้านให้นะคะ ต้องเตรียมแก้บนด้วย]  

ผมหัวเราะเมื่อเห็นไลน์ของพี่บี แอดมินหลักของบ้าน นี่ถึงขนาดไปบนให้ผมสอบติดเชียวหรอ 

"บอกกลุ่มบ้านแล้วล่ะสิ" พี่ต้นผู้จัดการส่วนตัวของผมที่กำลังเช็คตารางงานให้อยู่เอ่ยทัก ผมพยักหน้าเบาๆ 

"ไหนตอนแรกซายน์บอกพี่ว่า อาจจะสอบเข้าม.B" 

"เปลี่ยนใจแล้วอ่ะ แล้ว ม...ก็ใกล้กว่าด้วย" ผมตอบและบอกเหตุผล 

"แต่ม...เรียนเครียดมากไม่ใช่หรอ เราจะไหวแน่นะซายน์" พี่ต้นถามอย่างเป็นห่วง เพราะช่วงนึ้ผมทำงานแทบทุกวัน ผมยิ้มยิงฟันส่งไปให้

"ภาริซะอย่าง สบายอยู่แล้ว"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

4 ความคิดเห็น