Love is real

ตอนที่ 5 : ชาเขียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 เม.ย. 62

หลังจากผมออกมาจากห้องน้ำ ก็ล้มตัวลงนอนยาว ในขณะที่ทั้งไอ้ต้าไอ้ติณน์นิ่งสนิทกันไปก่อนหน้านั้นแล้ว และไม่กี่นาทีก็เข้าสู่นิทรารมณ์
กว่าผมจะรู้สึกตัวตื่นมาอีกที ก็เกือบจะ 5 โมงเย็น ผมคว้ามือถือขึ้นมาทักน้องสาวไป
[ประชุมเสร็จยัง?]  
สักพักนึงก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว และเทียร์ก็พิมพ์ตอบมา
[ยัยเทียร์: จะเสร็จละ]

[งั้นเดี๋ยวพี่ขี่จักรยานไปรับนะ รอแถวๆนั้นแหละ]

[ยัยเทียร์: ตัวเองแหละรอที่หอ เดี๋ยวเค้าไปแวะรับ จะรับมิวด้วย]

[อ้าว เออๆ] 

ผมวางมือถือลงที่หัวเตียงพลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนจะรีบเดินไปห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้หายง่วง 

"อ้าว มึงตื่นแล้วเรอะ" ติณน์เปิดประตูเข้ามาในห้องขณะผมกำลังนั่งเล่นเกมรอเวลา 
"เออ มึงไปไหนมาเนี่ย" 
"กูลงไปคุยกะพวกอีอมรมา เรื่องประกวดดาวเดือนของคณะเรา" เพื่อนสนิทผมว่า ปีที่แล้ว มันถูกอมรบีบให้เป็นเดือนคณะ (ที่ผมหลบได้สำเร็จ)
"อ๋อ เออ เป็นไงบ้างล่ะ" 
"ก็ดี" ติณน์ว่า พร้อมกับนั่งลงตรงโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง "ปีนี้มีน้องหน้าตาใช้ได้หลายคน สรุปก็ได้น้องรหัสไอ้เมย์เป็นเดือน ส่วนดาวเป็นน้องรหัสไอ้ที"
"อืมๆ" ผมพยักหน้ารับ พร้อมกับที่มือถือในมือสั่น หน้าจอเป็นไลน์จากน้องสาวตัวดี ที่บอกว่ารออยู่หน้าหอแล้ว
"เดี๋ยวกูไปหาไรกินกะเทียร์นะ มึงจะไปด้วยมะ"
ติณน์ส่ายหน้า "ไม่เอาอ่ะ มึงไปเถอะ เดี๋ยวกูรอไอ้ต้าตื่นค่อยไป" 
ผมพยักหน้ารับ แล้วลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสตางค์กับกุญแจห้องเดินลงจากห้องพักมาที่ด้านหน้าหอ มองไปเห็นรถพีอุสสีขาวจอดอยู่และยัยน้องสาวตัวดีโบกมือเรียกจากที่นั่งด้านหลัง 
"พี่ธามๆ" 
ผมโค้มตัวลงมองเข้าไปในรถ สองสาวเพื่อนร่วมห้องของเทียร์ที่นั่งอยู่ข้างๆน้องสาวผมยกมือไหว้พร้อมส่งรอยยิ้มให้ ส่วนที่นั่งคนขับ...
"หวัดดีครับพี่ธาม" 
"เออ หวัดดี" ผมว่า พลางหันไปถามเทียร์ "ทำไมต้องเอารถไปอ่ะ ไม่กินแถวๆนี้เรอะ" 
"ไม่เอาอ่ะ เค้าอยากกินอาหารญี่ปุ่น" เทียร์ส่ายหน้า "แล้วก็จะได้สะดวกซายน์ด้วย" ผมเบ้ปาก
"พี่ธามนั่งหน้านะ เค้าจะคุยกะแตงกะมิว" 
"เออๆ ตามใจพวกแกละกัน" ผมตัดบท พลางขึ้นรถ

ซายน์ขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัย ในช่วงเวลานี้การจรารถค่อนข้างหนาแน่น แต่ยังดีที่เป็นการเดินทางที่สวนทางกับคนอื่นเข้าไปในเมือง ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด 
"เฮ้ยย กินที่นี่หรอ" ผมอุทาน เมื่อเทียร์เดืนนำเข้าไปร้านอาหารญี่ปุ่นหรูหราร้านหนึ่ง ซึ่งดูท่าทางแล้วจะแพงใช่เล่น "ทำไมไม่กินร้านxxเหมือนเดิมว้า" ประโยคหลังนี่ ผมกระซิบกับเทียร์สองคน 
"ร้านนี้มีห้องส่วนตัว จะได้สบายกับซายน์ด้วยไง ไม่ต้องคอยระวัง" ยัยน้องกระซิบกลับ ผมเบ้หน้า กระซิบตอบ
"มันแพงง" 
"เอาน่า ซายน์เลี้ยง" ยัยน้องว่าพลางเดินนำเข้าไปในร้าน 
ด้านในที่เราเข้าไป เป็นห้องเสื่อแบบญี่ปุ่น มีโต๊ะตรงกลางที่สามารถนั่งห้อยขาลงไปได้ ค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะแยกห้องต่างหากจากโต๊ะด้านนอก 
ซายน์ขยับลงนั่งที่มุมในสุด 
"เดี๋ยวพี่นั่งข้างซายน์เอง แกนั่งหัวโต๊ะไป" ผมดันน้องสาวที่กำลังจะเข้าไปนั่งข้างๆชายหนุ่ม ให้ขยับไปนั่งหัวโต๊ะแทน ทำเอายัยน้องบ่นขมุบขมิบ 
พนักงานร้านหยิบเมนูมาให้เลือก เทียร์หันมาหาผม 
"พี่ธามกินแซลมอนป่ะ" 
ผมพยักหน้า ของโปรดจะตายใครจะพลาดฟระ พร้อมกับชี้ซูชิแซลมอนเพิ่มให้พนักงานเพิ่มอีก 2 ชุด 
"ขอซุปมิโสะ ที่นึงด้วยนะครับ" ซายน์เอ่ยหลังจากสั่งอาหารมาสองสามอย่าง "เทียร์กินน้ำอะไรดีครับ" 
"ของเทียร์กะมิวเอาแตงโมปั่นค่ะ แตงเอาน้ำมะนาว" 
"โอเคครับ ตามนั้น แล้วก็ เอ่อ กาแฟเย็นกับชาเขียวเย็นบาเลย์อีกอย่างละที่ครับ" ซายน์หันไปสั่งกับพนักงานพร้อมยื่นเมนูคืน 
"..." อ้าว นี่มันสั่งน้ำเผื่อผมด้วยหรือ หรือสั่งมากินเองวะ พนักงานร้านเดินออกไปแล้ว ช่างมันเถอะ เดี๋ยวผมค่อยสั่งก็ได้ 
"พี่ธาม เทียร์เข้าประกวดดาวของคณะด้วยนะคะ พี่รู้ยัง" แตงโมเอ่ยขึ้น ผมเลิกคิ้ว
"คณะพยาบาลไม่มีคนสวยแล้วหรอ" 
"ไอ้พี่บ้า" เทียร์ตีเข้าที่ต้นแขนผมเต็มแรง ผมหัวเราะเสียงดัง 
"ดี สมน้ำหน้า หนีไม่ทันล่ะสิ" 
เทียร์หน้างอแทนคำตอบ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าน้องสาวผมเป็นที่หมายตาของเพื่อนๆที่คณะขนาดไหน รู้มาตั้งแต่วันแรกที่มารายงานตัวและเพื่อนพยาบาลของผมจองตัวจะให้เป็นหรีดแล้ว 
"ซายน์ล่ะคะ ได้เลือกเป็นเดือนด้วยไหม" แตงโมหันไปถามคนที่นั่งข้างผม ชายหนุ่มส่ายหน้า
"ไม่ครับ ผมติดงานคงเข้าร่วมกิจกรรมไม่ได้" ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ 
"พี่ธามล่ะคะ เคยเป็นเดือนหรือเปล่า" น้องมิวหันมาถามผม 
"โอ้ย คนนี้จะเหลือหรอมิว แต่หนีไง หนียังกะโดนจับฉีดยา" ยัยเทียร์รีบแซงเผาผมทันที 
"ไม่หรอก พี่ไม่ได้หล่อขนาดนั้น" 
"ดีแล้วล่ะครับ ที่พี่ไม่ประกวด" ซายน์พูดขึ้นมา ผมงง ทำไมฟระ กูขี้เหร่จนไม่น่าประกวดเลยรึไง แต่ยังไม่ทันได้ถามออกไป พนักงานก็เอาเครื่องดื่มและอาหารมาเสริฟ ผมจึงหุบปาก 
"นี่ครับ.. ชาเขียวบาเล่ย์ของพี่" ซายน์ดันแก้วชาเขียวมาตรงหน้าผม 
"กูยังไม่.." 
"ชาเขียวบาเล่ย์ที่นี่อร่อยดีครับ ผมเลยสั่งให้พี่ลองชิม ผมว่าพี่น่าจะชอบ" ซายน์ส่งยิ้มพร้อมกับชิงอธิบาย 
"เอ่อ.. เออ ขอบใจ" ผมหยิบแก้วขึ้นจิบ กลิ่นบาเล่ย์หอมอ่อนๆทำให้รู้สึกสดชื่น อืมม อร่อยจริงแฮะ 

อาหารต่างๆเริ่มเข้ามาเสริฟ ซูชิแซลมอนของโปรดถูกวางลงตรงหน้า ผมคีบใส่ปากทันที อื้มมม อร่อยบรรยายไม่ถูก 
"นี่ครับ.." ซายน์เลื่อนถ้วยเล็กๆมาตรงหน้าผมอีก "ซุปมิโสะนะครับ พี่ทานแต่ปลาดิบ ทานนี่หน่อย รับรอง ของที่นี่อร่อยครับ" 
"..."
"แหม ซายน์ ไม่ทานของตัวเองบ้างล่ะคะดูแลแต่พวกเราอยู่ได้" เทียร์เอ่ยอย่างเกรงใจ 
"ไม่เป็นไรครับเทียร์ แค่นี้ เรืองเล็กน้อย" ซายน์ว่าพลางยิ้มมุมปาก ส่วนยัยเทียร์ก็ก้มหน้าลงเขี่ยซูชิจนแตกออกจากกัน 
โอ้ยย เสียดายยของ เอ้ย ไม่ใช่ อย่ามาจีบน้องต่อหน้ากูนะเว้ย!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

4 ความคิดเห็น