Love is real

ตอนที่ 15 : อดีต..ไม่ควรจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

การประกวดแสตนเชียร์เริ่มขึ้นแล้ว 

หอประชุมใหญ่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทั้งนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งเป็นระเบียบเต็มแน่นทุกที่นั่งในแสตนด์ด้านบน และเหล่ารุ่นพี่ทุกชั้นปีที่มารอชมการแสดงของคณะตัวเองที่ด้านล่าง 

เมื่อคณะไหนเริ่มการแสดง คนจะถูกต้อนให้ออกห่าง เพื่อแสดงลีดของคณะ 
ไอ้ต้าลากผมกับติณท์มาตั้งแต่บ่ายโมง ด้วยว่าคณะทันตะจะมีแสดง ทั้งที่คณะตัวเองมีคิวตั้งเกือบห้าโมงเย็น

"พวกมึงเร็วๆสิวะ เดี๋ยวไม่ทัน" 

"โอ้ย อย่าลาก กูจุก" ผมที่โดนมันดึงแขนเสื้อวิ่งนำบอก 

"เค้าบอกปีนี้ลีดหมอฟันน่ารักมากนี่หว่า" ติณท์สำทับมาอีก เลยยิ่งทำให้ต้าลากผมเร็วขึ้นไปอีก 

กว่าเราจะมาถึงหอประชุม ผมก็เหงื่อโทรมกายยังกะเพิ่งอาบน้ำ

"มึงเข้าไปก่อนเลย..กูไปห้องน้ำแป๊บ" ให้เข้าไปอย่างนี้ เหม็นเหงื่อตาย ข้างในคนเยอะด้วย

สองเพื่อนสนิทนัดแนะเจอผมแถวๆหน้าแสตนด์ของคณะเรา ก่อนผมจะแยกไปห้องน้ำของหอประชุม

หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยก็รู้สึกดีขึ้น ผมเดินออกมายืนกดมือถือเล่นอยู่แถวโต๊ะม้านั่งข้างหอประชุม ไม่ได้รีบร้อนอยากไปดูลีดทันตะเท่าไหร่นัก

"ธาม" เสียงเรียกทำให้ผมละสายตาจากหน้าจอ 

"พี่ไทป์" 

พอเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใคร สองขาของผมก็ขยับจะลุกหนีทันที

"เดี๋ยวก่อนสิ คุยกันก่อน" มือหนากลับคว้าแขนผมได้ก่อน 

"พี่ไทป์มีอะไรหรือเปล่าครับ พวกไอ้ต้ามันรอผมอยู่" ผมได้แต่ก้มหน้า ไม่อยากจะสบตาคนคนนี้เลย

"พี่...เลิกกับนายแล้ว" 

"..." 

"พี่คิดถึงธาม คิดถึงมากๆเลย" ชายหนุ่มรุ่นพี่คว้าข้อมือขาวทั้งสองข้างดึงเข้าหาตัว

"ธามคบกับพี่นะ ตอนนี้พี่ไม่ต้องสนใจใครอีกแล้ว" 

ผมพยายามสะบัดแขนออกจากรุ่นพี่คณะ แต่พี่ไทป์กลับยิ่งพยายามดึงผมเข้าไปกอด 

"พี่ไทป์ ปล่อยผม! พี่ ปล่อย" 

"ทำไมล่ะธาม ธามเองก็รักพี่ไม่ใช่หรอ" 

"ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปนะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ พอผมหันไปรู้สึกเหมือนเจอแสงสว่าง

"ซายน์" ผมสะบัดแขนจนหลุดจากไอ้พี่ไทป์สำเร็จ ซายน์เดินเข้ามาหา พร้อมกับดันผมให้ไปหาพี่บีที่ยืนอยู่ด้านหลัง 
ผมอดเป็นห่วงซายน์ไม่ได้ แต่ตอนนี้ แค่จะยืนให้ตรงก็ยังยาก ขามันสั่นไปหมดเลย

"มึงยุ่งอะไร แฟนเค้าจะเคลียร์กัน" พี่ไทป์พ่นคำโกหกคำโต เริ่มหยาบคายและเสียงดังขึ้น

"ถ้าคุณคุยกับพี่ธามดีๆ ผมก็คงไม่ยุ่ง แต่นี่เห็นอยู่ว่าพี่ธามไม่โอเค"

"มึง..!" 

พี่ไทป์ชี้หน้าปรี่จะเข้ามาหา ซายน์ที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว เขาเพียงแต่หลบนิดหนึ่งและเตะไปที่ขาของหนุ่มบัณฑิต จนล้มคว่ำไปบนพื้น

ประจวบเหมาะกับที่มีคนเดินมาเข้าห้องน้ำพอดี 

"ไปกันเถอะซายน์ เดี๋ยวจะเป็นเรื่อง" 
พี่บีเดินไปแตะแขนดาราหนุ่มที่ยืนมองรุ่นพี่หนุ่มยังกับจะกินเลือดกินเนื้อ ซายน์หันมามองก่อนจะพยักหน้าให้และเดินมาจูงมือผมออกเดิน ทิ้งให้พี่ไทป์นั่งโวยวายอยู่ตรงนั้น

"ซายน์ ช้าๆหน่อย พี่..เหนื่อย" ผมเริ่มจะหายใจไม่ทัน เพราะซายน์กึ่งจูงกึ่งลากให้ออกมาไกลจากหอประชุมให้มากที่สุด มีพี่บีเดินตามมาเงียบๆ

ร่างสูงเหมือนนึกขึ้นได้ จึงผ่อนฝีเท้าและจูงมือขาวให้นั่งลงที่ริมสระน้ำของมหาวิทยาลัย

ผมนั่งกอดตัวเองเอาไว้หลวมๆ พยายามให้ร่างกายหยุดสั่น

"พี่ไปหาน้ำมาให้ธามดื่มดีกว่านะ" ซายน์พยักหน้ารับก่อนพี่บีจะผละไป 

"พี่ธาม ดีขึ้นไหมครับ" มือคร้ามจับไหล่บางบีบเบาๆ ผมพยักหน้ารับ ไหล่หยุดสั่นแล้ว 

"มันเกิดอะไรขึ้นครับ ผมถามได้ไหม" 

"..." 

"ผมรู้แค่ว่า พี่ธามไม่ใช่แฟนผู้ชายคนนั้นแน่" ซายน์เอ่ยในสิ่งที่ตนเองมั่นใจ

"พี่..ไทป์ เป็นรุ่นพี่บัณฑิตของพี่เอง" ผมตัดสินใจบอกในที่สุด ซายน์นั่งลงข้างๆ จับมือข้างหนึ่งของผมไว้หลวมๆ 

"เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อตอนพี่เข้าปีหนึ่ง พี่ไทป์เป็นรุ่นพี่ชั้นปีสี่ ตอนนั้นพี่ยังไม่ค่อยรู้จักใคร เพราะแยกมาเรียนที่นี่คนเดียวห่างจากเพื่อนคนอื่น พี่ไทป์เป็นรุ่นพี่คนแรกที่สนิทด้วย" 

ผมนึกย้อนไปถึงวันที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆ 

"พี่ไทป์ใจดี ร่าเริง เรียนเก่ง เป็นที่พึ่งได้เสมอ ทุกคนในคณะเอ่ยแซวว่าพี่ไทป์คิดกับพี่เกินเลยกว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง แต่บางส่วนก็เตือนว่าเค้าแค่จะหลอก ซึ่งพี่ไม่เชื่อ เพราะเคารพเค้ายิ่งกว่าใคร จนกระทั่ง..." 

ร่างบางถอนใจหนักหน่วงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

"วันหนึ่ง พี่นายมาหาพี่ที่ชั้นเรียน แล้วแสดงตัวต่อหน้าทุกคนว่า พี่แย่งแฟนเค้า ถึงพี่จะปฏิเสธยังไง เค้าก็ไม่ฟังบอกว่า พี่ไทป์เป็นคนบอกเค้าเอง แถมยังเอาเพื่อนมา..กระทืบพี่ด้วย" 

ซายน์กำหมัดแน่น กัดฟันกรอด ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ น่าจะอัดมันไปสักหมัดสองหมัด

มือป้อมยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ หันไปยิ้มให้ชายหนุ่ม 

"ช่างมันเถอะ ยังไงมันก็ผ่านไปแล้วแหละ" 

มือหนายกขึ้นเกลี่ยน้ำตาบนแก้มขาว แต่ตาคมที่สบมองมากลับเรียกน้ำตาคนตัวเล็กกว่าอีกครั้ง

"ไม่เอาครับ ไม่ร้องแล้วนะ ผมอยู่นี่แล้ว" 

"..." 

ร่างเล็กค่อยๆโน้มตัวลงพิงไหล่กว้าง เสียงสะอื้นเบาๆยังคงอยู่ แต่มือคร้ามที่เจ้าของส่งมาบีบมือป้อมไว้แน่นช่วยให้ธามอุ่นใจขึ้น ซายน์ยกยิ้มอ่อนโยนปล่อยให้คนตัวเล็กซบไหล่เงียบๆ 

"อดีตที่ไม่ดี ขอให้พี่ทิ้งมันไว้ตรงนี้ ต่อไปผมจะสร้างแต่ความรู้สึกดีๆของเรานะครับ" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

4 ความคิดเห็น