Love is real

ตอนที่ 3 : อย่า...หวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 เม.ย. 62

"เตรียมผ้าเย็นไว้ด้วยนะ" 
"เออ รู้แล้ว" 

ผมรับคำพลางหยิบกระติกใบเล็กมาแกะผ้าสีขาวผืนเล็กหย่อนลงไป เพื่อเตรียมไว้สำหรับแช่น้ำแข็ง เนื่องจากช่วงบ่ายวันนี้ จะมีกิจกรรมฐาน ให้น้องๆปีหนึ่งแต่ละคณะเข้าร่วม ซึ่งแหงอยู่แล้วว่า มันจะต้องทั้งร้อน ทั้งเละสุดๆ แน่นอน ปีที่แล้วคณะผมให้ลงบ่อโคลนที่ทำขึ้นเอง มันจะจริงจังกันไปไหนฟระ~ 
"เมย์ กูถามไรหน่อยดิ" 
"แว่" ยัยเมย์ เพื่อนสนิทคนหนึ่งของผม ตอบกลับมา ขณะเทน้ำแข็งลงกระติก (มันห้าวจริ้งง สาวสาธาฯ) 
"อะไรคือ sin-ing fanclub วะ" 
ยัยเมย์เงยหน้ามามองผม พลางขมวดคิ้ว
"ทำไมวะ แกจะเข้าหรอ ธาม" 
"เฮ่ย กูจะไปเข้าทำไม แค่อยากรู้เฉยๆ" ผมโวยเบาๆ 
"เหอๆ  ชั้นก็นึกว่า แกอยากเป็นเอฟซีน้องซายน์แล้วซะอีก เจอกันแป๊บเดียว"  ยัยเมย์มันว่าขำๆ 
"..." 
"เอ้า..เอาไปดู" ยัยเมย์ยื่นiphone ของมันให้ผม ผมรับมาดูแล้วก็ต้อง...

"เชี่ยยยยย" 
ขอโทษผู้อ่านด้วยครับที่ต้องอุทานแบบนี้ ก็ไอ้รูปที่เพื่อนผมมันยื่นมา มันเป็นรูปซายน์กำลังจูบครับ แต่จูบกับผู้ชาย!!! แถมดูดดื่มซะด้วย 
"น้องซายน์เค้าเล่นซีรีย์วาย เรื่อง coffee รัก coffee love คู่กับน้องอิ๊งค์ แกไม่เคยดูหรอ" ยัยเมย์ถามยิ้มๆ 
ผมส่ายหน้าดิก ใครมันจะไปเคยดูฟระ
"เออ นั่นแหละ เหล่าสาวๆ เค้าก็ต่างพากันจิ้นคู่นี้กันใหญ่ ก็เลยตั้งกลุ่มเปิดเพจแฟนคลับขึ้นมาน่ะ น้องเค้าดังจะตายแกไปอยู่หลังเขาลูกไหนมาวะ" ไอ้เมย์ว่าต่อ อ้าว ไอ้เพื่อนเวร  กูก็อยู่กะพี่วูฟเวอรีนกูสิ
ผมก้มลงมองรูปที่หน้าจออีกครั้ง ภาพคิ้วเข้มๆ ของซายน์ที่กำลังจูบดูดดื่มกับผู้ชายอีกคน ที่ค่อนข้างจะตัวเล็กกว่า (และปากแดงกว่า) คนในภาพกำลังหลับตาพริ้มเหมือนกับกำลังพึงพอใจสุดๆ ขนตามันงอนจนแทบจะแทงฝ่ายตรงข้ามได้อยู่แล้ว แม่งโคดหล่อ
"ว่าแต่ ทำไมแกไม่รู้เรื่องวะ" เมย์ถามกลับ ผมงง 
"ก็น้องแกนั่นแหละ คนเปิดเพจ" 

กิจกรรมช่วงบ่ายเริ่มขึ้นแล้วครับ 
เริ่มด้วยให้น้องๆปีหนึ่งแต่ละกลุ่ม คิดท่าเต้นและเพลงบูมกลุ่มขึ้นมา เพื่อที่จะได้ใช้ตลอดกิจกรรมและบูมแสดงตัวตนให้พี่ๆในแต่ละฐานดู ซึ่งกลุ่มผมก็หนีไม่พ้นอวยเจ้าซายน์นั่นแหละครับ (แถมให้มันยืนกลางวงด้วย) ผมซึ่งเป็นคนหิ้วกระติกน้ำใบใหญ่ของกลุ่ม (ไอ้ต้ามันบอกช่วงกิจกรรมมันต้องหล่อ เพราะเจอสาวๆหลายคณะ หิ้วแล้วเสียลุคหมดมันเลยปฏิเสธครับ) เหงื่อแทบจะกลายเป็นน้ำแล้ว เพราะทั้งหนักทั้งร้อน 
"ธาม มาตีกลองให้หน่อยจิ" พี่แก้ว พี่รหัสของผม กวักมือเรียกเมื่อกลุ่มเรามาถึงซุ้มคณะสาธาฯ 
"อ้าว แล้วพี่โอล่ะพี่" ผมถามถึงแฟนของพี่แก้ว ซึ่งเป็นประธานสโมสรนักศึกษาคณะ ที่ปกตืจะเป็นมือกลองมือวางอันดับหนึ่ง (ผมอันดับสองครับ) 
"ไปเตรียมพิธีเข้าเป็นนักศึกษาคืนนี้" 
"เค" ผมรับคำพร้อมหยิบไม้กลองจากพี่รหัส มาเตรียมตีตามจังหวะอย่างรู้งาน
"ว้ายยยยยๆๆๆๆๆ นุ้งซายนนนน์" อีอมร ประธานชั้นปีผมที่ยืนอยู่หน้าสุด จีบปากจีบคอทันทีที่เห็นดาราหนุ่มเป้าหมาย ผมแอบเบะปาก ทำยังกะมันไม่รู้มาก่อนว่าซายน์จะเวียนมาซุ้มคณะ แต่มือก็ยังตี ตึ่ง! ตึ่ง! รับจังหวะ
ปีนี้ซุ้มคณะผม ให้น้องๆผู้ชายช่วยกันพาเพื่อนผู้หญิงไปจากจุดหนึ่งไปหาอีกจุดหนึ่งโดยห้ามให้เท้าโดนพื้น ก็ห่างกันประมาณ 30 เมตรได้ น้องๆตัดสินใจกันว่าจะทำสะพานดาว ให้ผู้หญิงเดินข้ามไป หลังจากที่ตกลงกันแล้ว พวกน้องผู้ชายก็นั่งลงกับพื้นจับมือต่อกัน เพื่อให้ผู้หญิงเดิน ผมตีกลองให้เพื่อนๆคณะร้องเต้นและส่งเสียงเชียร์ จนใกล้จะหมดเวลา แถวของน้องผู้หญิง (ประมาณ 15 คน เหลือน้องร่างอวบคนหนึ่งแล้วต่อด้วยเทียร์ น้องสาวผมปิดท้าย 
"เฮ้ยย" เสียงร้องเบาๆ ดังมาจากสะพานดาว ที่น้องอวบ เพิ่งเหยียบผ่าน ทำให้สะพานขาด ยัยน้องสาวตัวดี ร่างเซถลาไปข้างหน้า "ว้ายย" 
"กรี้ดด" 
"โอ้ย ฟิน" 
"หล่อออ" 
คุณผู้อ่านอ่านถูกแล้วครับ เสียงเหล่านี้ มาจากเหล่าสาวๆแก่ๆ และนางฟ้าของคณะผมเอง เพราะตอนนี้ ซายน์ที่นั่งอยู่หน้าสุด กระโดดลุกขึ้น อุ้มน้องสาวผมไว้ได้พอดี! ไม้กลองหลุดมือเลยครับผม  เชี่ยยย นั่นน้องกกกู๊!! 
"อ้าว เร็วค่า จะหมดเวลาแล้ว" อีอมร ร้องเตือน ซายน์มันเลยวิ่งเลยครับ คุณเข้าใจถูกครับ มันวิ่งพร้อมกับอุ้มน้องผมไปด้วย
"เย้ๆๆๆๆ" ซายน์วิ่งอุ้มยัยเทียร์ (ที่ไม่รู้ทำหน้าแดงทำไม) เข้าเส้นชัยทันเวลาพอดี เรียกเสียงเฮทั้งกลุ่ม 
ยกเว้นผม....
ไอ้หน้าหม้อเอ้ยยยย


"มึงเป็นเชี่ยไรเนี่ย หน้าเป็นตูดตั้งแต่บ่ายละ"  ติณน์เอ่ยถามผมขณะนั่งรอน้องๆปีหนึ่งกลับห้องพักไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้าพิธีเข้าเป็นนักศึกษาคืนนี้ ส่วนพวกผมเหล่าพี่กลุ่มก็ต้องรีบมาเตรียมอาหารเย็นรอน้องๆในคาเฟทของมหาวิทยาลัย เพื้อนรักของผมคงจะสังเกตเห็นหน้าที่แสนจะหงิกงอของผมมานานแล้วมั้ง เพราะปกติมันไม่ค่อยจะเห็นผมทำหน้าแบบนี้หรอก ผมมันหนุ่มคูล 
"นิดหน่อยว่ะ ช่างแม่งเถอะ" 
"เครียดไรวะ คืนนี้โต้รุ่งนะเว้ย" ต้าว่า 
"เออ กูรู้แล้ว" ผมขี้เกียจตอบคำถามเลยฟุบหน้าลงกับโต๊ะ "พวกมึงเรียกกูด้วย ตอนน้องกินข้าวเสร็จ" 

"ธาม"  
"..."
"ธาม" 
เสียงเรียกเบาๆปลุกผมขึ้นมาจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับคนที่ไม่อยากจะเจอหน้าในตอนนี้เลย 
"เฮ้ย ทำไมไม่ปลุกกูกันเลยวะ" ผมบ่นเบาๆ เมื่อหันไปมองรอบๆ ตอนนี้ภายในคาเฟทแทบจะว่างเปล่า  เอ๊ะ เมือกี๊มันเรียกผมว่าอะไรนะ
ซายน์นั่งลงตรงข้ามกับผม เอ่ยเรียบๆ 
"ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ลานหน้าตึกอธิการบดีหมดแล้วครับ ผมมาช้าเลยมารอแถวนี้ ก็เห็นพี่นอนอยู่เนี่ย" 
"เออ ขอบใจที่ปลุก" ผมเอ่ยเบาๆ พอเห็นหน้าตัวการ ก็พาลนึกไปถึงเรื่องตอนบ่าย ผมเลยลุกขึ้นยืน กะว่าจะไปหาซื้อยากันยุงไว้สำหรับคืนนี้ 
"พี่ธาม จะไปไหนครับ" 
"...."  ผมเดินหนีมาเฉยๆเลย อ้าว มันจะเดินตามมาทำไมเนี่ย 
"พี่ธาม ไปไหนอ่ะพี่ ไปไม่ทันแล้วพี่ เดี๋ยวพวกเค้าก็กลับมาแล้ว" 
"เออ รู้แล้ว กูแค่จะไปซื้อยากันยุงไว้คืนนี้ โต้รุ่ง" ผมตอบอย่างขอไปที ซายน์ก็ยังเดินตามมาข้างหลังผมอีก โอ้ย ตื้อจริง 
ผมเดินนำซายน์มาที่ร้านสวัสดิการของมหาวิทยาลัย ร้านนี้พวกเราเหล่านักศึกษาต่างใช้บริการกันเป็นประจำ เพราะมีทุกสิ่งให้เลือกสรร ผมเดินเข้าไปที่มุมของยากันยุงที่มีหลายแบบ ทั้งแบบสเปรย์และโลชัน 
"อ้าว ธาม" เสียงเรียกดังมาจากชั้นวางสินค้าตรงข้าม ผมมองลอดผ่านช่องว่างไป 
"อ้าว พี่เชน หวัดดีพี่" เจ้าของชื่อเดืนยิ้มเผล่ เข้ามาหา
"เออ ไม่ได้ไปร่วมพิธีกับน้องๆหรอ" 
"อ๋อ เปล่าครับพี่ พวกเชี่ยต้ามันทิ้งผม" 
"คืนนี้ กลุ่ม 4 อยู่แถวไหนล่ะ" 
"น่าจะแถวลานนนทรีพี่ มีศาลาไทยด้วย เผื่อฝนตก" ผมบอกสถานที่ประจำของกลุ่ม 
"เออ ไว้กูแวะไปดู" รุ่นพี่วิทย์ฯกีฬาว่าแล้วเดินผละจากไป
"ใครหรอ พี่" ซายน์ซึ่งตอนแรกยืนเลือกของอยู่มุมหนึ่ง เดินเข้ามาถาม เชี่ย ตกใจหมด ไม่ให้สุ้มให้เสียง
"รุ่นพี่" ผมตอบเรียบๆ พลางยื่นของให้ป้าเจ้าของร้านคิดเงิน 
"ผมช่วยถือครับ" ซายน์ยื่นมือมารับถุงของทั้งหมดไปถือเอง บางทีก็แอบน่ารำคาญนะเนี่ย  ผมเลยเดินนำออกมาจากร้าน 
ที่หน้าร้าน มีกลุ่มสาวๆยืนรออยู่ 3-4 คน เหมือนรออยู่แล้ว พอเห็นซายน์เดินออกมาจากร้าน ก็เดินเข้ามาหาและขอถ่ายรูป ผมยื่นมือไปหยิบถุงยากันยุงมาจากเขาและเดินผละออกมา เวลาแล้วก็ใกล้จะเลิกพิธีแล้วจึงตัดสินใจว่าจะเดินไปที่ลานนนทรีเพื่อรอกลุ่มมาพบกันเลยดีกว่า
"ปรื้นๆ" เสียงแตรรถพีอุสสีขาวที่แล่นตามมาบีบใส่จนผมต้องหันไปมอง ซายน์ก็ลดกระจกลงมาพลางกวักมือเรียก 
"พี่ธาม ขึ้นรถพี่" 
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูเดินไปเอง ใกล้แค่นี้เอง" ผมบอกปัด 
"ขึ้นมาเถอะพี่ เดี๋ยวผมเอารถไปจอดแถวๆลานนนทรี" 
ผมถอนหายใจ ขึ้นก็ขึ้นวะ ไม่งั้นมันคงตื้ออยู่อย่างงี้
"ทำไมพี่ไม่รอผมล่ะ" ซายน์ถามหลังจากเคลื่อนรถออกแล้ว 
"ก็เห็นสาวๆรอถ่ายรูป เลยขี้เกียจรอ"  
"พวกพี่เค้าขอถ่ายแป๊บเดียวเอง" 
"...." เออ ไอ้คนเนื้อหอม ไอ้สาวเยอะ ผมแอบเบะปาก
"พี่ธามเป็นพี่ชายเทียร์หรอครับ"  อยู่ๆซายน์ก็เปลี่ยนเรื่อง
"ใข่ ถามทำไม" ผมหน้าตึงทันทีใจคิดไปถึงตอนที่มันมาอุ้มน้องสาวผม เมื่อบ่าย กูยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ 
"เปล่าครับ แค่จะบอกว่า เทียร์น่ารักดีครับ เค้าเป็นทีมเบเบ ของผมเอง" 
"หา ทีมอะไรนะ" ผมถาม
"เบเบ ครับ มาจาก bebe แปลว่าที่รัก" ซายน์หันมาส่งยิ้มการค้าใส่ผม
"ไม่ต้องมาบงมาเบ ต่อไปอยู่ไกลๆน้องกูหน่อย" ผมมองหน้ามันเครียดๆ แต่มันกลับยิ้มหวานกลับมาอีก นี่กูโหดอยู่นะเว้ย (นี่คือโหดแล้วหรอ)
"คงยากอ่ะพี่ธาม" 
"ระวังตัวไว้ กูจะคอยจับตามึง ไอ้ดารา" 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

4 ความคิดเห็น