Love is real

ตอนที่ 13 : กีฬาเฟรชชี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

กีฬาเฟรชชี่เริ่มต้นขึ้น 

เมื่อตอนปีหนึ่ง ผมได้ไปลงแข่งกับเขาบ้างเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยจะเวิคเท่าไหร่ ที่อยากแข่งก็เพราะจะได้หนีจากการเป็นหรีดนั่นแหละ ไอ้ต้าเลยลากให้ผมไปแข่งบาสด้วย
แต่ด้วยความที่สูงไม่เท่าเขา แถมยังผอมด้วย โดนดันทีแทบกระเด็น เหล่าเพื่อนพ้องเลยให้ผมแค่นั่งเป็นตัวสำรองข้างสนามแทน 
คณะสาธารณสุข เป็นคณะที่มีแต่คนโหด โดยเฉพาะเรื่องกีฬา ถือว่าโหดสัด เรียกได้ว่าไม่เคยมีใครยอมใคร แม้แต่กับคณะวิทย์กีฬาก็ตาม 
ปีนี้ก็เช่นกัน หลายประเภทกีฬาเข้าชิงกับวิทย์กีฬา รวมถึงบาสด้วย 

กองเชียร์ปีหนึ่งกรีดร้องอยู่ข้างสนาม ในขณะที่ ไอ้ต้ากำลังเรียกประชุมทีมปีหนึ่งอยู่ข้างสนาม ส่วนผมหรอครับ ยืนแจกผ้าชุบน้ำแข็งอยู่นี่ไง 
"ระวัง เบอร์ 10 ให้ดี แล้วก็เจาะเข้าทางเบอร์ 7 มันกากกว่าเพื่อน" 
น้องๆปีหนึ่งพยักหน้ารับ แล้ววิ่งลงสนาม 

"ธาม" 
"อ้าว ซัน มาดูด้วยหรอ" ผมเอ่ยทักเพื่อนคณะวิทยาศาสตร์ที่เดินเข้ามาด้านข้างแสตนด์ 
"เออ ไง คะแนนตามอยู่นี่" 
"เออดิ แม่ง ดูก่อน ฝั่งโน้นตัวแทนมหาลัยทั้งนั้น" ต้าบ่นพลางชี้ให้ดูนักบาสก้ามปูฝั่งตรงข้าม 
"คณะมึงเป็นไง" ผมเอ่ยถาม
"ที่ห้ามั้ง ถ้าจำไม่ผิด" ซันเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ว่าแต่หลังน้องๆแข่งเชียร์ มึงไปไหนหรือเปล่าธาม" 
ผมนิ่งคิดนิดนึง "ก็ไม่มีอะไรนะ มึงมีไรป่าว" 
"เออ กูเจอร้านการ์ตูนชุด เห็นมึงตามหาเรื่อง ××อยู่หลายเล่มนี่" ผมตาโต ดีใจจังกำลังตามหาให้ครบชุดพอดี 
"เฮ้ย ไปๆ กำลังอยากได้พอดี งั้นไว้คุยกันนะมึง" ผมว่าก่อนจะผละไปจัดการน้ำดื่มให้น้องๆปีหนึ่งต่อ ไอ้ซันก็เลยเดินหายไปเลยครับ 

และสรุปบาส เราแพ้ ที่ 47-36 ครับ ได้เหรียญเงินไปครอง 
ผมต้อนน้องปีหนึ่งให้ลงจากแสตนด์และบอกตารางแข่งวอลเล่ย์ชิงชนะเลิศซึ่งจะเริ่มอีกทีช่วงหลัง 10 โมงให้น้องๆทราบ ก่อนจะหันมาช่วยกับเพื่อนๆเก็บของ

"พวกมึง" ติณท์ที่แต่งตัวเซตผมอย่างหล่อเดินเข้ามาหา
"เออ ไงมึง ดาวเดือนคณะเรา" ผมเอ่ยถาม เพราะรู้ว่าติณท์ไปช่วยอยู่ที่งานประกวด
"ดาวได้ที่สาม เดือนไม่ติดเลย" ติณท์ว่า "ส่วนเทียร์ ได้ที่สองนะเว้ย แพ้สาวศิลปศาสตร์" 
ผมพยักหน้ารับรู้ ที่จริงเทียร์สวยกว่าน้องศิลปศาสตร์ที่ชื่อ จุ๊บแจงอะไรนั่นเยอะ เพียงแต่น้องสาวผมชอบทำหน้าหงิก และ..น้องจุ๊บแจงโนตมกว่าเท่านั้นเอง 
"เออ งั้นกูไปก่อนนะ กูนัดเทียร์ไว้หลังประกวดเสร็จ" ผมว่าพลางหันไปโบกมือให้พวกต้าและเด็กนักกีฬาปีหนึ่ง หลังจากนั้นก็ขี่จักรยานออกมาจากโรงยิม ที่อยู่ด้านหลังม. เพื่อจะไปยังร้านอาหารตามสั่งที่ใต้ตึกคณะ IC ที่นัดกับน้องสาวเอาไว้ เพราะอยู่ใกล้กับหอประชุมที่ประกวดดาวเดือนมากกว่าจะกลับมาโรงอาหารของมหาลัย 
"พี่ธามๆ ทางนี้" เทียร์โบกมือให้เมื่อผมเดินเข้าไปภายในร้านอาหารติดแอร์ มองไปนอกจากสามสาวจะนั่งอยู่แล้ว ยังมีคนแปลกหน้าอีก สองคนและ...ซายน์นั่งอยู่ด้วย 
"เออ รอนานไหม เพิ่งแข่งบาสเสร็จ" ผมว่าพลางนั่งลงข้างน้องสาว
"เพิ่งมาถึงเหมือนกัน ซายน์มากินด้วยนะพี่ธาม" ยัยน้องสาวบอก ต้องใช้คำว่าบอกนะครับ ไม่ใช่ขอ เพราะยังไงผมก็ไม่มีสิทธิ์บอกปฏิเสธใดๆอยู่แล้ว 
"อื่อ" 
"แล้วก็นี่ พี่บีค่ะ พี่บีเป็นแอดมินบ้านซายน์-อิ๊งค์ กับนี่ท้อป เพื่อนซายน์ คนนี้พี่ชายเทียร์ค่ะ ชื่อพี่ธาม" เทียร์แนะนำคนแปลกหน้าสองคนให้ผมรู้จัก ผมยกมือไหว้พี่บีและรับไหว้ชายหนุ่มเพื่อนของซายน์ 
"อ้อ คนนี้เองน้องธาม พี่อยากเจอมานานละค่ะ" พี่บีที่ดูเป็นผู้หญิงมั่นมากๆ พูดยิ้มๆในมือถือกล้องตัวเบ้อเริ่มอยู่ด้วย 
"เทียร์เอาผมไปเผาอะไรหรือเปล่าครับ" ผมถามหวาดๆ 
"เปล่าค่าน้องธาม 'คนอื่น' ต่างหากละคะ ที่ทำให้อยากรู้จักธาม" พี่บีพูดยิ้มๆอีก แล้วหันไปกดอะไรจุ๊กจิ๊กในกล้องต่อ ผมเลยไม่ทันได้ถามว่าใครที่เอาเรื่องผมไปเม้าท์ 
"พี่ธามจะกินอะไรดีคะ มิวจะเขียนสั่ง" น้องมิวถามเปลี่ยนความสนใจ ผมเลยสั่ง 
"เอ่อ เอาผัดซีอิ๊วเส้นใหญ่หมู ไม่เอาคะน้าครับ" 
"พี่ธามไม่กินผักหรอครับ" ท้อปเอ่ยถาม ผมส่ายหน้า
"พี่ธามเป็นพวกไม่กินผักทุกชนิดอ่ะท้อป ไม่รู้โตมายังไงเนอะ" น้องสาวตัวดีรีบทับถม ผมได้แต่ถลึงตาใส่ 
"ดื่มน้ำอะไรกันดีครับเดี๋ยวผมไปซื้อ" ท้อปถามออกเดอร์รอบโต๊ะ จนชี้มาถึงซายน์ 
"เราเอากาแฟเย็น ของพี่ธามชาเขียวเย็น" 
-สั่งเผื่อกูเพื่ออออ-
"โอ๊ะโอ๋ ทำไมมึงรู้วะซายน์" ท้อปหันไปทำหน้าล้อเลียน ดาราหนุ่มไม่ตอบแต่ทำปากขมุบขมิบเหมือนคำว่า 'เสือก' 
ผมถลึงตามองหน้าซายน์ แต่เขากลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กลับมา หงุดหงิดชะมัดเลย
"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ เทียร์ก็เริ่มได้เลยนะ" พี่บีพูดขณะเอาผ้าเช็ดเลนส์กล้องไปด้วย 
"ได้เลยค่ะ พี่ธาม ต้องช่วยเค้าด้วยนะ" 
"ช่วย?" 
"คืองี้ค่ะน้องธาม วันพรุ่งนี้ ทางค่ายน้องซายน์จะมาถ่ายทำเกี่ยวกับชีวิตหนึ่งวันในมหาลัยของน้องซายน์เอาไปทำสกู๊ปโปรโมท วันนี้พวกพี่ก็เลยจะมา survey เป็นเพื่อนซายน์ก่อน เพื่อหาlocation ที่สวยๆ น่าถ่ายทำน่ะค่ะ" พี่บีเฉลยให้ทราบ 
"ทีนี้ เค้าอยากให้พี่ธามพาทัวร์หน่อย เพราะน่าจะรู้จักที่นี่ดีกว่าเค้าอ่ะ" ยัยน้องสาวทำเสียงอ่อนเสียงหวาน แต่โปรดดูสายตาที่จ้องมาครับ สายตาอันอาฆาตมาดร้ายกับพี่ชายตัวสูงๆคนนี้มาก
และผมก็ต้อง...
"โอเคครับ" 
"เย่!" ใช่ครับ นั่นเสียงยัยน้องผมเอง 

สรุปกันได้ว่า เราจะไปกัน สี่คน เทียร์ ผม ซายน์และพี่บี ส่วนคนอื่นๆขอกลับไปพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับแข่งแสตนด์เชียร์ในวันพรุ่งนี้ หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อย ก็เลยแยกย้ายกัน ผมเดินนำพาทั้งสามคนมาที่ป้ายรถรางของม. 

"ผมว่าเรานั่งรถรางกันไปดีกว่านะครับ นั่งเข้าไปด้านในม.ก่อน แล้วค่อยๆเดินเที่ยวออกมา" 
ผมหันไปบอก ในขณะที่พี่บีก็ยกกล้องถ่ายไปเรื่อยๆ บรรยากาศบ้าง ถ่ายซายน์บ้าง จนรถรางแล่นมา ค่อนข้างว่าง เพราะตอนนี้คนส่วนใหญ่คงอยู่กันตามสนามแข่งกีฬา ผมก้าวขึ้นรถ
"เฮ้ย" ผมเผลออุทานเมื่อซายน์ก้าวขึ้นมานั่งเบียดอยู่ข้างๆ ส่วนเทียร์กับพี่บีนั่งเยื้องๆไปด้านหน้า 
"มานั่งข้างพี่ทำไมเนี่ย" ผมกระซิบได้ยินกันแค่สองคน พยายามขยับตัวชิดผนังรถราง ถ้าแทรกตัวรถออกไปได้คงทำละ
"พี่บีต้องถ่ายผมนี่ครับ ผมก็ต้องนั่งข้างไกด์สิ" ซายน์ตอบทั้งที่ไม่ได้มองหน้าผม และยังยิ้มอยู่ 
"ก็ไม่ต้องเบียดขนาดนี้ได้ไม๊เล่า" 
"โอเคครับ" ซายน์ขยับตัวออกจากผมนิดหนึ่ง ผมกำลังจะโล่งอก พอดีกับซายน์วางแขนพาดมาด้านหลังผมทันที 
"ซายน์!" ผมเอ็ด และแน่นอนครับ เบาเท่าเสียงกระซิบ
"ซายน์มองกล้องหน่อยค่ะ พี่ธามด้วยค่ะ" เทียร์หันหลังมาเรียก ผมส่ายหน้า 
"ถ่ายเน้นเฉพาะซายน์ได้ไหมอ่า มันเขินๆไม่อยากออกกล้องอ่ะ" 
"ไม่เป็นไรค่ะ พี่ถ่ายเฉยๆ อันไหนที่มีน้องธาม พี่ไม่เอาลงเพจอยู่แล้ว" พี่บีบอก ผมเลยได้แต่ยิ้มแหยๆ 

รถรางแล่นผ่านสนามเทนนิส ที่ขณะนี้กำลังมีการแข่งขันกันอยู่ เสียงเชียร์ดังลั่นเป็นระยะ เทียร์หันไปชี้ให้บีดูการแข่ง ทำให้ตากล้องยกกล้องขึ้นถ่ายรูป
"ช่วงผมไม่อยู่ มีใครมาลงแข่งบ้างไหมครับ" อยู่ๆซายน์ก็หันมากระซิบถาม 
"แข่งอะไรหรอ" ผมงง
"ก็...แข่งผมจีบพี่ไงครับ" 
"มันจะไปมีได้ไงเล่า" ผมว่า พยายามหันหน้าหนี 
"แล้วรุ่นพี่คนนั้นที่มาส่งพี่เมื่อวันก่อนล่ะครับ" 
ใครหว่า ผมนิ่งคิด 
"ใคร..อ๋อ พี่เชนน่ะหรอ ตลกล่ะเค้าไม่ได้มาจีบ"
"จริงหรอครับ..พี่พูดจริงนะ" ซายน์หน้าบานแถมขยับตัวเข้ามาใกล้อีก จนผมต้องเอาแขนดันอกเขาเอาไว้ 
"เออ จริงงง ถอยออกไปได้แล้ว" ผมว่าพลางเอานิ้วเกาคาง เขินวุ้ย อยู่ๆก็มาถามอะไรแบบนี้ได้หน้าตาเฉย 

เราลงจากรถรางที่บริเวณตึกอเนกประสงค์ของม.ที่มีตราสัญลักษณ์ของม.ที่ทำด้วยเหล็กสำริดอันใหญ่ตั้งอยู่กลางลานซึ่งจะเป็นจุดที่นักศึกษามักจะมาทำกิจกรรมสำคัญๆกัน
"จุดนี้น่าจะสวยที่สุดใน ม.แล้วล่ะ" ผมบอก ซึ่งทั้งสามคนพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับที่พี่บีกดชัตเตอร์รูปซายน์คู่กับตรามหาลัยรัวๆ หลายรูปจนพอใจ พวกเราจึงเดินกันต่อไปตาม cover way ที่ทำเป็นทางเดินระหว่างแต่ละตึกเรียน พี่บีหันกล้องไปวัดแสงมุมที่จะใช้ถ่าย ส่วนผมก็ถอยออกมานิดหน่อยและยืนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย 
"พี่ธามครับ มาถ่ายกับผมหน่อยสิครับ" ซายน์ว่า พลางเดินมาจูงมือผมให้เข้าไปในเฟรมด้วย ผมไม่ทันตั้งตัว ทำให้หน้าดูแปลกๆ ก็พยายามยิ้มแล้วนะ แต่หน้ามันคงเอ๋อๆอ่ะ 
"นั่นยิ้มหรือแยกเขี้ยว" เทียร์บ่นมา เฮอะ แม่คนยิ้มสวย ผมเผลอยู่ปากใส่ 
"ไม่เอาละ ไม่ถ่ายแล้ว มันต้องไม่หล่อแน่" ผมหันหลังเดินหนี กะว่าจะเดินนำก่อน จะได้ดูมุมสวยๆไปด้วยเลย

อีกส่วนนึงเพราะรู้สึกไม่มั่นใจ 
ผมรู้ตัวว่า ที่จริงตัวเองก็ไม่ได้หน้าตาดีแบบที่เที่ยวคุยโม้โอ้อวดคนอื่นบ่อยๆหรอก แถมตัวก็เตี้ยกว่าคนอื่นๆเขาอีก เวลาจะถ่ายรูปทีไร รู้สึกตัวเองขี้เหร่ขึ้นมาทุกที แล้วดูอีกคนสิ นั่นน่ะ ซายน์เชียวนะ ทั้งหล่อทั้งเข้ม คิ้วหนาตาคม ปากหยักได้รูป แถมสูงโปร่งดูมีกล้ามเนื้ออีกตังหาก 
"คิดอะไรอยู่หรอครับ" 
"ก็คิดว่า..เฮ้ย!" อยู่ๆซายน์ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ตกใจหมด ผมหันไปรอบตัวไม่เห็นสองสาวแล้ว 
"อัาว เทียร์ล่ะ" 
"ไปซื้อน้ำครับ" ซายน์บอกพลางชี้ไปทางร้านสวัสดิการของตึกสิ่งแวดล้อมที่เราเดินผ่านมาแล้ว 
"อ่อ" 
"พี่ยังไม่บอกผมเลย คิดอะไรอยู่ครับ" 
"เปล่า ไม่ได้คิด" ผมปฏิเสธ ใครมันจะกล้าบอกวะ 
"พี่กำลังคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่ดีพอ" ซายน์หรี่ตาเหมือนกำลังทาย ผมเผลอทำตาโต 
"รู้ได้..ไง" 
"อะไรที่พี่คิดผมรู้หมดแหละครับ" ร่างสูงว่า พลางยื่นมือมาจับมือผมไว้ 
"พี่ธามครับ มั่นใจในตัวเองหน่อย พี่น่ารักจะตายไป" 
"ใคร..มันจะอยากให้ถูกชมว่า..น่ารักวะ" ผมบ่นอุบอิบ 
"มันช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็พี่น่ารักจริงๆ" มือหนาจับมือผมโยกไปมา 
"แถมน่ารักมากขึ้นๆทุกวันเลยด้วย" 

"พี่บีๆ ซูมเร็วๆ" เทียร์สะกิดแอดมินสาวให้หยิบกล้อง ฝ่ายนั้นก็รีบหยิบขึ้นเล็งทันที
"โห เทียร์ พี่เข้าใจแล้วว่าทำไมซายน์ถึงหวงน้องธามนัก โคดน่ารักเลยยย พี่ชายเทียร์เนี่ย" 

ว่าพลางกดรูปที่ผมยิ้มให้ซายน์ไป คงจะเกือบยี่สิบรูปได้ล่ะมั้ง...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

4 ความคิดเห็น